{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:3331833"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:3331833","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Μεταπνευμονοϊός Α και επαγωγή μη ειδικής ανοσιακής απόκρισης","abstract":"Ο hMPV είναι non-segmented negative sense RNA ιός της οικογενείας των Pneumoviridae της τάξης Mononegaviales που ανακαλύφθηκε το 2001 στην Ολλανδία. Είναι κοινό παθογόνο συνήθως σε παιδιά ηλικίας μικρότερης των 5 ετών. Τα πρώτα κύτταρα που έρχονται σε επαφή με τον ιό είναι τα AECs (airway epithelial cells), AMφ (alveolar macrophages) και τα DC s (δενδριτικά κύτταρα). Ο hMPV προσβάλει τα AECs (airway epithelial cells) και διασπά την αρχιτεκτονική των πνευμόνων. Τα ΑΜφ κατά τη λοίμωξη με hMPV είναι η κυρίαρχη πηγή φλεγμονωδών και ανοσοδιεγερτικών κυτταροκινών στους πνεύμονες όπως IFN-I (IFN-α, IFN-β) αλλά και προφλεγμονωδών κυτταροκινών όπως TNF-α, IL-6. Τα ουδετερόφιλα εμφανίζουν σημαντική παρουσία τις πρώτες 3 μέρες (peak 1η-2η μέρα) της λοίμωξης από hMPV και μειώνονται την 4η-7η μέρα. Τα δενδριτικά κύτταρα κατά τη λοίμωξη με τον hMPV ενεργοποιούνται κατευθείαν από τον ιό μέσω PRRs ή εμμέσως από προφλεγμονώδεις χυμοκίνες και κυτταροκίνες προερχόμενες από τα AECs ή άλλα τοπικά κύτταρα του ανοσοποιητικού συστήματος. Τα δενδριτικά κύτταρα μεταναστεύουν στους λεμφαδένες και διεγείρουν την ειδική ανοσία ή μένουν στους πνεύμονες και προάγουν ανοσιακή απόκριση τοπικά. Η λοίμωξη από hMPV ιό προάγει την έκφραση TSLP (thymic stromal lymphopoietin), IL-33 και TARC ή αλλιώς CCL17 (thymus and activation regulated chemokine) στα AECs. Η TSLP και η IL-33 σε συνέργεια με την IL-8 παίζουν ρόλο στη φλεγμονώδη διαδικασία στον πνεύμονα κατά την hMPV λοίμωξη καθιστώντας την πιθανό θεραπευτικό στόχο. Ο hMPV καταστέλλει τη βασική και την επαγώμενη από τη βιταμίνη D έκφραση της CAMP στα μακροφάγα. Η CAMP (cathelicidin antimicrobial peptide) είναι σημαντική για την μη ειδική ανοσία. Η κατασταλτική δράση του hMPV στην έκφραση της της CAMP από τα μακροφάγα μάλλον σχετίζεται και με την ένταση του ιικού πολλαπλασιασμού. Στη συνέχεια ο ιός προκαλεί μικτή Th1/Th2 ανοσιακή απόκριση. Τα Τ λεμφοκύτταρα, CD4+ και CD8+, αυξάνονται την 4η μέρα της λοίμωξης και φτάνουν στο peak την 6η κι 8η μέρα αντιστοίχως. Τα T-regs (ρυθμιστικά Τ λεμφοκύτταρα) σε περίπτωση hMPV λοίμωξης προέρχονται από naive CD4+ T κύτταρα και δεν έχουν θυμική προέλευση. Τα CD8+ Τ λεμφοκύτταρα που είναι ειδικά έναντι του ιού hMPV, εξαλείφουν τα μολυσμένα κύτταρα. Μετά την πλήρη τους έκπτυξη ο αριθμός τους περιορίζεται και λεμφοκύτταρα μνήμης CD8+ T παραμένουν στους πνεύμονες. Σημαντική για την πορεία της ανοσιακής απόκρισης είναι κι η ρύθμιση της απάντησης των IFNs με την ενεργοποίηση σηματοδοτικών καταρρακτών που καταλήγουν στην επαγωγή IFN-stimulated genes (ISGs). Τα top hits ISGs για την αναστολή του HMPV είναι τα CD-9, HPSE, P2BY6 και IFITM3. Η τύπου IFN-I σηματοδότηση ξεκινά με την ενεργοποίηση του IFNAR (alpha interferon receptor) και ρυθμίζει την έκφραση πρωτεινών σημαντικών για την ανοσιακή απόκριση. Η τύπου IFN-I σηματοδότηση είναι απαραίτητη για την αποτελεσματική και λειτουργική απόκριση των HMPV ειδικών CD8+ T λεμφοκυττάρων. Σε έλλειψη IFNAR ένα μικρότερο ποσοστό ειδικών για τον HMPV CD8+ T λεμφοκύτταρων παράγουν IFN-γ. Φαίνεται ότι η λειτουργική έκπτωση των ειδικών HMPV CD8+ T λεμφοκυττάρων οφείλεται στην έκφραση του ανασταλτικού παράγοντα Tim-3. Από την άποψη της κλινικής έκφρασης της νόσου, οι ασθενείς με σοβαρή λοίμωξη από hMPV εμφανίζουν σημαντικά υψηλότερες τιμές IL-6 και TNF-α, σε σύγκριση με ασθενείς με ηπιότερη νόσο. Αντιθέτως δεν παρατηρούνται διαφορές στα επίπεδα των IL-2, IL-4, IL10 και IFN-γ ανάμεσα σε ασθενείς με σοβαρή κι ασθενείς με ήπια hMPV λοίμωξη. Στην παθογένεια της λοίμωξης από hMPV φαίνεται να παίζει σημαντικό ρόλο η IL-6. Ο hMPV ιός διαθέτει δομικές πρωτείνες που του επιτρέπουν να αναστέλλει κυτταρικά μονοπάτια και να διαφεύγει της ανοσιακής απόκρισης, ώστε να ενισχύεται η ιική λοίμωξη. Η G γλυκοπρωτείνη προσκόλησης αναστέλλει την INF-I απάντηση και σχετίζεται με επιστράτευση ουδετεροφίλων στον κυψελιδικό χώρο. Η Μ2-2 πρωτείνη