{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:3331106"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:3331106","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Όψεις Μουσειακού Θεάτρου στο Σύγχρονο Ελληνικό Μουσειακό Τοπίο: Μία μελέτη περίπτωσης με θέμα την Ξενότητα","abstract":"ΠΕΡΙΛΗΨΗ Στην παρούσα εργασία γίνεται μία προσπάθεια να γνωρίσουμε ακροθιγώς το Μουσειακό Θέατρο, να αναλύσουμε τη διάσταση, που παίρνουν οι έννοιες της «Ξενότητας» και της «Ξενίας» στην ανθρώπινη σκέψη και στις ανθρώπινες σχέσεις και να δούμε, πώς αυτές οι έννοιες ερμηνεύονται μέσα από τον μουσειακό χώρο και τα μουσειακά αντικείμενα. Στόχος μου είναι το κείμενό μου να αποτελεί ένα ευανάγνωστο και ευκατανόητο κείμενο, μέσω του οποίου θα μπορούν να αποκτήσουν μία πρώτη εικόνα, όσοι δεν γνωρίζουν πολλά, για το Μουσειακό Θέατρο, να ενισχυθεί η σχέση ανάμεσα στους επισκέπτες των μουσείων (δυνητικούς και μη) και στους μουσειακούς χώρους- μουσειακές συλλογές, να προβληματιστούν οι αναγνώστες μου, αλλά και οι επισκέπτες των μουσείων, πάνω στο θέμα της Ξενότητας και της Ξενίας, καθότι, κατά την δική μου γνώμη, αποτελεί το σημαντικότερο ζήτημα της ανθρώπινη φύσης και να ενισχυθεί μέσω της εργασίας μου, έστω και λίγο, η άποψη που υποστηρίζει ότι ο ηθοποιός, ο θεατρολόγος και ο καλλιτέχνης εν γένει, δεν είναι λιγότερο επιστήμων από έναν οικονομολόγο, για παράδειγμα και εργάζεται σκληρά για να μπορέσει να οδηγηθεί στο επιθυμητό αποτέλεσμα, είτε αυτό μεταφέρεται, εν τέλει, επί σκηνής, είτε αυτό παραμένει απλά μία ερευνητική μελέτη, χωρίς πρακτική εφαρμογή. Διανύοντας το έτος μνήμης του Μικρασιατικού Ελληνισμού, τα κείμενα, που ακολουθούν, έχουν ως εφαλτήριο την Μικρασιατική Καταστροφή και το προσφυγικό ζήτημα του 1922. Το πρώτο κείμενο, που έχει τον τίτλο «Δός μοι τούτον τον ξένον», αναφέρεται στην Πινακοθήκη του Δήμου Αθηναίων και αποτελεί θεατρικό κείμενο προοριζόμενο για παράσταση Μουσειακού Θεάτρου, ενώ το δεύτερο κείμενο, με το ιδιωματικό τίτλο «Γιάντα», αποτελεί κείμενο Θεατρικής Ξενάγησης στο Λαογραφικό Μουσείο Αμοργού. Τα πρόσωπα των κειμένων είναι Μικρασιάτες, διαφορετικού μορφωτικού επιπέδου, που έχουν όμως βιώσει, λόγω της Μικρασιατικής Καταστροφής, παρόμοιες τραυματικές καταστάσεις. Βλέπουμε την προσαρμογή τους στην Ελληνική πραγματικότητα, την σχέση που αναπτύσσουν με τον τόπο, που τους δέχθηκε και ερχόμαστε αντιμέτωποι με τις πολλαπλές μορφές Ξενότητας, που αντιμετωπίζουν, όπως και κάθε άνθρωπος άλλωστε, είτε είναι πρόσφυγας, είτε όχι. Το «τότε» γίνεται «τώρα» και ο επισκέπτης αντιλαμβάνεται ότι τίποτε δεν άλλαξε. Τα αντικείμενα ζωντανεύουν σε έναν χρόνο-άχρονο. Η ιστορία δεν επαναλαμβάνεται απλά. Μπαίνουμε σε εκείνη, την μαγική χρονομηχανή των παιδικών μας χρόνων και είτε ζούμε για λίγο σε μια άλλη εποχή, όπως συμβαίνει στο «Γιάντα» (Στο «Γιάντα» αυτό είναι το 1927), είτε ζούμε συγχρόνως στο τότε και στο τώρα, σε μία έξω-ανθρώπινη διάσταση, όπως συμβαίνει στο «Δός μοι τούτον τον ξένον». Γιατί το Μουσειακό Θέατρο, όπως άλλωστε κάθε μορφή θεάτρου, έχει την δύναμη να υπερκεράσει τον χρόνο. Ο άνθρωπος, απ’ αρχής κόσμου, επιζητά να «νικήσει» τον χρόνο καταλύοντας τα όριά του. Για το λόγο αυτό έχει αναπτύξει τον «μηχανισμό της μνήμης». Ο άνθρωπος, όσο πεπερασμένος κι αν είναι, έχει το προνόμιο της μνήμης. Με αυτή νικά το χρόνο. Και τα Μουσεία είναι καθαυτό χώροι μνήμης, όχι απολιθωμένης, αλλά ζωντανής. «Μονάχα οι ηλίθιοι και οι νεκροί έχουν δικαίωμα να