{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:3336087"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:3336087","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"«Η παραβολή των ταλάντων του Ματθαίου και η συναφής με αυτήν παραβολή των μνων του Λουκά κατά τους Έλληνες και Λατίνους πατέρες της Εκκλησίας και εκκλησιαστικούς συγγραφείς»","abstract":"Της παραβολής των δέκα ταλάντων προηγείται η παραβολή των δέκα παρθένων, διά της οποίας ο Κύριος διδάσκει την ανάγκη της πνευματικής εγρηγόρσεως και της προπαρασκευής προς υποδοχή του Κυρίου διά έργων αγαθών, ώστε οι άνθρωποι να μην αιφνιδιασθούν κατά τη Δεύτερη Παρουσία Του. Της ίδιας παραβολής έπονται τα κατά την Δεύτερη του Κυρίου Παρουσία, την τελική κρίση και ανταπόδοση, όταν ο Υιός του ανθρώπου δικάσει όλα τα έθνη. Επί της παραβολής Έλληνες και Λατίνοι πατέρες της Εκκλησίας και εκκλησιαστικοί συγγραφείς διείδαν πολλούς υπαινιγμούς και υψηλούς συμβολισμούς σε πολλά σημεία της. Έτσι αναγνώρισαν στον αποδημούντα άνθρωπο τον Χριστό, στην αποδημία την πορεία εκείνου προς τους ουρανούς, στους δούλους κυρίως τους αποστόλους, στα διανεμηθέντα τάλαντα τα πνευματικά και διδασκαλικά χαρίσματα, στην ανισομέρεια στη διανομή την διαφοροποίηση της διανοίας εκάστου, στην επιστροφή του οικοδεσπότη τη Δεύτερη Παρουσία του Κυρίου. Εξάλλου και η παραβολή των μνων του Λουκά (19, 12-27), διδάχθηκε κατά τον χρόνο της αναβάσεως του Χριστού στην Ιερουσαλήμ προ των Παθών Του και της Σταύρωσής Του. Αιτία της διδασκαλίας της ήταν το γεγονός, ότι επιθυμούσε να διορθώσει την εσφαλμένη προσδοκία του λαού, ο οποίος φανταζόταν περί αυτού ότι αμέσως τότε έμελλε να παραλάβει τη Βασιλεία Του. Παράλληλα απέβλεπε και στην αποκατάσταση της εσφαλμένης γνώμης του λαού σχετικά με την «παραχρήμα» προσδοκώμενη έλευση της Βασιλείας του Θεού. Ως προς την οριοθέτηση-συνάφεια της παραβολής, προηγείται το επεισόδιο της συναντήσεως μεταξύ του Ιησού Χριστού και του πλουσίου αρχιτελώνη Ζακχαίου, κατά το οποίο συντελείται η σωτηρία του. Μετά την παραβολή έπεται αναφορά της θριαμβευτικής εισόδου του Ιησού Χριστού στην Ιερουσαλήμ. Την παραβολή των μνων ικανός αριθμός Ελλήνων και Λατίνων πατέρων της Εκκλησίας αλλά και εκκλησιαστικών συγγραφέων επιχείρησε να σχολιάσει και να εξηγήσει. Τοιουτοτρόπως αναγνώρισαν στον ευγενή άνθρωπο τον Κύριο Ιησού Χριστό, στην πορεία του σε χώρα μακρινή την ανάβαση στον ουρανό, στην επιστροφή του ευγενούς την Δεύτερη Παρουσία του Κυρίου, στους δούλους τους μαθητές του Χριστού, στην αφαίρεση της μνας την άρση του θείου χαρίσματος. Μεταξύ των δύο παραβολών ασφαλώς υφίστανται κάποιες ομοιότητες, κυρίως όμως έκδηλες διαφορές, σχετιζόμενες κυρίως με τις πηγές των λογίων (Q) του ευαγγελιστή Λουκά. Σημειώνεται, πάντως, ο κοινός σκοπός των δύο παραβολών, ο οποίος συνίσταται στην επισήμανση του φοβερού κινδύνου της απραγμοσύνης προ της τελικής κρίσεως και στην παρότρυνση για έμπρακτη και υπεύθυνη εγρήγορση των ανθρώπων και προετοιμασίας για αυτή.","abstract_html":"Της παραβολής των δέκα ταλάντων προηγείται η παραβολή των δέκα παρθένων, διά της οποίας ο Κύριος διδάσκει την ανάγκη της πνευματικής εγρηγόρσεως και της προπαρασκευής προς υποδοχή του Κυρίου διά έργων αγαθών, ώστε οι άνθρωποι να μην αιφνιδιασθούν κατά τη Δεύτερη Παρουσία Του. Της ίδιας παραβολής έπονται τα κατά την Δεύτερη του Κυρίου Παρουσία, την τελική κρίση και ανταπόδοση, όταν ο Υιός του ανθρώπου δικάσει όλα τα έθνη. Επί της παραβολής Έλληνες και Λατίνοι πατέρες της Εκκλησίας και