{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:3336575"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:3336575","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Μελέτη της δράσης της Λαουρενσιγενίνης στο φαινότυπο των μακροφάγων και διερεύνηση της καρδιοπροστατευτικής δράσης της σε in vivo μοντέλο εμφράγματος του μυοκαρδίου","abstract":"Εισαγωγή: Το έμφραγμα του μυοκαρδίου είναι μία νόσος που συνδέεται με υψηλή θνητότητα και νοσηρότητα παγκοσμίως. Δεδομένου ότι αποτελεί μια έντονα φλεγμονώδη διεργασία ο περιορισμός του φλεγμονώδους καταρράκτη, εστιάζοντας στον προσανατολισμό των μακροφάγων, θα μπορούσε να αποτελέσει ένα νέο θεραπευτικό στόχο. Τα μακροφάγα κατατάσσονται σε δύο αντίθετης δράσης φαινοτύπους. Ο Μ1 είναι ο φλεγμονώδης φαινότυπος και συνδέεται με την παραγωγή προφλεγμονωδών κυτοκινών ενώ ο Μ2 φαινότυπος διακρίνεται για την αντιφλεγμονώδη δράση του. Σκοπός: Σκοπός της παρούσας εργασίας είναι η διερεύνηση της καρδιοπροστατευτικής δράσης μεταβολιτών προερχόμενων από ροδοφύκη του γένους Laurencia όσον αφορά την ικανότητά τους να προσανατολίζουν τα μακροφάγα προς τον Μ2 φαινότυπο. Μέθοδοι: Στα in vitro πειράματα κύτταρα Raw 264.7 υπεβλήθησαν σε εικοσιτετράωρη υποξία η επίδραση της οποίας διερευνήθηκε με τη δοκιμασία ΜΤΤ, τον υπολογισμό της συγκέντρωσης νιτρικών, τη μέθοδο real time PCR και μέσω πειραμάτων Western Blot. Ακολούθως, διερευνήθηκε η τοξικότητα μεταβολιτών προερχόμενων από ροδοφύκη του γένους Laurencia. Τα πειράματα συνεχίστηκαν μόνο με το μεταβολίτη Λαουρενσιγενίνη ο οποίος ξεχώρισε λόγω της ικανότητάς του να αναστέλλει την προκαλούμενη λόγω υποξίας κυτταροτοξικότητα. Μέσω της δοκιμασίας TMRM αξιολογήθηκε η επίδραση της Λαουρενσιγενίνης στο δυναμικό της μιτοχονδιακής μεμβράνης και μέσω online docking εξετάστηκε η πιθανή σύνδεσή της με διάφορα ένζυμα της αναπνευστικής αλυσίδας. Τέλος, ο μοριακός μηχανισμός δράσης της σε κυτταρικό επίπεδο εξετάστηκε μέσω πειραμάτων Western Blot. Στα in vivo πειράματα αρσενικοί μύες C57BL6/J υπεβλήθησαν σε τριαντάλεπτη ισχαιμία και στο 20ο λεπτό της οποίας χορηγήθηκε η ένωση Λαουρενσιγενίνη (ομάδα Lauren) ή μόνο ο διαλύτης της (oμάδα control). Μετά από είκοσι τέσσερεις ώρες επαναιμάτωσης αξιολογήθηκε το μέγεθος του εμφράγματος του μυοκαρδίου ενώ μετά από τρεις και επτά ημέρες επαναιμάτωσης μελετήθηκε ο προσανατολισμός των μακροφάγων και άλλων κυτταρικών ομάδων του ανοσοποιητικού συστήματος με πειράματα κυτταρομετρίας ροής. Τέλος, προκειμένου να διερευνηθεί ο μοριακός μηχανισμός δράσης της Λαουρενσιγενίνης αξιοποιήθηκαν τμήματα ιστών καρδιάς των πειραματόζωων που πραγματοποίησαν επταήμερη επαναιμάτωση και διενεργήθηκαν πειράματα Western Blot. Αποτελέσματα: Τα in vitro πειράματα επιβεβαίωσαν ότι οι συνθήκες εικοσιτετράωρης υποξίας μειώνουν τη βιωσιμότητα των κυττάρων Raw 264.7 και αυξάνουν τη παραγωγή νιτρικών που σηματοδοτούν την ενεργοποίησή τους. Οι συνθήκες αυτές μεταγραφικά προκαλούν την επαγωγή ενός μεικτού Μ1/Μ2 φαινοτύπου, αποτέλεσμα που επιβεβαιώθηκε και μέσω ανάλυσης Western Blot. Από τους εξεταζόμενους μεταβολίτες, η Λαουρενσιγενίνη ανέστειλε την προκαλούμενη λόγω υποξίας κυτταροτοξικότητα και χρησιμοποιήθηκε στη συνέχεια των πειραμάτων. Μέσω της δοκιμασίας ΤΜRM αποδείχθηκε ότι η Λαουρενσιγενίνη μιμείται την ανασταλτική δράση του γνωστού αναστολέα του συμπλόκου ΙΙ μηλονικού οξέος (malonate). Oι online docking δοκιμές κατέδειξαν τη μικρότερη ενθαλπία σύνδεσης της εξεταζόμενης ένωσης με το ένζυμο GPD2 συγκριτικά με άλλα ένζυμα της αναπνευστικής αλυσίδας. Τα Western Blot πειράματα έδειξαν