{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:3332647"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:3332647","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Ψυχοκοινωνική προσαρμογή και οικογενειακή λειτουργικότητα παιδιών και εφήβων με σακχαρώδη διαβήτη τύπου 1: μια συγχρονική μελέτη","abstract":"Θεωρητικό υπόβαθρο: Ο Σακχαρώδης Διαβήτης Τύπου 1 (ΣΔΤ1), αποτελεί το πιο συχνό χρόνιο σωματικό νόσημα που εμφανίζεται σε παιδιατρικούς ασθενείς. Η απαιτητική θεραπευτική και διατροφική του διαχείριση επηρεάζει τόσο τους παιδιατρικούς ασθενείς όσο και το οικογενειακό τους περιβάλλον. Σκοπός: Η παρούσα μελέτη εξετάζει την ψυχοκοινωνική προσαρμογή των παιδιών και των εφήβων με ΣΔΤ1, σε σύγκριση με υγιείς συνομηλίκους. Επιπλέον, επιχειρείται η εξέταση του ρόλου που διαδραματίζει η οικογενειακή λειτουργικότητα αναφορικά με την ψυχοκοινωνική προσαρμογή των παιδιατρικών ασθενών. Μεθοδολογία: Η έρευνα διενεργήθηκε στη Μονάδα Ενδοκρινολογίας Μεταβολισμού και Διαβήτη του Γενικού Νοσοκομείου Παίδων «Η Αγία Σοφία» ενώ, παράλληλα υπήρξε διάχυση των ερωτηματολογίων και διαδικτυακά. Το δείγμα της ερευνητικής ομάδας αποτελείτο από 70 παιδιά και εφήβους με ΣΔΤ1, ηλικίας 8 έως 17 ετών και έναν εκ των δύο γονέων τους. Η ομάδα ελέγχου αποτελείτο από 70 άτομα χωρίς διάγνωση ΣΔΤ1 και ένα εκ των δύο γονέων τους. Οι γονείς συμπλήρωσαν το ερωτηματολόγιο Δυνατοτήτων και Δυσκολιών και την κλίμακα Γενικής Λειτουργικότητας του Family Assessment Device. Τα παιδιά και οι έφηβοι συμπλήρωσαν το ερωτηματολόγιο αυτοαναφοράς Δυνατοτήτων και Δυσκολίων. Αποτελέσματα: Τα αποτελέσματα της παρούσας μελέτης κατέδειξαν πως τα παιδιά και οι έφηβοι με ΣΔΤ1 παρουσίασαν χειρότερη ψυχοκοινωνική προσαρμογή σε σχέση με την ομάδα ελέγχου (p=0,002). Τα παιδιά και οι έφηβοι με ΣΔΤ1 ανέφεραν χειρότερη ψυχοκοινωνική προσαρμογή σε σχέση με τις αναφορές των γονέων τους (t (d.f.)=-2,40 (69), p=0,003). Επιπλέον, η κακή ψυχοκοινωνική προσαρμογή συνδέθηκε με κακή οικογενειακή λειτουργικότητα στους παιδιατρικούς ασθενείς με ΣΔΤ1, με όλες τις διαστάσεις να συσχετίζονται (rho=0,691, p=0,001). Τέλος, η μη φυσιολογική ψυχοκοινωνική προσαρμογή σχετίστηκαν ανεξάρτητα με την οικογενειακή λειτουργικότητα, το χαμηλό εισόδημα της οικογένειας και το υψηλό εκπαιδευτικό επίπεδο των γονέων. Συμπεράσματα: Προτείνεται ο σχεδιασμός προγραμμάτων πρόληψης και παρέμβασης που να ανταποκρίνονται στις ανάγκες των παιδιατρικών ασθενών με ΣΔΤ1 και των οικογενειών τους.","abstract_html":"Θεωρητικό υπόβαθρο: Ο Σακχαρώδης Διαβήτης Τύπου 1 (ΣΔΤ1), αποτελεί το πιο συχνό χρόνιο σωματικό νόσημα που εμφανίζεται σε παιδιατρικούς ασθενείς. Η απαιτητική θεραπευτική και διατροφική του διαχείριση επηρεάζει τόσο τους παιδιατρικούς ασθενείς όσο και το οικογενειακό τους περιβάλλον. Σκοπός: Η παρούσα μελέτη εξετάζει την ψυχοκοινωνική προσαρμογή των παιδιών και των εφήβων με ΣΔΤ1, σε σύγκριση με υγιείς συνομηλίκους. Επιπλέον, επιχειρείται η εξέταση του ρόλου που διαδραματίζει η οικογενειακή λειτουργικότητα αναφορικά με την ψυχοκοινωνική προσαρμογή των παιδιατρικών ασθενών. Μεθοδολογία: Η έρευνα διενεργήθηκε στη Μονάδα Ενδοκρινολογίας Μεταβολισμού και Διαβήτη του Γενικού Νοσοκομείου Παίδων «Η Αγία Σοφία» ενώ, παράλληλα υπήρξε διάχυση των ερωτηματολογίων και διαδικτυακά. Το δείγμα της ερευνητικής ομάδας αποτελείτο από 70 παιδιά και εφήβους με ΣΔΤ1, ηλικίας 8 έως 17 ετών και έναν εκ των δύο γονέων τους. Η ομάδα ελέγχου αποτελείτο από 70 άτομα χωρίς διάγνωση ΣΔΤ1 και ένα εκ των δύο γονέων τους. Οι γονείς συμπλήρωσαν το ερωτηματολόγιο Δυνατοτήτων και Δυσκολιών και την κλίμακα Γενικής Λειτουργικότητας του Family Assessment Device. Τα παιδιά και οι έφηβοι συμπλήρωσαν το ερωτηματολόγιο αυτοαναφοράς Δυνατοτήτων και Δυσκολίων. Αποτελέσματα: Τα αποτελέσματα της παρούσας μελέτης κατέδειξαν πως τα παιδιά και οι έφηβοι με ΣΔΤ1 παρουσίασαν χειρότερη ψυχοκοινωνική προσαρμογή σε σχέση με την ομάδα ελέγχου (p=0,002). Τα παιδιά και οι έφηβοι με ΣΔΤ1 ανέφεραν χειρότερη ψυχοκοινωνική προσαρμογή σε σχέση με τις αναφορές των γονέων τους (t (d.f.)