{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:3336239"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:3336239","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Τοπική θεραπευτική αντιμετώπιση δερματικού ακανθοκυτταρικού καρκινώματος in vivo σε μύες","abstract":"Ο καρκίνος του δέρματος είναι η συχνότερα εμφανιζόμενη μορφή καρκίνου σε ανθρώπους με ανοικτό φωτότυπο δέρματος. Περιλαμβάνει το μελάνωμα και τις μη μελανωματικές μορφές του βασικοκυτταρικού και του ακανθοκυτταρικού καρκινώματος. Το ακανθοκυτταρικό καρκίνωμα συνιστά τον δεύτερο πιο συχνό καρκίνο του δέρματος, μετά το βασικοκυτταρικό. Ένας από τους βασικότερους παράγοντες που μπορεί να οδηγήσει στην καρκινογένεση είναι η υπεριώδης ακτινοβολία, της οποίας το μήκος κύματος είναι ικανό να προκαλέσει μεταλλάξεις σε γονίδια που σχετίζονται με την κυτταρική επιβίωση και τον πολλαπλασιασμό. Επιπλέον, η υπεριώδης ακτινοβολία μπορεί να εκκινήσει διαδικασίες οι οποίες τελικά να οδηγήσουν στην εγκατάσταση οξειδωτικού στρες. Η θεραπεία εξαρτάται από την κάθε περίπτωση, με την χειρουργική εκτομή να αποτελεί την πρώτη επιλογή. Η τοπική χορήγηση φαρμάκων περιορίζεται στην αντιμετώπιση του βασικοκυτταρικού, ενώ για το ακανθοκυτταρικό καρκίνωμα δεν υπάρχει προς το παρόν κάποια εγκεκριμένη θεραπεία. Είναι μία προσέγγιση, η οποία μπορεί να αποτελέσει μία ικανοποιητική εναλλακτική για περιπτώσεις δερματικού ακανθοκυτταρικού καρκινώματος σε ανατομικές περιοχές με ιδιαίτερη μορφολογία, στις οποίες η χειρουργική παρέμβαση ενδεχομένως να προκαλούσε αισθητικά προβλήματα. Έχουν πραγματοποιηθεί κλινικές δοκιμές, στις οποίες δοκιμάστηκε η θεραπευτική δράση του αντιλεϊσμανιακού φαρμάκου μιλτεφοσίνη, σε καρκινώματα επιθηλιακής προέλευσης, με ικανοποιητικό ποσοστό απόκρισης στην θεραπεία. Κατά συνέπεια, αποφασίστηκε η μελέτη της αντικαρκινικής δράσης της μιλτεφοσίνης, συγκριτικά με την 5-φθοριοουρακίλη, σε in vivo μοντέλο μυών. Το πείραμα διεξήχθη σε δύο φάσεις. Αρχικά, προκλήθηκε δερματικό ακανθοκυτταρικό καρκίνωμα στην πλάτη των μυών, σε διάστημα 36 εβδομάδων. Κατά την διάρκεια της καρκινογένεσης, λαμβάνονταν μετρήσεις για την αξιολόγηση της ευζωίας των μυών και των βιοφυσικών παραμέτρων του δέρματός τους. Για το δεύτερο μέρος του πειράματος, μορφοποιήθηκαν τα φάρμακα μιλτεφοσίνη και 5-φθοριοουρακίλη σε πήκτωμα (2 mg/mL) με υδροξυπροπυλομεθυλοκυτταρίνη (0,5% w/w). Επίσης, μορφοποιήθηκε η μιλτεφοσίνη και σε λιποσωμιακή φόρμουλα DSPC : Tween 80 (80 : 20), η οποία ενσωματώθηκε περαιτέρω σε αντίστοιχο πήκτωμα υδροξυπροπυλομεθυλοκυτταρίνης, στην ίδια συγκέντρωση. Η εφαρμογή θα πραγματοποιείται τοπικά, άπαξ ημερησίως, σε όγκο που αντιστοιχεί σε δόση 0,3 mg φαρμάκου/cm2. Στόχος είναι η εκτίμηση της αντικαρκινικής δράσης των παραπάνω φαρμάκων, σε χρονικό διάστημα 2 μηνών. Οι μύες από την 33η εβδομάδα του πειράματος, είχαν εμφανίσει όλοι καρκινικές βλάβες. Το βάρος τους αυξανόταν με μειωμένο ρυθμό σε σχέση με την ομάδα των μαρτύρων. Το πάχος του δέρματός τους αυξανόταν επίσης με