ότι η Λαουρενσιγενίνη φωσφορυλιώνει την ενεργοποιούμενη από το ΑMP κινάση α (ΑΜΡΚα) και την καρβοξυλάση του ακέτυλ-CoA (ACC). Παράλληλα προκαλεί στατιστικά σημαντική μείωση του παράγοντα επαγόμενου από την υποξία παράγοντα 1a (HIF1a) αλλά και στατιστικά σημαντική μείωση της ολικής και φωσφορυλιωμένης Akt και της ιντερλευκίνης 6 (IL6). Επιπρόσθετα, η δράση της Λαουρενσιγενίνης αυξάνει στατιστικά σημαντικά, συγκριτικά με τα δείγματα ελέγχου, τον παράγοντα Nrf2. Τα in vivo πειράματα απέδειξαν τη στατιστικά σημαντική μείωση στην έκταση του εμφράγματος στην ομάδα της Λαουρενσιγενίνης συγκριτικά με την ομάδα ελέγχου. Στα πειράματα κυτταρομετριάς ροής τα οποία πραγματοποιήθηκαν στις τρεις ημέρες επαναιμάτωσης η Λαουρενσιγενίνη μείωσε με στατιστικά σημαντικό τρόπο το λόγο Μ1/Μ2 στο αίμα και το μυελό των οστών. Στις επτά ημέρες επαναιμάτωσης παρατηρήθηκε μείωση του λόγου αυτού και αύξηση των Μ2 μακροφάγων και στον ιστό της καρδιάς. Επιπλέον, στο ίδιο χρονικό διάστημα η Λαουρενσιγενίνη μείωσε στατιστικά σημαντικά δείκτες φλεγμονής όπως η IL6, αύξησε στατιστικά σημαντικά τον δείκτη Μ2 προσανατολισμού, της Αργινάσης 1 (Arg-1), και τέλος αύξησε σημαντικά την έκφραση των κολλαγόνου 1α1 (Col1a1) και μεταλοπρωτεϊνάσης μήτρας 2 (ΜΜΡ2). Συμπεράσματα: Η Λαουρενσιγενίνη μειώνει στατιστικά σημαντικά το μέγεθος του εμφράγματος του μυοκαρδίου και διαθέτει καρδιοπροστατευτική δράση με κύρια γνωρίσματα την αναστολή του συμπλόκου ΙΙ της μιτοχονδριακής αλυσίδας και την προώθηση του Μ2 προσανατολισμού των μακροφάγων. Έτσι, επιτυγχάνει τη λύση της φλεγμονής και πιθανά την ταχύτερη έναρξη της επιδιόρθωσης του ισχαιμικού μυοκαρδίου.","abstract_html":"Εισαγωγή: Το έμφραγμα του μυοκαρδίου είναι μία νόσος που συνδέεται με υψηλή θνητότητα και νοσηρότητα παγκοσμίως. Δεδομένου ότι αποτελεί μια έντονα φλεγμονώδη διεργασία ο περιορισμός του φλεγμονώδους καταρράκτη, εστιάζοντας στον προσανατολισμό των μακροφάγων, θα μπορούσε να αποτελέσει ένα νέο θεραπευτικό στόχο. Τα μακροφάγα κατατάσσονται σε δύο αντίθετης δράσης φαινοτύπους. Ο Μ1 είναι ο φλεγμονώδης φαινότυπος και συνδέεται με την παραγωγή προφλεγμονωδών κυτοκινών ενώ ο Μ2 φαινότυπος διακρίνεται για την αντιφλεγμονώδη δράση του. Σκοπός: Σκοπός της παρούσας εργασίας είναι η διερεύνηση της καρδιοπροστατευτικής δράσης μεταβολιτών προερχόμενων από ροδοφύκη του γένους Laurencia όσον αφορά την ικανότητά τους να προσανατολίζουν τα μακροφάγα προς τον Μ2 φαινότυπο. Μέθοδοι: Στα in vitro πειράματα κύτταρα Raw 264.7 υπεβλήθησαν σε εικοσιτετράωρη υποξία η επίδραση της οποίας διερευνήθηκε με τη δοκιμασία ΜΤΤ, τον υπολογισμό της συγκέντρωσης νιτρικών, τη μέθοδο real time PCR και μέσω πειραμάτων Western Blot. Ακολούθως, διερευνήθηκε η τοξικότητα μεταβολιτών προερχόμενων από ροδοφύκη του γένους Laurencia. Τα πειράματα συνεχίστηκαν μόνο με το μεταβολίτη Λαουρενσιγενίνη ο οποίος ξεχώρισε λόγω της ικανότητάς του να αναστέλλει την προκαλούμενη λόγω υποξίας κυτταροτοξικότητα. Μέσω της δοκιμασίας TMRM αξιολογήθηκε η επίδραση της Λαουρενσιγενίνης στο δυναμικό της μιτοχονδιακής μεμβράνης και μέσω online docking εξετάστηκε η πιθανή σύνδεσή της με διάφορα ένζυμα της αναπνευστικής αλυσίδας. Τέλος, ο μοριακός μηχανισμός δράσης της σε κυτταρικό επίπεδο εξετάστηκε μέσω πειραμάτων Western Blot. Στα in vivo πειράματα αρσενικοί μύες C57BL6/J υπεβλήθησαν σε τριαντάλεπτη ισχαιμία και στο 20ο λεπτό της οποίας χορηγήθηκε η ένωση Λαουρενσιγενίνη (ομάδα Lauren) ή μόνο ο διαλύτης της (oμάδα control). Μετά από είκοσι τέσσερεις ώρες επαναιμάτωσης αξιολογήθηκε το μέγεθος του εμφράγματος του