{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:3335965"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:3335965","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Αλλαγή στο ηπατικό μεταβόλωμα μυών μετά από περιγεννητική έκθεση σε διαφορετικές δόσεις μίγματος ενδοκρινικών διαταρακτών (Μίγμα G1) - Μεταβολομική μελέτη με χρήση φασματοσκοπίας πυρηνικού μαγνητικού συντονισμού","abstract":"Η περιγεννητική έκθεση σε χημικές ενώσεις που προκαλούν ενδοκρινικές διαταραχές προκαλεί δυσμενείς επιπτώσεις στην υγεία των απογόνων, σχετικές με αναπαραγωγικές, αναπτυξιακές και μεταβολικές διεργασίες. Οι περισσότερες μελέτες έκθεσης ακολουθούν την προσέγγιση μελέτης μίας ουσίας, υποτιμώντας τον κίνδυνο της πραγματικής έκθεσης σε πολύπλοκα μίγματα της καθημερινής ζωής. Η μελέτη SELMA (Swedish Environmental Longitudinal Mother and child, Asthma and allergy study), μια θεμελιώδης μελέτη κοόρτης που διεξήχθη στη Σουηδία κατά την χρονική περίοδο 2007-2010, επικεντρώθηκε στην πρώιμη έκθεση σε ενδοκρινικούς διαταράκτες (Endocrine-Disrupting Chemicals, EDCs). Από τους 41 EDCs που αναλύθηκαν στα ούρα και στο αίμα εγκύων γυναικών της μελέτης SELMA, επιλέχθηκαν 14 παράγωγα για τη σύσταση του μίγματος G1, το οποίο έχει συσχετιστεί με χαμηλότερο βάρος γέννησης των απογόνων, έναν πρώιμο δείκτη για τον προγεννητικό μεταβολικό προγραμματισμό. Στην παρούσα εργασία μελετήθηκε η διαφοροποίηση του ηπατικού μεταβολισμού πειραματόζωων μετά από περιγεννητική έκθεση σε δύο διαφορετικές δόσεις του μίγματος. Η μελέτη πραγματοποιήθηκε με τη μεταβολομική ανάλυση με χρήση της φασματοσκοπίας NMR υδρογόνου σε πολικά εκχυλίσματα του ιστού. Θηλυκοί μύες C57BL/6 ηλικίας 2 μηνών, 1 ημέρα μετά το ζευγάρωμα, ταξινομήθηκαν σε τρεις ομάδες με βάση τη δόση έκθεσης στο μίγμα G1: Ομάδα ελέγχου (ημερήσια έκθεση στο έκδοχο DMSO), ομάδα έκθεσης σε χαμηλή δόση (ημερήσια έκθεση σε 0.5*SELMA) και ομάδα έκθεσης σε υψηλή δόση (ημερήσια έκθεση σε 500*SELMA). Οι αρσενικοί απόγονοι (n=20: Control n=5, 0.5*SELMA n=6, 500*SELMA n=9) θυσιάστηκαν μετά από 100 ημέρες. Ακολούθησε εκχύλιση του ηπατικού ιστού και οι πολικοί μεταβολίτες μελετήθηκαν με φασματοσκοπία NMR υδρογόνου. Τα φασματικά δεδομένα υποβλήθηκαν σε πολυπαραμετρική (PCA, PLS DA, OPLS-DA) και μονοπαραμετρική στατιστική ανάλυση για τη διερεύνηση των επιδράσεων του μίγματος G1 στο ηπατικό μεταβόλωμα των απογόνων. Ταυτοποιήθηκαν συνολικά 52 μεταβολίτες. Σύμφωνα με τα ηπατικά «προφίλ» που αναλύθηκαν, οι δύο δόσεις χορήγησης (0.5*SELMA και 500*SELMA) είχαν συγκρίσιμες επιδράσεις στο ηπατικό μεταβόλωμα. Στις ομάδες έκθεσης 10 διαταράχτηκαν τα βιοχημικά μονοπάτια μεταβολισμού του ασκορβικού και αλδαρικού οξέος, ενδομετατροπών πεντόζης και γλυκουρονικού οξέος, του μεταβολισμού των αμινοσακχάρων και των σακχάρων νουκλεοτιδίων, του μεταβολισμού της αλανίνης, ασπαρτικού και γλουταμικού οξέος, του μεταβολισμού των πυριμιδινών, της