λησμονούν· μα όσοι έχουν την πνοή της ζωής μέσα τους, οφείλουν να θυμούνται, για να στοχάζουνται και να συγχωρούν. Η μνήμη είναι εκείνη που δίνει θροφή στο πνεύμα και στην καρδιά. Η μνήμη είν' ένα ωραίο καθήκον μέσα στη ζωή.» Ιστορία ενός αιχμαλώτου, Στρατής Δούκας.","abstract_html":"ΠΕΡΙΛΗΨΗ Στην παρούσα εργασία γίνεται μία προσπάθεια να γνωρίσουμε ακροθιγώς το Μουσειακό Θέατρο, να αναλύσουμε τη διάσταση, που παίρνουν οι έννοιες της «Ξενότητας» και της «Ξενίας» στην ανθρώπινη σκέψη και στις ανθρώπινες σχέσεις και να δούμε, πώς αυτές οι έννοιες ερμηνεύονται μέσα από τον μουσειακό χώρο και τα μουσειακά αντικείμενα. Στόχος μου είναι το κείμενό μου να αποτελεί ένα ευανάγνωστο και ευκατανόητο κείμενο, μέσω του οποίου θα μπορούν να αποκτήσουν μία πρώτη εικόνα, όσοι δεν γνωρίζουν πολλά, για το Μουσειακό Θέατρο, να ενισχυθεί η σχέση ανάμεσα στους επισκέπτες των μουσείων (δυνητικούς και μη) και στους μουσειακούς χώρους- μουσειακές συλλογές, να προβληματιστούν οι αναγνώστες μου, αλλά και οι επισκέπτες των μουσείων, πάνω στο θέμα της Ξενότητας και της Ξενίας, καθότι, κατά την δική μου γνώμη, αποτελεί το σημαντικότερο ζήτημα της ανθρώπινη φύσης και να ενισχυθεί μέσω της εργασίας μου, έστω και λίγο, η άποψη που υποστηρίζει ότι ο ηθοποιός, ο θεατρολόγος και ο καλλιτέχνης εν γένει, δεν είναι λιγότερο επιστήμων από έναν οικονομολόγο, για παράδειγμα και εργάζεται σκληρά για να μπορέσει να οδηγηθεί στο επιθυμητό αποτέλεσμα, είτε αυτό μεταφέρεται, εν τέλει, επί σκηνής, είτε αυτό παραμένει απλά μία ερευνητική μελέτη, χωρίς πρακτική εφαρμογή. Διανύοντας το έτος μνήμης του Μικρασιατικού Ελληνισμού, τα κείμενα, που ακολουθούν, έχουν ως εφαλτήριο την Μικρασιατική Καταστροφή και το προσφυγικό ζήτημα του 1922. Το πρώτο κείμενο, που έχει τον τίτλο «Δός μοι τούτον τον ξένον», αναφέρεται στην Πινακοθήκη του Δήμου Αθηναίων και αποτελεί θεατρικό κείμενο προοριζόμενο για παράσταση Μουσειακού Θεάτρου, ενώ το δεύτερο κείμενο, με το ιδιωματικό τίτλο «Γιάντα», αποτελεί κείμενο Θεατρικής Ξενάγησης στο Λαογραφικό Μουσείο Αμοργού. Τα πρόσωπα των κειμένων είναι Μικρασιάτες, διαφορετικού μορφωτικού επιπέδου, που έχουν όμως βιώσει, λόγω της Μικρασιατικής Καταστροφής, παρόμοιες τραυματικές καταστάσεις. Βλέπουμε την προσαρμογή τους στην Ελληνική πραγματικότητα, την σχέση που αναπτύσσουν με τον τόπο, που τους δέχθηκε και ερχόμαστε αντιμέτωποι με τις πολλαπλές μορφές Ξενότητας, που αντιμετωπίζουν, όπως και κάθε άνθρωπος άλλωστε, είτε είναι πρόσφυγας, είτε όχι. Το «τότε» γίνεται «τώρα» και ο επισκέπτης αντιλαμβάνεται ότι τίποτε δεν άλλαξε. Τα αντικείμενα ζωντανεύουν σε έναν χρόνο-άχρονο. Η ιστορία δεν επαναλαμβάνεται απλά. Μπαίνουμε σε εκείνη, την μαγική χρονομηχανή των παιδικών μας χρόνων και είτε ζούμε για λίγο σε μια άλλη εποχή, όπως συμβαίνει στο «Γιάντα» (Στο «Γιάντα» αυτό είναι το 1927), είτε ζούμε συγχρόνως στο τότε και στο τώρα, σε μία έξω-ανθρώπινη διάσταση, όπως συμβαίνει στο «Δός μοι τούτον τον ξένον». Γιατί το Μουσειακό Θέατρο, όπως άλλωστε κάθε μορφή θεάτρου, έχει την δύναμη να υπερκεράσει τον χρόνο. Ο άνθρωπος, απ’ αρχής κόσμου, επιζητά να «νικήσει» τον χρόνο καταλύοντας τα όριά του. Για το λόγο αυτό έχει αναπτύξει τον «μηχανισμό της μνήμης». Ο άνθρωπος, όσο πεπερασμένος κι αν είναι, έχει το προνόμιο της μνήμης. Με αυτή νικά το χρόνο. Και τα Μουσεία είναι καθαυτό χώροι μνήμης, όχι απολιθωμένης, αλλά ζωντανής. «Μονάχα οι ηλίθιοι και οι νεκροί έχουν δικαίωμα να λησμονούν· μα