φαίνεται να αναστέλλει το MAVS (mitochondrial antiviral signaling) συμβάλλοντας στην ανοσιακή διαφυγή του hMPV και στη σιγή της κυτταρικής απόκρισης που εξαρτάται από το MAVS. Η P πρωτείνη αναστέλει τη μεταφορά του IRF3 στον πυρήνα του κυττάρου με αποτέλεσμα την αναστολή παραγωγής IFN-β. Η μελέτη της αλληλεπίδρασης του ιού και του μεταβολισμού των κυττάρων του ξενιστή βοηθά στην ανίχνευση νέων θεραπευτικών στόχων όπως είναι τα μονοπάτια της γλυκόλυσης και της HBP (μονοπάτι βιοσύνθεσης εξοζαμίνης)/γλυκοζυλίωσης. Οι ασθενείς που πάσχουν από άσθμα είναι ευαίσθητοι στις ιογενείς λοιμώξεις του αναπνευστικού λόγω διαταραγμένης μη ειδικής ανοσίας.Τα NECs (nasal epithelial cells) των ασθματικών ασθενών έχουν αυξημένα επίπεδα hMPV σε λοίμωξη από τον ιό κι αυτό οφείλεται σε διαταραχή του μηχανισμού απόπτωσης με συμμετοχή του αυξημένου stress του ER (ενδοπλασματικό δίκτυο). Το οξειδωτικό stress και η φλεγμονώδης απάντηση αντιπροσωπεύουν σημαντικό παθογενετικό μηχανισμό της HMPV λοίμωξης. Οι διαιτητικές αντιοξειδωτικές ουσίες όπως Resveratrol και Quercetin θα μπορούσαν να έχουν χρήση προφυλακτική αλλά και πιθανώς θεραπευτική στην τροποποίηση της σχετιζόμενης με τον HMPV φλεγμονής στον πνεύμονα. Τέλος συμπληρωματικά στην παθογένεια της λοίμωξης απο HMPV, φαίνεται ότι η προηγηθείσα λοίμωξη με HMPV προκαλεί σημαντική προσκόλληση Streptococcus pneumoniae σε κύτταρα μολυσμένα με HMPV. Επιπλέον όταν έχει προηγηθεί HMPV λοίμωξη μειώνεται η κάθαρση του Streptococcus pneumoniae στους πνεύμονες. Σε επίπεδο ανοσογονικότητας φαίνεται ότι ο εμβολιασμός με MHCI-περιοριζόμενους πεπτιδικούς επιτόπους είναι ανοσογονικός και μειώνει το ιικό φορτίο in vivo. Υπάρχει μεγάλη ανάγκη για αποτελεσματικό εμβόλιο που να ενισχύει την αντισωματική και CD8+ T κυτταρική απόκριση ειδικά για τους ανθρώπους με διαταραγμένη Τ κυτταρική ανοσία.","abstract_html":"Ο hMPV είναι non-segmented negative sense RNA ιός της οικογενείας των Pneumoviridae της τάξης Mononegaviales που ανακαλύφθηκε το 2001 στην Ολλανδία. Είναι κοινό παθογόνο συνήθως σε παιδιά ηλικίας μικρότερης των 5 ετών. Τα πρώτα κύτταρα που έρχονται σε επαφή με τον ιό είναι τα AECs (airway epithelial cells), AMφ (alveolar macrophages) και τα DC s (δενδριτικά κύτταρα). Ο hMPV προσβάλει τα AECs (airway epithelial cells) και διασπά την αρχιτεκτονική των πνευμόνων. Τα ΑΜφ κατά τη λοίμωξη με hMPV είναι η κυρίαρχη πηγή φλεγμονωδών και ανοσοδιεγερτικών κυτταροκινών στους πνεύμονες όπως IFN-I (IFN-α, IFN-β) αλλά και προφλεγμονωδών κυτταροκινών όπως TNF-α, IL-6. Τα ουδετερόφιλα εμφανίζουν σημαντική παρουσία τις πρώτες 3 μέρες (peak 1η-2η μέρα) της λοίμωξης από hMPV και μειώνονται την 4η-7η μέρα. Τα δενδριτικά κύτταρα κατά τη λοίμωξη με τον hMPV ενεργοποιούνται κατευθείαν από τον ιό μέσω PRRs ή εμμέσως από προφλεγμονώδεις χυμοκίνες και κυτταροκίνες προερχόμενες από τα AECs ή άλλα τοπικά κύτταρα του ανοσοποιητικού συστήματος. Τα δενδριτικά κύτταρα μεταναστεύουν στους λεμφαδένες και διεγείρουν την ειδική ανοσία ή μένουν στους πνεύμονες και προάγουν ανοσιακή απόκριση τοπικά. Η λοίμωξη από hMPV ιό προάγει την έκφραση TSLP (thymic stromal lymphopoietin), IL-33 και TARC ή αλλιώς CCL17 (thymus and activation regulated chemokine) στα AECs. Η TSLP και η IL-33 σε συνέργεια με την IL-8 παίζουν ρόλο στη φλεγμονώδη διαδικασία στον πνεύμονα κατά την hMPV λοίμωξη καθιστώντας την πιθανό θεραπευτικό στόχο. Ο hMPV καταστέλλει τη βασική και την επαγώμενη από τη βιταμίνη D έκφραση της CAMP στα μακροφάγα. Η CAMP (cathelicidin antimicrobial peptide) είναι σημαντική για την μη ειδική ανοσία. Η κατασταλτική δράση του hMPV στην έκφραση της της CAMP από τα μακροφάγα μάλλον σχετίζεται και με την ένταση του ιικού πολλαπλασιασμού. Στη συνέχεια ο ιός προκαλεί μικτή Th1/Th2 ανοσιακή απόκριση. Τα Τ λεμφοκύτταρα, CD4+ και CD8+, αυξάνονται την 4η μέρα της λοίμωξης και φτάνουν στο peak την 6η κι 8η μέρα αντιστοίχως. Τα T-regs (ρυθμιστικά Τ λεμφοκύτταρα) σε περίπτωση hMPV λοίμωξης προέρχονται από naive CD4+ T κύτταρα και δεν έχουν θυμική προέλευση. Τα CD8+ Τ λεμφοκύτταρα που είναι ειδικά έναντι του ιού hMPV, εξαλείφουν τα μολυσμένα κύτταρα. Μετά την πλήρη τους έκπτυξη ο