{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:3335837"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:3335837","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Εκτίμηση της συχνότητας εμφάνισης και του είδους των αρρυθμιών στα επείγοντα εξωτερικά ιατρεία - Αιτιολογικοί παράγοντες","abstract":"Εισαγωγή: Οι κολπικές και οι κοιλιακές αρρυθμίες ποικίλουν ανάλογα με το είδος της καρδιακής πάθησης, συμβάλλουν σημαντικά στις εισαγωγές στο νοσοκομείο και σχετίζονται με υψηλή νοσηρότητα και θνησιμότητα Σκοπός: Σκοπός της παρούσας εργασίας ήταν η εκτίμηση της συχνότητας εμφάνισης και του είδους των αρρυθμιών ασθενών προσερχόμενων στα επείγοντα καρδιολογικά εξωτερικά ιατρεία, καθώς επίσης και η διερεύνηση των αιτιολογικών παραγόντων αυτών. Υλικό και Μέθοδος: Το δείγμα της μελέτης αποτέλεσαν 80 ασθενείς που προσήλθαν στα επείγοντα εξωτερικά ιατρεία του Γενικού Νοσοκομείου Αθηνών «ΙΠΠΟΚΡΑΤΕΙΟΝ» με πιθανή διάγνωση την αρρυθμία. Τα δεδομένα συλλέχθηκαν από τους φακέλους των ασθενών τα οποία καταγράφονταν σε ειδικό έντυπο κατάλληλα διαμορφωμένο για τις ανάγκες της μελέτης. Εφαρμόστηκε η στατιστική δοκιμασία x2-test και το επίπεδο σημαντικότητας τέθηκε στο ≤0,05. Αποτελέσματα: Από τους 80 ασθενείς του δείγματος 68,8% ήταν άνδρες. Το 65,1% είχε ηλικία μεγαλύτερη των 70 ετών. Συνοδά νοσήματα αναφέρει το 92,5% και ιστορικό αρρυθμιών το 78,8% του δείγματος με την κολπική μαρμαρυγή να αναφέρεται στο 32,0%. Ως προς την έκβαση το 31,3% αντιμετωπίστηκε με φαρμακευτική αγωγή ή τροποποίηση της φαρμακευτικής αγωγής. Επανεκτίμηση έγινε στο 37,5 % του δείγματος, εμφύτευση βηματοδότη έγινε στο 11,3% και αγγειοπλαστική στο 20,1%. Τα άτομα τα οποία παρουσίαζαν αίσθημα παλμών συχνότερα η τελική διάγνωση ήταν κολπική μαρμαρυγή, p<0,001 και μεταξύ των αρρυθμιών επίσης συχνότερη ήταν η κολπική μαρμαρυγή, p=0,028. Σε σχέση με την αιτία εισαγωγής τα άτομα τα οποία ανέφεραν προκάρδιο άλγος συχνότερα είχαν άλλο είδος αρρυθμίας από την κολπική μαρμαρυγή, p=0,009. Τα άτομα τα οποία ως αίτιο προσέλευσης στα ΤΕΠ είχαν τη ζάλη, συχνότερα παρουσίασαν αρρυθμία, p=0,008. Η κολπική μαρμαρυγή, συχνότερα αντιμετωπίστηκε με φαρμακευτική αγωγή ή με τροποποίηση φαρμακευτικής αγωγής, p=0,022. Τα άτομα τα οποία είχαν ως διάγνωση το οξύ έμφραγμα του μυοκαρδίου, συχνότερα παρουσίασαν άλλο είδος αρρυθμίας εκτός κολπικής μαρμαρυγής, p=0,032, όπως επίσης τα άτομα τα οποία είχαν άλλη αρρυθμία εκτός κολπικής μαρμαρυγής αντιμετωπίστηκαν συχνότερα με εμφύτευση βηματοδότη ή υποβλήθηκαν σε αγγειοπλαστική, p=0,016. Συμπέρασμα: Η συχνότερη μορφή παρατηρούμενης αρρυθμίας στα ΤΕΠ ήταν η κολπική μαρμαρυγή και η οποία αντιμετωπίστηκε με φαρμακευτική αγωγή ή τροποποίηση της υπάρχουσας φαρμακευτικής αγωγής. Η δεύτερη συχνότερη αρρυθμία ήταν η βραδυαρρυθμία και αντιμετωπίστηκε με τοποθέτηση βηματοδότη και το ΟΕΜ αντιμετωπίστηκε με πρωτογενή αγγειοπλαστική. Οι αρρυθμίες είναι αρκετά επικίνδυνες και χρήζουν άμεσης και κατάλληλης αντιμετώπισης για την καλύτερη δυνατή