σύνθεσης και αποικοδόμησης των κετονικών ενώσεων, του μεταβολισμού του βουτανοϊκού οξέος και της βιοσύνθεσης αμινοακυλ-t-Rna. Τα επίπεδα των μεταβολιτών Διφωσφορικής Ουριδίνης (UDP-glucose και/ή glucuronate) βρέθηκαν αυξημένα στις ομάδες έκθεσης υποδηλώνοντας την καταστολή της γλυκουρονιδίωσης, που αποτελεί τμήμα της φάσης ΙΙ της διαδικασίαςαποτοξίνωσης στο ήπαρ. Επίσης τα επίπεδα 3-ΗΒ βρέθηκαν αυξημένα μετά από έκθεση στο μίγμα G1, υποδηλώνοντας επαγωγή β-οξείδωσης που επίσης αφορά διαδικασία αποτοξίνωσης στο ήπαρ. Τέλος, οι μεταβολίτες ουριδίνη, ινοσίνη και προπιονικό οξύ βρέθηκαν επίσης αυξημένοι στις ομάδες έκθεσης.","abstract_html":"Η περιγεννητική έκθεση σε χημικές ενώσεις που προκαλούν ενδοκρινικές διαταραχές προκαλεί δυσμενείς επιπτώσεις στην υγεία των απογόνων, σχετικές με αναπαραγωγικές, αναπτυξιακές και μεταβολικές διεργασίες. Οι περισσότερες μελέτες έκθεσης ακολουθούν την προσέγγιση μελέτης μίας ουσίας, υποτιμώντας τον κίνδυνο της πραγματικής έκθεσης σε πολύπλοκα μίγματα της καθημερινής ζωής. Η μελέτη SELMA (Swedish Environmental Longitudinal Mother and child, Asthma and allergy study), μια θεμελιώδης μελέτη κοόρτης που διεξήχθη στη Σουηδία κατά την χρονική περίοδο 2007-2010, επικεντρώθηκε στην πρώιμη έκθεση σε ενδοκρινικούς διαταράκτες (Endocrine-Disrupting Chemicals, EDCs). Από τους 41 EDCs που αναλύθηκαν στα ούρα και στο αίμα εγκύων γυναικών της μελέτης SELMA, επιλέχθηκαν 14 παράγωγα για τη σύσταση του μίγματος G1, το οποίο έχει συσχετιστεί με χαμηλότερο βάρος γέννησης των απογόνων, έναν πρώιμο δείκτη για τον προγεννητικό μεταβολικό προγραμματισμό. Στην παρούσα εργασία μελετήθηκε η διαφοροποίηση του ηπατικού μεταβολισμού πειραματόζωων μετά από περιγεννητική έκθεση σε δύο διαφορετικές δόσεις του μίγματος. Η μελέτη πραγματοποιήθηκε με τη μεταβολομική ανάλυση με χρήση της φασματοσκοπίας NMR υδρογόνου σε πολικά εκχυλίσματα του ιστού. Θηλυκοί μύες C57BL/6 ηλικίας 2 μηνών, 1 ημέρα μετά το ζευγάρωμα, ταξινομήθηκαν σε τρεις ομάδες με βάση τη δόση έκθεσης στο μίγμα G1: Ομάδα ελέγχου (ημερήσια έκθεση στο έκδοχο DMSO), ομάδα έκθεσης σε χαμηλή δόση (ημερήσια έκθεση σε 0.5*SELMA) και ομάδα έκθεσης σε υψηλή δόση (ημερήσια έκθεση σε 500*SELMA). Οι αρσενικοί απόγονοι (n=20: Control n=5, 0.5*SELMA n=6, 500*SELMA n=9) θυσιάστηκαν μετά από 100 ημέρες. Ακολούθησε εκχύλιση του ηπατικού ιστού και οι πολικοί μεταβολίτες μελετήθηκαν με φασματοσκοπία NMR υδρογόνου. Τα φασματικά δεδομένα υποβλήθηκαν σε πολυπαραμετρική (PCA, PLS DA, OPLS-DA) και μονοπαραμετρική στατιστική ανάλυση για τη διερεύνηση των επιδράσεων του μίγματος G1 στο ηπατικό μεταβόλωμα των απογόνων. Ταυτοποιήθηκαν συνολικά 52 μεταβολίτες. Σύμφωνα με τα ηπατικά «προφίλ» που αναλύθηκαν, οι δύο δόσεις χορήγησης (0.5*SELMA και 500*SELMA) είχαν συγκρίσιμες επιδράσεις στο ηπατικό μεταβόλωμα. Στις ομάδες έκθεσης 10 διαταράχτηκαν τα βιοχημικά μονοπάτια μεταβολισμού του ασκορβικού