μυοκαρδίου ενώ μετά από τρεις και επτά ημέρες επαναιμάτωσης μελετήθηκε ο προσανατολισμός των μακροφάγων και άλλων κυτταρικών ομάδων του ανοσοποιητικού συστήματος με πειράματα κυτταρομετρίας ροής. Τέλος, προκειμένου να διερευνηθεί ο μοριακός μηχανισμός δράσης της Λαουρενσιγενίνης αξιοποιήθηκαν τμήματα ιστών καρδιάς των πειραματόζωων που πραγματοποίησαν επταήμερη επαναιμάτωση και διενεργήθηκαν πειράματα Western Blot. Αποτελέσματα: Τα in vitro πειράματα επιβεβαίωσαν ότι οι συνθήκες εικοσιτετράωρης υποξίας μειώνουν τη βιωσιμότητα των κυττάρων Raw 264.7 και αυξάνουν τη παραγωγή νιτρικών που σηματοδοτούν την ενεργοποίησή τους. Οι συνθήκες αυτές μεταγραφικά προκαλούν την επαγωγή ενός μεικτού Μ1/Μ2 φαινοτύπου, αποτέλεσμα που επιβεβαιώθηκε και μέσω ανάλυσης Western Blot. Από τους εξεταζόμενους μεταβολίτες, η Λαουρενσιγενίνη ανέστειλε την προκαλούμενη λόγω υποξίας κυτταροτοξικότητα και χρησιμοποιήθηκε στη συνέχεια των πειραμάτων. Μέσω της δοκιμασίας ΤΜRM αποδείχθηκε ότι η Λαουρενσιγενίνη μιμείται την ανασταλτική δράση του γνωστού αναστολέα του συμπλόκου ΙΙ μηλονικού οξέος (malonate). Oι online docking δοκιμές κατέδειξαν τη μικρότερη ενθαλπία σύνδεσης της εξεταζόμενης ένωσης με το ένζυμο GPD2 συγκριτικά με άλλα ένζυμα της αναπνευστικής αλυσίδας. Τα Western Blot πειράματα έδειξαν ότι η Λαουρενσιγενίνη φωσφορυλιώνει την ενεργοποιούμενη από το ΑMP κινάση α (ΑΜΡΚα) και την καρβοξυλάση του ακέτυλ-CoA (ACC). Παράλληλα προκαλεί στατιστικά σημαντική μείωση του παράγοντα επαγόμενου από την υποξία παράγοντα 1a (HIF1a) αλλά και στατιστικά σημαντική μείωση της ολικής και φωσφορυλιωμένης Akt και της ιντερλευκίνης 6 (IL6). Επιπρόσθετα, η δράση της Λαουρενσιγενίνης αυξάνει στατιστικά σημαντικά, συγκριτικά με τα δείγματα ελέγχου, τον παράγοντα Nrf2. Τα in vivo πειράματα απέδειξαν τη στατιστικά σημαντική μείωση στην έκταση του εμφράγματος στην ομάδα της Λαουρενσιγενίνης συγκριτικά με την ομάδα ελέγχου. Στα πειράματα κυτταρομετριάς ροής τα οποία πραγματοποιήθηκαν στις τρεις ημέρες επαναιμάτωσης η Λαουρενσιγενίνη μείωσε με στατιστικά σημαντικό τρόπο το λόγο Μ1/Μ2 στο αίμα και το μυελό των οστών. Στις επτά ημέρες επαναιμάτωσης παρατηρήθηκε μείωση του λόγου αυτού και αύξηση των Μ2 μακροφάγων και στον ιστό της καρδιάς. Επιπλέον, στο ίδιο χρονικό διάστημα η Λαουρενσιγενίνη μείωσε στατιστικά σημαντικά δείκτες φλεγμονής όπως η IL6, αύξησε στατιστικά σημαντικά τον δείκτη Μ2 προσανατολισμού, της Αργινάσης 1 (Arg-1), και τέλος αύξησε σημαντικά την έκφραση των κολλαγόνου 1α1 (Col1a1) και μεταλοπρωτεϊνάσης μήτρας 2 (ΜΜΡ2). Συμπεράσματα: Η Λαουρενσιγενίνη μειώνει στατιστικά σημαντικά το μέγεθος του εμφράγματος του μυοκαρδίου και διαθέτει καρδιοπροστατευτική δράση με κύρια γνωρίσματα την αναστολή του συμπλόκου ΙΙ της μιτοχονδριακής αλυσίδας και την προώθηση του Μ2 προσανατολισμού των μακροφάγων. Έτσι, επιτυγχάνει τη λύση της φλεγμονής και πιθανά την ταχύτερη έναρξη της επιδιόρθωσης του ισχαιμικού μυοκαρδίου.","abstract_has_math":false,"creators":["Φούντα Κωνσταντίνα","Founta Konstantina"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2023,"date_issued":"2023","date_published":"2023","updated_at":"2026-11-19T06:22:54Z","subjects":["Θετικές Επιστήμες","Science"],"languages":["English"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3336575"],"render_values":[{"text":"uoadl:3336575","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3336575","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3336575","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A3336575","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Φούντα