{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:3331405"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:3331405","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Plastic surgery reconstruction after sacral chordoma resection","abstract":"Ο πρωτοπαθής όγκος των οστών που ονομάζεται χόρδωμα, ο οποίος αναπτύσσεται από τα εμβρυϊκά υπολείμματα της νωτιαίας χορδής, είναι σπάνιος και βραδέως αναπτυσσόμενος. Λιγότερο από το 5% των πρωτοπαθών νεοπλασμάτων των οστών είναι χορδώματα και υπάρχουν 8,4 εξωκρανιακά και ενδοκρανιακά χορδώματα για κάθε 10 εκατομμύρια άτομα. Η ιεροκοκκυγική περιοχή (40-50%) και η βάση του κρανίου (35-40%) είναι οι πιο συχνά εντοπισμένες περιοχές, ακολουθούμενες από τα σπονδυλικά σώματα (15-20%). Οι Αφροαμερικανοί ασθενείς και οι γυναίκες ασθενείς έχουν περισσότερες πιθανότητες να έχουν στη βάση του κρανίου. Λιγότερο συχνά (20-40%), απομακρυσμένη νόσος έχει αναφερθεί με μεταστάσεις στα οστά, στους πνεύμονες, στο ήπαρ, στους λεμφαδένες ή στο δέρμα. Παρά το γεγονός ότι περισσότερες από 1000 περιπτώσεις έχουν τεκμηριωθεί από τότε που ο Ribbert περιέγραψε για πρώτη φορά το χόρδωμα το 1894, η πλειονότητα της βιβλιογραφίας αποτελείται από μεμονωμένες αναφορές περιπτώσεων και σειρές περιπτώσεων μεμονωμένων Ινστιτούτων. Ο McMaster εξέτασε 400 περιπτώσεις που καταγράφηκαν από εννέα μητρώα κοινοτήτων στα πλαίσια του προγράμματος Surveillance, Epidemiology and End Results (SEER) κατά τη διάρκεια μιας περιόδου 22 ετών από το 1973 έως το 1995, προκειμένου να αποσαφηνίσει τις επιδημιολογικές τάσεις του χορδώματος στον γενικό πληθυσμό των ΗΠΑ. Το ποσοστό επίπτωσης (IR) 0,08 ανά 10.000 άτομα για το χόρδωμα ήταν εξαρτώμενο από την ηλικία, υψηλότερο στους άνδρες (IR 0,10) από ότι στις γυναίκες (IR 0,06) και όχι συχνό σε ασθενείς ηλικίας κάτω των 40 ετών και στους μαύρους. Ο διάμεσος χρόνος επιβίωσης ήταν 6,29 έτη και τα ποσοστά σχετικής επιβίωσης 5 και 10 ετών ήταν αντίστοιχα 67,6% και 39,9%. Τα χορδώματα είναι πιο διαδεδομένα στους ενήλικες, με μέγιστη συχνότητα εμφάνισης σε άτομα κάτω των 40 ετών. Ωστόσο, οι ηλικιωμένοι αντιμετωπίζουν συχνά πιο επιθετικούς τύπους. Η πρόγνωση και η πορεία της νόσου δεν επηρεάζονται από το φύλο. Λίγες εμφανίσεις του εξαιρετικά σπάνιου πρωτοπαθούς όγκου των οστών που είναι γνωστό ως χόρδωμα σε παιδιά έχουν τεκμηριωθεί στη βιβλιογραφία. Στην πραγματικότητα, η πρόγνωση ήταν πολύ χειρότερη στον παιδιατρικό πληθυσμό για παιδιά κάτω των πέντε ετών, με αυξημένο θάνατο (66% έναντι 14% στην ηλικία των πέντε ετών, P 0,001). Η πλειονότητα των χορδωμάτων είναι σποραδικά, αλλά η έρευνα για τα οικογενειακά χορδώματα έχει προσδιορίσει την έκφραση της πρωτεΐνης του γονιδίου Τ (βραχυουρία) ως διακριτικό δείκτη που σχετίζεται με την ανάπτυξη του όγκου. Ένας ειδικός για τον ιστό μεταγραφικός παράγοντας που ονομάζεται βραχυουρία είναι απαραίτητος για να ωριμάσει σωστά η νωτιαία χορδή. Μια συγκεκριμένη μετατόπιση με διπλασιασμό του χρωμοσώματος 6q27, που φέρει το γονίδιο Τ, ένα ευαίσθητο διαγνωστικό στοιχείο για τη διάγνωση των χορδωμάτων, ανακαλύφθηκε από έρευνα στον μοριακό καρκίνο των οστών. Τα νωτιαία κύτταρα περιέχουν βραχυουρία και αυξητικό παράγοντα νεύρων (NGF), με την έκφραση του NGF να είναι μεγαλύτερη στα χορδώματα. Είναι απίθανο να διεξαχθούν τυχαιοποιημένες μελέτες λόγω της σπανιότητας αυτής της νόσου, επομένως