αριθμός τους περιορίζεται και λεμφοκύτταρα μνήμης CD8+ T παραμένουν στους πνεύμονες. Σημαντική για την πορεία της ανοσιακής απόκρισης είναι κι η ρύθμιση της απάντησης των IFNs με την ενεργοποίηση σηματοδοτικών καταρρακτών που καταλήγουν στην επαγωγή IFN-stimulated genes (ISGs). Τα top hits ISGs για την αναστολή του HMPV είναι τα CD-9, HPSE, P2BY6 και IFITM3. Η τύπου IFN-I σηματοδότηση ξεκινά με την ενεργοποίηση του IFNAR (alpha interferon receptor) και ρυθμίζει την έκφραση πρωτεινών σημαντικών για την ανοσιακή απόκριση. Η τύπου IFN-I σηματοδότηση είναι απαραίτητη για την αποτελεσματική και λειτουργική απόκριση των HMPV ειδικών CD8+ T λεμφοκυττάρων. Σε έλλειψη IFNAR ένα μικρότερο ποσοστό ειδικών για τον HMPV CD8+ T λεμφοκύτταρων παράγουν IFN-γ. Φαίνεται ότι η λειτουργική έκπτωση των ειδικών HMPV CD8+ T λεμφοκυττάρων οφείλεται στην έκφραση του ανασταλτικού παράγοντα Tim-3. Από την άποψη της κλινικής έκφρασης της νόσου, οι ασθενείς με σοβαρή λοίμωξη από hMPV εμφανίζουν σημαντικά υψηλότερες τιμές IL-6 και TNF-α, σε σύγκριση με ασθενείς με ηπιότερη νόσο. Αντιθέτως δεν παρατηρούνται διαφορές στα επίπεδα των IL-2, IL-4, IL10 και IFN-γ ανάμεσα σε ασθενείς με σοβαρή κι ασθενείς με ήπια hMPV λοίμωξη. Στην παθογένεια της λοίμωξης από hMPV φαίνεται να παίζει σημαντικό ρόλο η IL-6. Ο hMPV ιός διαθέτει δομικές πρωτείνες που του επιτρέπουν να αναστέλλει κυτταρικά μονοπάτια και να διαφεύγει της ανοσιακής απόκρισης, ώστε να ενισχύεται η ιική λοίμωξη. Η G γλυκοπρωτείνη προσκόλησης αναστέλλει την INF-I απάντηση και σχετίζεται με επιστράτευση ουδετεροφίλων στον κυψελιδικό χώρο. Η Μ2-2 πρωτείνη φαίνεται να αναστέλλει το MAVS (mitochondrial antiviral signaling) συμβάλλοντας στην ανοσιακή διαφυγή του hMPV και στη σιγή της κυτταρικής απόκρισης που εξαρτάται από το MAVS. Η P πρωτείνη αναστέλει τη μεταφορά του IRF3 στον πυρήνα του κυττάρου με αποτέλεσμα την αναστολή παραγωγής IFN-β. Η μελέτη της αλληλεπίδρασης του ιού και του μεταβολισμού των κυττάρων του ξενιστή βοηθά στην ανίχνευση νέων θεραπευτικών στόχων όπως είναι τα μονοπάτια της γλυκόλυσης και της HBP (μονοπάτι βιοσύνθεσης εξοζαμίνης)/γλυκοζυλίωσης. Οι ασθενείς που πάσχουν από άσθμα είναι ευαίσθητοι στις ιογενείς λοιμώξεις του αναπνευστικού λόγω διαταραγμένης μη ειδικής ανοσίας.Τα NECs (nasal epithelial cells) των ασθματικών ασθενών έχουν αυξημένα επίπεδα hMPV σε λοίμωξη από τον ιό κι αυτό οφείλεται σε διαταραχή του μηχανισμού απόπτωσης με συμμετοχή του αυξημένου stress του ER (ενδοπλασματικό δίκτυο). Το οξειδωτικό stress και η φλεγμονώδης απάντηση αντιπροσωπεύουν σημαντικό παθογενετικό μηχανισμό της HMPV λοίμωξης. Οι διαιτητικές αντιοξειδωτικές ουσίες όπως Resveratrol και Quercetin θα μπορούσαν να έχουν χρήση προφυλακτική αλλά και πιθανώς θεραπευτική στην τροποποίηση της σχετιζόμενης με τον HMPV φλεγμονής στον πνεύμονα. Τέλος συμπληρωματικά στην παθογένεια της λοίμωξης απο HMPV, φαίνεται ότι η προηγηθείσα λοίμωξη με HMPV προκαλεί σημαντική προσκόλληση Streptococcus pneumoniae σε κύτταρα μολυσμένα με HMPV. Επιπλέον όταν έχει προηγηθεί HMPV λοίμωξη μειώνεται η κάθαρση του Streptococcus pneumoniae στους πνεύμονες. Σε επίπεδο ανοσογονικότητας φαίνεται ότι ο εμβολιασμός με MHCI-περιοριζόμενους πεπτιδικούς επιτόπους είναι ανοσογονικός και μειώνει το ιικό φορτίο in vivo. Υπάρχει μεγάλη ανάγκη για αποτελεσματικό εμβόλιο που να ενισχύει την αντισωματική και CD8+ T κυτταρική απόκριση ειδικά για τους ανθρώπους με διαταραγμένη Τ κυτταρική ανοσία.","abstract_has_math":false,"creators":["Μπίσια Αθανασία","Bisia Athanasia"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2023,"date_issued":"2023","date_published":"2023","updated_at":"2026-11-19T06:22:43Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3331833"],"render_values":[{"text":"uoadl:3331833","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3331833","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3331833","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A3331833","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Μπίσια Αθανασία","Bisia