{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:3330947"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:3330947","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Επίδραση θυροειδοπάθειας στη γονιμότητα","abstract":"Η μελέτη της επίδραση των διαφόρων τύπων θυρεοειδοπαθειών στη γυναικεία γονιμότητα είναι ένα θέμα που απασχόλησε ιδιαίτερα τους ερευνητές. Η διερεύνηση του συγκεκριμένου συσχετισμού, ώστε να αποτραπεί η αποτυχία στη γονιμοποίηση και η πιθανή αποβολή σε εγκυμονούσα, εστιάστηκε ιδιαίτερα στην έρευνα στις περιπτώσεις κυρίως κατά τις οποίες οι γυναίκες παρουσίασαν εμφανή ή υποκλινικά παθογνωμονικά στοιχεία υποθυρεοειδισμού ή υπερθυρεοειδισμού και ειδικά στη μορφή της θυρεοτοξίκωσης όσον αφορά τον τελευταίο. Ως υπογονιμότητα ορίζεται η αποτυχία σύλληψης και εγκυμοσύνης μετά από ένα έτος ή και περισσότερο συνουσίας χωρίς τη χρήση προφυλακτικών ή αντισυλληπτικών μέτρων. Οι θυρεοειδικές ορμόνες έχουν αντίκτυπο στο γυναικείο αναπαραγωγικό σύστημα μέσω πολλών μηχανισμών. Ειδικότερα, επηρεάζουν αμέσως την ωοθήκη και το ενδομήτριο κατά την ωχρινική φάση καθώς και την τροφοβλάστη και τον πλακούντα διαμέσου των θυρεοειδικών υποδοχέων (TRs): TRA1, TRA2 και TRb1. Στην ωοθήκη οι θυρεοειδικές ορμόνες σε συνέργεια με τη θυλακιοτρόπο ορμόνη (FSH) διεγείρουν τον πολλαπλασιασμό των κοκκιωδών κυττάρων αναστέλλοντας την απόπτωση τους, αυξάνουν την έκφραση των υποδοχέων της ωχρινοτρόπου ορμόνης (LH) και διεγείρουν την παραγωγή προγεστερόνης. Στο ενδομήτριο κατά τη διάρκεια της ωχρινικής φάσης, οι θυρεοειδικές ορμόνες επηρεάζουν την τοπική παραγωγή κυτταροκινών, την τοπική αγγειογένεση, αλλά και τη δράση των τοπικών μακροφάγων και των κυττάρων φυσικών φονέων (NKs), που προάγουν την εμφύτευση του εμβρύου, την ανάπτυξη της τροφοβλάστης και μετά του πλακούντα. Επιπλέον, ρυθμίζουν τη συγκέντρωση της προλακτίνης (Prl) και πιθανότατα της κισπεπτίνης, που με την σειρά της επηρεάζει τη συγκέντρωση της εκλυτικής ορμόνης των γοναδοτροπινών (GnRH) και τη λειτουργία του άξονα υποθαλάμου – υπόφυσης – γονάδων. Ενώ ακόμη διεγείρουν τη σύνθεση της σφαιρίνης δεσμεύουσας τις φυλετικές ορμόνες (SHBG) που επιδρά στη συγκέντρωση και το μεταβολισμό των οιστρογόνων και των ανδρογόνων. Ως ειδικότερους μηχανισμούς στη σχέση των θυρεοειδοπαθειών και της υπογονιμότητας, θα μπορούσαμε να διακρίνουμε τα παρακάτω: Υπάρχουν αρκετές αλληλεπιδράσεις μεταξύ των θυρεοειδικών ορμονών και του άξονα υποθαλάμου-υπόφυσης-ωοθηκών. Αρχικά διακρίνουμε τη συνεργιστική αλληλεπίδραση μεταξύ της ωοθυλακιοτρόπου ορμόνης (FSH) και της Τ3 για την άσκηση άμεσων διεγερτικών επιδράσεων στις λειτουργίες των κοκκιωδών κυττάρων, στο σχηματισμό του υποδοχέα LH/hCG και στην καταστολή της απόπτωσης. Οι θυρεοειδικές ορμόνες μπορεί να μειώσουν τη δραστηριότητα της αρωματάσης των κοκκιωδών κυττάρων, να εμποδίσουν την ανάπτυξη του προαντρικού ωοθυλακίου και να ρυθμίσουν τη λειτουργία των ωοθηκών κατά μέρος διαμέσου των επιδράσεών τους στη συνθάση του νιτρικού οξειδίου. Θυρεοειδικοί υποδοχείς (T3-r και TSH-r) υπάρχουν στο αναπτυσσόμενο και ώριμο ωοκύτταρο, ενώ Τ3, Τ4 και θυρεοειδικά αντισώματα υπάρχουν στο ωοθυλακικό υγρό. Η γήρανση των ωοθηκών συνδέεται στενά με την εξάντληση του ωοθυλακίου μιας γυναίκας κατά τη διάρκεια της αναπαραγωγικής της ζωής. Η παροχή ωοκυττάρων της γυναίκας δημιουργείται κατά τη διάρκεια της εμβρυϊκής ανάπτυξης και δεν μπορεί να αναπληρωθεί όταν το απόθεμα των ωοθηκών της τεθεί σε κίνδυνο λόγω τραυματισμού ή νόσου συμπεριλαμβανομένων διαταραχών της θυρεοειδικής λειτουργίας, ώστε να τίθεται έτσι η γυναίκα σε κίνδυνο υπογονιμότητας. Στο αρχικό στάδιο της εγκυμοσύνης, η αποτυχία εμφύτευσης μπορεί να είναι παρούσα αλλά να παραμένει άγνωστη και να συγχέεται με την κανονική έμμηνο ρύση. Οι διαταραχές του θυρεοειδούς έχουν επίσης συσχετιστεί με αποτυχία εμφύτευσης και σε μεταγενέστερα στάδια εγκυμοσύνης με υποτροπιάζουσες κλινικές αποβολές. Ο υποθυρεοειδισμός ειδικότερα σε βαρύτερη μορφή μπορεί να οδηγήσει σε δυσλειτουργία της ωορρηξίας και σε ανεπαρκή ανάπτυξη ωχρού σωματίου με χαμηλή παραγωγή προγεστερόνης. Διαταραχές της εμμήνου ρύσης στη μορφή της ολιγομηνόρροιας ή υπερμηνόρροιας αναφέρονται στο 25-60% των περιπτώσεων σε σύγκριση με 10% στις ευθυρεοειδικές γυναίκες. Η θεραπεία με Λεβοθυροξίνη μπορεί να αντιμετωπίσει τις ορμονικές αλλαγές και να οδηγήσει στην ομαλοποίηση του καταμήνιου κύκλου, ώστε με αυτό τον τρόπο να βοηθήσει στη γονιμότητα. Στη σύγχρονη βιβλιογραφία δεν υπάρχουν αρκετά στοιχεία σχετικά με την επίδραση του εμφανούς υποθυρεοειδισμού στη γυναικεία υπογονιμότητα. Η συχνότητα εμφανούς υποθυρεοειδισμού μεταξύ των υπογόνιμων γυναικών είναι 0,2–0,4%, ποσοστό ανάλογο με εκείνο του γενικού πληθυσμού. Διαταραχές της εμμήνου ρύσης είναι πιο συχνές σε γυναίκες με εμφανή υποθυρεοειδισμό σε σύγκριση με υγιείς γυναίκες, δηλαδή 23–68% έναντι 8–12%. Η παρουσία αυξημένων συγκεντρώσεων anti-TPO και anti-TG αντισωμάτων στον ορό ευθυρεοειδικών γυναικών είναι ένα πεδίο μελέτης πιθανής υπογονιμότητας. Ειδικότερα έχει εξετασθεί μια πιο ειδική σχέση επίδρασης των παραπάνω αντισωμάτων κατά του θυρεοειδούς στις ωοθήκες, καθώς τέτοια αντισώματα έχουν διαπιστωθεί στο ωοθυλακικό υγρό. Επιπλέον το ενδομήτριο κατά την ωχρινική φάση και ο πλακούντας είναι επίσης πιθανές θέσεις αρνητικών επιδράσεων αυτών των αντισωμάτων, καθώς