οι εθνικές βάσεις δεδομένων θα μπορούσαν να βοηθήσουν τους ασθενείς να έχουν καλύτερη πρόγνωση. Τα σύγχρονα ανοσοθεραπευτικά φάρμακα σε συνδυασμό με μια διεπιστημονική προσέγγιση μπορεί να εξασφαλίσουν καλύτερα ογκολογικά αποτελέσματα. Ωστόσο, παρά τη φροντίδα αιχμής στα τριτοβάθμια ιδρύματα, η πλήρης θεραπεία για την ασθένεια είναι ακόμα άπιαστη. Σκοπός αυτής της μελέτης είναι να αναδείξει και να σκιαγραφήσει την τρέχουσα διεπιστημονική στρατηγική για τη θεραπεία των χορδωμάτων ιερού, με έμφαση στην επανορθωτική χειρουργική, τη χειρουργική ανατομία και την πρόταση ενός χειρουργικού αλγόριθμου για την πλαστική χειρουργική αποκατάσταση μετά από εκτομή χορδώματος ιερού.","abstract_html":"Ο πρωτοπαθής όγκος των οστών που ονομάζεται χόρδωμα, ο οποίος αναπτύσσεται από τα εμβρυϊκά υπολείμματα της νωτιαίας χορδής, είναι σπάνιος και βραδέως αναπτυσσόμενος. Λιγότερο από το 5% των πρωτοπαθών νεοπλασμάτων των οστών είναι χορδώματα και υπάρχουν 8,4 εξωκρανιακά και ενδοκρανιακά χορδώματα για κάθε 10 εκατομμύρια άτομα. Η ιεροκοκκυγική περιοχή (40-50%) και η βάση του κρανίου (35-40%) είναι οι πιο συχνά εντοπισμένες περιοχές, ακολουθούμενες από τα σπονδυλικά σώματα (15-20%). Οι Αφροαμερικανοί ασθενείς και οι γυναίκες ασθενείς έχουν περισσότερες πιθανότητες να έχουν στη βάση του κρανίου. Λιγότερο συχνά (20-40%), απομακρυσμένη νόσος έχει αναφερθεί με μεταστάσεις στα οστά, στους πνεύμονες, στο ήπαρ, στους λεμφαδένες ή στο δέρμα. Παρά το γεγονός ότι περισσότερες από 1000 περιπτώσεις έχουν τεκμηριωθεί από τότε που ο Ribbert περιέγραψε για πρώτη φορά το χόρδωμα το 1894, η πλειονότητα της βιβλιογραφίας αποτελείται από μεμονωμένες αναφορές περιπτώσεων και σειρές περιπτώσεων μεμονωμένων Ινστιτούτων. Ο McMaster εξέτασε 400 περιπτώσεις που καταγράφηκαν από εννέα μητρώα κοινοτήτων στα πλαίσια του προγράμματος Surveillance, Epidemiology and End Results (SEER) κατά τη διάρκεια μιας περιόδου 22 ετών από το 1973 έως το 1995, προκειμένου να αποσαφηνίσει τις επιδημιολογικές τάσεις του χορδώματος στον γενικό πληθυσμό των ΗΠΑ. Το ποσοστό επίπτωσης (IR) 0,08 ανά 10.000 άτομα για το χόρδωμα ήταν εξαρτώμενο από την ηλικία, υψηλότερο στους άνδρες (IR 0,10) από ότι στις γυναίκες (IR 0,06) και όχι συχνό σε ασθενείς ηλικίας κάτω των 40 ετών και στους μαύρους. Ο διάμεσος χρόνος επιβίωσης ήταν 6,29 έτη και τα ποσοστά σχετικής επιβίωσης 5 και 10 ετών ήταν αντίστοιχα 67,6% και 39,9%. Τα χορδώματα είναι πιο διαδεδομένα στους ενήλικες, με μέγιστη συχνότητα εμφάνισης σε άτομα κάτω των 40 ετών. Ωστόσο, οι ηλικιωμένοι αντιμετωπίζουν συχνά πιο επιθετικούς τύπους. Η πρόγνωση και η πορεία της νόσου δεν επηρεάζονται από το φύλο. Λίγες εμφανίσεις του εξαιρετικά σπάνιου πρωτοπαθούς όγκου των οστών που είναι γνωστό ως χόρδωμα σε παιδιά έχουν τεκμηριωθεί στη βιβλιογραφία. Στην πραγματικότητα, η πρόγνωση ήταν πολύ χειρότερη στον παιδιατρικό πληθυσμό για παιδιά κάτω των πέντε ετών, με αυξημένο θάνατο (66% έναντι 14% στην ηλικία των πέντε ετών, P 0,001). Η πλειονότητα των χορδωμάτων είναι σποραδικά, αλλά η έρευνα για τα οικογενειακά χορδώματα έχει προσδιορίσει την έκφραση της πρωτεΐνης του γονιδίου Τ (βραχυουρία) ως διακριτικό δείκτη που σχετίζεται με την ανάπτυξη του όγκου. Ένας ειδικός για τον ιστό μεταγραφικός παράγοντας που ονομάζεται βραχυουρία είναι απαραίτητος για να ωριμάσει σωστά η νωτιαία χορδή. Μια