Κωνσταντίνα","Founta Konstantina"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2023"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Θετικές Επιστήμες","Science"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["English"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3336575","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3336575"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Εισαγωγή: Το έμφραγμα του μυοκαρδίου είναι μία νόσος που συνδέεται με υψηλή θνητότητα και νοσηρότητα παγκοσμίως. Δεδομένου ότι αποτελεί μια έντονα φλεγμονώδη διεργασία ο περιορισμός του φλεγμονώδους καταρράκτη, εστιάζοντας στον προσανατολισμό των μακροφάγων, θα μπορούσε να αποτελέσει ένα νέο θεραπευτικό στόχο. Τα μακροφάγα κατατάσσονται σε δύο αντίθετης δράσης φαινοτύπους. Ο Μ1 είναι ο φλεγμονώδης φαινότυπος και συνδέεται με την παραγωγή προφλεγμονωδών κυτοκινών ενώ ο Μ2 φαινότυπος διακρίνεται για την αντιφλεγμονώδη δράση του. Σκοπός: Σκοπός της παρούσας εργασίας είναι η διερεύνηση της καρδιοπροστατευτικής δράσης μεταβολιτών προερχόμενων από ροδοφύκη του γένους Laurencia όσον αφορά την ικανότητά τους να προσανατολίζουν τα μακροφάγα προς τον Μ2 φαινότυπο. Μέθοδοι: Στα in vitro πειράματα κύτταρα Raw 264.7 υπεβλήθησαν σε εικοσιτετράωρη υποξία η επίδραση της οποίας διερευνήθηκε με τη δοκιμασία ΜΤΤ, τον υπολογισμό της συγκέντρωσης νιτρικών, τη μέθοδο real time PCR και μέσω πειραμάτων Western Blot. Ακολούθως, διερευνήθηκε η τοξικότητα μεταβολιτών προερχόμενων από ροδοφύκη του γένους Laurencia. Τα πειράματα συνεχίστηκαν μόνο με το μεταβολίτη Λαουρενσιγενίνη ο οποίος ξεχώρισε λόγω της ικανότητάς του να αναστέλλει την προκαλούμενη λόγω υποξίας κυτταροτοξικότητα. Μέσω της δοκιμασίας TMRM αξιολογήθηκε η επίδραση της Λαουρενσιγενίνης στο δυναμικό της μιτοχονδιακής μεμβράνης και μέσω online docking εξετάστηκε η πιθανή σύνδεσή της με διάφορα ένζυμα της αναπνευστικής αλυσίδας. Τέλος, ο μοριακός μηχανισμός δράσης της σε κυτταρικό επίπεδο εξετάστηκε μέσω πειραμάτων Western Blot. Στα in vivo πειράματα αρσενικοί μύες C57BL6/J υπεβλήθησαν σε τριαντάλεπτη ισχαιμία και στο 20ο λεπτό της οποίας χορηγήθηκε η ένωση Λαουρενσιγενίνη (ομάδα Lauren) ή μόνο ο διαλύτης της (oμάδα control). Μετά από είκοσι τέσσερεις ώρες επαναιμάτωσης αξιολογήθηκε το μέγεθος του εμφράγματος του μυοκαρδίου ενώ μετά από τρεις και επτά ημέρες επαναιμάτωσης μελετήθηκε ο προσανατολισμός των μακροφάγων και άλλων κυτταρικών ομάδων του ανοσοποιητικού συστήματος με πειράματα κυτταρομετρίας ροής. Τέλος, προκειμένου να διερευνηθεί ο μοριακός μηχανισμός δράσης της Λαουρενσιγενίνης αξιοποιήθηκαν τμήματα ιστών καρδιάς των πειραματόζωων που πραγματοποίησαν επταήμερη επαναιμάτωση και διενεργήθηκαν πειράματα Western Blot. Αποτελέσματα: Τα in vitro πειράματα επιβεβαίωσαν ότι οι συνθήκες εικοσιτετράωρης υποξίας μειώνουν τη βιωσιμότητα των κυττάρων Raw 264.7 και αυξάνουν τη παραγωγή νιτρικών που σηματοδοτούν την ενεργοποίησή τους. Οι συνθήκες αυτές μεταγραφικά προκαλούν την επαγωγή ενός μεικτού Μ1/Μ2 φαινοτύπου, αποτέλεσμα που επιβεβαιώθηκε και μέσω ανάλυσης Western Blot. Από τους εξεταζόμενους μεταβολίτες, η Λαουρενσιγενίνη ανέστειλε την προκαλούμενη λόγω υποξίας κυτταροτοξικότητα και χρησιμοποιήθηκε στη συνέχεια των πειραμάτων. Μέσω της δοκιμασίας ΤΜRM αποδείχθηκε ότι η Λαουρενσιγενίνη μιμείται την ανασταλτική δράση του γνωστού αναστολέα του συμπλόκου ΙΙ μηλονικού οξέος (malonate). Oι online docking δοκιμές κατέδειξαν τη μικρότερη ενθαλπία σύνδεσης της εξεταζόμενης ένωσης με το ένζυμο GPD2 