εκκλησιαστικοί συγγραφείς διείδαν πολλούς υπαινιγμούς και υψηλούς συμβολισμούς σε πολλά σημεία της. Έτσι αναγνώρισαν στον αποδημούντα άνθρωπο τον Χριστό, στην αποδημία την πορεία εκείνου προς τους ουρανούς, στους δούλους κυρίως τους αποστόλους, στα διανεμηθέντα τάλαντα τα πνευματικά και διδασκαλικά χαρίσματα, στην ανισομέρεια στη διανομή την διαφοροποίηση της διανοίας εκάστου, στην επιστροφή του οικοδεσπότη τη Δεύτερη Παρουσία του Κυρίου. Εξάλλου και η παραβολή των μνων του Λουκά (19, 12-27), διδάχθηκε κατά τον χρόνο της αναβάσεως του Χριστού στην Ιερουσαλήμ προ των Παθών Του και της Σταύρωσής Του. Αιτία της διδασκαλίας της ήταν το γεγονός, ότι επιθυμούσε να διορθώσει την εσφαλμένη προσδοκία του λαού, ο οποίος φανταζόταν περί αυτού ότι αμέσως τότε έμελλε να παραλάβει τη Βασιλεία Του. Παράλληλα απέβλεπε και στην αποκατάσταση της εσφαλμένης γνώμης του λαού σχετικά με την «παραχρήμα» προσδοκώμενη έλευση της Βασιλείας του Θεού. Ως προς την οριοθέτηση-συνάφεια της παραβολής, προηγείται το επεισόδιο της συναντήσεως μεταξύ του Ιησού Χριστού και του πλουσίου αρχιτελώνη Ζακχαίου, κατά το οποίο συντελείται η σωτηρία του. Μετά την παραβολή έπεται αναφορά της θριαμβευτικής εισόδου του Ιησού Χριστού στην Ιερουσαλήμ. Την παραβολή των μνων ικανός αριθμός Ελλήνων και Λατίνων πατέρων της Εκκλησίας αλλά και εκκλησιαστικών συγγραφέων επιχείρησε να σχολιάσει και να εξηγήσει. Τοιουτοτρόπως αναγνώρισαν στον ευγενή άνθρωπο τον Κύριο Ιησού Χριστό, στην πορεία του σε χώρα μακρινή την ανάβαση στον ουρανό, στην επιστροφή του ευγενούς την Δεύτερη Παρουσία του Κυρίου, στους δούλους τους μαθητές του Χριστού, στην αφαίρεση της μνας την άρση του θείου χαρίσματος. Μεταξύ των δύο παραβολών ασφαλώς υφίστανται κάποιες ομοιότητες, κυρίως όμως έκδηλες διαφορές, σχετιζόμενες κυρίως με τις πηγές των λογίων (Q) του ευαγγελιστή Λουκά. Σημειώνεται, πάντως, ο κοινός σκοπός των δύο παραβολών, ο οποίος συνίσταται στην επισήμανση του φοβερού κινδύνου της απραγμοσύνης προ της τελικής κρίσεως και στην παρότρυνση για έμπρακτη και υπεύθυνη εγρήγορση των ανθρώπων και προετοιμασίας για αυτή.","abstract_has_math":false,"creators":["Γεωργακόπουλος Κωνσταντίνος","Georgakopoulos Konstantinos"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2023,"date_issued":"2023","date_published":"2023","updated_at":"2026-11-19T06:22:53Z","subjects":["Θρησκεία","Religion"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3336087"],"render_values":[{"text":"uoadl:3336087","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3336087","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3336087","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A3336087","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Γεωργακόπουλος Κωνσταντίνος","Georgakopoulos Konstantinos"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2023"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Θρησκεία","Religion"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3336087","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3336087"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Της παραβολής των δέκα ταλάντων προηγείται η παραβολή των δέκα παρθένων, διά της οποίας ο Κύριος διδάσκει την ανάγκη της πνευματικής εγρηγόρσεως και της προπαρασκευής προς υποδοχή του Κυρίου διά έργων αγαθών, ώστε οι άνθρωποι να μην αιφνιδιασθούν κατά τη Δεύτερη Παρουσία Του. Της ίδιας παραβολής έπονται τα κατά την Δεύτερη του Κυρίου Παρουσία, την τελική κρίση και ανταπόδοση, όταν ο Υιός του