=-2,40 (69), p=0,003). Επιπλέον, η κακή ψυχοκοινωνική προσαρμογή συνδέθηκε με κακή οικογενειακή λειτουργικότητα στους παιδιατρικούς ασθενείς με ΣΔΤ1, με όλες τις διαστάσεις να συσχετίζονται (rho=0,691, p=0,001). Τέλος, η μη φυσιολογική ψυχοκοινωνική προσαρμογή σχετίστηκαν ανεξάρτητα με την οικογενειακή λειτουργικότητα, το χαμηλό εισόδημα της οικογένειας και το υψηλό εκπαιδευτικό επίπεδο των γονέων. Συμπεράσματα: Προτείνεται ο σχεδιασμός προγραμμάτων πρόληψης και παρέμβασης που να ανταποκρίνονται στις ανάγκες των παιδιατρικών ασθενών με ΣΔΤ1 και των οικογενειών τους.","abstract_has_math":false,"creators":["Αφουξενίδου Αλεξάνδρα","Afouxenidou Alexandra"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2023,"date_issued":"2023","date_published":"2023","updated_at":"2026-11-19T06:22:47Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3332647"],"render_values":[{"text":"uoadl:3332647","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3332647","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3332647","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A3332647","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Αφουξενίδου Αλεξάνδρα","Afouxenidou Alexandra"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2023"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3332647","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3332647"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Θεωρητικό υπόβαθρο: Ο Σακχαρώδης Διαβήτης Τύπου 1 (ΣΔΤ1), αποτελεί το πιο συχνό χρόνιο σωματικό νόσημα που εμφανίζεται σε παιδιατρικούς ασθενείς. Η απαιτητική θεραπευτική και διατροφική του διαχείριση επηρεάζει τόσο τους παιδιατρικούς ασθενείς όσο και το οικογενειακό τους περιβάλλον. Σκοπός: Η παρούσα μελέτη εξετάζει την ψυχοκοινωνική προσαρμογή των παιδιών και των εφήβων με ΣΔΤ1, σε σύγκριση με υγιείς συνομηλίκους. Επιπλέον, επιχειρείται η εξέταση του ρόλου που διαδραματίζει η οικογενειακή λειτουργικότητα αναφορικά με την ψυχοκοινωνική προσαρμογή των παιδιατρικών ασθενών. Μεθοδολογία: Η έρευνα διενεργήθηκε στη Μονάδα Ενδοκρινολογίας Μεταβολισμού και Διαβήτη του Γενικού Νοσοκομείου Παίδων «Η Αγία Σοφία» ενώ, παράλληλα υπήρξε διάχυση των ερωτηματολογίων και διαδικτυακά. Το δείγμα της ερευνητικής ομάδας αποτελείτο από 70 παιδιά και εφήβους με ΣΔΤ1, ηλικίας 8 έως 17 ετών και έναν εκ των δύο γονέων τους. Η ομάδα ελέγχου αποτελείτο από 70 άτομα χωρίς διάγνωση ΣΔΤ1 και ένα εκ των δύο γονέων τους. Οι γονείς συμπλήρωσαν το ερωτηματολόγιο Δυνατοτήτων και Δυσκολιών και την κλίμακα Γενικής Λειτουργικότητας του Family Assessment Device. Τα παιδιά και οι έφηβοι συμπλήρωσαν το ερωτηματολόγιο αυτοαναφοράς Δυνατοτήτων και Δυσκολίων. Αποτελέσματα: Τα αποτελέσματα της παρούσας μελέτης κατέδειξαν πως τα παιδιά και οι έφηβοι με ΣΔΤ1 παρουσίασαν χειρότερη ψυχοκοινωνική προσαρμογή σε σχέση με την ομάδα ελέγχου (p=0,002). Τα παιδιά και οι έφηβοι με ΣΔΤ1 ανέφεραν χειρότερη ψυχοκοινωνική προσαρμογή σε σχέση με τις αναφορές των γονέων τους (t (d.f.)