συγκριτικά με άλλα ένζυμα της αναπνευστικής αλυσίδας. Τα Western Blot πειράματα έδειξαν ότι η Λαουρενσιγενίνη φωσφορυλιώνει την ενεργοποιούμενη από το ΑMP κινάση α (ΑΜΡΚα) και την καρβοξυλάση του ακέτυλ-CoA (ACC). Παράλληλα προκαλεί στατιστικά σημαντική μείωση του παράγοντα επαγόμενου από την υποξία παράγοντα 1a (HIF1a) αλλά και στατιστικά σημαντική μείωση της ολικής και φωσφορυλιωμένης Akt και της ιντερλευκίνης 6 (IL6). Επιπρόσθετα, η δράση της Λαουρενσιγενίνης αυξάνει στατιστικά σημαντικά, συγκριτικά με τα δείγματα ελέγχου, τον παράγοντα Nrf2. Τα in vivo πειράματα απέδειξαν τη στατιστικά σημαντική μείωση στην έκταση του εμφράγματος στην ομάδα της Λαουρενσιγενίνης συγκριτικά με την ομάδα ελέγχου. Στα πειράματα κυτταρομετριάς ροής τα οποία πραγματοποιήθηκαν στις τρεις ημέρες επαναιμάτωσης η Λαουρενσιγενίνη μείωσε με στατιστικά σημαντικό τρόπο το λόγο Μ1/Μ2 στο αίμα και το μυελό των οστών. Στις επτά ημέρες επαναιμάτωσης παρατηρήθηκε μείωση του λόγου αυτού και αύξηση των Μ2 μακροφάγων και στον ιστό της καρδιάς. Επιπλέον, στο ίδιο χρονικό διάστημα η Λαουρενσιγενίνη μείωσε στατιστικά σημαντικά δείκτες φλεγμονής όπως η IL6, αύξησε στατιστικά σημαντικά τον δείκτη Μ2 προσανατολισμού, της Αργινάσης 1 (Arg-1), και τέλος αύξησε σημαντικά την έκφραση των κολλαγόνου 1α1 (Col1a1) και μεταλοπρωτεϊνάσης μήτρας 2 (ΜΜΡ2). Συμπεράσματα: Η Λαουρενσιγενίνη μειώνει στατιστικά σημαντικά το μέγεθος του εμφράγματος του μυοκαρδίου και διαθέτει καρδιοπροστατευτική δράση με κύρια γνωρίσματα την αναστολή του συμπλόκου ΙΙ της μιτοχονδριακής αλυσίδας και την προώθηση του Μ2 προσανατολισμού των μακροφάγων. Έτσι, επιτυγχάνει τη λύση της φλεγμονής και πιθανά την ταχύτερη έναρξη της επιδιόρθωσης του ισχαιμικού μυοκαρδίου.","Introduction: Μyocardial infarction is characterized of high morbidity and mortality. Ιnflammation is a key mediator of the disease, therefore, the restriction of the inflammatory cascade focusing on macrophages’ polarization could be a novel target of cardioprotection. Macrophages are categorized into two opposite acting phenotypes. Classically activated (M1 phenotype) is the inflammatory phenotype correlated with the production of proinflammatory cytokines whereas the alternatively activated (M2 phenotype) is characterized by its anti- inflammatory effect. Purpose: The purpose of this study is the investigation of the cardioprotective effect of several metabolites extracted from Red Algae Laurencia spp. regarding their action to polarize macrophages. Methods: Raw 264.7 monocytic cells were subjected to twenty-four hours of hypoxia. Hypoxia’s effect was assessed by MTT experiments, nitrites production measurement, real time PCR and Western Blot analyses. Afterwards, the toxicity of several Laurencia spp metabolites was evaluated. Laurencyenine, was found to prevent hypoxia-induced cytotoxicity and its mechanism was further investigated. Laurencyenine’s effect on mitochondrial membrane potential was evaluated using TMRM method and its possible target on mitochondrial electron transport chain complexes was investigated by performing online docking in silico experiments. Western Blot assays were conducted to evaluate Laurencyenine’s mechanism. Regarding the in vivo experiments, male C57BL6/J mice subjected to thirty minutes ischemia followed of twenty four hours reperfusion. Laurencyenine (Lauren group) or its solvent (control group) was administered at the 20th minute of ischemia. After twenty-four hours of reperfusion myocardial infarct size was evaluated and after three and