{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:3336393"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:3336393","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Μελέτη νέων παραγώγων κινναμωμικού οξέος σε in vivo πρότυπο ψωρίασης","abstract":"Η ψωρίαση είναι μια χρόνια φλεγμονώδης δερματική νόσος. Έχουν γίνει αρκετές προσπάθειες προσομοίωσης της νόσου in vitro και in vivo, ώστε να κατανοηθούν λεπτομερέστερα οι μηχανισμοί παθογένειας και οι θεραπευτικές στρατηγικές. Λόγω της ευκολίας χρήσης του και του χαμηλού κόστους, το πρότυπο ψωρίασης που προκαλείται από ιμικουιμόδη (IMQ) χρησιμοποιείται ευρέως. Σκοπός της παρούσας μελέτης είναι η σύνθεση δύο νέων ενώσεων παραγώγων του κινναμωμικού οξέος που συνδυάζουν πολλαπλές ιδιότητες και αυξημένη λιποφιλικότητα καθώς και η αξιολόγησή τους σε ένα in vivo πρότυπο ψωρίασης σε μύες (BALB/c). Οι νέες ενώσεις είναι παράγωγα κινναμωμικού οξέος και α) 2-(1-αδαμαντυλο)αιθανόλη (1) και β) τη γνωστή πολυφαινόλη ρεσβερατρόλη (2). Υπό παρόμοιες πειραματικές συνθήκες, μύες BALB/c υποβλήθηκαν σε τοπική εφαρμογή IMQ και έπειτα από 6 ώρες, σε τοπική θεραπεία με κινναμωμικό οξύ, αδαμαντανόλη, ρεσβερατρόλη και τα παράγωγα κινναμωμικού οξέος και α) 2-(1-αδαμαντυλο)αιθανόλη (1) και β) τη γνωστή πολυφαινόλη ρεσβερατρόλη (2) (CIN, ADAM, RSV, ένωση 1 και 2, αντίστοιχα). Ιστοπαθολογικές, κλινικές, κινητικές αξιολογήσεις καθώς και εμβιομηχανικές μετρήσεις χρησιμοποιήθηκαν για την αξιολόγηση των μυών και την αποτελεσματικότητα των σκευασμάτων μεταξύ των ομάδων που έλαβαν θεραπεία. Στο Πείραμα 1 στη δόση 0,1% και στο Πείραμα 2 στη δόση 1% των αντίστοιχων ενώσεων, η άδηλη απώλεια νερού (TEWL) αυξάνεται με την πάροδο των ημερών στην ομάδα IMQ, ενώ μειώνεται σε όλες τις άλλες ομάδες θεραπείας. Αντίθετα, όσον αφορά την ενυδάτωση, παρατηρείται σημαντική μείωση στην ομάδα IMQ την ημέρα 6, ενώ οι άλλες ομάδες παρουσιάζουν αξιοσημείωτη αύξηση, ιδίως στην ομάδα IMQ+1 και στα δύο πειράματα (1 και 2). Μετρώντας το πάχος του δέρματος, την ερυθρότητα και την υφή, παρατηρήθηκαν αυξημένες τιμές στην ομάδα IMQ και μείωση στις άλλες ομάδες θεραπείας. Τα καλύτερα αποτελέσματα σημειώθηκαν στην ομάδα IMQ+1 και στα δύο πειράματα (1 και 2). Στο πείραμα 2, κατά τη μέτρηση της ερυθρότητας, τα καλύτερα αποτελέσματα παρατηρήθηκαν στην ομάδα IMQ+1 και στην ομάδα IMQ+ADAM, αμφότερα σε σχέση με τις ομάδες IMQ και IMQ+EXP, ενώ στην υφή, καταγράφηκε μείωση στις ομάδες IMQ+CIN και IMQ+ADAM, ειδικά στην ομάδα IMQ+1. Στο Πείραμα 3 που αφορούσε τη δόση 0,1% των αντίστοιχων ενώσεων, τόσο στις μετρήσεις TEWL όσο και της ερυθρότητας, όλες οι ομάδες θεραπείας με ενώσεις παρουσίασαν παρόμοια μείωση σε σύγκριση με την ομάδα IMQ. Στο Πείραμα 4 η μόνη ομάδα θεραπείας που οδήγησε σε μείωση της ερυθρότητας ήταν η ομάδα IMQ+2. Στα Πειράματα 3 και 4, κατά τη μέτρηση της ενυδάτωσης, του πάχους και της υφής του δέρματος, υπήρξε αξιοσημείωτη διαφορά μεταξύ των θεραπειών σε όλες τις ομάδες σε σχέση τόσο με την ομάδα IMQ όσο και με την ομάδα IMQ+EXP, με