παρόμοιο τρόπο, όπως επίσης και η άδηλη απώλεια ύδατος, τα επίπεδα μελανίνης και αιμοσφαιρίνης στο δέρμα. Η ενυδάτωση κατά την διάρκεια της ακτινοβόλησης μειωνόταν. Το σμήγμα και το pH του δέρματος δεν έδειξαν στατιστικά σημαντική μεταβολή. Ο αριθμός των καρκινικών βλαβών και η συνολική επιφάνειά τους αυξανόταν. Τα αποτελέσματα της φάσης της θεραπείας και τα ιστολογικά ευρήματα ακόμα αναμένονται. Το πρωτόκολλο καρκινογένεσης προκάλεσε την ανάπτυξη καρκινωμάτων στην επιφάνεια της πλάτης των μυών σε ικανοποιητικό ποσοστό. Επιπλέον, η εικόνα της βλάβης παρουσίαζε τα αναμενόμενα παθοφυσιολογικά χαρακτηριστικά μίας περιοχής του δέρματος, το οποίο δέχθηκε δόση υπεριώδους ακτινοβολίας, που δημιούργησε συνθήκες χρόνιου οξειδωτικού στρες. Το αποτέλεσμα ήταν αρχικά η διαταραχή του δερματικού φραγμού και στη συνέχεια η εκδήλωση προκαρκινικών βλαβών, οι οποίες παρουσίασαν σταδιακή επιδείνωση. Η εξέλιξη αυτή είναι σύμφωνη με παρεμφερείς μελέτες σε πειραματόζωα και οφείλεται στην μεταλλαξιογόνο επίδραση της υπεριώδους ακτινοβολίας. Σε επόμενο στάδιο, θα πραγματοποιηθεί η τοπική εφαρμογή των φαρμάκων και η αξιολόγηση της δράσης αυτών.","abstract_html":"Ο καρκίνος του δέρματος είναι η συχνότερα εμφανιζόμενη μορφή καρκίνου σε ανθρώπους με ανοικτό φωτότυπο δέρματος. Περιλαμβάνει το μελάνωμα και τις μη μελανωματικές μορφές του βασικοκυτταρικού και του ακανθοκυτταρικού καρκινώματος. Το ακανθοκυτταρικό καρκίνωμα συνιστά τον δεύτερο πιο συχνό καρκίνο του δέρματος, μετά το βασικοκυτταρικό. Ένας από τους βασικότερους παράγοντες που μπορεί να οδηγήσει στην καρκινογένεση είναι η υπεριώδης ακτινοβολία, της οποίας το μήκος κύματος είναι ικανό να προκαλέσει μεταλλάξεις σε γονίδια που σχετίζονται με την κυτταρική επιβίωση και τον πολλαπλασιασμό. Επιπλέον, η υπεριώδης ακτινοβολία μπορεί να εκκινήσει διαδικασίες οι οποίες τελικά να οδηγήσουν στην εγκατάσταση οξειδωτικού στρες. Η θεραπεία εξαρτάται από την κάθε περίπτωση, με την χειρουργική εκτομή να αποτελεί την πρώτη επιλογή. Η τοπική χορήγηση φαρμάκων περιορίζεται στην αντιμετώπιση του βασικοκυτταρικού, ενώ για το ακανθοκυτταρικό καρκίνωμα δεν υπάρχει προς το παρόν κάποια εγκεκριμένη θεραπεία. Είναι μία προσέγγιση, η οποία μπορεί να αποτελέσει μία ικανοποιητική εναλλακτική για περιπτώσεις δερματικού ακανθοκυτταρικού καρκινώματος σε ανατομικές περιοχές με ιδιαίτερη μορφολογία, στις οποίες η χειρουργική παρέμβαση ενδεχομένως να προκαλούσε αισθητικά προβλήματα. Έχουν πραγματοποιηθεί κλινικές δοκιμές, στις οποίες δοκιμάστηκε η θεραπευτική δράση του αντιλεϊσμανιακού φαρμάκου μιλτεφοσίνη, σε καρκινώματα επιθηλιακής προέλευσης, με ικανοποιητικό ποσοστό απόκρισης στην θεραπεία. Κατά συνέπεια, αποφασίστηκε η μελέτη της αντικαρκινικής δράσης της μιλτεφοσίνης, συγκριτικά με την 5-φθοριοουρακίλη, σε in vivo μοντέλο μυών. Το πείραμα διεξήχθη σε δύο φάσεις. Αρχικά, προκλήθηκε δερματικό ακανθοκυτταρικό καρκίνωμα στην πλάτη των μυών, σε διάστημα 36 εβδομάδων. Κατά την διάρκεια της καρκινογένεσης, λαμβάνονταν μετρήσεις