πρόγνωση του ασθενή.","abstract_html":"Εισαγωγή: Οι κολπικές και οι κοιλιακές αρρυθμίες ποικίλουν ανάλογα με το είδος της καρδιακής πάθησης, συμβάλλουν σημαντικά στις εισαγωγές στο νοσοκομείο και σχετίζονται με υψηλή νοσηρότητα και θνησιμότητα Σκοπός: Σκοπός της παρούσας εργασίας ήταν η εκτίμηση της συχνότητας εμφάνισης και του είδους των αρρυθμιών ασθενών προσερχόμενων στα επείγοντα καρδιολογικά εξωτερικά ιατρεία, καθώς επίσης και η διερεύνηση των αιτιολογικών παραγόντων αυτών. Υλικό και Μέθοδος: Το δείγμα της μελέτης αποτέλεσαν 80 ασθενείς που προσήλθαν στα επείγοντα εξωτερικά ιατρεία του Γενικού Νοσοκομείου Αθηνών «ΙΠΠΟΚΡΑΤΕΙΟΝ» με πιθανή διάγνωση την αρρυθμία. Τα δεδομένα συλλέχθηκαν από τους φακέλους των ασθενών τα οποία καταγράφονταν σε ειδικό έντυπο κατάλληλα διαμορφωμένο για τις ανάγκες της μελέτης. Εφαρμόστηκε η στατιστική δοκιμασία x2-test και το επίπεδο σημαντικότητας τέθηκε στο ≤0,05. Αποτελέσματα: Από τους 80 ασθενείς του δείγματος 68,8% ήταν άνδρες. Το 65,1% είχε ηλικία μεγαλύτερη των 70 ετών. Συνοδά νοσήματα αναφέρει το 92,5% και ιστορικό αρρυθμιών το 78,8% του δείγματος με την κολπική μαρμαρυγή να αναφέρεται στο 32,0%. Ως προς την έκβαση το 31,3% αντιμετωπίστηκε με φαρμακευτική αγωγή ή τροποποίηση της φαρμακευτικής αγωγής. Επανεκτίμηση έγινε στο 37,5 % του δείγματος, εμφύτευση βηματοδότη έγινε στο 11,3% και αγγειοπλαστική στο 20,1%. Τα άτομα τα οποία παρουσίαζαν αίσθημα παλμών συχνότερα η τελική διάγνωση ήταν κολπική μαρμαρυγή, p&lt;0,001 και μεταξύ των αρρυθμιών επίσης συχνότερη ήταν η κολπική μαρμαρυγή, p=0,028. Σε σχέση με την αιτία εισαγωγής τα άτομα τα οποία ανέφεραν προκάρδιο άλγος συχνότερα είχαν άλλο είδος αρρυθμίας από την κολπική μαρμαρυγή, p=0,009. Τα άτομα τα οποία ως αίτιο προσέλευσης στα ΤΕΠ είχαν τη ζάλη, συχνότερα παρουσίασαν αρρυθμία, p=0,008. Η κολπική μαρμαρυγή, συχνότερα αντιμετωπίστηκε με φαρμακευτική αγωγή ή με τροποποίηση φαρμακευτικής αγωγής, p=0,022. Τα άτομα τα οποία είχαν ως διάγνωση το οξύ έμφραγμα του μυοκαρδίου, συχνότερα παρουσίασαν άλλο είδος αρρυθμίας εκτός κολπικής μαρμαρυγής, p=0,032, όπως επίσης τα άτομα τα οποία είχαν άλλη αρρυθμία εκτός κολπικής μαρμαρυγής αντιμετωπίστηκαν συχνότερα με εμφύτευση βηματοδότη ή υποβλήθηκαν σε αγγειοπλαστική, p=0,016. Συμπέρασμα: Η συχνότερη μορφή παρατηρούμενης αρρυθμίας στα ΤΕΠ ήταν η κολπική μαρμαρυγή και η οποία αντιμετωπίστηκε με φαρμακευτική αγωγή ή τροποποίηση της υπάρχουσας φαρμακευτικής αγωγής. Η δεύτερη συχνότερη αρρυθμία ήταν η βραδυαρρυθμία και αντιμετωπίστηκε με τοποθέτηση βηματοδότη και το ΟΕΜ αντιμετωπίστηκε με πρωτογενή αγγειοπλαστική. Οι αρρυθμίες είναι αρκετά επικίνδυνες και χρήζουν άμεσης και κατάλληλης αντιμετώπισης για την καλύτερη δυνατή πρόγνωση του ασθενή.","abstract_has_math":false,"creators":["Μουρούτσου Άννα","Mouroutsou