όσοι έχουν την πνοή της ζωής μέσα τους, οφείλουν να θυμούνται, για να στοχάζουνται και να συγχωρούν. Η μνήμη είναι εκείνη που δίνει θροφή στο πνεύμα και στην καρδιά. Η μνήμη είν&#x27; ένα ωραίο καθήκον μέσα στη ζωή.» Ιστορία ενός αιχμαλώτου, Στρατής Δούκας.","abstract_has_math":false,"creators":["Πλουμίδη Μυρτώ","Ploumidi Myrto"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2023,"date_issued":"2023","date_published":"2023","updated_at":"2026-11-19T06:22:20Z","subjects":["Εκπαίδευση – Αθλητισμός","Education - Sport science"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3331106"],"render_values":[{"text":"uoadl:3331106","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3331106","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3331106","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A3331106","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Πλουμίδη Μυρτώ","Ploumidi Myrto"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2023"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Εκπαίδευση – Αθλητισμός","Education - Sport science"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3331106","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3331106"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["ΠΕΡΙΛΗΨΗ Στην παρούσα εργασία γίνεται μία προσπάθεια να γνωρίσουμε ακροθιγώς το Μουσειακό Θέατρο, να αναλύσουμε τη διάσταση, που παίρνουν οι έννοιες της «Ξενότητας» και της «Ξενίας» στην ανθρώπινη σκέψη και στις ανθρώπινες σχέσεις και να δούμε, πώς αυτές οι έννοιες ερμηνεύονται μέσα από τον μουσειακό χώρο και τα μουσειακά αντικείμενα. Στόχος μου είναι το κείμενό μου να αποτελεί ένα ευανάγνωστο και ευκατανόητο κείμενο, μέσω του οποίου θα μπορούν να αποκτήσουν μία πρώτη εικόνα, όσοι δεν γνωρίζουν πολλά, για το Μουσειακό Θέατρο, να ενισχυθεί η σχέση ανάμεσα στους επισκέπτες των μουσείων (δυνητικούς και μη) και στους μουσειακούς χώρους- μουσειακές συλλογές, να προβληματιστούν οι αναγνώστες μου, αλλά και οι επισκέπτες των μουσείων, πάνω στο θέμα της Ξενότητας και της Ξενίας, καθότι, κατά την δική μου γνώμη, αποτελεί το σημαντικότερο ζήτημα της ανθρώπινη φύσης και να ενισχυθεί μέσω της εργασίας μου, έστω και λίγο, η άποψη που υποστηρίζει ότι ο ηθοποιός, ο θεατρολόγος και ο καλλιτέχνης εν γένει, δεν είναι λιγότερο επιστήμων από έναν οικονομολόγο, για παράδειγμα και εργάζεται σκληρά για να μπορέσει να οδηγηθεί στο επιθυμητό αποτέλεσμα, είτε αυτό μεταφέρεται, εν τέλει, επί σκηνής, είτε αυτό παραμένει απλά μία ερευνητική μελέτη, χωρίς πρακτική εφαρμογή. Διανύοντας το έτος μνήμης του Μικρασιατικού Ελληνισμού, τα κείμενα, που ακολουθούν, έχουν ως εφαλτήριο την Μικρασιατική Καταστροφή και το προσφυγικό ζήτημα του 1922. Το πρώτο κείμενο, που έχει τον τίτλο «Δός μοι τούτον τον ξένον», αναφέρεται στην Πινακοθήκη του Δήμου Αθηναίων και αποτελεί θεατρικό κείμενο προοριζόμενο για παράσταση Μουσειακού Θεάτρου, ενώ το δεύτερο κείμενο, με το ιδιωματικό τίτλο «Γιάντα», αποτελεί κείμενο Θεατρικής Ξενάγησης στο Λαογραφικό Μουσείο Αμοργού. Τα πρόσωπα των κειμένων είναι Μικρασιάτες, διαφορετικού μορφωτικού επιπέδου, που έχουν όμως βιώσει, λόγω της Μικρασιατικής Καταστροφής, παρόμοιες τραυματικές καταστάσεις. Βλέπουμε την προσαρμογή τους στην Ελληνική πραγματικότητα, την σχέση που αναπτύσσουν με τον τόπο, που τους δέχθηκε και ερχόμαστε αντιμέτωποι με τις πολλαπλές μορφές Ξενότητας, που αντιμετωπίζουν, όπως και κάθε άνθρωπος άλλωστε, είτε είναι