αύξηση της ενυδάτωσης και μείωση του πάχους και της υφής του δέρματος. Η ομάδα IMQ+2 έδειξε τα καλύτερα αποτελέσματα και στις τρεις παραμέτρους, ακολουθούμενη από τις ομάδες IMQ+RSV και IMQ+CIN. Οι μύες BALB/c παρουσίασαν ένα βέλτιστο φαινότυπο που έμοιαζε με ψωρίαση μετά την τοπική εφαρμογή IMQ, ενώ οι αντίστοιχοι φαινότυποι για τις άλλες ομάδες θεραπείας (IMQ+CIN, IMQ+ADAM και IMQ+RSV) ήταν παρόμοιοι και σε όλες τις περιπτώσεις βελτιώθηκαν σε σύγκριση με το IMQ. Η καλύτερη ομάδα θεραπείας φαίνεται να είναι η IMQ+1 σε δόση 1% και η IMQ+2 σε δόση 0,1%, λόγω της απουσίας υπερκεράτωσης, παρακεράτωσης, φλεγμονής και μικροαποστημάτων Munro στην ιστοπαθολογική ανάλυση. Η μελέτη της κινητικής δραστηριότητας των μυών BALB/c που έλαβαν θεραπεία με CIN, ADAM, RSV, ένωση 1 και ένωση 2 έδειξε τους μύες να διανύουν μεγαλύτερη απόσταση, αυξημένο χρόνο παραμονής τους στο κέντρο του κλωβού και αυξημένη ταχύτητα κίνησής τους στο χώρο γεγονός που υποδηλώνει την βελτιωμένη συμπεριφορά τους σε σχέση με τις ομάδες IMQ και IMQ+EXP.","abstract_html":"Η ψωρίαση είναι μια χρόνια φλεγμονώδης δερματική νόσος. Έχουν γίνει αρκετές προσπάθειες προσομοίωσης της νόσου in vitro και in vivo, ώστε να κατανοηθούν λεπτομερέστερα οι μηχανισμοί παθογένειας και οι θεραπευτικές στρατηγικές. Λόγω της ευκολίας χρήσης του και του χαμηλού κόστους, το πρότυπο ψωρίασης που προκαλείται από ιμικουιμόδη (IMQ) χρησιμοποιείται ευρέως. Σκοπός της παρούσας μελέτης είναι η σύνθεση δύο νέων ενώσεων παραγώγων του κινναμωμικού οξέος που συνδυάζουν πολλαπλές ιδιότητες και αυξημένη λιποφιλικότητα καθώς και η αξιολόγησή τους σε ένα in vivo πρότυπο ψωρίασης σε μύες (BALB/c). Οι νέες ενώσεις είναι παράγωγα κινναμωμικού οξέος και α) 2-(1-αδαμαντυλο)αιθανόλη (1) και β) τη γνωστή πολυφαινόλη ρεσβερατρόλη (2). Υπό παρόμοιες πειραματικές συνθήκες, μύες BALB/c υποβλήθηκαν σε τοπική εφαρμογή IMQ και έπειτα από 6 ώρες, σε τοπική θεραπεία με κινναμωμικό οξύ, αδαμαντανόλη, ρεσβερατρόλη και τα παράγωγα κινναμωμικού οξέος και α) 2-(1-αδαμαντυλο)αιθανόλη (1) και β) τη γνωστή πολυφαινόλη ρεσβερατρόλη (2) (CIN, ADAM, RSV, ένωση 1 και 2, αντίστοιχα). Ιστοπαθολογικές, κλινικές, κινητικές αξιολογήσεις καθώς και εμβιομηχανικές μετρήσεις χρησιμοποιήθηκαν για την αξιολόγηση των μυών και την αποτελεσματικότητα των σκευασμάτων μεταξύ των ομάδων που έλαβαν θεραπεία. Στο Πείραμα 1 στη δόση 0,1% και στο Πείραμα 2 στη δόση 1% των αντίστοιχων ενώσεων, η άδηλη απώλεια νερού (TEWL) αυξάνεται με την πάροδο των ημερών στην ομάδα IMQ, ενώ μειώνεται σε όλες τις άλλες ομάδες θεραπείας. Αντίθετα, όσον αφορά την ενυδάτωση, παρατηρείται σημαντική μείωση στην ομάδα IMQ την ημέρα 6, ενώ οι άλλες ομάδες παρουσιάζουν αξιοσημείωτη αύξηση, ιδίως στην ομάδα IMQ+1 και στα δύο πειράματα (1 και 2). Μετρώντας το πάχος του δέρματος, την ερυθρότητα και την υφή, παρατηρήθηκαν αυξημένες τιμές στην ομάδα IMQ και μείωση στις άλλες ομάδες θεραπείας. Τα καλύτερα αποτελέσματα σημειώθηκαν στην ομάδα IMQ+1 και στα δύο πειράματα (1 και 2). Στο