η έκφραση της υπεροξειδάσης του θυρεοειδούς βρέθηκε σε αυτούς τους ιστούς σε επίπεδο γονιδιώματος και πρωτεΐνης, ενώ παρατηρήθηκε ακόμη διασταυρούμενη αντιδραστικότητα μεταξύ των αντισωμάτων anti-TPO και hCG στην πρόσβαση του υποδοχέα hCG εντός της διαφανούς ζώνης. Η συχνότητα των αντιθυρεοειδικών αντισωμάτων μεταξύ γυναικών με υπογονιμότητα φτάνει το 18%, ποσοστό υψηλότερο από το γενικό πληθυσμό των γυναικών αναπαραγωγικής ηλικίας που είναι περίπου 10%. Μάλιστα το 19% των ευθυρεοειδών γυναικών με θετικά αντιθυρεοειδικά αντισώματα κατά την περίοδο της σύλληψης αναπτύξουν υποκλινικό υποθυρεοειδισμό κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης. Η παρουσία αντισωμάτων αυξάνει τον κίνδυνο αυθόρμητης αποβολής κατά περίπου 3 έως 4 φορές, ενώ ο κίνδυνος είναι διπλάσιος για επαναλαμβανόμενες αποβολές και πρόωρο τοκετό. Περίπου το 50% των γυναικών με θετικά αντιθυρεοειδικά αντισώματα στην αρχή της εγκυμοσύνης θα αναπτύξουν επιλόχειο θυρεοειδίτιδα. Στον υπερθυρεοειδισμό παρατηρούνται αυξημένες συγκεντρώσεις SHBG, ολικής οιστραδιόλης, τεστοστερόνης, ανδροστενεδιόνης, καθώς διαπιστώνεται αυξημένη μετατροπή των ορμονών: τεστοστερόνη σε οιστραδιόλη και ανδροστενεδιόνη σε οιστρόνη. Οι συγκεντρώσεις της LH είναι αυξημένες κατά την έναρξη και μετά από διέγερση GnRH. Ωστόσο, στις περισσότερες γυναίκες με υπερθυρεοειδισμό έχει διατηρηθεί η ωορρηξία, όπως αποδεικνύεται από μελέτες βιοψίας ενδομητρίου. Διαταραχές του καταμήνιου κύκλου παρουσιάζονται σε γυναίκες με θυρεοτοξίκωση. Οι πιο συχνά παρατηρούμενες μεταβολές της εμμήνου ρύσεως είναι η ολιγομηνόρροια και η πολυμηνόρροια. Ανάμεσα στις γυναίκες με υπερθυρεοειδισμό, εμφανίζονται προβλήματα γονιμότητας με συχνότητα 5,8–50%, ενώ ο επιπολασμός του υπερθυρεοειδισμού σε υπογόνιμες γυναίκες είναι παρόμοιος με εκείνον στο γενικό πληθυσμό: 2,1% έναντι 1–2,0%, αντίστοιχα. Τόσο για τον υποθυρεοειδισμό, όσο και για τον υπερθυρεοειδισμό η σχέση τους με την υπογονιμότητα των γυναικείων είναι ένα πεδίο που χρήζει περαιτέρω έρευνας.","abstract_html":"Η μελέτη της επίδραση των διαφόρων τύπων θυρεοειδοπαθειών στη γυναικεία γονιμότητα είναι ένα θέμα που απασχόλησε ιδιαίτερα τους ερευνητές. Η διερεύνηση του συγκεκριμένου συσχετισμού, ώστε να αποτραπεί η αποτυχία στη γονιμοποίηση και η πιθανή αποβολή σε εγκυμονούσα, εστιάστηκε ιδιαίτερα στην έρευνα στις περιπτώσεις κυρίως κατά τις οποίες οι γυναίκες παρουσίασαν εμφανή ή υποκλινικά παθογνωμονικά στοιχεία υποθυρεοειδισμού ή υπερθυρεοειδισμού και ειδικά στη μορφή της θυρεοτοξίκωσης όσον αφορά τον τελευταίο. Ως υπογονιμότητα ορίζεται η αποτυχία σύλληψης και εγκυμοσύνης μετά από ένα έτος ή και περισσότερο συνουσίας χωρίς τη χρήση προφυλακτικών ή αντισυλληπτικών μέτρων. Οι θυρεοειδικές ορμόνες έχουν αντίκτυπο στο γυναικείο αναπαραγωγικό σύστημα μέσω πολλών μηχανισμών. Ειδικότερα, επηρεάζουν αμέσως την ωοθήκη και το ενδομήτριο κατά την ωχρινική φάση καθώς και την τροφοβλάστη και τον πλακούντα διαμέσου των θυρεοειδικών υποδοχέων (TRs): TRA1, TRA2 και TRb1. Στην ωοθήκη οι θυρεοειδικές ορμόνες σε συνέργεια με τη θυλακιοτρόπο ορμόνη (FSH) διεγείρουν τον πολλαπλασιασμό των κοκκιωδών κυττάρων αναστέλλοντας την απόπτωση τους, αυξάνουν την έκφραση των υποδοχέων της ωχρινοτρόπου ορμόνης (LH) και διεγείρουν την παραγωγή προγεστερόνης. Στο ενδομήτριο κατά τη διάρκεια της ωχρινικής φάσης, οι θυρεοειδικές ορμόνες επηρεάζουν την τοπική παραγωγή κυτταροκινών, την τοπική αγγειογένεση, αλλά και τη δράση των τοπικών μακροφάγων και των κυττάρων φυσικών φονέων (NKs), που προάγουν την εμφύτευση του εμβρύου, την ανάπτυξη της τροφοβλάστης και μετά του πλακούντα. Επιπλέον, ρυθμίζουν τη συγκέντρωση της προλακτίνης (Prl) και πιθανότατα της κισπεπτίνης, που με την σειρά της επηρεάζει τη συγκέντρωση της εκλυτικής ορμόνης των γοναδοτροπινών (GnRH) και τη λειτουργία του άξονα υποθαλάμου – υπόφυσης – γονάδων. Ενώ ακόμη διεγείρουν τη σύνθεση της σφαιρίνης δεσμεύουσας τις φυλετικές ορμόνες (SHBG) που επιδρά στη συγκέντρωση και το μεταβολισμό των οιστρογόνων και των ανδρογόνων. Ως ειδικότερους μηχανισμούς στη σχέση των θυρεοειδοπαθειών και της υπογονιμότητας, θα μπορούσαμε να διακρίνουμε τα παρακάτω: Υπάρχουν αρκετές αλληλεπιδράσεις μεταξύ των θυρεοειδικών ορμονών και του άξονα υποθαλάμου-υπόφυσης-ωοθηκών. Αρχικά διακρίνουμε τη συνεργιστική αλληλεπίδραση μεταξύ της ωοθυλακιοτρόπου ορμόνης (FSH) και της Τ3 για την άσκηση άμεσων διεγερτικών επιδράσεων στις λειτουργίες των κοκκιωδών κυττάρων, στο σχηματισμό του υποδοχέα LH/hCG και στην καταστολή της απόπτωσης. Οι θυρεοειδικές ορμόνες μπορεί να μειώσουν τη δραστηριότητα της αρωματάσης των κοκκιωδών κυττάρων, να εμποδίσουν την ανάπτυξη του προαντρικού ωοθυλακίου και να ρυθμίσουν τη λειτουργία των ωοθηκών κατά μέρος διαμέσου των επιδράσεών τους στη συνθάση του νιτρικού οξειδίου. Θυρεοειδικοί υποδοχείς (T3-r και TSH-r) υπάρχουν στο αναπτυσσόμενο και ώριμο ωοκύτταρο, ενώ Τ3, Τ4 και θυρεοειδικά αντισώματα υπάρχουν στο ωοθυλακικό υγρό. Η γήρανση των ωοθηκών συνδέεται στενά με την εξάντληση του ωοθυλακίου μιας γυναίκας κατά τη διάρκεια της αναπαραγωγικής της ζωής. Η παροχή ωοκυττάρων της γυναίκας δημιουργείται κατά τη διάρκεια της εμβρυϊκής ανάπτυξης και δεν μπορεί να αναπληρωθεί όταν το απόθεμα των ωοθηκών της τεθεί σε κίνδυνο λόγω τραυματισμού ή νόσου συμπεριλαμβανομένων διαταραχών της θυρεοειδικής