ανθρώπου δικάσει όλα τα έθνη. Επί της παραβολής Έλληνες και Λατίνοι πατέρες της Εκκλησίας και εκκλησιαστικοί συγγραφείς διείδαν πολλούς υπαινιγμούς και υψηλούς συμβολισμούς σε πολλά σημεία της. Έτσι αναγνώρισαν στον αποδημούντα άνθρωπο τον Χριστό, στην αποδημία την πορεία εκείνου προς τους ουρανούς, στους δούλους κυρίως τους αποστόλους, στα διανεμηθέντα τάλαντα τα πνευματικά και διδασκαλικά χαρίσματα, στην ανισομέρεια στη διανομή την διαφοροποίηση της διανοίας εκάστου, στην επιστροφή του οικοδεσπότη τη Δεύτερη Παρουσία του Κυρίου. Εξάλλου και η παραβολή των μνων του Λουκά (19, 12-27), διδάχθηκε κατά τον χρόνο της αναβάσεως του Χριστού στην Ιερουσαλήμ προ των Παθών Του και της Σταύρωσής Του. Αιτία της διδασκαλίας της ήταν το γεγονός, ότι επιθυμούσε να διορθώσει την εσφαλμένη προσδοκία του λαού, ο οποίος φανταζόταν περί αυτού ότι αμέσως τότε έμελλε να παραλάβει τη Βασιλεία Του. Παράλληλα απέβλεπε και στην αποκατάσταση της εσφαλμένης γνώμης του λαού σχετικά με την «παραχρήμα» προσδοκώμενη έλευση της Βασιλείας του Θεού. Ως προς την οριοθέτηση-συνάφεια της παραβολής, προηγείται το επεισόδιο της συναντήσεως μεταξύ του Ιησού Χριστού και του πλουσίου αρχιτελώνη Ζακχαίου, κατά το οποίο συντελείται η σωτηρία του. Μετά την παραβολή έπεται αναφορά της θριαμβευτικής εισόδου του Ιησού Χριστού στην Ιερουσαλήμ. Την παραβολή των μνων ικανός αριθμός Ελλήνων και Λατίνων πατέρων της Εκκλησίας αλλά και εκκλησιαστικών συγγραφέων επιχείρησε να σχολιάσει και να εξηγήσει. Τοιουτοτρόπως αναγνώρισαν στον ευγενή άνθρωπο τον Κύριο Ιησού Χριστό, στην πορεία του σε χώρα μακρινή την ανάβαση στον ουρανό, στην επιστροφή του ευγενούς την Δεύτερη Παρουσία του Κυρίου, στους δούλους τους μαθητές του Χριστού, στην αφαίρεση της μνας την άρση του θείου χαρίσματος. Μεταξύ των δύο παραβολών ασφαλώς υφίστανται κάποιες ομοιότητες, κυρίως όμως έκδηλες διαφορές, σχετιζόμενες κυρίως με τις πηγές των λογίων (Q) του ευαγγελιστή Λουκά. Σημειώνεται, πάντως, ο κοινός σκοπός των δύο παραβολών, ο οποίος συνίσταται στην επισήμανση του φοβερού κινδύνου της απραγμοσύνης προ της τελικής κρίσεως και στην παρότρυνση για έμπρακτη και υπεύθυνη εγρήγορση των ανθρώπων και προετοιμασίας για αυτή.","The parable of the ten talents is preceded by the parable of the ten virgins. The Lord teaches the need for spiritual awakening and preparation to receive the Lord by good works, so that people will not be taken by surprise at His Second Coming. The same parable is followed by those at the Second Coming of the Lord, the final judgment and retribution, when the Son of Man will judge all nations. Greek and Latin fathers of the Church and ecclesiastical writers gave many allusions and high symbolism in many parts of the parable. Thus they recognized Christ as the migrating man, the march to heaven as the migration, the Apostles as the slaves, the spiritual and doctrinal gifts as distributed talents, the unevenness as the distribution, the differentiation of each one's intellect, the return of the host as the Second Coming of the Lord. Moreover, the parable of the minas of Luke (19:12-27) was taught at the time of Christ's ascension to the Jerusalem before His Passion and His Crucifixion. The reason for telling it was the fact that He wished to correct the false expectation of the people, whose imagination was an immediate coming for receiving His Kingdom. At the same time, it also aimed at restoring the people's erroneous opinion about the \"misguided\" anticipated