για την αξιολόγηση της ευζωίας των μυών και των βιοφυσικών παραμέτρων του δέρματός τους. Για το δεύτερο μέρος του πειράματος, μορφοποιήθηκαν τα φάρμακα μιλτεφοσίνη και 5-φθοριοουρακίλη σε πήκτωμα (2 mg/mL) με υδροξυπροπυλομεθυλοκυτταρίνη (0,5% w/w). Επίσης, μορφοποιήθηκε η μιλτεφοσίνη και σε λιποσωμιακή φόρμουλα DSPC : Tween 80 (80 : 20), η οποία ενσωματώθηκε περαιτέρω σε αντίστοιχο πήκτωμα υδροξυπροπυλομεθυλοκυτταρίνης, στην ίδια συγκέντρωση. Η εφαρμογή θα πραγματοποιείται τοπικά, άπαξ ημερησίως, σε όγκο που αντιστοιχεί σε δόση 0,3 mg φαρμάκου/cm2. Στόχος είναι η εκτίμηση της αντικαρκινικής δράσης των παραπάνω φαρμάκων, σε χρονικό διάστημα 2 μηνών. Οι μύες από την 33η εβδομάδα του πειράματος, είχαν εμφανίσει όλοι καρκινικές βλάβες. Το βάρος τους αυξανόταν με μειωμένο ρυθμό σε σχέση με την ομάδα των μαρτύρων. Το πάχος του δέρματός τους αυξανόταν επίσης με παρόμοιο τρόπο, όπως επίσης και η άδηλη απώλεια ύδατος, τα επίπεδα μελανίνης και αιμοσφαιρίνης στο δέρμα. Η ενυδάτωση κατά την διάρκεια της ακτινοβόλησης μειωνόταν. Το σμήγμα και το pH του δέρματος δεν έδειξαν στατιστικά σημαντική μεταβολή. Ο αριθμός των καρκινικών βλαβών και η συνολική επιφάνειά τους αυξανόταν. Τα αποτελέσματα της φάσης της θεραπείας και τα ιστολογικά ευρήματα ακόμα αναμένονται. Το πρωτόκολλο καρκινογένεσης προκάλεσε την ανάπτυξη καρκινωμάτων στην επιφάνεια της πλάτης των μυών σε ικανοποιητικό ποσοστό. Επιπλέον, η εικόνα της βλάβης παρουσίαζε τα αναμενόμενα παθοφυσιολογικά χαρακτηριστικά μίας περιοχής του δέρματος, το οποίο δέχθηκε δόση υπεριώδους ακτινοβολίας, που δημιούργησε συνθήκες χρόνιου οξειδωτικού στρες. Το αποτέλεσμα ήταν αρχικά η διαταραχή του δερματικού φραγμού και στη συνέχεια η εκδήλωση προκαρκινικών βλαβών, οι οποίες παρουσίασαν σταδιακή επιδείνωση. Η εξέλιξη αυτή είναι σύμφωνη με παρεμφερείς μελέτες σε πειραματόζωα και οφείλεται στην μεταλλαξιογόνο επίδραση της υπεριώδους ακτινοβολίας. Σε επόμενο στάδιο, θα πραγματοποιηθεί η τοπική εφαρμογή των φαρμάκων και η αξιολόγηση της δράσης αυτών.","abstract_has_math":false,"creators":["Μεντώνης Σωτήριος","Mentonis Sotirios"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2023,"date_issued":"2023","date_published":"2023","updated_at":"2026-11-19T06:22:53Z","subjects":["Θετικές Επιστήμες","Science"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3336239"],"render_values":[{"text":"uoadl:3336239","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3336239","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3336239","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A3336239","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Μεντώνης Σωτήριος","Mentonis Sotirios"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2023"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Θετικές Επιστήμες","Science"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3336239","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3336239"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Ο καρκίνος