πείραμα 2, κατά τη μέτρηση της ερυθρότητας, τα καλύτερα αποτελέσματα παρατηρήθηκαν στην ομάδα IMQ+1 και στην ομάδα IMQ+ADAM, αμφότερα σε σχέση με τις ομάδες IMQ και IMQ+EXP, ενώ στην υφή, καταγράφηκε μείωση στις ομάδες IMQ+CIN και IMQ+ADAM, ειδικά στην ομάδα IMQ+1. Στο Πείραμα 3 που αφορούσε τη δόση 0,1% των αντίστοιχων ενώσεων, τόσο στις μετρήσεις TEWL όσο και της ερυθρότητας, όλες οι ομάδες θεραπείας με ενώσεις παρουσίασαν παρόμοια μείωση σε σύγκριση με την ομάδα IMQ. Στο Πείραμα 4 η μόνη ομάδα θεραπείας που οδήγησε σε μείωση της ερυθρότητας ήταν η ομάδα IMQ+2. Στα Πειράματα 3 και 4, κατά τη μέτρηση της ενυδάτωσης, του πάχους και της υφής του δέρματος, υπήρξε αξιοσημείωτη διαφορά μεταξύ των θεραπειών σε όλες τις ομάδες σε σχέση τόσο με την ομάδα IMQ όσο και με την ομάδα IMQ+EXP, με αύξηση της ενυδάτωσης και μείωση του πάχους και της υφής του δέρματος. Η ομάδα IMQ+2 έδειξε τα καλύτερα αποτελέσματα και στις τρεις παραμέτρους, ακολουθούμενη από τις ομάδες IMQ+RSV και IMQ+CIN. Οι μύες BALB/c παρουσίασαν ένα βέλτιστο φαινότυπο που έμοιαζε με ψωρίαση μετά την τοπική εφαρμογή IMQ, ενώ οι αντίστοιχοι φαινότυποι για τις άλλες ομάδες θεραπείας (IMQ+CIN, IMQ+ADAM και IMQ+RSV) ήταν παρόμοιοι και σε όλες τις περιπτώσεις βελτιώθηκαν σε σύγκριση με το IMQ. Η καλύτερη ομάδα θεραπείας φαίνεται να είναι η IMQ+1 σε δόση 1% και η IMQ+2 σε δόση 0,1%, λόγω της απουσίας υπερκεράτωσης, παρακεράτωσης, φλεγμονής και μικροαποστημάτων Munro στην ιστοπαθολογική ανάλυση. Η μελέτη της κινητικής δραστηριότητας των μυών BALB/c που έλαβαν θεραπεία με CIN, ADAM, RSV, ένωση 1 και ένωση 2 έδειξε τους μύες να διανύουν μεγαλύτερη απόσταση, αυξημένο χρόνο παραμονής τους στο κέντρο του κλωβού και αυξημένη ταχύτητα κίνησής τους στο χώρο γεγονός που υποδηλώνει την βελτιωμένη συμπεριφορά τους σε σχέση με τις ομάδες IMQ και IMQ+EXP.","abstract_has_math":false,"creators":["ΜΠΟΚΑΡΗ ΔΗΜΗΤΡΑ","BOKARI DIMITRA"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2023,"date_issued":"2023","date_published":"2023","updated_at":"2026-11-19T06:22:54Z","subjects":["Θετικές Επιστήμες","Science"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3336393"],"render_values":[{"text":"uoadl:3336393","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3336393","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3336393","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A3336393","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["ΜΠΟΚΑΡΗ ΔΗΜΗΤΡΑ","BOKARI DIMITRA"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2023"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Θετικές Επιστήμες","Science"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3336393","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3336393"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Η ψωρίαση είναι μια χρόνια φλεγμονώδης δερματική νόσος. Έχουν γίνει αρκετές προσπάθειες προσομοίωσης της νόσου in vitro και in vivo, ώστε να κατανοηθούν λεπτομερέστερα οι μηχανισμοί παθογένειας και οι θεραπευτικές