συγκεκριμένη μετατόπιση με διπλασιασμό του χρωμοσώματος 6q27, που φέρει το γονίδιο Τ, ένα ευαίσθητο διαγνωστικό στοιχείο για τη διάγνωση των χορδωμάτων, ανακαλύφθηκε από έρευνα στον μοριακό καρκίνο των οστών. Τα νωτιαία κύτταρα περιέχουν βραχυουρία και αυξητικό παράγοντα νεύρων (NGF), με την έκφραση του NGF να είναι μεγαλύτερη στα χορδώματα. Είναι απίθανο να διεξαχθούν τυχαιοποιημένες μελέτες λόγω της σπανιότητας αυτής της νόσου, επομένως οι εθνικές βάσεις δεδομένων θα μπορούσαν να βοηθήσουν τους ασθενείς να έχουν καλύτερη πρόγνωση. Τα σύγχρονα ανοσοθεραπευτικά φάρμακα σε συνδυασμό με μια διεπιστημονική προσέγγιση μπορεί να εξασφαλίσουν καλύτερα ογκολογικά αποτελέσματα. Ωστόσο, παρά τη φροντίδα αιχμής στα τριτοβάθμια ιδρύματα, η πλήρης θεραπεία για την ασθένεια είναι ακόμα άπιαστη. Σκοπός αυτής της μελέτης είναι να αναδείξει και να σκιαγραφήσει την τρέχουσα διεπιστημονική στρατηγική για τη θεραπεία των χορδωμάτων ιερού, με έμφαση στην επανορθωτική χειρουργική, τη χειρουργική ανατομία και την πρόταση ενός χειρουργικού αλγόριθμου για την πλαστική χειρουργική αποκατάσταση μετά από εκτομή χορδώματος ιερού.","abstract_has_math":false,"creators":["Δεσκουλίδη Παρθένα","Deskoulidi Parthena"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2023,"date_issued":"2023","date_published":"2023","updated_at":"2026-11-19T06:22:22Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["English"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3331405"],"render_values":[{"text":"uoadl:3331405","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3331405","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3331405","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A3331405","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Δεσκουλίδη Παρθένα","Deskoulidi Parthena"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2023"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["English"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3331405","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3331405"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Ο πρωτοπαθής όγκος των οστών που ονομάζεται χόρδωμα, ο οποίος αναπτύσσεται από τα εμβρυϊκά υπολείμματα της νωτιαίας χορδής, είναι σπάνιος και βραδέως αναπτυσσόμενος. Λιγότερο από το 5% των πρωτοπαθών νεοπλασμάτων των οστών είναι χορδώματα και υπάρχουν 8,4 εξωκρανιακά και ενδοκρανιακά χορδώματα για κάθε 10 εκατομμύρια άτομα. Η ιεροκοκκυγική περιοχή (40-50%) και η βάση του κρανίου (35-40%) είναι οι πιο συχνά εντοπισμένες περιοχές, ακολουθούμενες από τα σπονδυλικά σώματα (15-20%). Οι Αφροαμερικανοί ασθενείς και οι γυναίκες ασθενείς έχουν περισσότερες πιθανότητες να έχουν στη βάση του κρανίου. Λιγότερο συχνά (20-40%), απομακρυσμένη νόσος έχει αναφερθεί με μεταστάσεις στα οστά, στους πνεύμονες, στο ήπαρ, στους λεμφαδένες ή στο δέρμα. Παρά το γεγονός ότι περισσότερες από 1000 περιπτώσεις έχουν τεκμηριωθεί από τότε που ο Ribbert περιέγραψε για πρώτη φορά το χόρδωμα το 1894, η πλειονότητα της βιβλιογραφίας αποτελείται από μεμονωμένες αναφορές περιπτώσεων και σειρές περιπτώσεων μεμονωμένων Ινστιτούτων. Ο McMaster εξέτασε 400 περιπτώσεις που καταγράφηκαν από εννέα μητρώα κοινοτήτων στα πλαίσια του προγράμματος Surveillance, Epidemiology and End Results (SEER) κατά τη διάρκεια μιας περιόδου 22 ετών από το 1973 έως το 