seven days of reperfusion the effect of the administered substance on macrophages’ polarization and on other immune cells’ populations was examined by flow cytometry experiments. Finally, in order to investigate the molecular mechanisms of Laurencyenine, tissue samples of animals that carried out seven days of reperfusion were used to conduct Western Blot experiments. Results: In vitro experiments ascertained that twenty- four hours of hypoxia conditions decrease Raw 264.7 cells’ viability and increase nitrites production indicating their activation. As for the transcriptional changes, hypoxia induces a mixed M1/M2 phenotype, a fact that was also confirmed by the Western Blot experiments. Laurencyenine was selected among the other metabolites for its lower cytotoxicity profile and due to its ability to prevent hypoxia-induced cytotoxicity. TMRM assay proved that Laurencyenine imitates the effect of known complex II inhibitor malonate. Online docking trials demonstrated favorable binding with the GPD2 enzyme comparing with other enzymes of the respiratory chain, due to the lower calculated enthalpy of binding. Furthermore, Western Blot experiments showed that Laurencyenine increases the phosphorylation of AMP-activated protein kinase a (AMPKa) and Acetyl-CoA carboxylase (ACC). Furthermore, it significantly decreases Hypoxia inducible factor 1a (HIF1a), the total and phosphorylated Akt and Interleukin 6 (IL6). In addition, it leads to a statistically significant increase in Nrf2. In vivo experiments indicated a statistically significant reduction of infarct size in Laurencyenine group compared to the control group. Flow cytometry experiments conducted after three days of reperfusion showed that Laurencyenine decreased M1/Μ2 ratio in blood and bone marrow in a statistically significant way. After seven days of reperfusion, a M1/Μ2 ratio decrease was also observed in heart tissue as an indicator of the increase in M2 macrophages’ population. At that timepoint, Laurencyenine achieved a significant decrease in inflammatory mediators such as IL6, an increase in M2 polarization marker Arginase 1 (Arg-1) and, finally, an increase in the expression of Collagen 1a1 (Col1a1) and Matrix metalloproteinase 2 (MMP2). Conclusions: Laurencyenine decreases myocardial infract size in vivo. This effect is characterized by the inhibition of mitochondrial chain’s complex II and the promotion of macrophages’ M2 polarization. Accordingly, Laurencyenine possibly facilitates and accelerates inflammation resolution and ischemic tissue healing."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Μελέτη της δράσης της Λαουρενσιγενίνης στο φαινότυπο των μακροφάγων και διερεύνηση της καρδιοπροστατευτικής δράσης της σε in vivo μοντέλο εμφράγματος του μυοκαρδίου"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Φούντα Κωνσταντίνα","Founta Konstantina"],"dc:date":["2023"],"dc:description":["Εισαγωγή: Το έμφραγμα του μυοκαρδίου είναι μία νόσος που συνδέεται με υψηλή θνητότητα και νοσηρότητα παγκοσμίως. Δεδομένου ότι αποτελεί μια έντονα φλεγμονώδη διεργασία ο περιορισμός του φλεγμονώδους καταρράκτη, εστιάζοντας στον προσανατολισμό των μακροφάγων, θα μπορούσε να αποτελέσει ένα νέο θεραπευτικό στόχο. Τα μακροφάγα κατατάσσονται σε δύο αντίθετης δράσης φαινοτύπους. Ο Μ1 είναι ο φλεγμονώδης φαινότυπος και συνδέεται με την παραγωγή προφλεγμονωδών κυτοκινών ενώ ο Μ2 φαινότυπος διακρίνεται για την αντιφλεγμονώδη δράση του. Σκοπός: Σκοπός της παρούσας εργασίας είναι η διερεύνηση της καρδιοπροστατευτικής