στρατηγικές. Λόγω της ευκολίας χρήσης του και του χαμηλού κόστους, το πρότυπο ψωρίασης που προκαλείται από ιμικουιμόδη (IMQ) χρησιμοποιείται ευρέως. Σκοπός της παρούσας μελέτης είναι η σύνθεση δύο νέων ενώσεων παραγώγων του κινναμωμικού οξέος που συνδυάζουν πολλαπλές ιδιότητες και αυξημένη λιποφιλικότητα καθώς και η αξιολόγησή τους σε ένα in vivo πρότυπο ψωρίασης σε μύες (BALB/c). Οι νέες ενώσεις είναι παράγωγα κινναμωμικού οξέος και α) 2-(1-αδαμαντυλο)αιθανόλη (1) και β) τη γνωστή πολυφαινόλη ρεσβερατρόλη (2). Υπό παρόμοιες πειραματικές συνθήκες, μύες BALB/c υποβλήθηκαν σε τοπική εφαρμογή IMQ και έπειτα από 6 ώρες, σε τοπική θεραπεία με κινναμωμικό οξύ, αδαμαντανόλη, ρεσβερατρόλη και τα παράγωγα κινναμωμικού οξέος και α) 2-(1-αδαμαντυλο)αιθανόλη (1) και β) τη γνωστή πολυφαινόλη ρεσβερατρόλη (2) (CIN, ADAM, RSV, ένωση 1 και 2, αντίστοιχα). Ιστοπαθολογικές, κλινικές, κινητικές αξιολογήσεις καθώς και εμβιομηχανικές μετρήσεις χρησιμοποιήθηκαν για την αξιολόγηση των μυών και την αποτελεσματικότητα των σκευασμάτων μεταξύ των ομάδων που έλαβαν θεραπεία. Στο Πείραμα 1 στη δόση 0,1% και στο Πείραμα 2 στη δόση 1% των αντίστοιχων ενώσεων, η άδηλη απώλεια νερού (TEWL) αυξάνεται με την πάροδο των ημερών στην ομάδα IMQ, ενώ μειώνεται σε όλες τις άλλες ομάδες θεραπείας. Αντίθετα, όσον αφορά την ενυδάτωση, παρατηρείται σημαντική μείωση στην ομάδα IMQ την ημέρα 6, ενώ οι άλλες ομάδες παρουσιάζουν αξιοσημείωτη αύξηση, ιδίως στην ομάδα IMQ+1 και στα δύο πειράματα (1 και 2). Μετρώντας το πάχος του δέρματος, την ερυθρότητα και την υφή, παρατηρήθηκαν αυξημένες τιμές στην ομάδα IMQ και μείωση στις άλλες ομάδες θεραπείας. Τα καλύτερα αποτελέσματα σημειώθηκαν στην ομάδα IMQ+1 και στα δύο πειράματα (1 και 2). Στο πείραμα 2, κατά τη μέτρηση της ερυθρότητας, τα καλύτερα αποτελέσματα παρατηρήθηκαν στην ομάδα IMQ+1 και στην ομάδα IMQ+ADAM, αμφότερα σε σχέση με τις ομάδες IMQ και IMQ+EXP, ενώ στην υφή, καταγράφηκε μείωση στις ομάδες IMQ+CIN και IMQ+ADAM, ειδικά στην ομάδα IMQ+1. Στο Πείραμα 3 που αφορούσε τη δόση 0,1% των αντίστοιχων ενώσεων, τόσο στις μετρήσεις TEWL όσο και της ερυθρότητας, όλες οι ομάδες θεραπείας με ενώσεις παρουσίασαν παρόμοια μείωση σε σύγκριση με την ομάδα IMQ. Στο Πείραμα 4 η μόνη ομάδα θεραπείας που οδήγησε σε μείωση της ερυθρότητας ήταν η ομάδα IMQ+2. Στα Πειράματα 3 και 4, κατά τη μέτρηση της ενυδάτωσης, του πάχους και της υφής του δέρματος, υπήρξε αξιοσημείωτη διαφορά μεταξύ των θεραπειών σε όλες τις ομάδες σε σχέση τόσο με την ομάδα IMQ όσο και με την ομάδα IMQ+EXP, με αύξηση της ενυδάτωσης και μείωση του πάχους και της υφής του δέρματος. Η ομάδα IMQ+2 έδειξε τα καλύτερα αποτελέσματα και στις τρεις παραμέτρους, ακολουθούμενη από τις ομάδες IMQ+RSV και IMQ+CIN. Οι μύες BALB/c παρουσίασαν ένα βέλτιστο φαινότυπο που έμοιαζε με ψωρίαση μετά την τοπική εφαρμογή IMQ, ενώ οι αντίστοιχοι φαινότυποι για τις άλλες ομάδες θεραπείας (IMQ+CIN, IMQ+ADAM και IMQ+RSV) ήταν παρόμοιοι και σε όλες τις περιπτώσεις βελτιώθηκαν σε σύγκριση με το