και αλδαρικού οξέος, ενδομετατροπών πεντόζης και γλυκουρονικού οξέος, του μεταβολισμού των αμινοσακχάρων και των σακχάρων νουκλεοτιδίων, του μεταβολισμού της αλανίνης, ασπαρτικού και γλουταμικού οξέος, του μεταβολισμού των πυριμιδινών, της σύνθεσης και αποικοδόμησης των κετονικών ενώσεων, του μεταβολισμού του βουτανοϊκού οξέος και της βιοσύνθεσης αμινοακυλ-t-Rna. Τα επίπεδα των μεταβολιτών Διφωσφορικής Ουριδίνης (UDP-glucose και/ή glucuronate) βρέθηκαν αυξημένα στις ομάδες έκθεσης υποδηλώνοντας την καταστολή της γλυκουρονιδίωσης, που αποτελεί τμήμα της φάσης ΙΙ της διαδικασίαςαποτοξίνωσης στο ήπαρ. Επίσης τα επίπεδα 3-ΗΒ βρέθηκαν αυξημένα μετά από έκθεση στο μίγμα G1, υποδηλώνοντας επαγωγή β-οξείδωσης που επίσης αφορά διαδικασία αποτοξίνωσης στο ήπαρ. Τέλος, οι μεταβολίτες ουριδίνη, ινοσίνη και προπιονικό οξύ βρέθηκαν επίσης αυξημένοι στις ομάδες έκθεσης.","abstract_has_math":false,"creators":["Μανωλέα Μαρία","Manolea Maria"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2023,"date_issued":"2023","date_published":"2023","updated_at":"2026-11-19T06:22:50Z","subjects":["Θετικές Επιστήμες","Science"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3335965"],"render_values":[{"text":"uoadl:3335965","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3335965","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3335965","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A3335965","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Μανωλέα Μαρία","Manolea Maria"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2023"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Θετικές Επιστήμες","Science"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3335965","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3335965"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Η περιγεννητική έκθεση σε χημικές ενώσεις που προκαλούν ενδοκρινικές διαταραχές προκαλεί δυσμενείς επιπτώσεις στην υγεία των απογόνων, σχετικές με αναπαραγωγικές, αναπτυξιακές και μεταβολικές διεργασίες. Οι περισσότερες μελέτες έκθεσης ακολουθούν την προσέγγιση μελέτης μίας ουσίας, υποτιμώντας τον κίνδυνο της πραγματικής έκθεσης σε πολύπλοκα μίγματα της καθημερινής ζωής. Η μελέτη SELMA (Swedish Environmental Longitudinal Mother and child, Asthma and allergy study), μια θεμελιώδης μελέτη κοόρτης που διεξήχθη στη Σουηδία κατά την χρονική περίοδο 2007-2010, επικεντρώθηκε στην πρώιμη έκθεση σε ενδοκρινικούς διαταράκτες (Endocrine-Disrupting Chemicals, EDCs). Από τους 41 EDCs που αναλύθηκαν στα ούρα και στο αίμα εγκύων γυναικών της μελέτης SELMA, επιλέχθηκαν 14 παράγωγα για τη σύσταση του μίγματος G1, το οποίο έχει συσχετιστεί με χαμηλότερο βάρος γέννησης των απογόνων, έναν πρώιμο δείκτη για τον προγεννητικό μεταβολικό προγραμματισμό. Στην παρούσα εργασία μελετήθηκε η διαφοροποίηση του ηπατικού μεταβολισμού πειραματόζωων μετά από περιγεννητική