του δέρματος είναι η συχνότερα εμφανιζόμενη μορφή καρκίνου σε ανθρώπους με ανοικτό φωτότυπο δέρματος. Περιλαμβάνει το μελάνωμα και τις μη μελανωματικές μορφές του βασικοκυτταρικού και του ακανθοκυτταρικού καρκινώματος. Το ακανθοκυτταρικό καρκίνωμα συνιστά τον δεύτερο πιο συχνό καρκίνο του δέρματος, μετά το βασικοκυτταρικό. Ένας από τους βασικότερους παράγοντες που μπορεί να οδηγήσει στην καρκινογένεση είναι η υπεριώδης ακτινοβολία, της οποίας το μήκος κύματος είναι ικανό να προκαλέσει μεταλλάξεις σε γονίδια που σχετίζονται με την κυτταρική επιβίωση και τον πολλαπλασιασμό. Επιπλέον, η υπεριώδης ακτινοβολία μπορεί να εκκινήσει διαδικασίες οι οποίες τελικά να οδηγήσουν στην εγκατάσταση οξειδωτικού στρες. Η θεραπεία εξαρτάται από την κάθε περίπτωση, με την χειρουργική εκτομή να αποτελεί την πρώτη επιλογή. Η τοπική χορήγηση φαρμάκων περιορίζεται στην αντιμετώπιση του βασικοκυτταρικού, ενώ για το ακανθοκυτταρικό καρκίνωμα δεν υπάρχει προς το παρόν κάποια εγκεκριμένη θεραπεία. Είναι μία προσέγγιση, η οποία μπορεί να αποτελέσει μία ικανοποιητική εναλλακτική για περιπτώσεις δερματικού ακανθοκυτταρικού καρκινώματος σε ανατομικές περιοχές με ιδιαίτερη μορφολογία, στις οποίες η χειρουργική παρέμβαση ενδεχομένως να προκαλούσε αισθητικά προβλήματα. Έχουν πραγματοποιηθεί κλινικές δοκιμές, στις οποίες δοκιμάστηκε η θεραπευτική δράση του αντιλεϊσμανιακού φαρμάκου μιλτεφοσίνη, σε καρκινώματα επιθηλιακής προέλευσης, με ικανοποιητικό ποσοστό απόκρισης στην θεραπεία. Κατά συνέπεια, αποφασίστηκε η μελέτη της αντικαρκινικής δράσης της μιλτεφοσίνης, συγκριτικά με την 5-φθοριοουρακίλη, σε in vivo μοντέλο μυών. Το πείραμα διεξήχθη σε δύο φάσεις. Αρχικά, προκλήθηκε δερματικό ακανθοκυτταρικό καρκίνωμα στην πλάτη των μυών, σε διάστημα 36 εβδομάδων. Κατά την διάρκεια της καρκινογένεσης, λαμβάνονταν μετρήσεις για την αξιολόγηση της ευζωίας των μυών και των βιοφυσικών παραμέτρων του δέρματός τους. Για το δεύτερο μέρος του πειράματος, μορφοποιήθηκαν τα φάρμακα μιλτεφοσίνη και 5-φθοριοουρακίλη σε πήκτωμα (2 mg/mL) με υδροξυπροπυλομεθυλοκυτταρίνη (0,5% w/w). Επίσης, μορφοποιήθηκε η μιλτεφοσίνη και σε λιποσωμιακή φόρμουλα DSPC : Tween 80 (80 : 20), η οποία ενσωματώθηκε περαιτέρω σε αντίστοιχο πήκτωμα υδροξυπροπυλομεθυλοκυτταρίνης, στην ίδια συγκέντρωση. Η εφαρμογή θα πραγματοποιείται τοπικά, άπαξ ημερησίως, σε όγκο που αντιστοιχεί σε δόση 0,3 mg φαρμάκου/cm2. Στόχος είναι η εκτίμηση της αντικαρκινικής δράσης των παραπάνω φαρμάκων, σε χρονικό διάστημα 2 μηνών. Οι μύες από την 33η εβδομάδα του πειράματος, είχαν εμφανίσει όλοι καρκινικές βλάβες. Το βάρος τους αυξανόταν με μειωμένο ρυθμό σε σχέση με την ομάδα των μαρτύρων. Το πάχος του δέρματός τους αυξανόταν επίσης με παρόμοιο τρόπο, όπως επίσης και η άδηλη απώλεια ύδατος, τα επίπεδα μελανίνης και αιμοσφαιρίνης στο δέρμα. Η ενυδάτωση κατά την διάρκεια της ακτινοβόλησης μειωνόταν. Το σμήγμα και το pH του δέρματος δεν έδειξαν στατιστικά σημαντική μεταβολή. Ο αριθμός των καρκινικών βλαβών και η συνολική