λειτουργίας, ώστε να τίθεται έτσι η γυναίκα σε κίνδυνο υπογονιμότητας. Στο αρχικό στάδιο της εγκυμοσύνης, η αποτυχία εμφύτευσης μπορεί να είναι παρούσα αλλά να παραμένει άγνωστη και να συγχέεται με την κανονική έμμηνο ρύση. Οι διαταραχές του θυρεοειδούς έχουν επίσης συσχετιστεί με αποτυχία εμφύτευσης και σε μεταγενέστερα στάδια εγκυμοσύνης με υποτροπιάζουσες κλινικές αποβολές. Ο υποθυρεοειδισμός ειδικότερα σε βαρύτερη μορφή μπορεί να οδηγήσει σε δυσλειτουργία της ωορρηξίας και σε ανεπαρκή ανάπτυξη ωχρού σωματίου με χαμηλή παραγωγή προγεστερόνης. Διαταραχές της εμμήνου ρύσης στη μορφή της ολιγομηνόρροιας ή υπερμηνόρροιας αναφέρονται στο 25-60% των περιπτώσεων σε σύγκριση με 10% στις ευθυρεοειδικές γυναίκες. Η θεραπεία με Λεβοθυροξίνη μπορεί να αντιμετωπίσει τις ορμονικές αλλαγές και να οδηγήσει στην ομαλοποίηση του καταμήνιου κύκλου, ώστε με αυτό τον τρόπο να βοηθήσει στη γονιμότητα. Στη σύγχρονη βιβλιογραφία δεν υπάρχουν αρκετά στοιχεία σχετικά με την επίδραση του εμφανούς υποθυρεοειδισμού στη γυναικεία υπογονιμότητα. Η συχνότητα εμφανούς υποθυρεοειδισμού μεταξύ των υπογόνιμων γυναικών είναι 0,2–0,4%, ποσοστό ανάλογο με εκείνο του γενικού πληθυσμού. Διαταραχές της εμμήνου ρύσης είναι πιο συχνές σε γυναίκες με εμφανή υποθυρεοειδισμό σε σύγκριση με υγιείς γυναίκες, δηλαδή 23–68% έναντι 8–12%. Η παρουσία αυξημένων συγκεντρώσεων anti-TPO και anti-TG αντισωμάτων στον ορό ευθυρεοειδικών γυναικών είναι ένα πεδίο μελέτης πιθανής υπογονιμότητας. Ειδικότερα έχει εξετασθεί μια πιο ειδική σχέση επίδρασης των παραπάνω αντισωμάτων κατά του θυρεοειδούς στις ωοθήκες, καθώς τέτοια αντισώματα έχουν διαπιστωθεί στο ωοθυλακικό υγρό. Επιπλέον το ενδομήτριο κατά την ωχρινική φάση και ο πλακούντας είναι επίσης πιθανές θέσεις αρνητικών επιδράσεων αυτών των αντισωμάτων, καθώς η έκφραση της υπεροξειδάσης του θυρεοειδούς βρέθηκε σε αυτούς τους ιστούς σε επίπεδο γονιδιώματος και πρωτεΐνης, ενώ παρατηρήθηκε ακόμη διασταυρούμενη αντιδραστικότητα μεταξύ των αντισωμάτων anti-TPO και hCG στην πρόσβαση του υποδοχέα hCG εντός της διαφανούς ζώνης. Η συχνότητα των αντιθυρεοειδικών αντισωμάτων μεταξύ γυναικών με υπογονιμότητα φτάνει το 18%, ποσοστό υψηλότερο από το γενικό πληθυσμό των γυναικών αναπαραγωγικής ηλικίας που είναι περίπου 10%. Μάλιστα το 19% των ευθυρεοειδών γυναικών με θετικά αντιθυρεοειδικά αντισώματα κατά την περίοδο της σύλληψης αναπτύξουν υποκλινικό υποθυρεοειδισμό κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης. Η παρουσία αντισωμάτων αυξάνει τον κίνδυνο αυθόρμητης αποβολής κατά περίπου 3 έως 4 φορές, ενώ ο κίνδυνος είναι διπλάσιος για επαναλαμβανόμενες αποβολές και πρόωρο τοκετό. Περίπου το 50% των γυναικών με θετικά αντιθυρεοειδικά αντισώματα στην αρχή της εγκυμοσύνης θα αναπτύξουν επιλόχειο θυρεοειδίτιδα. Στον υπερθυρεοειδισμό παρατηρούνται αυξημένες συγκεντρώσεις SHBG, ολικής οιστραδιόλης, τεστοστερόνης, ανδροστενεδιόνης, καθώς διαπιστώνεται αυξημένη μετατροπή των ορμονών: τεστοστερόνη σε οιστραδιόλη και ανδροστενεδιόνη σε οιστρόνη. Οι συγκεντρώσεις της LH είναι αυξημένες κατά την έναρξη και μετά από διέγερση GnRH. Ωστόσο, στις περισσότερες γυναίκες με υπερθυρεοειδισμό έχει διατηρηθεί η ωορρηξία, όπως αποδεικνύεται από μελέτες βιοψίας ενδομητρίου. Διαταραχές του καταμήνιου κύκλου παρουσιάζονται σε γυναίκες με θυρεοτοξίκωση. Οι πιο συχνά παρατηρούμενες μεταβολές της εμμήνου ρύσεως είναι η ολιγομηνόρροια και η πολυμηνόρροια. Ανάμεσα στις γυναίκες με υπερθυρεοειδισμό, εμφανίζονται προβλήματα γονιμότητας με συχνότητα 5,8–50%, ενώ ο επιπολασμός του υπερθυρεοειδισμού σε υπογόνιμες γυναίκες είναι παρόμοιος με εκείνον στο γενικό πληθυσμό: 2,1% έναντι 1–2,0%, αντίστοιχα. Τόσο για τον υποθυρεοειδισμό, όσο και για τον υπερθυρεοειδισμό η σχέση τους με την υπογονιμότητα των γυναικείων είναι ένα πεδίο που χρήζει περαιτέρω έρευνας.","abstract_has_math":false,"creators":["Χρηστίδης Ιωάννης","Christidis Ioannis"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2023,"date_issued":"2023","date_published":"2023","updated_at":"2026-11-19T06:22:20Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3330947"],"render_values":[{"text":"uoadl:3330947","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3330947","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3330947","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A3330947","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Χρηστίδης Ιωάννης","Christidis Ioannis"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2023"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3330947","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3330947"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Η μελέτη της επίδραση των διαφόρων τύπων θυρεοειδοπαθειών στη γυναικεία γονιμότητα είναι ένα θέμα που απασχόλησε ιδιαίτερα τους ερευνητές. Η διερεύνηση του συγκεκριμένου συσχετισμού, ώστε να αποτραπεί η αποτυχία στη γονιμοποίηση και η πιθανή αποβολή σε εγκυμονούσα, εστιάστηκε ιδιαίτερα στην έρευνα στις περιπτώσεις κυρίως κατά τις οποίες οι γυναίκες παρουσίασαν εμφανή ή υποκλινικά παθογνωμονικά στοιχεία υποθυρεοειδισμού ή υπερθυρεοειδισμού και ειδικά στη μορφή της θυρεοτοξίκωσης όσον αφορά τον τελευταίο. Ως υπογονιμότητα ορίζεται η αποτυχία σύλληψης και εγκυμοσύνης μετά από ένα έτος ή και περισσότερο συνουσίας χωρίς τη χρήση προφυλακτικών ή αντισυλληπτικών