Athanasia"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2023"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3331833","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3331833"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Ο hMPV είναι non-segmented negative sense RNA ιός της οικογενείας των Pneumoviridae της τάξης Mononegaviales που ανακαλύφθηκε το 2001 στην Ολλανδία. Είναι κοινό παθογόνο συνήθως σε παιδιά ηλικίας μικρότερης των 5 ετών. Τα πρώτα κύτταρα που έρχονται σε επαφή με τον ιό είναι τα AECs (airway epithelial cells), AMφ (alveolar macrophages) και τα DC s (δενδριτικά κύτταρα). Ο hMPV προσβάλει τα AECs (airway epithelial cells) και διασπά την αρχιτεκτονική των πνευμόνων. Τα ΑΜφ κατά τη λοίμωξη με hMPV είναι η κυρίαρχη πηγή φλεγμονωδών και ανοσοδιεγερτικών κυτταροκινών στους πνεύμονες όπως IFN-I (IFN-α, IFN-β) αλλά και προφλεγμονωδών κυτταροκινών όπως TNF-α, IL-6. Τα ουδετερόφιλα εμφανίζουν σημαντική παρουσία τις πρώτες 3 μέρες (peak 1η-2η μέρα) της λοίμωξης από hMPV και μειώνονται την 4η-7η μέρα. Τα δενδριτικά κύτταρα κατά τη λοίμωξη με τον hMPV ενεργοποιούνται κατευθείαν από τον ιό μέσω PRRs ή εμμέσως από προφλεγμονώδεις χυμοκίνες και κυτταροκίνες προερχόμενες από τα AECs ή άλλα τοπικά κύτταρα του ανοσοποιητικού συστήματος. Τα δενδριτικά κύτταρα μεταναστεύουν στους λεμφαδένες και διεγείρουν την ειδική ανοσία ή μένουν στους πνεύμονες και προάγουν ανοσιακή απόκριση τοπικά. Η λοίμωξη από hMPV ιό προάγει την έκφραση TSLP (thymic stromal lymphopoietin), IL-33 και TARC ή αλλιώς CCL17 (thymus and activation regulated chemokine) στα AECs. Η TSLP και η IL-33 σε συνέργεια με την IL-8 παίζουν ρόλο στη φλεγμονώδη διαδικασία στον πνεύμονα κατά την hMPV λοίμωξη καθιστώντας την πιθανό θεραπευτικό στόχο. Ο hMPV καταστέλλει τη βασική και την επαγώμενη από τη βιταμίνη D έκφραση της CAMP στα μακροφάγα. Η CAMP (cathelicidin antimicrobial peptide) είναι σημαντική για την μη ειδική ανοσία. Η κατασταλτική δράση του hMPV στην έκφραση της της CAMP από τα μακροφάγα μάλλον σχετίζεται και με την ένταση του ιικού πολλαπλασιασμού. Στη συνέχεια ο ιός προκαλεί μικτή Th1/Th2 ανοσιακή απόκριση. Τα Τ λεμφοκύτταρα, CD4+ και CD8+, αυξάνονται την 4η μέρα της λοίμωξης και φτάνουν στο peak την 6η κι 8η μέρα αντιστοίχως. Τα T-regs (ρυθμιστικά Τ λεμφοκύτταρα) σε περίπτωση hMPV λοίμωξης προέρχονται από naive CD4+ T κύτταρα και δεν έχουν θυμική προέλευση. Τα CD8+ Τ λεμφοκύτταρα που είναι ειδικά έναντι του ιού hMPV, εξαλείφουν τα μολυσμένα κύτταρα. Μετά την πλήρη τους έκπτυξη ο αριθμός τους περιορίζεται και λεμφοκύτταρα μνήμης CD8+ T παραμένουν στους πνεύμονες. Σημαντική για την πορεία της ανοσιακής απόκρισης είναι κι η ρύθμιση της απάντησης των IFNs με την ενεργοποίηση σηματοδοτικών καταρρακτών που καταλήγουν στην επαγωγή IFN-stimulated genes (ISGs). Τα top hits ISGs για την αναστολή του HMPV είναι τα CD-9, HPSE, P2BY6 και IFITM3. Η τύπου IFN-I σηματοδότηση ξεκινά με την ενεργοποίηση του IFNAR (alpha interferon receptor) και ρυθμίζει την έκφραση πρωτεινών σημαντικών για την ανοσιακή απόκριση. Η τύπου IFN-I σηματοδότηση είναι απαραίτητη για την αποτελεσματική και λειτουργική απόκριση των HMPV ειδικών CD8+ T λεμφοκυττάρων. Σε έλλειψη IFNAR ένα μικρότερο ποσοστό ειδικών για τον HMPV CD8+ T λεμφοκύτταρων παράγουν IFN-γ. Φαίνεται ότι η λειτουργική έκπτωση των ειδικών HMPV CD8+ T λεμφοκυττάρων οφείλεται στην έκφραση του ανασταλτικού παράγοντα Tim-3. Από την άποψη της κλινικής έκφρασης της νόσου, οι ασθενείς με σοβαρή λοίμωξη από hMPV εμφανίζουν σημαντικά υψηλότερες τιμές IL-6 και TNF-α, σε σύγκριση με ασθενείς με ηπιότερη νόσο. Αντιθέτως δεν παρατηρούνται διαφορές στα επίπεδα των IL-2, IL-4, IL10 και IFN-γ ανάμεσα σε ασθενείς με σοβαρή κι ασθενείς με ήπια hMPV λοίμωξη. Στην παθογένεια της λοίμωξης από hMPV φαίνεται να παίζει σημαντικό ρόλο η IL-6. Ο hMPV ιός διαθέτει δομικές πρωτείνες που του επιτρέπουν να αναστέλλει κυτταρικά μονοπάτια και να διαφεύγει της ανοσιακής απόκρισης, ώστε να ενισχύεται η ιική λοίμωξη. Η G γλυκοπρωτείνη προσκόλησης αναστέλλει την INF-I απάντηση και σχετίζεται με επιστράτευση ουδετεροφίλων στον κυψελιδικό χώρο. Η Μ2-2 πρωτείνη φαίνεται να αναστέλλει το MAVS (mitochondrial antiviral signaling) συμβάλλοντας στην ανοσιακή διαφυγή του hMPV και στη σιγή της κυτταρικής απόκρισης που εξαρτάται από το MAVS. Η P πρωτείνη αναστέλει τη μεταφορά του IRF3 στον πυρήνα του κυττάρου με αποτέλεσμα την αναστολή παραγωγής IFN-β. Η μελέτη της αλληλεπίδρασης του ιού και του μεταβολισμού των κυττάρων του ξενιστή βοηθά στην ανίχνευση νέων θεραπευτικών στόχων όπως είναι τα μονοπάτια της γλυκόλυσης και της HBP (μονοπάτι βιοσύνθεσης εξοζαμίνης)/γλυκοζυλίωσης. Οι ασθενείς που πάσχουν από άσθμα είναι ευαίσθητοι στις ιογενείς λοιμώξεις του αναπνευστικού λόγω διαταραγμένης μη ειδικής ανοσίας.