Anna"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2023,"date_issued":"2023","date_published":"2023","updated_at":"2026-11-19T06:22:50Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3335837"],"render_values":[{"text":"uoadl:3335837","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3335837","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3335837","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A3335837","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Μουρούτσου Άννα","Mouroutsou Anna"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2023"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3335837","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3335837"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Εισαγωγή: Οι κολπικές και οι κοιλιακές αρρυθμίες ποικίλουν ανάλογα με το είδος της καρδιακής πάθησης, συμβάλλουν σημαντικά στις εισαγωγές στο νοσοκομείο και σχετίζονται με υψηλή νοσηρότητα και θνησιμότητα Σκοπός: Σκοπός της παρούσας εργασίας ήταν η εκτίμηση της συχνότητας εμφάνισης και του είδους των αρρυθμιών ασθενών προσερχόμενων στα επείγοντα καρδιολογικά εξωτερικά ιατρεία, καθώς επίσης και η διερεύνηση των αιτιολογικών παραγόντων αυτών. Υλικό και Μέθοδος: Το δείγμα της μελέτης αποτέλεσαν 80 ασθενείς που προσήλθαν στα επείγοντα εξωτερικά ιατρεία του Γενικού Νοσοκομείου Αθηνών «ΙΠΠΟΚΡΑΤΕΙΟΝ» με πιθανή διάγνωση την αρρυθμία. Τα δεδομένα συλλέχθηκαν από τους φακέλους των ασθενών τα οποία καταγράφονταν σε ειδικό έντυπο κατάλληλα διαμορφωμένο για τις ανάγκες της μελέτης. Εφαρμόστηκε η στατιστική δοκιμασία x2-test και το επίπεδο σημαντικότητας τέθηκε στο ≤0,05. Αποτελέσματα: Από τους 80 ασθενείς του δείγματος 68,8% ήταν άνδρες. Το 65,1% είχε ηλικία μεγαλύτερη των 70 ετών. Συνοδά νοσήματα αναφέρει το 92,5% και ιστορικό αρρυθμιών το 78,8% του δείγματος με την κολπική μαρμαρυγή να αναφέρεται στο 32,0%. Ως προς την έκβαση το 31,3% αντιμετωπίστηκε με φαρμακευτική αγωγή ή τροποποίηση της φαρμακευτικής αγωγής. Επανεκτίμηση έγινε στο 37,5 % του δείγματος, εμφύτευση βηματοδότη έγινε στο 11,3% και αγγειοπλαστική στο 20,1%. Τα άτομα τα οποία παρουσίαζαν αίσθημα παλμών συχνότερα η τελική διάγνωση ήταν κολπική μαρμαρυγή, p<0,001 και μεταξύ των αρρυθμιών επίσης συχνότερη ήταν η κολπική μαρμαρυγή, p=0,028. Σε σχέση με την αιτία εισαγωγής τα άτομα τα οποία ανέφεραν προκάρδιο άλγος συχνότερα είχαν άλλο είδος αρρυθμίας από την κολπική μαρμαρυγή, p=0,009. Τα άτομα τα οποία ως αίτιο προσέλευσης στα ΤΕΠ είχαν τη ζάλη, συχνότερα παρουσίασαν αρρυθμία, p=0,008. Η κολπική μαρμαρυγή, συχνότερα αντιμετωπίστηκε με φαρμακευτική αγωγή ή με τροποποίηση φαρμακευτικής αγωγής, p=0,022. Τα άτομα τα οποία είχαν ως διάγνωση το οξύ έμφραγμα του μυοκαρδίου, συχνότερα παρουσίασαν άλλο είδος αρρυθμίας εκτός κολπικής μαρμαρυγής, p=0,032, όπως επίσης τα άτομα τα οποία είχαν άλλη αρρυθμία εκτός κολπικής μαρμαρυγής αντιμετωπίστηκαν συχνότερα με εμφύτευση βηματοδότη ή υποβλήθηκαν σε αγγειοπλαστική, p=0,016. Συμπέρασμα: Η συχνότερη μορφή παρατηρούμενης αρρυθμίας στα ΤΕΠ ήταν η κολπική μαρμαρυγή και η οποία αντιμετωπίστηκε με φαρμακευτική αγωγή ή τροποποίηση της υπάρχουσας φαρμακευτικής αγωγής. Η