επιφάνειά τους αυξανόταν. Τα αποτελέσματα της φάσης της θεραπείας και τα ιστολογικά ευρήματα ακόμα αναμένονται. Το πρωτόκολλο καρκινογένεσης προκάλεσε την ανάπτυξη καρκινωμάτων στην επιφάνεια της πλάτης των μυών σε ικανοποιητικό ποσοστό. Επιπλέον, η εικόνα της βλάβης παρουσίαζε τα αναμενόμενα παθοφυσιολογικά χαρακτηριστικά μίας περιοχής του δέρματος, το οποίο δέχθηκε δόση υπεριώδους ακτινοβολίας, που δημιούργησε συνθήκες χρόνιου οξειδωτικού στρες. Το αποτέλεσμα ήταν αρχικά η διαταραχή του δερματικού φραγμού και στη συνέχεια η εκδήλωση προκαρκινικών βλαβών, οι οποίες παρουσίασαν σταδιακή επιδείνωση. Η εξέλιξη αυτή είναι σύμφωνη με παρεμφερείς μελέτες σε πειραματόζωα και οφείλεται στην μεταλλαξιογόνο επίδραση της υπεριώδους ακτινοβολίας. Σε επόμενο στάδιο, θα πραγματοποιηθεί η τοπική εφαρμογή των φαρμάκων και η αξιολόγηση της δράσης αυτών.","Skin cancer is the most common cancer type in people with fair skin phototype. It includes melanoma and the non-melanoma types of basal cell carcinoma and squamous cell carcinoma. Squamous cell carcinoma is the second most common skin cancer type, after basal cell carcinoma. One of the main factors that can lead to carcinogenesis is ultraviolet (UV) radiation, whose wavelength is capable of causing mutations in genes associated with cell survival and proliferation. In addition, UV radiation can initiate processes that eventually lead to the establishment of oxidative stress. Treatment depends on the individual case, with surgical resection being the first option. Topical drug administration is limited to the treatment of basal cell carcinoma, while there is currently no approved treatment for squamous cell carcinoma. This approach may be an appropriate alternative in cases of cutaneous squamous cell carcinoma, in anatomical areas with a particular morphology, where surgical intervention might cause aesthetic problems. Various clinical trials have been carried out in which the therapeutic effect of the antileishmanial drug miltefosine has been tested in carcinomas of epithelial origin, with a satisfactory response rate to treatment. Consequently, it was decided to study the possible anti-cancer effect of miltefosine, compared to 5-fluorouracil, in an in vivo mouse model. The experiment was conducted in two phases. Firstly, cutaneous squamous cell carcinoma was induced in the back of the mice, over a period of 36 weeks. During carcinogenesis, measurements were taken to assess mice viability and biophysical parameters of their skin. For the second part of the experiment, miltefosine and 5-fluorouracil hydrogels (2 mg/mL), as well as miltefosine contained in liposomal system, consisting of DSPC : Tween 80 (4 : 1) with hydroxypropylmethylcellulose (0.5% w/w) will be applied on the back of the mice. The application will be carried out topically, once daily, in a volume corresponding to a dose of 0.3 mg of each drug/cm2. The aim is to evaluate the possible anti-cancer activity of those drugs, over