μέτρων. Οι θυρεοειδικές ορμόνες έχουν αντίκτυπο στο γυναικείο αναπαραγωγικό σύστημα μέσω πολλών μηχανισμών. Ειδικότερα, επηρεάζουν αμέσως την ωοθήκη και το ενδομήτριο κατά την ωχρινική φάση καθώς και την τροφοβλάστη και τον πλακούντα διαμέσου των θυρεοειδικών υποδοχέων (TRs): TRA1, TRA2 και TRb1. Στην ωοθήκη οι θυρεοειδικές ορμόνες σε συνέργεια με τη θυλακιοτρόπο ορμόνη (FSH) διεγείρουν τον πολλαπλασιασμό των κοκκιωδών κυττάρων αναστέλλοντας την απόπτωση τους, αυξάνουν την έκφραση των υποδοχέων της ωχρινοτρόπου ορμόνης (LH) και διεγείρουν την παραγωγή προγεστερόνης. Στο ενδομήτριο κατά τη διάρκεια της ωχρινικής φάσης, οι θυρεοειδικές ορμόνες επηρεάζουν την τοπική παραγωγή κυτταροκινών, την τοπική αγγειογένεση, αλλά και τη δράση των τοπικών μακροφάγων και των κυττάρων φυσικών φονέων (NKs), που προάγουν την εμφύτευση του εμβρύου, την ανάπτυξη της τροφοβλάστης και μετά του πλακούντα. Επιπλέον, ρυθμίζουν τη συγκέντρωση της προλακτίνης (Prl) και πιθανότατα της κισπεπτίνης, που με την σειρά της επηρεάζει τη συγκέντρωση της εκλυτικής ορμόνης των γοναδοτροπινών (GnRH) και τη λειτουργία του άξονα υποθαλάμου – υπόφυσης – γονάδων. Ενώ ακόμη διεγείρουν τη σύνθεση της σφαιρίνης δεσμεύουσας τις φυλετικές ορμόνες (SHBG) που επιδρά στη συγκέντρωση και το μεταβολισμό των οιστρογόνων και των ανδρογόνων. Ως ειδικότερους μηχανισμούς στη σχέση των θυρεοειδοπαθειών και της υπογονιμότητας, θα μπορούσαμε να διακρίνουμε τα παρακάτω: Υπάρχουν αρκετές αλληλεπιδράσεις μεταξύ των θυρεοειδικών ορμονών και του άξονα υποθαλάμου-υπόφυσης-ωοθηκών. Αρχικά διακρίνουμε τη συνεργιστική αλληλεπίδραση μεταξύ της ωοθυλακιοτρόπου ορμόνης (FSH) και της Τ3 για την άσκηση άμεσων διεγερτικών επιδράσεων στις λειτουργίες των κοκκιωδών κυττάρων, στο σχηματισμό του υποδοχέα LH/hCG και στην καταστολή της απόπτωσης. Οι θυρεοειδικές ορμόνες μπορεί να μειώσουν τη δραστηριότητα της αρωματάσης των κοκκιωδών κυττάρων, να εμποδίσουν την ανάπτυξη του προαντρικού ωοθυλακίου και να ρυθμίσουν τη λειτουργία των ωοθηκών κατά μέρος διαμέσου των επιδράσεών τους στη συνθάση του νιτρικού οξειδίου. Θυρεοειδικοί υποδοχείς (T3-r και TSH-r) υπάρχουν στο αναπτυσσόμενο και ώριμο ωοκύτταρο, ενώ Τ3, Τ4 και θυρεοειδικά αντισώματα υπάρχουν στο ωοθυλακικό υγρό. Η γήρανση των ωοθηκών συνδέεται στενά με την εξάντληση του ωοθυλακίου μιας γυναίκας κατά τη διάρκεια της αναπαραγωγικής της ζωής. Η παροχή ωοκυττάρων της γυναίκας δημιουργείται κατά τη διάρκεια της εμβρυϊκής ανάπτυξης και δεν μπορεί να αναπληρωθεί όταν το απόθεμα των ωοθηκών της τεθεί σε κίνδυνο λόγω τραυματισμού ή νόσου συμπεριλαμβανομένων διαταραχών της θυρεοειδικής λειτουργίας, ώστε να τίθεται έτσι η γυναίκα σε κίνδυνο υπογονιμότητας. Στο αρχικό στάδιο της εγκυμοσύνης, η αποτυχία εμφύτευσης μπορεί να είναι παρούσα αλλά να παραμένει άγνωστη και να συγχέεται με την κανονική έμμηνο ρύση. Οι διαταραχές του θυρεοειδούς έχουν επίσης συσχετιστεί με αποτυχία εμφύτευσης και σε μεταγενέστερα στάδια εγκυμοσύνης με υποτροπιάζουσες κλινικές αποβολές. Ο υποθυρεοειδισμός ειδικότερα σε βαρύτερη μορφή μπορεί να οδηγήσει σε δυσλειτουργία της ωορρηξίας και σε ανεπαρκή ανάπτυξη ωχρού σωματίου με χαμηλή παραγωγή προγεστερόνης. Διαταραχές της εμμήνου ρύσης στη μορφή της ολιγομηνόρροιας ή υπερμηνόρροιας αναφέρονται στο 25-60% των περιπτώσεων σε σύγκριση με 10% στις ευθυρεοειδικές γυναίκες. Η θεραπεία με Λεβοθυροξίνη μπορεί να αντιμετωπίσει τις ορμονικές αλλαγές και να οδηγήσει στην ομαλοποίηση του καταμήνιου κύκλου, ώστε με αυτό τον τρόπο να βοηθήσει στη γονιμότητα. Στη σύγχρονη βιβλιογραφία δεν υπάρχουν αρκετά στοιχεία σχετικά με την επίδραση του εμφανούς υποθυρεοειδισμού στη γυναικεία υπογονιμότητα. Η συχνότητα εμφανούς υποθυρεοειδισμού μεταξύ των υπογόνιμων γυναικών είναι 0,2–0,4%, ποσοστό ανάλογο με εκείνο του γενικού πληθυσμού. Διαταραχές της εμμήνου ρύσης είναι πιο συχνές σε γυναίκες με εμφανή υποθυρεοειδισμό σε σύγκριση με υγιείς γυναίκες, δηλαδή 23–68% έναντι 8–12%. Η παρουσία αυξημένων συγκεντρώσεων anti-TPO και anti-TG αντισωμάτων στον ορό ευθυρεοειδικών γυναικών είναι ένα πεδίο μελέτης πιθανής υπογονιμότητας. Ειδικότερα έχει εξετασθεί μια πιο ειδική σχέση επίδρασης των παραπάνω αντισωμάτων κατά του θυρεοειδούς στις ωοθήκες, καθώς τέτοια αντισώματα έχουν διαπιστωθεί στο ωοθυλακικό υγρό. Επιπλέον το ενδομήτριο κατά την ωχρινική φάση και ο πλακούντας είναι επίσης πιθανές θέσεις αρνητικών επιδράσεων αυτών των αντισωμάτων, καθώς η έκφραση της υπεροξειδάσης του θυρεοειδούς βρέθηκε σε αυτούς τους ιστούς σε επίπεδο γονιδιώματος και πρωτεΐνης, ενώ παρατηρήθηκε ακόμη διασταυρούμενη αντιδραστικότητα μεταξύ των αντισωμάτων anti-TPO και hCG στην πρόσβαση του υποδοχέα hCG εντός της διαφανούς ζώνης. Η συχνότητα των αντιθυρεοειδικών αντισωμάτων μεταξύ γυναικών με υπογονιμότητα φτάνει το 18%, ποσοστό υψηλότερο από το γενικό πληθυσμό των γυναικών αναπαραγωγικής ηλικίας που είναι περίπου 10%. Μάλιστα το 19% των ευθυρεοειδών γυναικών με θετικά αντιθυρεοειδικά αντισώματα κατά την περίοδο της σύλληψης αναπτύξουν υποκλινικό υποθυρεοειδισμό κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης. Η παρουσία αντισωμάτων αυξάνει τον κίνδυνο αυθόρμητης αποβολής κατά περίπου 3 έως 4 φορές, ενώ ο κίνδυνος είναι διπλάσιος για επαναλαμβανόμενες αποβολές και πρόωρο τοκετό. Περίπου το 50% των γυναικών με θετικά αντιθυρεοειδικά