δεύτερη συχνότερη αρρυθμία ήταν η βραδυαρρυθμία και αντιμετωπίστηκε με τοποθέτηση βηματοδότη και το ΟΕΜ αντιμετωπίστηκε με πρωτογενή αγγειοπλαστική. Οι αρρυθμίες είναι αρκετά επικίνδυνες και χρήζουν άμεσης και κατάλληλης αντιμετώπισης για την καλύτερη δυνατή πρόγνωση του ασθενή.","Introduction: Atrial and ventricular arrhythmias vary according to the type of cardiac condition, contributing significantly to hospital admissions and are associated with high morbidity and mortality Aim: The aim of this study was to assess the frequency of appearance and the type of arrhythmias in patients attending emergency cardiology outpatient departments, as well as to investigate the causative factors of these arrhythmias. Material and Methods: The sample of the study consisted of 80 patients attending the emergency cardiac outpatient departments of the Athens General Hospital \"IPOKRATEION\" with a possible diagnosis of arrhythmia. The data were collected from the patients' files which were recorded in a special form, appropriately designed for the needs of the study. The x2-test statistical test was applied and the significance level was set at ≤0.05. Results: 80 patients were included in the study. 68.8% were male. 65.1% were older than 70 years. 92.5% reported concomitant diseases and 78.8% of the sample had a history of arrhythmias with atrial fibrillation reported by 32.0%. Regarding the outcome, 31.3% were treated with medication or modification of medication. Reevaluation was done in 37.5% of the sample, pacemaker implantation was done in 11.3% and angioplasty in 20.1%. The patients who presented with the feeling of palpitations more often the final diagnosis was atrial fibrillation, p<0.001 and among the arrhythmias also the most frequent was atrial fibrillation, p=0.028. In relation to the cause of admission, patients who reported precardial pain more often had another type of arrhythmia than atrial fibrillation, p=0.009. Patients who had dizziness as the cause of admission to the emergency departments more often had an arrhythmia, p=0.008. Atrial fibrillation was more often treated with medication or medication modification, p=0.022. Patients who had a diagnosis of acute myocardial infarction had more often a different type of arrhythmia rather than atrial fibrillation, p=0.032, as well as patients who had an arrhythmia other than atrial fibrillation were more often treated with pacemaker implantation or angioplasty, p=0.016. Conclusion: The most frequent type of arrhythmia observed in emergency departments was atrial fibrillation which was treated with medication or modification of existing medication. The second most common arrhythmia was bradyarrhythmia and was treated with pacemaker placement and the myocardial infraction was treated with primary angioplasty. Arrhythmias are quite dangerous and need immediate and appropriate treatment for the best possible prognosis of the patient."