coming of the Kingdom of God. As far as the delimitation-context of the parable is concerned, it is preceded by the episode of the meeting between Jesus Christ and the rich Zacchaeus ,in which his salvation takes place. The parable is followed by an account of Jesus Christ's triumphal entry into Jerusalem. A sufficient number of Greek and Latin Fathers of the Church and ecclesiastical writers attempted to comment and explain the parable of the minas. Thus they recognized in the noble man the Lord Jesus Christ, in his journey to a far country the ascent to heaven, in the return of the noble the Second Coming of the Lord, in the servants the disciples of Christ, in the removal of mana the removal of the divine gift. There are certainly some similarities between the two parables, but mainly obvious differences, mainly related to the sources of the words (Q) of Luke the evangelist. Note, however, the common purpose of the two parables, which consists in pointing out the terrible danger of unpreparedness before the final judgment and in urging practical and responsible vigilance and preparation for it."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["«Η παραβολή των ταλάντων του Ματθαίου και η συναφής με αυτήν παραβολή των μνων του Λουκά κατά τους Έλληνες και Λατίνους πατέρες της Εκκλησίας και εκκλησιαστικούς συγγραφείς»"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Γεωργακόπουλος Κωνσταντίνος","Georgakopoulos Konstantinos"],"dc:date":["2023"],"dc:description":["Της παραβολής των δέκα ταλάντων προηγείται η παραβολή των δέκα παρθένων, διά της οποίας ο Κύριος διδάσκει την ανάγκη της πνευματικής εγρηγόρσεως και της προπαρασκευής προς υποδοχή του Κυρίου διά έργων αγαθών, ώστε οι άνθρωποι να μην αιφνιδιασθούν κατά τη Δεύτερη Παρουσία Του. Της ίδιας παραβολής έπονται τα κατά την Δεύτερη του Κυρίου Παρουσία, την τελική κρίση και ανταπόδοση, όταν ο Υιός του ανθρώπου δικάσει όλα τα έθνη. Επί της παραβολής Έλληνες και Λατίνοι πατέρες της Εκκλησίας και εκκλησιαστικοί συγγραφείς διείδαν πολλούς υπαινιγμούς και υψηλούς συμβολισμούς σε πολλά σημεία της. Έτσι αναγνώρισαν στον αποδημούντα άνθρωπο τον Χριστό, στην αποδημία την πορεία εκείνου προς τους ουρανούς, στους δούλους κυρίως τους αποστόλους, στα διανεμηθέντα τάλαντα τα πνευματικά και διδασκαλικά χαρίσματα, στην ανισομέρεια στη διανομή την διαφοροποίηση της διανοίας εκάστου, στην επιστροφή του οικοδεσπότη τη Δεύτερη Παρουσία του Κυρίου. Εξάλλου και η παραβολή των μνων του Λουκά (19, 12-27), διδάχθηκε κατά τον χρόνο της αναβάσεως του Χριστού στην Ιερουσαλήμ προ των Παθών Του και της Σταύρωσής Του. Αιτία της διδασκαλίας της ήταν το γεγονός, ότι επιθυμούσε να διορθώσει την εσφαλμένη προσδοκία του λαού, ο οποίος φανταζόταν περί αυτού ότι αμέσως τότε έμελλε να παραλάβει τη Βασιλεία Του. Παράλληλα απέβλεπε και στην αποκατάσταση της εσφαλμένης γνώμης του λαού σχετικά με την «παραχρήμα» προσδοκώμενη έλευση της Βασιλείας του Θεού. Ως προς την οριοθέτηση-συνάφεια της παραβολής, προηγείται το επεισόδιο της συναντήσεως μεταξύ του Ιησού Χριστού και του πλουσίου αρχιτελώνη Ζακχαίου, κατά το οποίο συντελείται η σωτηρία του. Μετά την παραβολή έπεται αναφορά της θριαμβευτικής εισόδου του Ιησού Χριστού στην Ιερουσαλήμ. Την παραβολή των μνων ικανός αριθμός Ελλήνων και Λατίνων πατέρων της Εκκλησίας αλλά και εκκλησιαστικών συγγραφέων επιχείρησε να σχολιάσει και να εξηγήσει. Τοιουτοτρόπως αναγνώρισαν στον ευγενή άνθρωπο τον Κύριο Ιησού Χριστό, στην