έκθεση σε δύο διαφορετικές δόσεις του μίγματος. Η μελέτη πραγματοποιήθηκε με τη μεταβολομική ανάλυση με χρήση της φασματοσκοπίας NMR υδρογόνου σε πολικά εκχυλίσματα του ιστού. Θηλυκοί μύες C57BL/6 ηλικίας 2 μηνών, 1 ημέρα μετά το ζευγάρωμα, ταξινομήθηκαν σε τρεις ομάδες με βάση τη δόση έκθεσης στο μίγμα G1: Ομάδα ελέγχου (ημερήσια έκθεση στο έκδοχο DMSO), ομάδα έκθεσης σε χαμηλή δόση (ημερήσια έκθεση σε 0.5*SELMA) και ομάδα έκθεσης σε υψηλή δόση (ημερήσια έκθεση σε 500*SELMA). Οι αρσενικοί απόγονοι (n=20: Control n=5, 0.5*SELMA n=6, 500*SELMA n=9) θυσιάστηκαν μετά από 100 ημέρες. Ακολούθησε εκχύλιση του ηπατικού ιστού και οι πολικοί μεταβολίτες μελετήθηκαν με φασματοσκοπία NMR υδρογόνου. Τα φασματικά δεδομένα υποβλήθηκαν σε πολυπαραμετρική (PCA, PLS DA, OPLS-DA) και μονοπαραμετρική στατιστική ανάλυση για τη διερεύνηση των επιδράσεων του μίγματος G1 στο ηπατικό μεταβόλωμα των απογόνων. Ταυτοποιήθηκαν συνολικά 52 μεταβολίτες. Σύμφωνα με τα ηπατικά «προφίλ» που αναλύθηκαν, οι δύο δόσεις χορήγησης (0.5*SELMA και 500*SELMA) είχαν συγκρίσιμες επιδράσεις στο ηπατικό μεταβόλωμα. Στις ομάδες έκθεσης 10 διαταράχτηκαν τα βιοχημικά μονοπάτια μεταβολισμού του ασκορβικού και αλδαρικού οξέος, ενδομετατροπών πεντόζης και γλυκουρονικού οξέος, του μεταβολισμού των αμινοσακχάρων και των σακχάρων νουκλεοτιδίων, του μεταβολισμού της αλανίνης, ασπαρτικού και γλουταμικού οξέος, του μεταβολισμού των πυριμιδινών, της σύνθεσης και αποικοδόμησης των κετονικών ενώσεων, του μεταβολισμού του βουτανοϊκού οξέος και της βιοσύνθεσης αμινοακυλ-t-Rna. Τα επίπεδα των μεταβολιτών Διφωσφορικής Ουριδίνης (UDP-glucose και/ή glucuronate) βρέθηκαν αυξημένα στις ομάδες έκθεσης υποδηλώνοντας την καταστολή της γλυκουρονιδίωσης, που αποτελεί τμήμα της φάσης ΙΙ της διαδικασίαςαποτοξίνωσης στο ήπαρ. Επίσης τα επίπεδα 3-ΗΒ βρέθηκαν αυξημένα μετά από έκθεση στο μίγμα G1, υποδηλώνοντας επαγωγή β-οξείδωσης που επίσης αφορά διαδικασία αποτοξίνωσης στο ήπαρ. Τέλος, οι μεταβολίτες ουριδίνη, ινοσίνη και προπιονικό οξύ βρέθηκαν επίσης αυξημένοι στις ομάδες έκθεσης.","Perinatal exposure to Endocrine Disrupting Chemicals (EDCs) triggers adverse health effects related to reproductive, developmental and metabolic processes to offsprings in their later life. Most of studies follow a single-substance approach, underestimating the risk of real-exposure to complex mixtures in daily life. A fundamental birth cohort conducted in Sweden during the period 2007-2010, the Swedish Environmental Longitudinal Mother and child, Asthma and allergy study (SELMA), was focused on early life exposure to EDCs. 14 derivatives (Mixture G1) out of 41 EDCs analyzed in SELMA, were selected for a thorough investigation in animal models, contributing to a novel approach for risk assessment of chemical mixtures associated with endocrine disruption. Female 2 month-old C57BL/6 mice, 1 day after mating, were divided