αντισώματα στην αρχή της εγκυμοσύνης θα αναπτύξουν επιλόχειο θυρεοειδίτιδα. Στον υπερθυρεοειδισμό παρατηρούνται αυξημένες συγκεντρώσεις SHBG, ολικής οιστραδιόλης, τεστοστερόνης, ανδροστενεδιόνης, καθώς διαπιστώνεται αυξημένη μετατροπή των ορμονών: τεστοστερόνη σε οιστραδιόλη και ανδροστενεδιόνη σε οιστρόνη. Οι συγκεντρώσεις της LH είναι αυξημένες κατά την έναρξη και μετά από διέγερση GnRH. Ωστόσο, στις περισσότερες γυναίκες με υπερθυρεοειδισμό έχει διατηρηθεί η ωορρηξία, όπως αποδεικνύεται από μελέτες βιοψίας ενδομητρίου. Διαταραχές του καταμήνιου κύκλου παρουσιάζονται σε γυναίκες με θυρεοτοξίκωση. Οι πιο συχνά παρατηρούμενες μεταβολές της εμμήνου ρύσεως είναι η ολιγομηνόρροια και η πολυμηνόρροια. Ανάμεσα στις γυναίκες με υπερθυρεοειδισμό, εμφανίζονται προβλήματα γονιμότητας με συχνότητα 5,8–50%, ενώ ο επιπολασμός του υπερθυρεοειδισμού σε υπογόνιμες γυναίκες είναι παρόμοιος με εκείνον στο γενικό πληθυσμό: 2,1% έναντι 1–2,0%, αντίστοιχα. Τόσο για τον υποθυρεοειδισμό, όσο και για τον υπερθυρεοειδισμό η σχέση τους με την υπογονιμότητα των γυναικείων είναι ένα πεδίο που χρήζει περαιτέρω έρευνας.","The study of the effect of different types of thyroid diseases on female fertility is a topic that has particularly occupied researchers. The investigation of this specific association, in order to prevent fertilization failure and possible abortion in a pregnant woman, was particularly focused on the research in cases mainly in which women presented obvious or subclinical pathognomonic evidence of hypothyroidism or hyperthyroidism (especially in the form of thyrotoxicosis). Infertility is defined as the failure to conceive and become pregnant after a year or more of intercourse without the use of prophylactic or contraceptive measures. Thyroid hormones impact the female reproductive system through several mechanisms. In particular, they immediately affect the ovary and endometrium during the luteal phase as well as the trophoblast and placenta through the thyroid receptors (TRs): TRA1, TRA2 and TRb1. In the ovary, thyroid hormones in synergy with follicle-stimulating hormone (FSH) stimulate the proliferation of granulosa cells by inhibiting their apoptosis, increase the expression of luteinizing hormone (LH) receptors and stimulate progesterone production. In the endometrium during the luteal phase, thyroid hormones influence local cytokine production, local angiogenesis, but also the action of local macrophages and natural killer cells (NKs), which promote embryo implantation, trophoblast and placenta development. In addition, they regulate the concentration of prolactin (Prl) and probably kisspeptin, which in turn affects the concentration of gonadotropin-releasing hormone (GnRH) and the function of the hypothalamic-pituitary-gonadal axis. They also stimulate the synthesis of sex hormone-binding globulin (SHBG) which affects the concentration and metabolism of estrogens and androgens. As more specific mechanisms in the relationship between thyroid diseases and infertility, we could distinguish the following: There are several interactions between thyroid hormones and the hypothalamic-pituitary-ovarian axis. We first discern the synergistic interaction between follicle-stimulating hormone (FSH) and T3 to exert direct stimulatory effects on granulosa cell functions, LH/hCG receptor formation, and suppression of apoptosis. Thyroid hormones may decrease granulosa cell aromatase activity, inhibit premale follicle development, and regulate ovarian function in part through their effects on nitric oxide synthase. Thyroid receptors (T3-r and TSH-r) are present in the developing and mature oocyte, while T3, T4, and thyroid antibodies are present in the follicular fluid. Ovarian aging is closely related to the depletion of a woman's follicle during her reproductive life. A woman's oocyte supply is generated during fetal development and cannot be replenished when her ovarian reserve is compromised by injury or disease including thyroid disorders, thereby putting the woman at risk of infertility. In the early stage of pregnancy, implantation failure may be present but remain unrecognized and confused with normal menstruation. Thyroid disorders have also been associated with implantation failure and in later stages of pregnancy with recurrent clinical miscarriages. Hypothyroidism especially in a more severe form can lead to ovulatory dysfunction and insufficient development of the corpus luteum with low progesterone production. Menstrual disorders in the form of oligomenorrhea or hypermenorrhea are reported in 25-60% of cases compared to 10% in euthyroid women. Levothyroxine treatment can address the hormonal changes and lead to the normalization of the menstrual cycle, thus helping fertility. In the current literature there is insufficient evidence regarding the effect of overt hypothyroidism on female infertility. The incidence of overt hypothyroidism among infertile women is 0.2–0.4%, a rate similar to that of the general population. Menstrual disorders are more common in women with overt hypothyroidism compared to healthy women, 23–68% versus 8–12%. The presence of increased concentrations of anti-TPO and anti-TG antibodies in the serum of euthyroid women is a field of study for possible