Τα NECs (nasal epithelial cells) των ασθματικών ασθενών έχουν αυξημένα επίπεδα hMPV σε λοίμωξη από τον ιό κι αυτό οφείλεται σε διαταραχή του μηχανισμού απόπτωσης με συμμετοχή του αυξημένου stress του ER (ενδοπλασματικό δίκτυο). Το οξειδωτικό stress και η φλεγμονώδης απάντηση αντιπροσωπεύουν σημαντικό παθογενετικό μηχανισμό της HMPV λοίμωξης. Οι διαιτητικές αντιοξειδωτικές ουσίες όπως Resveratrol και Quercetin θα μπορούσαν να έχουν χρήση προφυλακτική αλλά και πιθανώς θεραπευτική στην τροποποίηση της σχετιζόμενης με τον HMPV φλεγμονής στον πνεύμονα. Τέλος συμπληρωματικά στην παθογένεια της λοίμωξης απο HMPV, φαίνεται ότι η προηγηθείσα λοίμωξη με HMPV προκαλεί σημαντική προσκόλληση Streptococcus pneumoniae σε κύτταρα μολυσμένα με HMPV. Επιπλέον όταν έχει προηγηθεί HMPV λοίμωξη μειώνεται η κάθαρση του Streptococcus pneumoniae στους πνεύμονες. Σε επίπεδο ανοσογονικότητας φαίνεται ότι ο εμβολιασμός με MHCI-περιοριζόμενους πεπτιδικούς επιτόπους είναι ανοσογονικός και μειώνει το ιικό φορτίο in vivo. Υπάρχει μεγάλη ανάγκη για αποτελεσματικό εμβόλιο που να ενισχύει την αντισωματική και CD8+ T κυτταρική απόκριση ειδικά για τους ανθρώπους με διαταραγμένη Τ κυτταρική ανοσία.","HMPV is a non-segmented negative sense RNA virus of Pneumoviridae family of Mononegavirales who was discovered in 2001 in Holland. It is a common pathogen in children younger than 5 years old. The cells that come firstly in contact with the virus are AECs (airway epithelial cells), AMφ (alveoral macrophages) and DCs (dendritic cells). HMPV invades AECs and disrupts lung architecture. AMφ are the main source of inflammatory and immunostimulatory cytokines in lungs as IFN-I (IFN-α, IFN-β) and proinflammatory cytokines as TNF-α, IL-6. Neutrophils make significant presentation in first 3 days of infection and decreased in 4-7 th day of infection by HMPV. Dendritic cells are activated directly by HMPV through PRRs or by proinflammatory chemokines and cytokines derived from AECs or other local immune cells. Dendritic cells migrate to lymph nodes and trigger specific immune response or stay in lungs and induce immune response locally. HMPV infection induces TSLP expression (thymic stromal lymphopoietin), IL-33 and TARC or else CCL17 (thymus and activation regulated chemokines) in AECs. TSLP and IL-33 in synergy with IL-8 play role in the inflammatory process in lungs during HMPV infection make it possible a therapeutic target. HMPV inhibits basal and vitamin D induced expression of CAMP in macrophages. CAMP (cathelicidin antimicrobial peptide) is important for innate immunity. HMPV induces mixed Th1/Th2 immune response. T cells CD4+ and CD8+ increase 4 th day of infection and reach peak 6 th and 8 th day respectively. T-regs during HMPV infection are coming from naive CD4+ T cells of non-thymic origin. Specific for HMPV CD8+ T cells eradicate infected cells. After their full expansion their number is reduced and memory CD8+ lymphocytes remain in lungs. The regulation of the IFNs response is very important during the immune response. This is achieved through the activation of signaling cascade that ends up to induction of IFN-stimulated genes (ISGs). These are for HMPV, CD-9, HPSE, P2BY6 and IFITM3. IFN-I signaling begins with IFNAR activation and regulates the expression of important proteins for immune response. IFN-I signaling is necessary for effective and functioning response of specific HMPV CD8+ T lymphocytes. Out of clinical aspect, patients with severe infection by HMPV appear to have significantly higher levels of IL-6 and TNF-α in contrast to patients