1995, προκειμένου να αποσαφηνίσει τις επιδημιολογικές τάσεις του χορδώματος στον γενικό πληθυσμό των ΗΠΑ. Το ποσοστό επίπτωσης (IR) 0,08 ανά 10.000 άτομα για το χόρδωμα ήταν εξαρτώμενο από την ηλικία, υψηλότερο στους άνδρες (IR 0,10) από ότι στις γυναίκες (IR 0,06) και όχι συχνό σε ασθενείς ηλικίας κάτω των 40 ετών και στους μαύρους. Ο διάμεσος χρόνος επιβίωσης ήταν 6,29 έτη και τα ποσοστά σχετικής επιβίωσης 5 και 10 ετών ήταν αντίστοιχα 67,6% και 39,9%. Τα χορδώματα είναι πιο διαδεδομένα στους ενήλικες, με μέγιστη συχνότητα εμφάνισης σε άτομα κάτω των 40 ετών. Ωστόσο, οι ηλικιωμένοι αντιμετωπίζουν συχνά πιο επιθετικούς τύπους. Η πρόγνωση και η πορεία της νόσου δεν επηρεάζονται από το φύλο. Λίγες εμφανίσεις του εξαιρετικά σπάνιου πρωτοπαθούς όγκου των οστών που είναι γνωστό ως χόρδωμα σε παιδιά έχουν τεκμηριωθεί στη βιβλιογραφία. Στην πραγματικότητα, η πρόγνωση ήταν πολύ χειρότερη στον παιδιατρικό πληθυσμό για παιδιά κάτω των πέντε ετών, με αυξημένο θάνατο (66% έναντι 14% στην ηλικία των πέντε ετών, P 0,001). Η πλειονότητα των χορδωμάτων είναι σποραδικά, αλλά η έρευνα για τα οικογενειακά χορδώματα έχει προσδιορίσει την έκφραση της πρωτεΐνης του γονιδίου Τ (βραχυουρία) ως διακριτικό δείκτη που σχετίζεται με την ανάπτυξη του όγκου. Ένας ειδικός για τον ιστό μεταγραφικός παράγοντας που ονομάζεται βραχυουρία είναι απαραίτητος για να ωριμάσει σωστά η νωτιαία χορδή. Μια συγκεκριμένη μετατόπιση με διπλασιασμό του χρωμοσώματος 6q27, που φέρει το γονίδιο Τ, ένα ευαίσθητο διαγνωστικό στοιχείο για τη διάγνωση των χορδωμάτων, ανακαλύφθηκε από έρευνα στον μοριακό καρκίνο των οστών. Τα νωτιαία κύτταρα περιέχουν βραχυουρία και αυξητικό παράγοντα νεύρων (NGF), με την έκφραση του NGF να είναι μεγαλύτερη στα χορδώματα. Είναι απίθανο να διεξαχθούν τυχαιοποιημένες μελέτες λόγω της σπανιότητας αυτής της νόσου, επομένως οι εθνικές βάσεις δεδομένων θα μπορούσαν να βοηθήσουν τους ασθενείς να έχουν καλύτερη πρόγνωση. Τα σύγχρονα ανοσοθεραπευτικά φάρμακα σε συνδυασμό με μια διεπιστημονική προσέγγιση μπορεί να εξασφαλίσουν καλύτερα ογκολογικά αποτελέσματα. Ωστόσο, παρά τη φροντίδα αιχμής στα τριτοβάθμια ιδρύματα, η πλήρης θεραπεία για την ασθένεια είναι ακόμα άπιαστη. Σκοπός αυτής της μελέτης είναι να αναδείξει και να σκιαγραφήσει την τρέχουσα διεπιστημονική στρατηγική για τη θεραπεία των χορδωμάτων ιερού, με έμφαση στην επανορθωτική χειρουργική, τη χειρουργική ανατομία και την πρόταση ενός χειρουργικού αλγόριθμου για την πλαστική χειρουργική αποκατάσταση μετά από εκτομή χορδώματος ιερού.","A primary bone tumor called a chordoma, which develops from embryonic notochordal remnants, is rare and slow-growing. Less than 5% of primary bone neoplasms are chordomas, and there are 8.4 extracranial and intracranial chordomas for every 10 million people. The sacrococcygeal region (40–50%) and the base of the skull (35–40%) are the most often localized areas, followed by the vertebral bodies (15–20%). African American patients and female patients are more likely to have a skull base location. Less frequently (20–40%), distant disease has been reported to metastasize to the bone, lung, liver, lymph nodes, or skin. Despite the fact that more than 1000 instances have been documented since Ribbert first described chordoma in 1894, the majority of the literature consists of individual case reports