infertility. In particular, a more specific relationship of effect of the above anti-thyroid antibodies on the ovaries has been examined, as such antibodies have been found in the follicular fluid. In addition, the endometrium during the luteal phase and the placenta are also possible sites of negative effects of these antibodies, as the expression of thyroid peroxidase was found in these tissues at the genome and protein level, while cross-reactivity was also observed between anti-TPO antibodies and hCG to hCG receptor access within the zona pellucida. The frequency of antithyroid antibodies among women with infertility is as high as 18%, higher than the general population of women of reproductive age which is about 10%. In fact, 19% of euthyroid women with positive antithyroid antibodies at the time of conception develop subclinical hypothyroidism during pregnancy. The presence of antibodies increases the risk of spontaneous abortion by approximately 3- to 4-times, and the risk is doubled for recurrent miscarriage and preterm delivery. About 50% of women with positive antithyroid antibodies in early pregnancy will develop postpartum thyroiditis. In hyperthyroidism, increased concentrations of SHBG, total estradiol, testosterone, androstenedione are observed, as there is an increased conversion of hormones: testosterone to estradiol and androstenedione to estrone. LH concentrations are elevated at baseline and after GnRH stimulation. However, most women with hyperthyroidism have maintained ovulation, as demonstrated by endometrial biopsy studies. Menstrual cycle disorders occur in women with thyrotoxicosis. The most frequently observed menstrual changes are oligomenorrhea and polymenorrhea. Among women with hyperthyroidism, fertility problems occur with a frequency of 5.8–50%, while the prevalence of hyperthyroidism in infertile women is similar to that in the general population: 2.1% versus 1–2.0%, respectively. For both hypothyroidism and hyperthyroidism, their relationship with female infertility is an area that needs further research."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Επίδραση θυροειδοπάθειας στη γονιμότητα"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Χρηστίδης Ιωάννης","Christidis Ioannis"],"dc:date":["2023"],"dc:description":["Η μελέτη της επίδραση των διαφόρων τύπων θυρεοειδοπαθειών στη γυναικεία γονιμότητα είναι ένα θέμα που απασχόλησε ιδιαίτερα τους ερευνητές. Η διερεύνηση του συγκεκριμένου συσχετισμού, ώστε να αποτραπεί η αποτυχία στη γονιμοποίηση και η πιθανή αποβολή σε εγκυμονούσα, εστιάστηκε ιδιαίτερα στην έρευνα στις περιπτώσεις κυρίως κατά τις οποίες οι γυναίκες παρουσίασαν εμφανή ή υποκλινικά παθογνωμονικά στοιχεία υποθυρεοειδισμού ή υπερθυρεοειδισμού και ειδικά στη μορφή της θυρεοτοξίκωσης όσον αφορά τον τελευταίο. Ως υπογονιμότητα ορίζεται η αποτυχία σύλληψης και εγκυμοσύνης μετά από ένα έτος ή και περισσότερο συνουσίας χωρίς τη χρήση προφυλακτικών ή αντισυλληπτικών μέτρων. Οι θυρεοειδικές ορμόνες έχουν αντίκτυπο στο γυναικείο αναπαραγωγικό σύστημα μέσω πολλών μηχανισμών. Ειδικότερα, επηρεάζουν αμέσως την ωοθήκη και το ενδομήτριο κατά την ωχρινική φάση καθώς και την τροφοβλάστη και τον πλακούντα διαμέσου των θυρεοειδικών υποδοχέων (TRs): TRA1, TRA2 και TRb1. Στην ωοθήκη οι θυρεοειδικές ορμόνες σε συνέργεια με τη θυλακιοτρόπο ορμόνη (FSH) διεγείρουν τον πολλαπλασιασμό των κοκκιωδών κυττάρων αναστέλλοντας την απόπτωση τους, αυξάνουν την έκφραση των υποδοχέων της ωχρινοτρόπου ορμόνης (LH) και διεγείρουν την παραγωγή προγεστερόνης. Στο ενδομήτριο κατά τη διάρκεια της ωχρινικής φάσης, οι θυρεοειδικές ορμόνες επηρεάζουν την τοπική παραγωγή κυτταροκινών, την τοπική αγγειογένεση, αλλά και τη δράση των τοπικών μακροφάγων και των κυττάρων φυσικών φονέων (NKs), που προάγουν την εμφύτευση του εμβρύου, την ανάπτυξη της τροφοβλάστης και μετά του πλακούντα. Επιπλέον, ρυθμίζουν τη συγκέντρωση της προλακτίνης (Prl) και πιθανότατα της κισπεπτίνης, που με την σειρά της επηρεάζει τη συγκέντρωση της εκλυτικής ορμόνης των γοναδοτροπινών (GnRH) και τη λειτουργία του άξονα υποθαλάμου – υπόφυσης – γονάδων. Ενώ ακόμη διεγείρουν τη σύνθεση της σφαιρίνης δεσμεύουσας τις φυλετικές ορμόνες (SHBG) που επιδρά στη συγκέντρωση και το μεταβολισμό των οιστρογόνων και των ανδρογόνων. Ως ειδικότερους μηχανισμούς στη σχέση των θυρεοειδοπαθειών και της υπογονιμότητας, θα μπορούσαμε να διακρίνουμε τα παρακάτω: Υπάρχουν αρκετές αλληλεπιδράσεις μεταξύ των θυρεοειδικών ορμονών και του άξονα υποθαλάμου-υπόφυσης-ωοθηκών. Αρχικά διακρίνουμε τη συνεργιστική αλληλεπίδραση μεταξύ της ωοθυλακιοτρόπου ορμόνης (FSH) και της Τ3 για την άσκηση άμεσων διεγερτικών επιδράσεων στις λειτουργίες των κοκκιωδών κυττάρων, στο σχηματισμό του υποδοχέα LH/hCG και στην καταστολή της απόπτωσης. Οι θυρεοειδικές ορμόνες μπορεί να μειώσουν τη δραστηριότητα της αρωματάσης των κοκκιωδών κυττάρων, να εμποδίσουν την ανάπτυξη του προαντρικού ωοθυλακίου και να ρυθμίσουν τη λειτουργία των ωοθηκών κατά μέρος διαμέσου των επιδράσεών τους στη συνθάση του νιτρικού οξειδίου. Θυρεοειδικοί υποδοχείς (T3-r και TSH-r) υπάρχουν στο αναπτυσσόμενο και ώριμο ωοκύτταρο, ενώ Τ3, Τ4 και θυρεοειδικά αντισώματα υπάρχουν στο ωοθυλακικό υγρό. Η γήρανση των ωοθηκών συνδέεται στενά με την εξάντληση του ωοθυλακίου μιας γυναίκας κατά τη