with milder disease. In contrary there is no difference in IL-2, IL-4, IL-10 and IFN-γ levels between patients with severe and patients with milder disease. IL-6 play important role in disease pathogenicity. HMPV has structural proteins that enable the virus to inhibit cellular pathways and escape immune response so that fortify infection. The G adhesion glucoprotein inhibits the IFN-I response and associates with neutrophils recruitment in alveolar space. The M2-2 protein inhibits MAVS and contributes in immune escape of HMPV and silence of cellular response that depends on MAVS. P protein inhibits IRF3 transfer in cellular nucleus that results in inhibition of IFN-β production. The study of interaction between the virus and the cellular metabolism of the host, helps the identification of new therapeutic targets like glycolysis pathway and HBP (exozamin/glycosylation pathway). Patients that suffer of asthma are sensitive to respiratory virus infections because of innate immunity disruption. NECs (nasal epithelial cells) of asthmatic patients have increased titers of HMPV during infection due to apoptosis disruption with involvement of increased ER stress. Oxidative stress and inflammatory response represents an important pathogenetic mechanism of HMPV infection. Dietary antioxidants (Resveratrol and Quercetin) could protect from and possibly heal the lung inflammation. Preceding HMPV infection effects significant adhesion of Streptococcus pneumoniae to cells infected with HMPV and reduced clearance of Streptococcus pneumoniae from lungs. From the point of immunogenicity it seems that vaccination with MHC-I restricted peptidic epitopes is immunogenic and decreases viral load in vivo. There is great need for effective vaccine that strengthens the antibody response of CD8+ T cells eslecially for patients with decreased T cellular immunity."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Μεταπνευμονοϊός Α και επαγωγή μη ειδικής ανοσιακής απόκρισης"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Μπίσια Αθανασία","Bisia Athanasia"],"dc:date":["2023"],"dc:description":["Ο hMPV είναι non-segmented negative sense RNA ιός της οικογενείας των Pneumoviridae της τάξης Mononegaviales που ανακαλύφθηκε το 2001 στην Ολλανδία. Είναι κοινό παθογόνο συνήθως σε παιδιά ηλικίας μικρότερης των 5 ετών. Τα πρώτα κύτταρα που έρχονται σε επαφή με τον ιό είναι τα AECs (airway epithelial cells), AMφ (alveolar macrophages) και τα DC s (δενδριτικά κύτταρα). Ο hMPV προσβάλει τα AECs (airway epithelial cells) και διασπά την αρχιτεκτονική των πνευμόνων. Τα ΑΜφ κατά τη λοίμωξη με hMPV είναι η κυρίαρχη πηγή φλεγμονωδών και ανοσοδιεγερτικών κυτταροκινών στους πνεύμονες όπως IFN-I (IFN-α, IFN-β) αλλά και προφλεγμονωδών κυτταροκινών όπως TNF-α, IL-6. Τα ουδετερόφιλα εμφανίζουν σημαντική παρουσία τις πρώτες 3 μέρες (peak 1η-2η μέρα) της λοίμωξης από hMPV και μειώνονται την 4η-7η μέρα. Τα δενδριτικά κύτταρα κατά τη λοίμωξη με τον hMPV ενεργοποιούνται κατευθείαν από τον ιό μέσω PRRs ή εμμέσως από προφλεγμονώδεις χυμοκίνες και κυτταροκίνες προερχόμενες από τα AECs ή άλλα τοπικά κύτταρα του ανοσοποιητικού συστήματος. Τα δενδριτικά κύτταρα μεταναστεύουν στους λεμφαδένες και διεγείρουν την ειδική ανοσία ή μένουν στους πνεύμονες και προάγουν ανοσιακή απόκριση τοπικά. Η λοίμωξη από hMPV ιό προάγει την έκφραση TSLP (thymic stromal lymphopoietin), IL-33 και TARC ή αλλιώς CCL17 (thymus and activation regulated chemokine) στα AECs. Η TSLP και η IL-33 σε συνέργεια με την IL-8 παίζουν ρόλο στη φλεγμονώδη διαδικασία στον πνεύμονα κατά την hMPV λοίμωξη καθιστώντας την πιθανό θεραπευτικό στόχο. Ο hMPV καταστέλλει τη βασική και την επαγώμενη από τη βιταμίνη D έκφραση της CAMP στα μακροφάγα. Η CAMP (cathelicidin antimicrobial peptide) είναι σημαντική για την μη ειδική ανοσία. Η κατασταλτική δράση του hMPV στην έκφραση της της CAMP από τα μακροφάγα μάλλον σχετίζεται και με την ένταση του ιικού πολλαπλασιασμού. Στη συνέχεια ο ιός προκαλεί μικτή Th1/Th2 ανοσιακή απόκριση. Τα Τ λεμφοκύτταρα, CD4+ και CD8+, αυξάνονται την 4η μέρα της λοίμωξης και φτάνουν στο peak την 6η κι 8η μέρα αντιστοίχως. Τα