πρόσφυγας, είτε όχι. Το «τότε» γίνεται «τώρα» και ο επισκέπτης αντιλαμβάνεται ότι τίποτε δεν άλλαξε. Τα αντικείμενα ζωντανεύουν σε έναν χρόνο-άχρονο. Η ιστορία δεν επαναλαμβάνεται απλά. Μπαίνουμε σε εκείνη, την μαγική χρονομηχανή των παιδικών μας χρόνων και είτε ζούμε για λίγο σε μια άλλη εποχή, όπως συμβαίνει στο «Γιάντα» (Στο «Γιάντα» αυτό είναι το 1927), είτε ζούμε συγχρόνως στο τότε και στο τώρα, σε μία έξω-ανθρώπινη διάσταση, όπως συμβαίνει στο «Δός μοι τούτον τον ξένον». Γιατί το Μουσειακό Θέατρο, όπως άλλωστε κάθε μορφή θεάτρου, έχει την δύναμη να υπερκεράσει τον χρόνο. Ο άνθρωπος, απ’ αρχής κόσμου, επιζητά να «νικήσει» τον χρόνο καταλύοντας τα όριά του. Για το λόγο αυτό έχει αναπτύξει τον «μηχανισμό της μνήμης». Ο άνθρωπος, όσο πεπερασμένος κι αν είναι, έχει το προνόμιο της μνήμης. Με αυτή νικά το χρόνο. Και τα Μουσεία είναι καθαυτό χώροι μνήμης, όχι απολιθωμένης, αλλά ζωντανής. «Μονάχα οι ηλίθιοι και οι νεκροί έχουν δικαίωμα να λησμονούν· μα όσοι έχουν την πνοή της ζωής μέσα τους, οφείλουν να θυμούνται, για να στοχάζουνται και να συγχωρούν. Η μνήμη είναι εκείνη που δίνει θροφή στο πνεύμα και στην καρδιά. Η μνήμη είν' ένα ωραίο καθήκον μέσα στη ζωή.» Ιστορία ενός αιχμαλώτου, Στρατής Δούκας.","ABSTRACT In the project presented here, an attempt has been made to get acquainted with the term Museum Theatre as an educational approach, learn briefly about it and analyse the dimension opened up by the terms “foreignness” (pronounced “xenótita”, «ξενότητα» in greek) and “hospitality” (pronounced “xenia”, «ξενία» in greek) in human thought and human relationships, as well as to examine the way according to which these terms are construed through the museum space and by means of the museum objects/exhibits. My aim is to present a readable and comprehensible text that will help those who are unfamiliar with Museum Theatre to get introduced to it by forming a first impression. Moreover, I hope this body of work helps the museum visitors (potential or not) of a museum space or a museum collection to strengthen their interactive bonds and, furthermore, wish to help both museum visitors and the readers of my project by offering them food for thought and triggering them to start thinking on the essence of “foreignness” and “hospitality”, since –according to my opinion– they represent the strongest aspect and manifestation of human nature. Ultimately, the aim of my project is to support the aspect that actors/actresses, drama teachers and artists, in general, don’t lack the equivalent skills of other professionals who master their respective science (e.g. an economist) and, thus, work hard to achieve the intended result not only if it is staged in a form of a theatrical play but also if it merely remains a research project without practical application. As we’re traversing the remembrance year of Asia Minor Hellenism, the following texts contained in this work use the Greek Asia Minor Disaster and the consequent refugee issue/crises of 1922 as a springboard. The first text is entitled “Give me that stranger” (“…who has welcomed strangers”, a phrase taken from the Orthodox Divine Liturgy of the Holy Saturday – «Δός μοι τοῡτον τόν ξένον» in greek) refers to the Municipal Art Gallery of Athens and is literally the title of a theatrical play destined for a Museum Theatre staging, while the second text bearing the idiomatic title “Yánta” («Γιάντα» in