into 3 groups based on perinatal dose exposure to Mixture G1: Control Group (daily exposure to DMSO vehicle), Low dose exposure group (daily exposure to 0.5*SELMA) and High dose exposure group (daily exposure to 500*SELMA). Male offsprings (n=20: Control n=5, 0.5*SELMA n=6, 500*SELMA n=9) were sacrificed at day 100, polar metabolites were extracted from their liver tissues and profiled using 1H 1D NMR Spectroscopy. Multivariate (PCA, PLS-DA, OPLS-DA) and univariate analysis were performed, to investigate the metabolic effects of Mixture Gon the offspring liver metabolome. Spectra annotation resulted in 52 observed metabolites. According to 1H NMR profiling, both doses, despite the concentration difference (three orders of magnitude), had comparable effects on liver metabolome. The levels of Uridine Diphosphate compounds (UDP- Glucose and/or Glucuronate), were found upregulated in the exposed groups, suggesting the suppression of glucuronidation, a major phase II detoxification process. This effect may be attributed to the inhibition of phthalates towards UDP-glucuronosyltransferase (UGT) isoforms, the most important phase-II metabolizing enzymes. Hepatic metabolic fingerprint was also characterized by increased 3-Hydroxybutyrate (3-HB) after exposure, indicative of elevated β-oxidation, a possible detoxification process. Exposure to EDCs is known to upregulate plasma membrane fatty acid binding protein (FABP4) and fatty acid translocase (CD36) resulting in liver uptake of free fatty acids and consequent increase 12 of β-oxidation process. Finally, hepatic Uridine, Inosine and Propionate were elevated in exposed offsprings. A more detailed metabolome mapping, applying an analytical technique of higher sensitivity and the investigation of additional intermediate EDC doses, will be of crucial importance and valuable for the risk assessment and management of EDCs and mixtures in health."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Αλλαγή στο ηπατικό μεταβόλωμα μυών μετά από περιγεννητική έκθεση σε διαφορετικές δόσεις μίγματος ενδοκρινικών διαταρακτών (Μίγμα G1) - Μεταβολομική μελέτη με χρήση φασματοσκοπίας πυρηνικού μαγνητικού συντονισμού"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Μανωλέα Μαρία","Manolea Maria"],"dc:date":["2023"],"dc:description":["Η περιγεννητική έκθεση σε χημικές ενώσεις που προκαλούν ενδοκρινικές διαταραχές προκαλεί δυσμενείς επιπτώσεις στην υγεία των απογόνων, σχετικές με αναπαραγωγικές, αναπτυξιακές και μεταβολικές διεργασίες. Οι περισσότερες μελέτες έκθεσης ακολουθούν την προσέγγιση μελέτης μίας ουσίας, υποτιμώντας τον κίνδυνο της πραγματικής έκθεσης σε πολύπλοκα μίγματα της καθημερινής ζωής. Η μελέτη SELMA (Swedish Environmental Longitudinal Mother and child, Asthma and allergy study), μια θεμελιώδης μελέτη κοόρτης που διεξήχθη στη Σουηδία κατά την χρονική περίοδο 2007-2010, επικεντρώθηκε