διάρκεια της αναπαραγωγικής της ζωής. Η παροχή ωοκυττάρων της γυναίκας δημιουργείται κατά τη διάρκεια της εμβρυϊκής ανάπτυξης και δεν μπορεί να αναπληρωθεί όταν το απόθεμα των ωοθηκών της τεθεί σε κίνδυνο λόγω τραυματισμού ή νόσου συμπεριλαμβανομένων διαταραχών της θυρεοειδικής λειτουργίας, ώστε να τίθεται έτσι η γυναίκα σε κίνδυνο υπογονιμότητας. Στο αρχικό στάδιο της εγκυμοσύνης, η αποτυχία εμφύτευσης μπορεί να είναι παρούσα αλλά να παραμένει άγνωστη και να συγχέεται με την κανονική έμμηνο ρύση. Οι διαταραχές του θυρεοειδούς έχουν επίσης συσχετιστεί με αποτυχία εμφύτευσης και σε μεταγενέστερα στάδια εγκυμοσύνης με υποτροπιάζουσες κλινικές αποβολές. Ο υποθυρεοειδισμός ειδικότερα σε βαρύτερη μορφή μπορεί να οδηγήσει σε δυσλειτουργία της ωορρηξίας και σε ανεπαρκή ανάπτυξη ωχρού σωματίου με χαμηλή παραγωγή προγεστερόνης. Διαταραχές της εμμήνου ρύσης στη μορφή της ολιγομηνόρροιας ή υπερμηνόρροιας αναφέρονται στο 25-60% των περιπτώσεων σε σύγκριση με 10% στις ευθυρεοειδικές γυναίκες. Η θεραπεία με Λεβοθυροξίνη μπορεί να αντιμετωπίσει τις ορμονικές αλλαγές και να οδηγήσει στην ομαλοποίηση του καταμήνιου κύκλου, ώστε με αυτό τον τρόπο να βοηθήσει στη γονιμότητα. Στη σύγχρονη βιβλιογραφία δεν υπάρχουν αρκετά στοιχεία σχετικά με την επίδραση του εμφανούς υποθυρεοειδισμού στη γυναικεία υπογονιμότητα. Η συχνότητα εμφανούς υποθυρεοειδισμού μεταξύ των υπογόνιμων γυναικών είναι 0,2–0,4%, ποσοστό ανάλογο με εκείνο του γενικού πληθυσμού. Διαταραχές της εμμήνου ρύσης είναι πιο συχνές σε γυναίκες με εμφανή υποθυρεοειδισμό σε σύγκριση με υγιείς γυναίκες, δηλαδή 23–68% έναντι 8–12%. Η παρουσία αυξημένων συγκεντρώσεων anti-TPO και anti-TG αντισωμάτων στον ορό ευθυρεοειδικών γυναικών είναι ένα πεδίο μελέτης πιθανής υπογονιμότητας. Ειδικότερα έχει εξετασθεί μια πιο ειδική σχέση επίδρασης των παραπάνω αντισωμάτων κατά του θυρεοειδούς στις ωοθήκες, καθώς τέτοια αντισώματα έχουν διαπιστωθεί στο ωοθυλακικό υγρό. Επιπλέον το ενδομήτριο κατά την ωχρινική φάση και ο πλακούντας είναι επίσης πιθανές θέσεις αρνητικών επιδράσεων αυτών των αντισωμάτων, καθώς η έκφραση της υπεροξειδάσης του θυρεοειδούς βρέθηκε σε αυτούς τους ιστούς σε επίπεδο γονιδιώματος και πρωτεΐνης, ενώ παρατηρήθηκε ακόμη διασταυρούμενη αντιδραστικότητα μεταξύ των αντισωμάτων anti-TPO και hCG στην πρόσβαση του υποδοχέα hCG εντός της διαφανούς ζώνης. Η συχνότητα των αντιθυρεοειδικών αντισωμάτων μεταξύ γυναικών με υπογονιμότητα φτάνει το 18%, ποσοστό υψηλότερο από το γενικό πληθυσμό των γυναικών αναπαραγωγικής ηλικίας που είναι περίπου 10%. Μάλιστα το 19% των ευθυρεοειδών γυναικών με θετικά αντιθυρεοειδικά αντισώματα κατά την περίοδο της σύλληψης αναπτύξουν υποκλινικό υποθυρεοειδισμό κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης. Η παρουσία αντισωμάτων αυξάνει τον κίνδυνο αυθόρμητης αποβολής κατά περίπου 3 έως 4 φορές, ενώ ο κίνδυνος είναι διπλάσιος για επαναλαμβανόμενες αποβολές και πρόωρο τοκετό. Περίπου το 50% των γυναικών με θετικά αντιθυρεοειδικά αντισώματα στην αρχή της εγκυμοσύνης θα αναπτύξουν επιλόχειο θυρεοειδίτιδα. Στον υπερθυρεοειδισμό παρατηρούνται αυξημένες συγκεντρώσεις SHBG, ολικής οιστραδιόλης, τεστοστερόνης, ανδροστενεδιόνης, καθώς διαπιστώνεται αυξημένη μετατροπή των ορμονών: τεστοστερόνη σε οιστραδιόλη και ανδροστενεδιόνη σε οιστρόνη. Οι συγκεντρώσεις της LH είναι αυξημένες κατά την έναρξη και μετά από διέγερση GnRH. Ωστόσο, στις περισσότερες γυναίκες με υπερθυρεοειδισμό έχει διατηρηθεί η ωορρηξία, όπως αποδεικνύεται από μελέτες βιοψίας ενδομητρίου. Διαταραχές του καταμήνιου κύκλου παρουσιάζονται σε γυναίκες με θυρεοτοξίκωση. Οι πιο συχνά παρατηρούμενες μεταβολές της εμμήνου ρύσεως είναι η ολιγομηνόρροια και η πολυμηνόρροια. Ανάμεσα στις γυναίκες με υπερθυρεοειδισμό, εμφανίζονται προβλήματα γονιμότητας με συχνότητα 5,8–50%, ενώ ο επιπολασμός του υπερθυρεοειδισμού σε υπογόνιμες γυναίκες είναι παρόμοιος με εκείνον στο γενικό πληθυσμό: 2,1% έναντι 1–2,0%, αντίστοιχα. Τόσο για τον υποθυρεοειδισμό, όσο και για τον υπερθυρεοειδισμό η σχέση τους με την υπογονιμότητα των γυναικείων είναι ένα πεδίο που χρήζει περαιτέρω έρευνας.","The study of the effect of different types of thyroid diseases on female fertility is a topic that has particularly occupied researchers. The investigation of this specific association, in order to prevent fertilization failure and possible abortion in a pregnant woman, was particularly focused on the research in cases mainly in which women presented obvious or subclinical pathognomonic evidence of hypothyroidism or hyperthyroidism (especially in the form of thyrotoxicosis). Infertility is defined as the failure to conceive and become pregnant after a year or more of intercourse without the use of prophylactic or contraceptive measures. Thyroid hormones impact the female reproductive system through several mechanisms. In particular, they immediately affect the ovary and endometrium during the luteal phase as well as the trophoblast and placenta through the thyroid receptors (TRs): TRA1, TRA2 and TRb1. In the ovary, thyroid hormones in synergy with follicle-stimulating hormone (FSH) stimulate the proliferation of granulosa cells by inhibiting their apoptosis, increase the expression of luteinizing hormone (LH) receptors and stimulate progesterone production. In the endometrium during the luteal