δράσης μεταβολιτών προερχόμενων από ροδοφύκη του γένους Laurencia όσον αφορά την ικανότητά τους να προσανατολίζουν τα μακροφάγα προς τον Μ2 φαινότυπο. Μέθοδοι: Στα in vitro πειράματα κύτταρα Raw 264.7 υπεβλήθησαν σε εικοσιτετράωρη υποξία η επίδραση της οποίας διερευνήθηκε με τη δοκιμασία ΜΤΤ, τον υπολογισμό της συγκέντρωσης νιτρικών, τη μέθοδο real time PCR και μέσω πειραμάτων Western Blot. Ακολούθως, διερευνήθηκε η τοξικότητα μεταβολιτών προερχόμενων από ροδοφύκη του γένους Laurencia. Τα πειράματα συνεχίστηκαν μόνο με το μεταβολίτη Λαουρενσιγενίνη ο οποίος ξεχώρισε λόγω της ικανότητάς του να αναστέλλει την προκαλούμενη λόγω υποξίας κυτταροτοξικότητα. Μέσω της δοκιμασίας TMRM αξιολογήθηκε η επίδραση της Λαουρενσιγενίνης στο δυναμικό της μιτοχονδιακής μεμβράνης και μέσω online docking εξετάστηκε η πιθανή σύνδεσή της με διάφορα ένζυμα της αναπνευστικής αλυσίδας. Τέλος, ο μοριακός μηχανισμός δράσης της σε κυτταρικό επίπεδο εξετάστηκε μέσω πειραμάτων Western Blot. Στα in vivo πειράματα αρσενικοί μύες C57BL6/J υπεβλήθησαν σε τριαντάλεπτη ισχαιμία και στο 20ο λεπτό της οποίας χορηγήθηκε η ένωση Λαουρενσιγενίνη (ομάδα Lauren) ή μόνο ο διαλύτης της (oμάδα control). Μετά από είκοσι τέσσερεις ώρες επαναιμάτωσης αξιολογήθηκε το μέγεθος του εμφράγματος του μυοκαρδίου ενώ μετά από τρεις και επτά ημέρες επαναιμάτωσης μελετήθηκε ο προσανατολισμός των μακροφάγων και άλλων κυτταρικών ομάδων του ανοσοποιητικού συστήματος με πειράματα κυτταρομετρίας ροής. Τέλος, προκειμένου να διερευνηθεί ο μοριακός μηχανισμός δράσης της Λαουρενσιγενίνης αξιοποιήθηκαν τμήματα ιστών καρδιάς των πειραματόζωων που πραγματοποίησαν επταήμερη επαναιμάτωση και διενεργήθηκαν πειράματα Western Blot. Αποτελέσματα: Τα in vitro πειράματα επιβεβαίωσαν ότι οι συνθήκες εικοσιτετράωρης υποξίας μειώνουν τη βιωσιμότητα των κυττάρων Raw 264.7 και αυξάνουν τη παραγωγή νιτρικών που σηματοδοτούν την ενεργοποίησή τους. Οι συνθήκες αυτές μεταγραφικά προκαλούν την επαγωγή ενός μεικτού Μ1/Μ2 φαινοτύπου, αποτέλεσμα που επιβεβαιώθηκε και μέσω ανάλυσης Western Blot. Από τους εξεταζόμενους μεταβολίτες, η Λαουρενσιγενίνη ανέστειλε την προκαλούμενη λόγω υποξίας κυτταροτοξικότητα και χρησιμοποιήθηκε στη συνέχεια των πειραμάτων. Μέσω της δοκιμασίας ΤΜRM αποδείχθηκε ότι η Λαουρενσιγενίνη μιμείται την ανασταλτική δράση του γνωστού αναστολέα του συμπλόκου ΙΙ μηλονικού οξέος (malonate). Oι online docking δοκιμές κατέδειξαν τη μικρότερη ενθαλπία σύνδεσης της εξεταζόμενης ένωσης με το ένζυμο GPD2 συγκριτικά με άλλα ένζυμα της αναπνευστικής αλυσίδας. Τα Western Blot πειράματα έδειξαν ότι η Λαουρενσιγενίνη φωσφορυλιώνει την ενεργοποιούμενη από το ΑMP κινάση α (ΑΜΡΚα) και την καρβοξυλάση του ακέτυλ-CoA (ACC). Παράλληλα προκαλεί στατιστικά σημαντική μείωση του παράγοντα επαγόμενου από την υποξία παράγοντα 1a (HIF1a) αλλά και στατιστικά σημαντική μείωση της ολικής και φωσφορυλιωμένης Akt και της ιντερλευκίνης 6 (IL6). Επιπρόσθετα, η δράση της Λαουρενσιγενίνης αυξάνει στατιστικά σημαντικά, συγκριτικά με τα δείγματα ελέγχου, τον παράγοντα Nrf2. Τα in vivo πειράματα απέδειξαν τη στατιστικά σημαντική μείωση στην έκταση του εμφράγματος στην ομάδα της Λαουρενσιγενίνης συγκριτικά με την ομάδα ελέγχου. Στα πειράματα κυτταρομετριάς ροής τα οποία πραγματοποιήθηκαν στις τρεις ημέρες επαναιμάτωσης η Λαουρενσιγενίνη μείωσε με στατιστικά σημαντικό τρόπο το λόγο Μ1/Μ2 στο αίμα και το μυελό των οστών. Στις επτά ημέρες επαναιμάτωσης παρατηρήθηκε μείωση του λόγου αυτού και αύξηση των Μ2 μακροφάγων και στον ιστό της καρδιάς. Επιπλέον, στο ίδιο χρονικό διάστημα η