στην πρώιμη έκθεση σε ενδοκρινικούς διαταράκτες (Endocrine-Disrupting Chemicals, EDCs). Από τους 41 EDCs που αναλύθηκαν στα ούρα και στο αίμα εγκύων γυναικών της μελέτης SELMA, επιλέχθηκαν 14 παράγωγα για τη σύσταση του μίγματος G1, το οποίο έχει συσχετιστεί με χαμηλότερο βάρος γέννησης των απογόνων, έναν πρώιμο δείκτη για τον προγεννητικό μεταβολικό προγραμματισμό. Στην παρούσα εργασία μελετήθηκε η διαφοροποίηση του ηπατικού μεταβολισμού πειραματόζωων μετά από περιγεννητική έκθεση σε δύο διαφορετικές δόσεις του μίγματος. Η μελέτη πραγματοποιήθηκε με τη μεταβολομική ανάλυση με χρήση της φασματοσκοπίας NMR υδρογόνου σε πολικά εκχυλίσματα του ιστού. Θηλυκοί μύες C57BL/6 ηλικίας 2 μηνών, 1 ημέρα μετά το ζευγάρωμα, ταξινομήθηκαν σε τρεις ομάδες με βάση τη δόση έκθεσης στο μίγμα G1: Ομάδα ελέγχου (ημερήσια έκθεση στο έκδοχο DMSO), ομάδα έκθεσης σε χαμηλή δόση (ημερήσια έκθεση σε 0.5*SELMA) και ομάδα έκθεσης σε υψηλή δόση (ημερήσια έκθεση σε 500*SELMA). Οι αρσενικοί απόγονοι (n=20: Control n=5, 0.5*SELMA n=6, 500*SELMA n=9) θυσιάστηκαν μετά από 100 ημέρες. Ακολούθησε εκχύλιση του ηπατικού ιστού και οι πολικοί μεταβολίτες μελετήθηκαν με φασματοσκοπία NMR υδρογόνου. Τα φασματικά δεδομένα υποβλήθηκαν σε πολυπαραμετρική (PCA, PLS DA, OPLS-DA) και μονοπαραμετρική στατιστική ανάλυση για τη διερεύνηση των επιδράσεων του μίγματος G1 στο ηπατικό μεταβόλωμα των απογόνων. Ταυτοποιήθηκαν συνολικά 52 μεταβολίτες. Σύμφωνα με τα ηπατικά «προφίλ» που αναλύθηκαν, οι δύο δόσεις χορήγησης (0.5*SELMA και 500*SELMA) είχαν συγκρίσιμες επιδράσεις στο ηπατικό μεταβόλωμα. Στις ομάδες έκθεσης 10 διαταράχτηκαν τα βιοχημικά μονοπάτια μεταβολισμού του ασκορβικού και αλδαρικού οξέος, ενδομετατροπών πεντόζης και γλυκουρονικού οξέος, του μεταβολισμού των αμινοσακχάρων και των σακχάρων νουκλεοτιδίων, του μεταβολισμού της αλανίνης, ασπαρτικού και γλουταμικού οξέος, του μεταβολισμού των πυριμιδινών, της σύνθεσης και αποικοδόμησης των κετονικών ενώσεων, του μεταβολισμού του βουτανοϊκού οξέος και της βιοσύνθεσης αμινοακυλ-t-Rna. Τα επίπεδα των μεταβολιτών Διφωσφορικής Ουριδίνης (UDP-glucose και/ή glucuronate) βρέθηκαν αυξημένα στις ομάδες έκθεσης υποδηλώνοντας την καταστολή της γλυκουρονιδίωσης, που αποτελεί τμήμα της φάσης ΙΙ της διαδικασίαςαποτοξίνωσης στο ήπαρ. Επίσης τα επίπεδα 3-ΗΒ βρέθηκαν αυξημένα μετά από έκθεση στο μίγμα G1, υποδηλώνοντας επαγωγή β-οξείδωσης που επίσης αφορά διαδικασία αποτοξίνωσης στο ήπαρ. Τέλος, οι μεταβολίτες ουριδίνη, ινοσίνη και προπιονικό οξύ βρέθηκαν επίσης αυξημένοι στις ομάδες έκθεσης.","Perinatal exposure to Endocrine Disrupting Chemicals (EDCs) triggers adverse health effects related to reproductive, developmental and metabolic processes to offsprings in their later life. Most of studies follow a single-substance approach, underestimating the risk of real-exposure to complex mixtures in daily life. A fundamental birth cohort