phase, thyroid hormones influence local cytokine production, local angiogenesis, but also the action of local macrophages and natural killer cells (NKs), which promote embryo implantation, trophoblast and placenta development. In addition, they regulate the concentration of prolactin (Prl) and probably kisspeptin, which in turn affects the concentration of gonadotropin-releasing hormone (GnRH) and the function of the hypothalamic-pituitary-gonadal axis. They also stimulate the synthesis of sex hormone-binding globulin (SHBG) which affects the concentration and metabolism of estrogens and androgens. As more specific mechanisms in the relationship between thyroid diseases and infertility, we could distinguish the following: There are several interactions between thyroid hormones and the hypothalamic-pituitary-ovarian axis. We first discern the synergistic interaction between follicle-stimulating hormone (FSH) and T3 to exert direct stimulatory effects on granulosa cell functions, LH/hCG receptor formation, and suppression of apoptosis. Thyroid hormones may decrease granulosa cell aromatase activity, inhibit premale follicle development, and regulate ovarian function in part through their effects on nitric oxide synthase. Thyroid receptors (T3-r and TSH-r) are present in the developing and mature oocyte, while T3, T4, and thyroid antibodies are present in the follicular fluid. Ovarian aging is closely related to the depletion of a woman's follicle during her reproductive life. A woman's oocyte supply is generated during fetal development and cannot be replenished when her ovarian reserve is compromised by injury or disease including thyroid disorders, thereby putting the woman at risk of infertility. In the early stage of pregnancy, implantation failure may be present but remain unrecognized and confused with normal menstruation. Thyroid disorders have also been associated with implantation failure and in later stages of pregnancy with recurrent clinical miscarriages. Hypothyroidism especially in a more severe form can lead to ovulatory dysfunction and insufficient development of the corpus luteum with low progesterone production. Menstrual disorders in the form of oligomenorrhea or hypermenorrhea are reported in 25-60% of cases compared to 10% in euthyroid women. Levothyroxine treatment can address the hormonal changes and lead to the normalization of the menstrual cycle, thus helping fertility. In the current literature there is insufficient evidence regarding the effect of overt hypothyroidism on female infertility. The incidence of overt hypothyroidism among infertile women is 0.2–0.4%, a rate similar to that of the general population. Menstrual disorders are more common in women with overt hypothyroidism compared to healthy women, 23–68% versus 8–12%. The presence of increased concentrations of anti-TPO and anti-TG antibodies in the serum of euthyroid women is a field of study for possible infertility. In particular, a more specific relationship of effect of the above anti-thyroid antibodies on the ovaries has been examined, as such antibodies have been found in the follicular fluid. In addition, the endometrium during the luteal phase and the placenta are also possible sites of negative effects of these antibodies, as the expression of thyroid peroxidase was found in these tissues at the genome and protein level, while cross-reactivity was also observed between anti-TPO antibodies and hCG to hCG receptor access within the zona pellucida. The frequency of antithyroid antibodies among women with infertility is as high as 18%, higher than the general population of women of reproductive age which is about 10%. In fact, 19% of euthyroid women with positive antithyroid antibodies at the time of conception develop subclinical hypothyroidism during pregnancy. The presence of antibodies increases the risk of spontaneous abortion by approximately 3- to 4-times, and the risk is doubled for recurrent miscarriage and preterm delivery. About 50% of women with positive antithyroid antibodies in early pregnancy will develop postpartum thyroiditis. In hyperthyroidism, increased concentrations of SHBG, total estradiol, testosterone, androstenedione are observed, as there is an increased conversion of hormones: testosterone to estradiol and androstenedione to estrone. LH concentrations are elevated at baseline and after GnRH stimulation. However, most women with hyperthyroidism have maintained ovulation, as demonstrated by endometrial biopsy studies. Menstrual cycle disorders occur in women with thyrotoxicosis. The most frequently observed menstrual changes are oligomenorrhea and polymenorrhea. Among women with hyperthyroidism, fertility problems occur with a frequency of 5.8–50%, while the prevalence of hyperthyroidism in infertile women is similar to that in the general population: 2.1% versus 1–2.0%, respectively. For both hypothyroidism and hyperthyroidism, their relationship with female infertility is an area that needs further research."],"dc:identifier":["uoadl:3330947","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3330947"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Επίδραση θυροειδοπάθειας στη γονιμότητα"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T06:22:20Z"}