and single institution case series. McMaster examined 400 cases recorded from nine community-based registries within the Surveillance, Epidemiology and End Results (SEER) program during a 22-year period from 1973 to 1995 in order to elucidate the epidemiologic trends of chordoma in the general US population. The incidence rate (IR) of 0.08 per 10,000 people for chordoma was age-dependent, higher in males (IR 0.10) than in females (IR 0.06), and uncommon in patients under the age of 40 and blacks. The median survival time was 6.29 years, and the 5- and 10-year relative survival rates were correspondingly 67.6% and 39.9%. Chordomas are most prevalent in adults, having a peak incidence in those under 40. However, older people frequently experience more aggressive types. The prognosis and course of disease are unaffected by gender. Few occurrences of the extremely rare primary bone tumor known as chordoma in children have been documented in the literature. In fact, the prognosis was much worse in the pediatric population for children under the age of five, with increased death (66% versus 14% at the age of five; P 0.001). The majority of chordomas are sporadic, but research on family chordomas has identified the expression of the T gene (brachyury) protein as a distinctive marker associated with tumor growth. A tissue-specific transcription factor called brachyury is necessary for the nothocord to mature properly. A particular translocation with duplication of chromosome 6q27, carrying the T gene, a sensitive diagnostic for the diagnosis of chordomas, has been discovered by molecular bone cancer research [13]. Notochordal cells contain brachyury and nerve growth factor (NGF), with NGF expression being greater in chordomas. Randomized studies are unlikely to be conducted due to the rarity of this disease, so national prospective databases could assist patients have a better prognosis. Modern adjuvant medicines combined with a multidisciplinary approach might ensure better oncological results. Nevertheless, despite cutting-edge care in tertiary institutes, a complete cure for the illness is still elusive. The aim of this study is to highlight and outline the current multidisciplinary strategy to treating lumbo-sacral chordomas, with a focus on reconstructive surgery, surgical anatomy and proposing a surgical algorithm for plastic surgery reconstruction after sacral chordoma resection."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Plastic surgery reconstruction after sacral chordoma resection"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Δεσκουλίδη Παρθένα","Deskoulidi Parthena"],"dc:date":["2023"],"dc:description":["Ο πρωτοπαθής όγκος των οστών που ονομάζεται χόρδωμα, ο οποίος αναπτύσσεται από τα εμβρυϊκά υπολείμματα της νωτιαίας χορδής, είναι σπάνιος και βραδέως αναπτυσσόμενος. Λιγότερο από το 5% των πρωτοπαθών νεοπλασμάτων των οστών είναι χορδώματα και υπάρχουν 8,4 εξωκρανιακά και ενδοκρανιακά χορδώματα για κάθε 10 εκατομμύρια άτομα. Η ιεροκοκκυγική περιοχή (40-50%) και η βάση του κρανίου (35-40%) είναι οι πιο συχνά εντοπισμένες περιοχές, ακολουθούμενες από τα σπονδυλικά σώματα (15-20%). Οι Αφροαμερικανοί ασθενείς και οι γυναίκες ασθενείς έχουν περισσότερες πιθανότητες να έχουν στη βάση του κρανίου. Λιγότερο συχνά (20-40%), απομακρυσμένη νόσος