a period of 2 months. By week 33 of the experiment, all irradiated mice had developed cancerous lesions. Their weight was increasing at a reduced rate compared to the control group. Their skin thickness also increased in a similar way, as did their transepidermal water loss (TEWL), melanin and haemoglobin levels in the skin. Skin hydration during irradiation decreased. Skin sebum and pH showed no statistically significant change. The number of cancer lesions and their total surface area increased. The results of the treatment phase and histological findings are pending. This carcinogenesis protocol resulted in the development of carcinomas on the back of the mice. The lesions exhibited pathophysiological characteristics, as expected in a UV-exposed skin area, due to the presence of chronic oxidative stress. As a result, the skin barrier was first disrupted, followed by the appearance of precancerous lesions, which showed gradual deterioration. This development is consistent with similar studies in laboratory animals and is due to the mutagenic effect of UV radiation. The next step involves topical application of the drug and evaluation of its efficacy."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Τοπική θεραπευτική αντιμετώπιση δερματικού ακανθοκυτταρικού καρκινώματος in vivo σε μύες"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Μεντώνης Σωτήριος","Mentonis Sotirios"],"dc:date":["2023"],"dc:description":["Ο καρκίνος του δέρματος είναι η συχνότερα εμφανιζόμενη μορφή καρκίνου σε ανθρώπους με ανοικτό φωτότυπο δέρματος. Περιλαμβάνει το μελάνωμα και τις μη μελανωματικές μορφές του βασικοκυτταρικού και του ακανθοκυτταρικού καρκινώματος. Το ακανθοκυτταρικό καρκίνωμα συνιστά τον δεύτερο πιο συχνό καρκίνο του δέρματος, μετά το βασικοκυτταρικό. Ένας από τους βασικότερους παράγοντες που μπορεί να οδηγήσει στην καρκινογένεση είναι η υπεριώδης ακτινοβολία, της οποίας το μήκος κύματος είναι ικανό να προκαλέσει μεταλλάξεις σε γονίδια που σχετίζονται με την κυτταρική επιβίωση και τον πολλαπλασιασμό. Επιπλέον, η υπεριώδης ακτινοβολία μπορεί να εκκινήσει διαδικασίες οι οποίες τελικά να οδηγήσουν στην εγκατάσταση οξειδωτικού στρες. Η θεραπεία εξαρτάται από την κάθε περίπτωση, με την χειρουργική εκτομή να αποτελεί την πρώτη επιλογή. Η τοπική χορήγηση φαρμάκων περιορίζεται στην αντιμετώπιση του βασικοκυτταρικού, ενώ για το ακανθοκυτταρικό καρκίνωμα δεν υπάρχει προς το παρόν κάποια εγκεκριμένη θεραπεία. Είναι μία προσέγγιση, η οποία μπορεί να αποτελέσει μία ικανοποιητική εναλλακτική για περιπτώσεις δερματικού ακανθοκυτταρικού καρκινώματος σε ανατομικές περιοχές με ιδιαίτερη μορφολογία, στις οποίες η χειρουργική παρέμβαση ενδεχομένως να προκαλούσε αισθητικά προβλήματα. Έχουν πραγματοποιηθεί κλινικές δοκιμές, στις οποίες δοκιμάστηκε η θεραπευτική δράση του αντιλεϊσμανιακού φαρμάκου μιλτεφοσίνη, σε καρκινώματα επιθηλιακής προέλευσης, με ικανοποιητικό ποσοστό απόκρισης στην θεραπεία. Κατά συνέπεια, αποφασίστηκε η μελέτη της