greek) is a theatrical guided tour in the Folklore Museum of Amorgos. The protagonists of those texts are people from Asia Minor –all of them with different educational background from each other– who nevertheless have experienced the same traumatic events. During the guided tour we observe their adjustment to greek reality and the relationship that they develop with the place of their arrival where they were accepted as newcomers. As a result, we confront the various forms of “foreignness” that they experience – which is exactly what happens with every human being, a refugee or not. With his presence in the guided tour, the visitor comprehends that nothing has changed, since the perception of time shifts and the concept of “then” becomes “now”. Objects come to life in a timeless time. History does not merely repeat itself. By entering the enchanting time machine of our childhood’s years, we either live in a different time for a while –precisely as it happens in “Yánta” (it takes place in 1927)– or we live simultaneously both in the present and the past, in a dimension that transcends human limits – and this is exactly the case of “Give me that stranger” as a text/play. The reason is that Museum Theatre –as well as every form of performance art– has the power to outweigh time. Mankind, since early human history, seeks to “triumph” over time by abolishing its limits. For that purpose, humans have developed the “memory mechanism” and –no matter how vulnerable they are against time– they still have memory by their side, as an advantage. Memory is a powerful weapon against time, and museums per se are places of collective memory – not obsolete but alive and vibrant. “Only the fools and the dead have the right to slip into oblivion; but those who feel the breath of life inside them have the duty to remember, contemplate and forgive. Memory is the nurturer of heart and spirit. Memory is a wonderful duty for those who live.” A Prisoner of War’s Story, by Stratis Doukas"]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Όψεις Μουσειακού Θεάτρου στο Σύγχρονο Ελληνικό Μουσειακό Τοπίο: Μία μελέτη περίπτωσης με θέμα την Ξενότητα"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Πλουμίδη Μυρτώ","Ploumidi Myrto"],"dc:date":["2023"],"dc:description":["ΠΕΡΙΛΗΨΗ Στην παρούσα εργασία γίνεται μία προσπάθεια να γνωρίσουμε ακροθιγώς το Μουσειακό Θέατρο, να αναλύσουμε τη διάσταση, που παίρνουν οι έννοιες της «Ξενότητας» και της «Ξενίας» στην ανθρώπινη σκέψη και στις ανθρώπινες σχέσεις και να δούμε, πώς αυτές οι έννοιες ερμηνεύονται μέσα από τον μουσειακό χώρο και τα μουσειακά αντικείμενα. Στόχος μου είναι το κείμενό μου να αποτελεί ένα ευανάγνωστο και ευκατανόητο κείμενο, μέσω του οποίου θα μπορούν να αποκτήσουν μία πρώτη εικόνα, όσοι δεν γνωρίζουν πολλά, για το Μουσειακό Θέατρο, να ενισχυθεί η σχέση ανάμεσα στους επισκέπτες των μουσείων (δυνητικούς και μη) και στους μουσειακούς χώρους- μουσειακές συλλογές, να προβληματιστούν οι αναγνώστες μου, αλλά και οι επισκέπτες των μουσείων, πάνω στο θέμα της Ξενότητας και της Ξενίας, καθότι, κατά την δική μου γνώμη, αποτελεί το σημαντικότερο ζήτημα της ανθρώπινη φύσης και να ενισχυθεί μέσω της εργασίας μου, έστω και λίγο, η άποψη που υποστηρίζει ότι ο ηθοποιός, ο θεατρολόγος και ο καλλιτέχνης εν γένει, δεν είναι λιγότερο επιστήμων από έναν οικονομολόγο, για παράδειγμα και εργάζεται σκληρά για να μπορέσει να οδηγηθεί στο