T-regs (ρυθμιστικά Τ λεμφοκύτταρα) σε περίπτωση hMPV λοίμωξης προέρχονται από naive CD4+ T κύτταρα και δεν έχουν θυμική προέλευση. Τα CD8+ Τ λεμφοκύτταρα που είναι ειδικά έναντι του ιού hMPV, εξαλείφουν τα μολυσμένα κύτταρα. Μετά την πλήρη τους έκπτυξη ο αριθμός τους περιορίζεται και λεμφοκύτταρα μνήμης CD8+ T παραμένουν στους πνεύμονες. Σημαντική για την πορεία της ανοσιακής απόκρισης είναι κι η ρύθμιση της απάντησης των IFNs με την ενεργοποίηση σηματοδοτικών καταρρακτών που καταλήγουν στην επαγωγή IFN-stimulated genes (ISGs). Τα top hits ISGs για την αναστολή του HMPV είναι τα CD-9, HPSE, P2BY6 και IFITM3. Η τύπου IFN-I σηματοδότηση ξεκινά με την ενεργοποίηση του IFNAR (alpha interferon receptor) και ρυθμίζει την έκφραση πρωτεινών σημαντικών για την ανοσιακή απόκριση. Η τύπου IFN-I σηματοδότηση είναι απαραίτητη για την αποτελεσματική και λειτουργική απόκριση των HMPV ειδικών CD8+ T λεμφοκυττάρων. Σε έλλειψη IFNAR ένα μικρότερο ποσοστό ειδικών για τον HMPV CD8+ T λεμφοκύτταρων παράγουν IFN-γ. Φαίνεται ότι η λειτουργική έκπτωση των ειδικών HMPV CD8+ T λεμφοκυττάρων οφείλεται στην έκφραση του ανασταλτικού παράγοντα Tim-3. Από την άποψη της κλινικής έκφρασης της νόσου, οι ασθενείς με σοβαρή λοίμωξη από hMPV εμφανίζουν σημαντικά υψηλότερες τιμές IL-6 και TNF-α, σε σύγκριση με ασθενείς με ηπιότερη νόσο. Αντιθέτως δεν παρατηρούνται διαφορές στα επίπεδα των IL-2, IL-4, IL10 και IFN-γ ανάμεσα σε ασθενείς με σοβαρή κι ασθενείς με ήπια hMPV λοίμωξη. Στην παθογένεια της λοίμωξης από hMPV φαίνεται να παίζει σημαντικό ρόλο η IL-6. Ο hMPV ιός διαθέτει δομικές πρωτείνες που του επιτρέπουν να αναστέλλει κυτταρικά μονοπάτια και να διαφεύγει της ανοσιακής απόκρισης, ώστε να ενισχύεται η ιική λοίμωξη. Η G γλυκοπρωτείνη προσκόλησης αναστέλλει την INF-I απάντηση και σχετίζεται με επιστράτευση ουδετεροφίλων στον κυψελιδικό χώρο. Η Μ2-2 πρωτείνη φαίνεται να αναστέλλει το MAVS (mitochondrial antiviral signaling) συμβάλλοντας στην ανοσιακή διαφυγή του hMPV και στη σιγή της κυτταρικής απόκρισης που εξαρτάται από το MAVS. Η P πρωτείνη αναστέλει τη μεταφορά του IRF3 στον πυρήνα του κυττάρου με αποτέλεσμα την αναστολή παραγωγής IFN-β. Η μελέτη της αλληλεπίδρασης του ιού και του μεταβολισμού των κυττάρων του ξενιστή βοηθά στην ανίχνευση νέων θεραπευτικών στόχων όπως είναι τα μονοπάτια της γλυκόλυσης και της HBP (μονοπάτι βιοσύνθεσης εξοζαμίνης)/γλυκοζυλίωσης. Οι ασθενείς που πάσχουν από άσθμα είναι ευαίσθητοι στις ιογενείς λοιμώξεις του αναπνευστικού λόγω διαταραγμένης μη ειδικής ανοσίας.Τα NECs (nasal epithelial cells) των ασθματικών ασθενών έχουν αυξημένα επίπεδα hMPV σε λοίμωξη από τον ιό κι αυτό οφείλεται σε διαταραχή του μηχανισμού απόπτωσης με συμμετοχή του αυξημένου stress του ER (ενδοπλασματικό δίκτυο). Το οξειδωτικό stress και η φλεγμονώδης απάντηση αντιπροσωπεύουν σημαντικό παθογενετικό μηχανισμό της HMPV λοίμωξης. Οι διαιτητικές αντιοξειδωτικές ουσίες όπως Resveratrol και Quercetin θα μπορούσαν να έχουν χρήση προφυλακτική αλλά και πιθανώς θεραπευτική στην τροποποίηση της σχετιζόμενης με τον HMPV φλεγμονής στον πνεύμονα. Τέλος συμπληρωματικά στην παθογένεια της λοίμωξης απο HMPV, φαίνεται ότι η προηγηθείσα λοίμωξη με HMPV προκαλεί σημαντική προσκόλληση Streptococcus pneumoniae σε κύτταρα μολυσμένα με HMPV. Επιπλέον όταν έχει προηγηθεί HMPV λοίμωξη μειώνεται η κάθαρση του Streptococcus pneumoniae στους πνεύμονες. Σε επίπεδο ανοσογονικότητας φαίνεται ότι ο εμβολιασμός με MHCI-περιοριζόμενους πεπτιδικούς επιτόπους είναι ανοσογονικός και μειώνει το ιικό φορτίο in vivo. Υπάρχει μεγάλη ανάγκη για αποτελεσματικό εμβόλιο που να ενισχύει την αντισωματική και CD8+ T κυτταρική απόκριση ειδικά για τους ανθρώπους με διαταραγμένη Τ κυτταρική ανοσία.","HMPV is a non-segmented negative sense RNA virus of Pneumoviridae family of Mononegavirales who was discovered in 2001 in Holland. It is a common pathogen in children younger than 5 years old. The cells that come firstly in contact with the virus are AECs (airway epithelial cells), AMφ (alveoral macrophages) and DCs (dendritic cells). HMPV invades AECs and disrupts lung architecture. AMφ are the main source of inflammatory