αντικαρκινικής δράσης της μιλτεφοσίνης, συγκριτικά με την 5-φθοριοουρακίλη, σε in vivo μοντέλο μυών. Το πείραμα διεξήχθη σε δύο φάσεις. Αρχικά, προκλήθηκε δερματικό ακανθοκυτταρικό καρκίνωμα στην πλάτη των μυών, σε διάστημα 36 εβδομάδων. Κατά την διάρκεια της καρκινογένεσης, λαμβάνονταν μετρήσεις για την αξιολόγηση της ευζωίας των μυών και των βιοφυσικών παραμέτρων του δέρματός τους. Για το δεύτερο μέρος του πειράματος, μορφοποιήθηκαν τα φάρμακα μιλτεφοσίνη και 5-φθοριοουρακίλη σε πήκτωμα (2 mg/mL) με υδροξυπροπυλομεθυλοκυτταρίνη (0,5% w/w). Επίσης, μορφοποιήθηκε η μιλτεφοσίνη και σε λιποσωμιακή φόρμουλα DSPC : Tween 80 (80 : 20), η οποία ενσωματώθηκε περαιτέρω σε αντίστοιχο πήκτωμα υδροξυπροπυλομεθυλοκυτταρίνης, στην ίδια συγκέντρωση. Η εφαρμογή θα πραγματοποιείται τοπικά, άπαξ ημερησίως, σε όγκο που αντιστοιχεί σε δόση 0,3 mg φαρμάκου/cm2. Στόχος είναι η εκτίμηση της αντικαρκινικής δράσης των παραπάνω φαρμάκων, σε χρονικό διάστημα 2 μηνών. Οι μύες από την 33η εβδομάδα του πειράματος, είχαν εμφανίσει όλοι καρκινικές βλάβες. Το βάρος τους αυξανόταν με μειωμένο ρυθμό σε σχέση με την ομάδα των μαρτύρων. Το πάχος του δέρματός τους αυξανόταν επίσης με παρόμοιο τρόπο, όπως επίσης και η άδηλη απώλεια ύδατος, τα επίπεδα μελανίνης και αιμοσφαιρίνης στο δέρμα. Η ενυδάτωση κατά την διάρκεια της ακτινοβόλησης μειωνόταν. Το σμήγμα και το pH του δέρματος δεν έδειξαν στατιστικά σημαντική μεταβολή. Ο αριθμός των καρκινικών βλαβών και η συνολική επιφάνειά τους αυξανόταν. Τα αποτελέσματα της φάσης της θεραπείας και τα ιστολογικά ευρήματα ακόμα αναμένονται. Το πρωτόκολλο καρκινογένεσης προκάλεσε την ανάπτυξη καρκινωμάτων στην επιφάνεια της πλάτης των μυών σε ικανοποιητικό ποσοστό. Επιπλέον, η εικόνα της βλάβης παρουσίαζε τα αναμενόμενα παθοφυσιολογικά χαρακτηριστικά μίας περιοχής του δέρματος, το οποίο δέχθηκε δόση υπεριώδους ακτινοβολίας, που δημιούργησε συνθήκες χρόνιου οξειδωτικού στρες. Το αποτέλεσμα ήταν αρχικά η διαταραχή του δερματικού φραγμού και στη συνέχεια η εκδήλωση προκαρκινικών βλαβών, οι οποίες παρουσίασαν σταδιακή επιδείνωση. Η εξέλιξη αυτή είναι σύμφωνη με παρεμφερείς μελέτες σε πειραματόζωα και οφείλεται στην μεταλλαξιογόνο επίδραση της υπεριώδους ακτινοβολίας. Σε επόμενο στάδιο, θα πραγματοποιηθεί η τοπική εφαρμογή των φαρμάκων και η αξιολόγηση της δράσης αυτών.","Skin cancer is the most common cancer type in people with fair skin phototype. It includes melanoma and the non-melanoma types of basal cell carcinoma and squamous cell carcinoma. Squamous cell carcinoma is the second most common skin cancer type, after basal cell carcinoma. One of the main factors that can lead to carcinogenesis is ultraviolet (UV) radiation, whose wavelength is capable of causing mutations in genes associated with cell survival and proliferation. In addition, UV radiation can initiate processes that eventually lead to the establishment of oxidative stress. Treatment depends on the individual case, with surgical resection being the first option. Topical