έχει αναφερθεί με μεταστάσεις στα οστά, στους πνεύμονες, στο ήπαρ, στους λεμφαδένες ή στο δέρμα. Παρά το γεγονός ότι περισσότερες από 1000 περιπτώσεις έχουν τεκμηριωθεί από τότε που ο Ribbert περιέγραψε για πρώτη φορά το χόρδωμα το 1894, η πλειονότητα της βιβλιογραφίας αποτελείται από μεμονωμένες αναφορές περιπτώσεων και σειρές περιπτώσεων μεμονωμένων Ινστιτούτων. Ο McMaster εξέτασε 400 περιπτώσεις που καταγράφηκαν από εννέα μητρώα κοινοτήτων στα πλαίσια του προγράμματος Surveillance, Epidemiology and End Results (SEER) κατά τη διάρκεια μιας περιόδου 22 ετών από το 1973 έως το 1995, προκειμένου να αποσαφηνίσει τις επιδημιολογικές τάσεις του χορδώματος στον γενικό πληθυσμό των ΗΠΑ. Το ποσοστό επίπτωσης (IR) 0,08 ανά 10.000 άτομα για το χόρδωμα ήταν εξαρτώμενο από την ηλικία, υψηλότερο στους άνδρες (IR 0,10) από ότι στις γυναίκες (IR 0,06) και όχι συχνό σε ασθενείς ηλικίας κάτω των 40 ετών και στους μαύρους. Ο διάμεσος χρόνος επιβίωσης ήταν 6,29 έτη και τα ποσοστά σχετικής επιβίωσης 5 και 10 ετών ήταν αντίστοιχα 67,6% και 39,9%. Τα χορδώματα είναι πιο διαδεδομένα στους ενήλικες, με μέγιστη συχνότητα εμφάνισης σε άτομα κάτω των 40 ετών. Ωστόσο, οι ηλικιωμένοι αντιμετωπίζουν συχνά πιο επιθετικούς τύπους. Η πρόγνωση και η πορεία της νόσου δεν επηρεάζονται από το φύλο. Λίγες εμφανίσεις του εξαιρετικά σπάνιου πρωτοπαθούς όγκου των οστών που είναι γνωστό ως χόρδωμα σε παιδιά έχουν τεκμηριωθεί στη βιβλιογραφία. Στην πραγματικότητα, η πρόγνωση ήταν πολύ χειρότερη στον παιδιατρικό πληθυσμό για παιδιά κάτω των πέντε ετών, με αυξημένο θάνατο (66% έναντι 14% στην ηλικία των πέντε ετών, P 0,001). Η πλειονότητα των χορδωμάτων είναι σποραδικά, αλλά η έρευνα για τα οικογενειακά χορδώματα έχει προσδιορίσει την έκφραση της πρωτεΐνης του γονιδίου Τ (βραχυουρία) ως διακριτικό δείκτη που σχετίζεται με την ανάπτυξη του όγκου. Ένας ειδικός για τον ιστό μεταγραφικός παράγοντας που ονομάζεται βραχυουρία είναι απαραίτητος για να ωριμάσει σωστά η νωτιαία χορδή. Μια συγκεκριμένη μετατόπιση με διπλασιασμό του χρωμοσώματος 6q27, που φέρει το γονίδιο Τ, ένα ευαίσθητο διαγνωστικό στοιχείο για τη διάγνωση των χορδωμάτων, ανακαλύφθηκε από έρευνα στον μοριακό καρκίνο των οστών. Τα νωτιαία κύτταρα περιέχουν βραχυουρία και αυξητικό παράγοντα νεύρων (NGF), με την έκφραση του NGF να είναι μεγαλύτερη στα χορδώματα. Είναι απίθανο να διεξαχθούν τυχαιοποιημένες μελέτες λόγω της σπανιότητας αυτής της νόσου, επομένως οι εθνικές βάσεις δεδομένων θα μπορούσαν να βοηθήσουν τους ασθενείς να έχουν καλύτερη πρόγνωση. Τα σύγχρονα ανοσοθεραπευτικά φάρμακα σε συνδυασμό με μια διεπιστημονική προσέγγιση μπορεί να εξασφαλίσουν καλύτερα ογκολογικά αποτελέσματα. Ωστόσο, παρά τη φροντίδα αιχμής στα τριτοβάθμια ιδρύματα, η πλήρης θεραπεία για την ασθένεια είναι ακόμα άπιαστη. Σκοπός αυτής της μελέτης είναι να αναδείξει και να σκιαγραφήσει την τρέχουσα διεπιστημονική στρατηγική για τη θεραπεία των χορδωμάτων ιερού, με έμφαση στην επανορθωτική χειρουργική, τη χειρουργική ανατομία και την πρόταση ενός χειρουργικού αλγόριθμου για την πλαστική χειρουργική αποκατάσταση μετά από εκτομή χορδώματος ιερού.","A primary bone tumor called a chordoma, which develops from embryonic notochordal remnants, is rare and slow-growing. Less than 5% of primary bone neoplasms are chordomas, and there are 8.4 extracranial and intracranial