πορεία του σε χώρα μακρινή την ανάβαση στον ουρανό, στην επιστροφή του ευγενούς την Δεύτερη Παρουσία του Κυρίου, στους δούλους τους μαθητές του Χριστού, στην αφαίρεση της μνας την άρση του θείου χαρίσματος. Μεταξύ των δύο παραβολών ασφαλώς υφίστανται κάποιες ομοιότητες, κυρίως όμως έκδηλες διαφορές, σχετιζόμενες κυρίως με τις πηγές των λογίων (Q) του ευαγγελιστή Λουκά. Σημειώνεται, πάντως, ο κοινός σκοπός των δύο παραβολών, ο οποίος συνίσταται στην επισήμανση του φοβερού κινδύνου της απραγμοσύνης προ της τελικής κρίσεως και στην παρότρυνση για έμπρακτη και υπεύθυνη εγρήγορση των ανθρώπων και προετοιμασίας για αυτή.","The parable of the ten talents is preceded by the parable of the ten virgins. The Lord teaches the need for spiritual awakening and preparation to receive the Lord by good works, so that people will not be taken by surprise at His Second Coming. The same parable is followed by those at the Second Coming of the Lord, the final judgment and retribution, when the Son of Man will judge all nations. Greek and Latin fathers of the Church and ecclesiastical writers gave many allusions and high symbolism in many parts of the parable. Thus they recognized Christ as the migrating man, the march to heaven as the migration, the Apostles as the slaves, the spiritual and doctrinal gifts as distributed talents, the unevenness as the distribution, the differentiation of each one's intellect, the return of the host as the Second Coming of the Lord. Moreover, the parable of the minas of Luke (19:12-27) was taught at the time of Christ's ascension to the Jerusalem before His Passion and His Crucifixion. The reason for telling it was the fact that He wished to correct the false expectation of the people, whose imagination was an immediate coming for receiving His Kingdom. At the same time, it also aimed at restoring the people's erroneous opinion about the \"misguided\" anticipated coming of the Kingdom of God. As far as the delimitation-context of the parable is concerned, it is preceded by the episode of the meeting between Jesus Christ and the rich Zacchaeus ,in which his salvation takes place. The parable is followed by an account of Jesus Christ's triumphal entry into Jerusalem. A sufficient number of Greek and Latin Fathers of the Church and ecclesiastical writers attempted to comment and explain the parable of the minas. Thus they recognized in the noble man the Lord Jesus Christ, in his journey to a far country the ascent to heaven, in the return of the noble the Second Coming of the Lord, in the servants the disciples of Christ, in the removal of mana the removal of the divine gift. There are certainly some similarities between the two parables, but mainly obvious differences, mainly related to the sources of the words (Q) of Luke the evangelist. Note, however, the common purpose of the two parables, which consists in pointing out the terrible danger of unpreparedness before the final judgment and in urging practical and responsible vigilance and preparation for it."],"dc:identifier":["uoadl:3336087","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3336087"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Θρησκεία","Religion"],"dc:title":["«Η παραβολή των ταλάντων του Ματθαίου και η συναφής με αυτήν παραβολή των μνων του Λουκά κατά τους Έλληνες και Λατίνους πατέρες της Εκκλησίας και εκκλησιαστικούς συγγραφείς»"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T06:22:53Z"}