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Εκτίμηση της συχνότητας εμφάνισης και του είδους των αρρυθμιών στα επείγοντα εξωτερικά ιατρεία - Αιτιολογικοί παράγοντες"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Μουρούτσου Άννα","Mouroutsou Anna"],"dc:date":["2023"],"dc:description":["Εισαγωγή: Οι κολπικές και οι κοιλιακές αρρυθμίες ποικίλουν ανάλογα με το είδος της καρδιακής πάθησης, συμβάλλουν σημαντικά στις εισαγωγές στο νοσοκομείο και σχετίζονται με υψηλή νοσηρότητα και θνησιμότητα Σκοπός: Σκοπός της παρούσας εργασίας ήταν η εκτίμηση της συχνότητας εμφάνισης και του είδους των αρρυθμιών ασθενών προσερχόμενων στα επείγοντα καρδιολογικά εξωτερικά ιατρεία, καθώς επίσης και η διερεύνηση των αιτιολογικών παραγόντων αυτών. Υλικό και Μέθοδος: Το δείγμα της μελέτης αποτέλεσαν 80 ασθενείς που προσήλθαν στα επείγοντα εξωτερικά ιατρεία του Γενικού Νοσοκομείου Αθηνών «ΙΠΠΟΚΡΑΤΕΙΟΝ» με πιθανή διάγνωση την αρρυθμία. Τα δεδομένα συλλέχθηκαν από τους φακέλους των ασθενών τα οποία καταγράφονταν σε ειδικό έντυπο κατάλληλα διαμορφωμένο για τις ανάγκες της μελέτης. Εφαρμόστηκε η στατιστική δοκιμασία x2-test και το επίπεδο σημαντικότητας τέθηκε στο ≤0,05. Αποτελέσματα: Από τους 80 ασθενείς του δείγματος 68,8% ήταν άνδρες. Το 65,1% είχε ηλικία μεγαλύτερη των 70 ετών. Συνοδά νοσήματα αναφέρει το 92,5% και ιστορικό αρρυθμιών το 78,8% του δείγματος με την κολπική μαρμαρυγή να αναφέρεται στο 32,0%. Ως προς την έκβαση το 31,3% αντιμετωπίστηκε με φαρμακευτική αγωγή ή τροποποίηση της φαρμακευτικής αγωγής. Επανεκτίμηση έγινε στο 37,5 % του δείγματος, εμφύτευση βηματοδότη έγινε στο 11,3% και αγγειοπλαστική στο 20,1%. Τα άτομα τα οποία παρουσίαζαν αίσθημα παλμών συχνότερα η τελική διάγνωση ήταν κολπική μαρμαρυγή, p<0,001 και μεταξύ των αρρυθμιών επίσης συχνότερη ήταν η κολπική μαρμαρυγή, p=0,028. Σε σχέση με την αιτία εισαγωγής τα άτομα τα οποία ανέφεραν προκάρδιο άλγος συχνότερα είχαν άλλο είδος αρρυθμίας από την κολπική μαρμαρυγή, p=0,009. Τα άτομα τα οποία ως αίτιο προσέλευσης στα ΤΕΠ είχαν τη ζάλη, συχνότερα παρουσίασαν αρρυθμία, p=0,008. Η κολπική μαρμαρυγή, συχνότερα αντιμετωπίστηκε με φαρμακευτική αγωγή ή με τροποποίηση φαρμακευτικής αγωγής, p=0,022. Τα άτομα τα οποία είχαν ως διάγνωση το οξύ έμφραγμα του μυοκαρδίου, συχνότερα παρουσίασαν άλλο είδος αρρυθμίας εκτός κολπικής μαρμαρυγής, p=0,032, όπως επίσης τα άτομα τα οποία είχαν άλλη αρρυθμία εκτός κολπικής μαρμαρυγής αντιμετωπίστηκαν συχνότερα με εμφύτευση βηματοδότη ή υποβλήθηκαν σε αγγειοπλαστική, p=0,016. Συμπέρασμα: Η συχνότερη μορφή παρατηρούμενης αρρυθμίας στα ΤΕΠ ήταν η κολπική μαρμαρυγή και η οποία αντιμετωπίστηκε με φαρμακευτική αγωγή ή τροποποίηση της υπάρχουσας φαρμακευτικής αγωγής. Η δεύτερη συχνότερη αρρυθμία ήταν η βραδυαρρυθμία και αντιμετωπίστηκε με τοποθέτηση βηματοδότη και το ΟΕΜ αντιμετωπίστηκε με πρωτογενή αγγειοπλαστική. Οι αρρυθμίες είναι αρκετά επικίνδυνες και χρήζουν άμεσης και κατάλληλης αντιμετώπισης για την καλύτερη δυνατή πρόγνωση του ασθενή.","Introduction: Atrial and