chordomas for every 10 million people. The sacrococcygeal region (40–50%) and the base of the skull (35–40%) are the most often localized areas, followed by the vertebral bodies (15–20%). African American patients and female patients are more likely to have a skull base location. Less frequently (20–40%), distant disease has been reported to metastasize to the bone, lung, liver, lymph nodes, or skin. Despite the fact that more than 1000 instances have been documented since Ribbert first described chordoma in 1894, the majority of the literature consists of individual case reports and single institution case series. McMaster examined 400 cases recorded from nine community-based registries within the Surveillance, Epidemiology and End Results (SEER) program during a 22-year period from 1973 to 1995 in order to elucidate the epidemiologic trends of chordoma in the general US population. The incidence rate (IR) of 0.08 per 10,000 people for chordoma was age-dependent, higher in males (IR 0.10) than in females (IR 0.06), and uncommon in patients under the age of 40 and blacks. The median survival time was 6.29 years, and the 5- and 10-year relative survival rates were correspondingly 67.6% and 39.9%. Chordomas are most prevalent in adults, having a peak incidence in those under 40. However, older people frequently experience more aggressive types. The prognosis and course of disease are unaffected by gender. Few occurrences of the extremely rare primary bone tumor known as chordoma in children have been documented in the literature. In fact, the prognosis was much worse in the pediatric population for children under the age of five, with increased death (66% versus 14% at the age of five; P 0.001). The majority of chordomas are sporadic, but research on family chordomas has identified the expression of the T gene (brachyury) protein as a distinctive marker associated with tumor growth. A tissue-specific transcription factor called brachyury is necessary for the nothocord to mature properly. A particular translocation with duplication of chromosome 6q27, carrying the T gene, a sensitive diagnostic for the diagnosis of chordomas, has been discovered by molecular bone cancer research [13]. Notochordal cells contain brachyury and nerve growth factor (NGF), with NGF expression being greater in chordomas. Randomized studies are unlikely to be conducted due to the rarity of this disease, so national prospective databases could assist patients have a better prognosis. Modern adjuvant medicines combined with a multidisciplinary approach might ensure better oncological results. Nevertheless, despite cutting-edge care in tertiary institutes, a complete cure for the illness is still elusive. The aim of this study is to highlight and outline the current multidisciplinary strategy to treating lumbo-sacral chordomas, with a focus on reconstructive surgery, surgical anatomy and proposing a surgical algorithm for plastic surgery reconstruction after sacral chordoma resection."],"dc:identifier":["uoadl:3331405","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3331405"],"dc:language":["English"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Plastic surgery reconstruction after sacral chordoma resection"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T06:22:22Z"}