IMQ. Η καλύτερη ομάδα θεραπείας φαίνεται να είναι η IMQ+1 σε δόση 1% και η IMQ+2 σε δόση 0,1%, λόγω της απουσίας υπερκεράτωσης, παρακεράτωσης, φλεγμονής και μικροαποστημάτων Munro στην ιστοπαθολογική ανάλυση. Η μελέτη της κινητικής δραστηριότητας των μυών BALB/c που έλαβαν θεραπεία με CIN, ADAM, RSV, ένωση 1 και ένωση 2 έδειξε τους μύες να διανύουν μεγαλύτερη απόσταση, αυξημένο χρόνο παραμονής τους στο κέντρο του κλωβού και αυξημένη ταχύτητα κίνησής τους στο χώρο γεγονός που υποδηλώνει την βελτιωμένη συμπεριφορά τους σε σχέση με τις ομάδες IMQ και IMQ+EXP.","Psoriasis is a common, chronic, autoimmune, inflammatory, relapsing disease the treatment of which can benefit from reliable and human-relevant animal models that can be used for preclinical drug testing and elucidation of their mechanism of action. Due to its ease of use and low cost, the psoriasis model induced by imiquimod (IMQ) is widely used. The aim of this study is the synthesis of two new compounds that are derivatives of cinnamic acid and that combine multiple properties and increased lipophilicity as well as their evaluation in the in vivo psoriasis (IMQ) mouse (BALB/c) model. Both compounds are derivatives of cinnamic acid and a) 2-(1-adamantyl) ethanol (1) and b) the known polyphenol resveratrol (2). Under similar experimental conditions, BALB/c mice were treated with a local application of IMQ followed by local treatment with cinnamic acid, adamantylethanol, resveratrol and the derivatives of cinnamic acid and 2-(1-adamantyl) ethanol (1) and resveratrol (2) (CIN, ADAM, RSV, compound 1 and 2, respectively). Histopathological, clinical, and locomotor evaluations as well as biometric measurements were used for the evaluation of treatments and comparison between groups. In Experiment 1 at a 0.1% dose and in Experiment 2 at a 1% dose of the respective compounds, Transepidermal Watter Loss (TEWL) increases over the days in the IMQ group, while it decreases in all other treatment groups. In contrast, regarding hydration, a significant decrease is observed in the IMQ group on day 6, while the other groups show a remarkable increase, especially in the IMQ+1 group in both experiments (1 and 2). Evaluating skin thickness, redness, and texture, increased values were observed in the IMQ group and decreased in all other treatment groups. The best results were observed in the IMQ+1 group in both experiments (1 and 2). In experiment 2, when measuring redness, the best results were observed in the IMQ+1 group and the IMQ+ADAM group, compared to the IMQ and IMQ+EXP groups. While for skin texture, a difference was recorded in the IMQ+CIN and IMQ+ADAM groups, especially in the IMQ+1 group. In Experiment 3 involving the 0.1% dose of the respective compounds, both for TEWL and redness, all treatment groups showed a similar reduction compared to the IMQ group, while in Experiment 4 the only treatment group that led to a reduction in redness was the IMQ+2 group. In Experiments 3 and 4, when