=-2,40 (69), p=0,003). Επιπλέον, η κακή ψυχοκοινωνική προσαρμογή συνδέθηκε με κακή οικογενειακή λειτουργικότητα στους παιδιατρικούς ασθενείς με ΣΔΤ1, με όλες τις διαστάσεις να συσχετίζονται (rho=0,691, p=0,001). Τέλος, η μη φυσιολογική ψυχοκοινωνική προσαρμογή σχετίστηκαν ανεξάρτητα με την οικογενειακή λειτουργικότητα, το χαμηλό εισόδημα της οικογένειας και το υψηλό εκπαιδευτικό επίπεδο των γονέων. Συμπεράσματα: Προτείνεται ο σχεδιασμός προγραμμάτων πρόληψης και παρέμβασης που να ανταποκρίνονται στις ανάγκες των παιδιατρικών ασθενών με ΣΔΤ1 και των οικογενειών τους.","Background: Type 1 Diabetes mellitus (T1D) is the most common chronic physical disease occurring in pediatric patients. Its demanding therapeutic and nutritional management affects both pediatric patients and their family environment. Aim: The present study examined the psychosocial adjustment of children and adolescents with T1D, compared to healthy peers. Additionally, an examination of the family’s role functioning in the psychosocial adjustment of pediatric patients was made. Methods: The survey was conducted at the Endocrinology, Metabolism, and Diabetes Unit of the General Children's Hospital \"Aghia Sophia\" from January to July 2022. The questionnaires of the survey were also distributed online. The sample of the research group consisted of 70 children and adolescents with T1D, aged 8 to 17 years, and one of their two parents. The control group consisted of 70 people without a diagnosis of T1D and one of their two parents. The parents completedthe Strengths and Difficulties Questionnaire, and the General Family Functioning scale of the Family Assessment Device. Children and adolescents completed the Strengths and Difficulties Questionnaire. Results: The results of the present study indicated that children and adolescents with T1D presented worse psychosocial adjustment compared to the control group (p=0. 002). Both children and adolescents reported worse psychosocial adjustment compared to parent’s reports (t (d.f.) =2,40 (69), p=0,003p=0,003). Furthermore, poor psychosocial adjustment was associated with poor family functioning in pediatric patients with T1D, with all dimensions being associated (rho=0,691, p=0,001). p=0. 001). Finally, abnormal psychosocial adjustment was independently associated with family functioning, low family income, and high parental educational attainment. Conclusions: The design of prevention and intervention programs that meet the needs of pediatric patients with T1D and their families is recommended."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Ψυχοκοινωνική προσαρμογή και οικογενειακή λειτουργικότητα παιδιών και εφήβων με σακχαρώδη διαβήτη τύπου 1: μια συγχρονική μελέτη"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Αφουξενίδου Αλεξάνδρα","Afouxenidou Alexandra"],"dc:date":["2023"],"dc:description":["Θεωρητικό υπόβαθρο: Ο Σακχαρώδης Διαβήτης Τύπου 1 (ΣΔΤ1), αποτελεί το πιο συχνό χρόνιο σωματικό νόσημα που εμφανίζεται σε παιδιατρικούς ασθενείς. Η απαιτητική θεραπευτική και διατροφική του διαχείριση επηρεάζει τόσο τους παιδιατρικούς ασθενείς όσο και το οικογενειακό τους περιβάλλον. Σκοπός: Η παρούσα μελέτη εξετάζει την ψυχοκοινωνική προσαρμογή των παιδιών και των εφήβων με ΣΔΤ1, σε σύγκριση με υγιείς συνομηλίκους. Επιπλέον, επιχειρείται η εξέταση του ρόλου που διαδραματίζει η οικογενειακή λειτουργικότητα αναφορικά με την ψυχοκοινωνική προσαρμογή των παιδιατρικών ασθενών. Μεθοδολογία: Η έρευνα διενεργήθηκε στη Μονάδα Ενδοκρινολογίας Μεταβολισμού και Διαβήτη του Γενικού Νοσοκομείου Παίδων «Η Αγία Σοφία» ενώ, παράλληλα υπήρξε διάχυση των ερωτηματολογίων και διαδικτυακά. Το δείγμα της ερευνητικής ομάδας αποτελείτο από 70 παιδιά και εφήβους με ΣΔΤ1, ηλικίας 