conducted in Sweden during the period 2007-2010, the Swedish Environmental Longitudinal Mother and child, Asthma and allergy study (SELMA), was focused on early life exposure to EDCs. 14 derivatives (Mixture G1) out of 41 EDCs analyzed in SELMA, were selected for a thorough investigation in animal models, contributing to a novel approach for risk assessment of chemical mixtures associated with endocrine disruption. Female 2 month-old C57BL/6 mice, 1 day after mating, were divided into 3 groups based on perinatal dose exposure to Mixture G1: Control Group (daily exposure to DMSO vehicle), Low dose exposure group (daily exposure to 0.5*SELMA) and High dose exposure group (daily exposure to 500*SELMA). Male offsprings (n=20: Control n=5, 0.5*SELMA n=6, 500*SELMA n=9) were sacrificed at day 100, polar metabolites were extracted from their liver tissues and profiled using 1H 1D NMR Spectroscopy. Multivariate (PCA, PLS-DA, OPLS-DA) and univariate analysis were performed, to investigate the metabolic effects of Mixture Gon the offspring liver metabolome. Spectra annotation resulted in 52 observed metabolites. According to 1H NMR profiling, both doses, despite the concentration difference (three orders of magnitude), had comparable effects on liver metabolome. The levels of Uridine Diphosphate compounds (UDP- Glucose and/or Glucuronate), were found upregulated in the exposed groups, suggesting the suppression of glucuronidation, a major phase II detoxification process. This effect may be attributed to the inhibition of phthalates towards UDP-glucuronosyltransferase (UGT) isoforms, the most important phase-II metabolizing enzymes. Hepatic metabolic fingerprint was also characterized by increased 3-Hydroxybutyrate (3-HB) after exposure, indicative of elevated β-oxidation, a possible detoxification process. Exposure to EDCs is known to upregulate plasma membrane fatty acid binding protein (FABP4) and fatty acid translocase (CD36) resulting in liver uptake of free fatty acids and consequent increase 12 of β-oxidation process. Finally, hepatic Uridine, Inosine and Propionate were elevated in exposed offsprings. A more detailed metabolome mapping, applying an analytical technique of higher sensitivity and the investigation of additional intermediate EDC doses, will be of crucial importance and valuable for the risk assessment and management of EDCs and mixtures in health."],"dc:identifier":["uoadl:3335965","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3335965"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Θετικές Επιστήμες","Science"],"dc:title":["Αλλαγή στο ηπατικό μεταβόλωμα μυών μετά από περιγεννητική έκθεση σε διαφορετικές δόσεις μίγματος ενδοκρινικών διαταρακτών (Μίγμα G1) - Μεταβολομική μελέτη με χρήση φασματοσκοπίας πυρηνικού μαγνητικού συντονισμού"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T06:22:50Z"}