drug administration is limited to the treatment of basal cell carcinoma, while there is currently no approved treatment for squamous cell carcinoma. This approach may be an appropriate alternative in cases of cutaneous squamous cell carcinoma, in anatomical areas with a particular morphology, where surgical intervention might cause aesthetic problems. Various clinical trials have been carried out in which the therapeutic effect of the antileishmanial drug miltefosine has been tested in carcinomas of epithelial origin, with a satisfactory response rate to treatment. Consequently, it was decided to study the possible anti-cancer effect of miltefosine, compared to 5-fluorouracil, in an in vivo mouse model. The experiment was conducted in two phases. Firstly, cutaneous squamous cell carcinoma was induced in the back of the mice, over a period of 36 weeks. During carcinogenesis, measurements were taken to assess mice viability and biophysical parameters of their skin. For the second part of the experiment, miltefosine and 5-fluorouracil hydrogels (2 mg/mL), as well as miltefosine contained in liposomal system, consisting of DSPC : Tween 80 (4 : 1) with hydroxypropylmethylcellulose (0.5% w/w) will be applied on the back of the mice. The application will be carried out topically, once daily, in a volume corresponding to a dose of 0.3 mg of each drug/cm2. The aim is to evaluate the possible anti-cancer activity of those drugs, over a period of 2 months. By week 33 of the experiment, all irradiated mice had developed cancerous lesions. Their weight was increasing at a reduced rate compared to the control group. Their skin thickness also increased in a similar way, as did their transepidermal water loss (TEWL), melanin and haemoglobin levels in the skin. Skin hydration during irradiation decreased. Skin sebum and pH showed no statistically significant change. The number of cancer lesions and their total surface area increased. The results of the treatment phase and histological findings are pending. This carcinogenesis protocol resulted in the development of carcinomas on the back of the mice. The lesions exhibited pathophysiological characteristics, as expected in a UV-exposed skin area, due to the presence of chronic oxidative stress. As a result, the skin barrier was first disrupted, followed by the appearance of precancerous lesions, which showed gradual deterioration. This development is consistent with similar studies in laboratory animals and is due to the mutagenic effect of UV radiation. The next step involves topical application of the drug and evaluation of its efficacy."],"dc:identifier":["uoadl:3336239","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3336239"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Θετικές Επιστήμες","Science"],"dc:title":["Τοπική θεραπευτική αντιμετώπιση δερματικού ακανθοκυτταρικού καρκινώματος in vivo σε μύες"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T06:22:53Z"}