8 έως 17 ετών και έναν εκ των δύο γονέων τους. Η ομάδα ελέγχου αποτελείτο από 70 άτομα χωρίς διάγνωση ΣΔΤ1 και ένα εκ των δύο γονέων τους. Οι γονείς συμπλήρωσαν το ερωτηματολόγιο Δυνατοτήτων και Δυσκολιών και την κλίμακα Γενικής Λειτουργικότητας του Family Assessment Device. Τα παιδιά και οι έφηβοι συμπλήρωσαν το ερωτηματολόγιο αυτοαναφοράς Δυνατοτήτων και Δυσκολίων. Αποτελέσματα: Τα αποτελέσματα της παρούσας μελέτης κατέδειξαν πως τα παιδιά και οι έφηβοι με ΣΔΤ1 παρουσίασαν χειρότερη ψυχοκοινωνική προσαρμογή σε σχέση με την ομάδα ελέγχου (p=0,002). Τα παιδιά και οι έφηβοι με ΣΔΤ1 ανέφεραν χειρότερη ψυχοκοινωνική προσαρμογή σε σχέση με τις αναφορές των γονέων τους (t (d.f.)=-2,40 (69), p=0,003). Επιπλέον, η κακή ψυχοκοινωνική προσαρμογή συνδέθηκε με κακή οικογενειακή λειτουργικότητα στους παιδιατρικούς ασθενείς με ΣΔΤ1, με όλες τις διαστάσεις να συσχετίζονται (rho=0,691, p=0,001). Τέλος, η μη φυσιολογική ψυχοκοινωνική προσαρμογή σχετίστηκαν ανεξάρτητα με την οικογενειακή λειτουργικότητα, το χαμηλό εισόδημα της οικογένειας και το υψηλό εκπαιδευτικό επίπεδο των γονέων. Συμπεράσματα: Προτείνεται ο σχεδιασμός προγραμμάτων πρόληψης και παρέμβασης που να ανταποκρίνονται στις ανάγκες των παιδιατρικών ασθενών με ΣΔΤ1 και των οικογενειών τους.","Background: Type 1 Diabetes mellitus (T1D) is the most common chronic physical disease occurring in pediatric patients. Its demanding therapeutic and nutritional management affects both pediatric patients and their family environment. Aim: The present study examined the psychosocial adjustment of children and adolescents with T1D, compared to healthy peers. Additionally, an examination of the family’s role functioning in the psychosocial adjustment of pediatric patients was made. Methods: The survey was conducted at the Endocrinology, Metabolism, and Diabetes Unit of the General Children's Hospital \"Aghia Sophia\" from January to July 2022. The questionnaires of the survey were also distributed online. The sample of the research group consisted of 70 children and adolescents with T1D, aged 8 to 17 years, and one of their two parents. The control group consisted of 70 people without a diagnosis of T1D and one of their two parents. The parents completedthe Strengths and Difficulties Questionnaire, and the General Family Functioning scale of the Family Assessment Device. Children and adolescents completed the Strengths and Difficulties Questionnaire. Results: The results of the present study indicated that children and adolescents with T1D presented worse psychosocial adjustment compared to the control group (p=0. 002). Both children and adolescents reported worse psychosocial adjustment compared to parent’s reports (t (d.f.) =2,40 (69), p=0,003p=0,003). Furthermore, poor psychosocial adjustment was associated with poor family functioning in pediatric patients with T1D, with all dimensions being associated (rho=0,691, p=0,001). p=0. 001). Finally, abnormal psychosocial adjustment was independently associated with family functioning, low family income, and high parental educational attainment. Conclusions: The design of prevention and intervention programs that meet the needs of pediatric patients with T1D and their families is recommended."],"dc:identifier":["uoadl:3332647","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3332647"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Ψυχοκοινωνική προσαρμογή και οικογενειακή λειτουργικότητα παιδιών και εφήβων με σακχαρώδη διαβήτη τύπου 1: μια συγχρονική μελέτη"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T06:22:47Z"}