επιθυμητό αποτέλεσμα, είτε αυτό μεταφέρεται, εν τέλει, επί σκηνής, είτε αυτό παραμένει απλά μία ερευνητική μελέτη, χωρίς πρακτική εφαρμογή. Διανύοντας το έτος μνήμης του Μικρασιατικού Ελληνισμού, τα κείμενα, που ακολουθούν, έχουν ως εφαλτήριο την Μικρασιατική Καταστροφή και το προσφυγικό ζήτημα του 1922. Το πρώτο κείμενο, που έχει τον τίτλο «Δός μοι τούτον τον ξένον», αναφέρεται στην Πινακοθήκη του Δήμου Αθηναίων και αποτελεί θεατρικό κείμενο προοριζόμενο για παράσταση Μουσειακού Θεάτρου, ενώ το δεύτερο κείμενο, με το ιδιωματικό τίτλο «Γιάντα», αποτελεί κείμενο Θεατρικής Ξενάγησης στο Λαογραφικό Μουσείο Αμοργού. Τα πρόσωπα των κειμένων είναι Μικρασιάτες, διαφορετικού μορφωτικού επιπέδου, που έχουν όμως βιώσει, λόγω της Μικρασιατικής Καταστροφής, παρόμοιες τραυματικές καταστάσεις. Βλέπουμε την προσαρμογή τους στην Ελληνική πραγματικότητα, την σχέση που αναπτύσσουν με τον τόπο, που τους δέχθηκε και ερχόμαστε αντιμέτωποι με τις πολλαπλές μορφές Ξενότητας, που αντιμετωπίζουν, όπως και κάθε άνθρωπος άλλωστε, είτε είναι πρόσφυγας, είτε όχι. Το «τότε» γίνεται «τώρα» και ο επισκέπτης αντιλαμβάνεται ότι τίποτε δεν άλλαξε. Τα αντικείμενα ζωντανεύουν σε έναν χρόνο-άχρονο. Η ιστορία δεν επαναλαμβάνεται απλά. Μπαίνουμε σε εκείνη, την μαγική χρονομηχανή των παιδικών μας χρόνων και είτε ζούμε για λίγο σε μια άλλη εποχή, όπως συμβαίνει στο «Γιάντα» (Στο «Γιάντα» αυτό είναι το 1927), είτε ζούμε συγχρόνως στο τότε και στο τώρα, σε μία έξω-ανθρώπινη διάσταση, όπως συμβαίνει στο «Δός μοι τούτον τον ξένον». Γιατί το Μουσειακό Θέατρο, όπως άλλωστε κάθε μορφή θεάτρου, έχει την δύναμη να υπερκεράσει τον χρόνο. Ο άνθρωπος, απ’ αρχής κόσμου, επιζητά να «νικήσει» τον χρόνο καταλύοντας τα όριά του. Για το λόγο αυτό έχει αναπτύξει τον «μηχανισμό της μνήμης». Ο άνθρωπος, όσο πεπερασμένος κι αν είναι, έχει το προνόμιο της μνήμης. Με αυτή νικά το χρόνο. Και τα Μουσεία είναι καθαυτό χώροι μνήμης, όχι απολιθωμένης, αλλά ζωντανής. «Μονάχα οι ηλίθιοι και οι νεκροί έχουν δικαίωμα να λησμονούν· μα όσοι έχουν την πνοή της ζωής μέσα τους, οφείλουν να θυμούνται, για να στοχάζουνται και να συγχωρούν. Η μνήμη είναι εκείνη που δίνει θροφή στο πνεύμα και στην καρδιά. Η μνήμη είν' ένα ωραίο καθήκον μέσα στη ζωή.» Ιστορία ενός αιχμαλώτου, Στρατής Δούκας.","ABSTRACT In the project presented here, an attempt has been made to get acquainted with the term Museum Theatre as an educational approach, learn briefly about it and analyse the dimension opened up by the terms “foreignness” (pronounced “xenótita”, «ξενότητα» in greek) and “hospitality” (pronounced “xenia”, «ξενία» in greek) in human thought and human relationships, as well as to examine the way according to which these terms are construed through the museum space and by means of the museum objects/exhibits. My aim is to present a readable and comprehensible text that will help those who are unfamiliar with Museum Theatre to get introduced to it by forming a first impression. Moreover, I hope this body of work helps the museum visitors (potential or not) of a museum space or a museum collection to strengthen their interactive bonds and, furthermore, wish to help both museum visitors and the readers of my project by offering them food for thought and triggering them to start thinking on the essence of “foreignness” and “hospitality”, since –according to my opinion– they represent the strongest aspect and manifestation of human nature. Ultimately, the