measuring hydration, skin thickness, and texture, there was a noticeable difference between treatments with compounds compared to both the IMQ group and the IMQ+EXP group, with an increase in hydration and a decrease in skin thickness and texture. The IMQ+2 group had the best results in all three parameters, followed by the IMQ+RSV, and IMQ+CIN groups. BALB/c mice exhibited an optimal phenotype resembling psoriasis after local IMQ application, while the corresponding phenotypes for the treatment groups IMQ+CIN, IMQ+ADAM and IMQ+RSV were similar and in all cases appeared improved when compared to IMQ. The best treatment group appears to be IMQ+1 at a dose of 1% and IMQ+2 at a dose of 0.1%, due to the absence of hyperkeratosis and Munro micro abscesses observed in the histopathological analysis. Evaluation of Locomotor activity of BALB/c mice treated with IMQ+CIN, IMQ+ADAM, IMQ+RSV, IMQ+1 and IMQ+2 showed increased residence time in the center, increased speed of movement in space, and increased distance coverage revealing an improved behavioral profile compared to IMQ and IMQ+EXP."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Μελέτη νέων παραγώγων κινναμωμικού οξέος σε in vivo πρότυπο ψωρίασης"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["ΜΠΟΚΑΡΗ ΔΗΜΗΤΡΑ","BOKARI DIMITRA"],"dc:date":["2023"],"dc:description":["Η ψωρίαση είναι μια χρόνια φλεγμονώδης δερματική νόσος. Έχουν γίνει αρκετές προσπάθειες προσομοίωσης της νόσου in vitro και in vivo, ώστε να κατανοηθούν λεπτομερέστερα οι μηχανισμοί παθογένειας και οι θεραπευτικές στρατηγικές. Λόγω της ευκολίας χρήσης του και του χαμηλού κόστους, το πρότυπο ψωρίασης που προκαλείται από ιμικουιμόδη (IMQ) χρησιμοποιείται ευρέως. Σκοπός της παρούσας μελέτης είναι η σύνθεση δύο νέων ενώσεων παραγώγων του κινναμωμικού οξέος που συνδυάζουν πολλαπλές ιδιότητες και αυξημένη λιποφιλικότητα καθώς και η αξιολόγησή τους σε ένα in vivo πρότυπο ψωρίασης σε μύες (BALB/c). Οι νέες ενώσεις είναι παράγωγα κινναμωμικού οξέος και α) 2-(1-αδαμαντυλο)αιθανόλη (1) και β) τη γνωστή πολυφαινόλη ρεσβερατρόλη (2). Υπό παρόμοιες πειραματικές συνθήκες, μύες BALB/c υποβλήθηκαν σε τοπική εφαρμογή IMQ και έπειτα από 6 ώρες, σε τοπική θεραπεία με κινναμωμικό οξύ, αδαμαντανόλη, ρεσβερατρόλη και τα παράγωγα κινναμωμικού οξέος και α) 2-(1-αδαμαντυλο)αιθανόλη (1) και β) τη γνωστή πολυφαινόλη ρεσβερατρόλη (2) (CIN, ADAM, RSV, ένωση 1 και 2, αντίστοιχα). Ιστοπαθολογικές, κλινικές, κινητικές αξιολογήσεις καθώς και εμβιομηχανικές μετρήσεις χρησιμοποιήθηκαν για την αξιολόγηση των μυών και την αποτελεσματικότητα των σκευασμάτων μεταξύ των ομάδων που έλαβαν θεραπεία. Στο Πείραμα 1 στη δόση 0,1% και στο Πείραμα 2 στη δόση 1% των αντίστοιχων ενώσεων, η άδηλη απώλεια νερού (TEWL) αυξάνεται με την πάροδο των ημερών στην ομάδα IMQ, ενώ μειώνεται σε όλες τις άλλες ομάδες θεραπείας. Αντίθετα, όσον αφορά την ενυδάτωση, παρατηρείται σημαντική μείωση στην ομάδα IMQ την ημέρα 6, ενώ οι άλλες ομάδες παρουσιάζουν αξιοσημείωτη