ventricular arrhythmias vary according to the type of cardiac condition, contributing significantly to hospital admissions and are associated with high morbidity and mortality Aim: The aim of this study was to assess the frequency of appearance and the type of arrhythmias in patients attending emergency cardiology outpatient departments, as well as to investigate the causative factors of these arrhythmias. Material and Methods: The sample of the study consisted of 80 patients attending the emergency cardiac outpatient departments of the Athens General Hospital \"IPOKRATEION\" with a possible diagnosis of arrhythmia. The data were collected from the patients' files which were recorded in a special form, appropriately designed for the needs of the study. The x2-test statistical test was applied and the significance level was set at ≤0.05. Results: 80 patients were included in the study. 68.8% were male. 65.1% were older than 70 years. 92.5% reported concomitant diseases and 78.8% of the sample had a history of arrhythmias with atrial fibrillation reported by 32.0%. Regarding the outcome, 31.3% were treated with medication or modification of medication. Reevaluation was done in 37.5% of the sample, pacemaker implantation was done in 11.3% and angioplasty in 20.1%. The patients who presented with the feeling of palpitations more often the final diagnosis was atrial fibrillation, p<0.001 and among the arrhythmias also the most frequent was atrial fibrillation, p=0.028. In relation to the cause of admission, patients who reported precardial pain more often had another type of arrhythmia than atrial fibrillation, p=0.009. Patients who had dizziness as the cause of admission to the emergency departments more often had an arrhythmia, p=0.008. Atrial fibrillation was more often treated with medication or medication modification, p=0.022. Patients who had a diagnosis of acute myocardial infarction had more often a different type of arrhythmia rather than atrial fibrillation, p=0.032, as well as patients who had an arrhythmia other than atrial fibrillation were more often treated with pacemaker implantation or angioplasty, p=0.016. Conclusion: The most frequent type of arrhythmia observed in emergency departments was atrial fibrillation which was treated with medication or modification of existing medication. The second most common arrhythmia was bradyarrhythmia and was treated with pacemaker placement and the myocardial infraction was treated with primary angioplasty. Arrhythmias are quite dangerous and need immediate and appropriate treatment for the best possible prognosis of the patient."],"dc:identifier":["uoadl:3335837","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3335837"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Εκτίμηση της συχνότητας εμφάνισης και του είδους των αρρυθμιών στα επείγοντα εξωτερικά ιατρεία - Αιτιολογικοί παράγοντες"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T06:22:50Z"}