aim of my project is to support the aspect that actors/actresses, drama teachers and artists, in general, don’t lack the equivalent skills of other professionals who master their respective science (e.g. an economist) and, thus, work hard to achieve the intended result not only if it is staged in a form of a theatrical play but also if it merely remains a research project without practical application. As we’re traversing the remembrance year of Asia Minor Hellenism, the following texts contained in this work use the Greek Asia Minor Disaster and the consequent refugee issue/crises of 1922 as a springboard. The first text is entitled “Give me that stranger” (“…who has welcomed strangers”, a phrase taken from the Orthodox Divine Liturgy of the Holy Saturday – «Δός μοι τοῡτον τόν ξένον» in greek) refers to the Municipal Art Gallery of Athens and is literally the title of a theatrical play destined for a Museum Theatre staging, while the second text bearing the idiomatic title “Yánta” («Γιάντα» in greek) is a theatrical guided tour in the Folklore Museum of Amorgos. The protagonists of those texts are people from Asia Minor –all of them with different educational background from each other– who nevertheless have experienced the same traumatic events. During the guided tour we observe their adjustment to greek reality and the relationship that they develop with the place of their arrival where they were accepted as newcomers. As a result, we confront the various forms of “foreignness” that they experience – which is exactly what happens with every human being, a refugee or not. With his presence in the guided tour, the visitor comprehends that nothing has changed, since the perception of time shifts and the concept of “then” becomes “now”. Objects come to life in a timeless time. History does not merely repeat itself. By entering the enchanting time machine of our childhood’s years, we either live in a different time for a while –precisely as it happens in “Yánta” (it takes place in 1927)– or we live simultaneously both in the present and the past, in a dimension that transcends human limits – and this is exactly the case of “Give me that stranger” as a text/play. The reason is that Museum Theatre –as well as every form of performance art– has the power to outweigh time. Mankind, since early human history, seeks to “triumph” over time by abolishing its limits. For that purpose, humans have developed the “memory mechanism” and –no matter how vulnerable they are against time– they still have memory by their side, as an advantage. Memory is a powerful weapon against time, and museums per se are places of collective memory – not obsolete but alive and vibrant. “Only the fools and the dead have the right to slip into oblivion; but those who feel the breath of life inside them have the duty to remember, contemplate and forgive. Memory is the nurturer of heart and spirit. Memory is a wonderful duty for those who live.” A Prisoner of War’s Story, by Stratis Doukas"],"dc:identifier":["uoadl:3331106","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3331106"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Εκπαίδευση – Αθλητισμός","Education - Sport science"],"dc:title":["Όψεις Μουσειακού Θεάτρου στο Σύγχρονο Ελληνικό Μουσειακό Τοπίο: Μία μελέτη περίπτωσης με θέμα την Ξενότητα"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T06:22:20Z"}