αύξηση, ιδίως στην ομάδα IMQ+1 και στα δύο πειράματα (1 και 2). Μετρώντας το πάχος του δέρματος, την ερυθρότητα και την υφή, παρατηρήθηκαν αυξημένες τιμές στην ομάδα IMQ και μείωση στις άλλες ομάδες θεραπείας. Τα καλύτερα αποτελέσματα σημειώθηκαν στην ομάδα IMQ+1 και στα δύο πειράματα (1 και 2). Στο πείραμα 2, κατά τη μέτρηση της ερυθρότητας, τα καλύτερα αποτελέσματα παρατηρήθηκαν στην ομάδα IMQ+1 και στην ομάδα IMQ+ADAM, αμφότερα σε σχέση με τις ομάδες IMQ και IMQ+EXP, ενώ στην υφή, καταγράφηκε μείωση στις ομάδες IMQ+CIN και IMQ+ADAM, ειδικά στην ομάδα IMQ+1. Στο Πείραμα 3 που αφορούσε τη δόση 0,1% των αντίστοιχων ενώσεων, τόσο στις μετρήσεις TEWL όσο και της ερυθρότητας, όλες οι ομάδες θεραπείας με ενώσεις παρουσίασαν παρόμοια μείωση σε σύγκριση με την ομάδα IMQ. Στο Πείραμα 4 η μόνη ομάδα θεραπείας που οδήγησε σε μείωση της ερυθρότητας ήταν η ομάδα IMQ+2. Στα Πειράματα 3 και 4, κατά τη μέτρηση της ενυδάτωσης, του πάχους και της υφής του δέρματος, υπήρξε αξιοσημείωτη διαφορά μεταξύ των θεραπειών σε όλες τις ομάδες σε σχέση τόσο με την ομάδα IMQ όσο και με την ομάδα IMQ+EXP, με αύξηση της ενυδάτωσης και μείωση του πάχους και της υφής του δέρματος. Η ομάδα IMQ+2 έδειξε τα καλύτερα αποτελέσματα και στις τρεις παραμέτρους, ακολουθούμενη από τις ομάδες IMQ+RSV και IMQ+CIN. Οι μύες BALB/c παρουσίασαν ένα βέλτιστο φαινότυπο που έμοιαζε με ψωρίαση μετά την τοπική εφαρμογή IMQ, ενώ οι αντίστοιχοι φαινότυποι για τις άλλες ομάδες θεραπείας (IMQ+CIN, IMQ+ADAM και IMQ+RSV) ήταν παρόμοιοι και σε όλες τις περιπτώσεις βελτιώθηκαν σε σύγκριση με το IMQ. Η καλύτερη ομάδα θεραπείας φαίνεται να είναι η IMQ+1 σε δόση 1% και η IMQ+2 σε δόση 0,1%, λόγω της απουσίας υπερκεράτωσης, παρακεράτωσης, φλεγμονής και μικροαποστημάτων Munro στην ιστοπαθολογική ανάλυση. Η μελέτη της κινητικής δραστηριότητας των μυών BALB/c που έλαβαν θεραπεία με CIN, ADAM, RSV, ένωση 1 και ένωση 2 έδειξε τους μύες να διανύουν μεγαλύτερη απόσταση, αυξημένο χρόνο παραμονής τους στο κέντρο του κλωβού και αυξημένη ταχύτητα κίνησής τους στο χώρο γεγονός που υποδηλώνει την βελτιωμένη συμπεριφορά τους σε σχέση με τις ομάδες IMQ και IMQ+EXP.","Psoriasis is a common, chronic, autoimmune, inflammatory, relapsing disease the treatment of which can benefit from reliable and human-relevant animal models that can be used for preclinical drug testing and elucidation of their mechanism of action. Due to its ease of use and low cost, the psoriasis model induced by imiquimod (IMQ) is widely used. The aim of this study is the synthesis of two new compounds that are derivatives of cinnamic acid and that combine multiple properties and increased lipophilicity as well as their evaluation in the in vivo psoriasis (IMQ) mouse (BALB/c) model. Both compounds are derivatives of cinnamic acid and a) 2-(1-adamantyl) ethanol (1) and b) the known polyphenol resveratrol (2). Under similar experimental conditions, BALB/c mice were treated with a local application of IMQ followed by local treatment with cinnamic