and immunostimulatory cytokines in lungs as IFN-I (IFN-α, IFN-β) and proinflammatory cytokines as TNF-α, IL-6. Neutrophils make significant presentation in first 3 days of infection and decreased in 4-7 th day of infection by HMPV. Dendritic cells are activated directly by HMPV through PRRs or by proinflammatory chemokines and cytokines derived from AECs or other local immune cells. Dendritic cells migrate to lymph nodes and trigger specific immune response or stay in lungs and induce immune response locally. HMPV infection induces TSLP expression (thymic stromal lymphopoietin), IL-33 and TARC or else CCL17 (thymus and activation regulated chemokines) in AECs. TSLP and IL-33 in synergy with IL-8 play role in the inflammatory process in lungs during HMPV infection make it possible a therapeutic target. HMPV inhibits basal and vitamin D induced expression of CAMP in macrophages. CAMP (cathelicidin antimicrobial peptide) is important for innate immunity. HMPV induces mixed Th1/Th2 immune response. T cells CD4+ and CD8+ increase 4 th day of infection and reach peak 6 th and 8 th day respectively. T-regs during HMPV infection are coming from naive CD4+ T cells of non-thymic origin. Specific for HMPV CD8+ T cells eradicate infected cells. After their full expansion their number is reduced and memory CD8+ lymphocytes remain in lungs. The regulation of the IFNs response is very important during the immune response. This is achieved through the activation of signaling cascade that ends up to induction of IFN-stimulated genes (ISGs). These are for HMPV, CD-9, HPSE, P2BY6 and IFITM3. IFN-I signaling begins with IFNAR activation and regulates the expression of important proteins for immune response. IFN-I signaling is necessary for effective and functioning response of specific HMPV CD8+ T lymphocytes. Out of clinical aspect, patients with severe infection by HMPV appear to have significantly higher levels of IL-6 and TNF-α in contrast to patients with milder disease. In contrary there is no difference in IL-2, IL-4, IL-10 and IFN-γ levels between patients with severe and patients with milder disease. IL-6 play important role in disease pathogenicity. HMPV has structural proteins that enable the virus to inhibit cellular pathways and escape immune response so that fortify infection. The G adhesion glucoprotein inhibits the IFN-I response and associates with neutrophils recruitment in alveolar space. The M2-2 protein inhibits MAVS and contributes in immune escape of HMPV and silence of cellular response that depends on MAVS. P protein inhibits IRF3 transfer in cellular nucleus that results in inhibition of IFN-β production. The study of interaction between the virus and the cellular metabolism of the host, helps the identification of new therapeutic targets like glycolysis pathway and HBP (exozamin/glycosylation pathway). Patients that suffer of asthma are sensitive to respiratory virus infections because of innate immunity disruption. NECs (nasal epithelial cells) of asthmatic patients have increased titers of HMPV during infection due to apoptosis disruption with involvement of increased ER stress. Oxidative stress and inflammatory response represents an important pathogenetic mechanism of HMPV infection. Dietary antioxidants (Resveratrol and Quercetin) could protect from and possibly heal the lung inflammation. Preceding HMPV infection effects significant adhesion of Streptococcus pneumoniae to cells infected with HMPV and reduced clearance of Streptococcus pneumoniae from lungs. From the point of immunogenicity it seems that vaccination with MHC-I restricted peptidic epitopes is immunogenic and decreases viral load in vivo. There is great need for effective vaccine that strengthens the antibody response of CD8+ T cells eslecially for patients with decreased T cellular immunity."],"dc:identifier":["uoadl:3331833","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3331833"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Μεταπνευμονοϊός Α και επαγωγή μη ειδικής ανοσιακής απόκρισης"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T06:22:43Z"}