acid, adamantylethanol, resveratrol and the derivatives of cinnamic acid and 2-(1-adamantyl) ethanol (1) and resveratrol (2) (CIN, ADAM, RSV, compound 1 and 2, respectively). Histopathological, clinical, and locomotor evaluations as well as biometric measurements were used for the evaluation of treatments and comparison between groups. In Experiment 1 at a 0.1% dose and in Experiment 2 at a 1% dose of the respective compounds, Transepidermal Watter Loss (TEWL) increases over the days in the IMQ group, while it decreases in all other treatment groups. In contrast, regarding hydration, a significant decrease is observed in the IMQ group on day 6, while the other groups show a remarkable increase, especially in the IMQ+1 group in both experiments (1 and 2). Evaluating skin thickness, redness, and texture, increased values were observed in the IMQ group and decreased in all other treatment groups. The best results were observed in the IMQ+1 group in both experiments (1 and 2). In experiment 2, when measuring redness, the best results were observed in the IMQ+1 group and the IMQ+ADAM group, compared to the IMQ and IMQ+EXP groups. While for skin texture, a difference was recorded in the IMQ+CIN and IMQ+ADAM groups, especially in the IMQ+1 group. In Experiment 3 involving the 0.1% dose of the respective compounds, both for TEWL and redness, all treatment groups showed a similar reduction compared to the IMQ group, while in Experiment 4 the only treatment group that led to a reduction in redness was the IMQ+2 group. In Experiments 3 and 4, when measuring hydration, skin thickness, and texture, there was a noticeable difference between treatments with compounds compared to both the IMQ group and the IMQ+EXP group, with an increase in hydration and a decrease in skin thickness and texture. The IMQ+2 group had the best results in all three parameters, followed by the IMQ+RSV, and IMQ+CIN groups. BALB/c mice exhibited an optimal phenotype resembling psoriasis after local IMQ application, while the corresponding phenotypes for the treatment groups IMQ+CIN, IMQ+ADAM and IMQ+RSV were similar and in all cases appeared improved when compared to IMQ. The best treatment group appears to be IMQ+1 at a dose of 1% and IMQ+2 at a dose of 0.1%, due to the absence of hyperkeratosis and Munro micro abscesses observed in the histopathological analysis. Evaluation of Locomotor activity of BALB/c mice treated with IMQ+CIN, IMQ+ADAM, IMQ+RSV, IMQ+1 and IMQ+2 showed increased residence time in the center, increased speed of movement in space, and increased distance coverage revealing an improved behavioral profile compared to IMQ and IMQ+EXP."],"dc:identifier":["uoadl:3336393","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3336393"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Θετικές Επιστήμες","Science"],"dc:title":["Μελέτη νέων παραγώγων κινναμωμικού οξέος σε in vivo πρότυπο ψωρίασης"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T06:22:54Z"}