Λαουρενσιγενίνη μείωσε στατιστικά σημαντικά δείκτες φλεγμονής όπως η IL6, αύξησε στατιστικά σημαντικά τον δείκτη Μ2 προσανατολισμού, της Αργινάσης 1 (Arg-1), και τέλος αύξησε σημαντικά την έκφραση των κολλαγόνου 1α1 (Col1a1) και μεταλοπρωτεϊνάσης μήτρας 2 (ΜΜΡ2). Συμπεράσματα: Η Λαουρενσιγενίνη μειώνει στατιστικά σημαντικά το μέγεθος του εμφράγματος του μυοκαρδίου και διαθέτει καρδιοπροστατευτική δράση με κύρια γνωρίσματα την αναστολή του συμπλόκου ΙΙ της μιτοχονδριακής αλυσίδας και την προώθηση του Μ2 προσανατολισμού των μακροφάγων. Έτσι, επιτυγχάνει τη λύση της φλεγμονής και πιθανά την ταχύτερη έναρξη της επιδιόρθωσης του ισχαιμικού μυοκαρδίου.","Introduction: Μyocardial infarction is characterized of high morbidity and mortality. Ιnflammation is a key mediator of the disease, therefore, the restriction of the inflammatory cascade focusing on macrophages’ polarization could be a novel target of cardioprotection. Macrophages are categorized into two opposite acting phenotypes. Classically activated (M1 phenotype) is the inflammatory phenotype correlated with the production of proinflammatory cytokines whereas the alternatively activated (M2 phenotype) is characterized by its anti- inflammatory effect. Purpose: The purpose of this study is the investigation of the cardioprotective effect of several metabolites extracted from Red Algae Laurencia spp. regarding their action to polarize macrophages. Methods: Raw 264.7 monocytic cells were subjected to twenty-four hours of hypoxia. Hypoxia’s effect was assessed by MTT experiments, nitrites production measurement, real time PCR and Western Blot analyses. Afterwards, the toxicity of several Laurencia spp metabolites was evaluated. Laurencyenine, was found to prevent hypoxia-induced cytotoxicity and its mechanism was further investigated. Laurencyenine’s effect on mitochondrial membrane potential was evaluated using TMRM method and its possible target on mitochondrial electron transport chain complexes was investigated by performing online docking in silico experiments. Western Blot assays were conducted to evaluate Laurencyenine’s mechanism. Regarding the in vivo experiments, male C57BL6/J mice subjected to thirty minutes ischemia followed of twenty four hours reperfusion. Laurencyenine (Lauren group) or its solvent (control group) was administered at the 20th minute of ischemia. After twenty-four hours of reperfusion myocardial infarct size was evaluated and after three and seven days of reperfusion the effect of the administered substance on macrophages’ polarization and on other immune cells’ populations was examined by flow cytometry experiments. Finally, in order to investigate the molecular mechanisms of Laurencyenine, tissue samples of animals that carried out seven days of reperfusion were used to conduct Western Blot experiments. Results: In vitro experiments ascertained that twenty- four hours of hypoxia conditions decrease Raw 264.7 cells’ viability and increase nitrites production indicating their activation. As for the transcriptional changes, hypoxia induces a mixed M1/M2 phenotype, a fact that was also confirmed by the Western Blot experiments. Laurencyenine was selected among the other metabolites for its lower cytotoxicity profile and due to its ability to prevent hypoxia-induced cytotoxicity. TMRM assay proved that Laurencyenine imitates the effect of known complex II inhibitor malonate. Online docking trials demonstrated favorable binding with the GPD2 enzyme comparing with other enzymes of the respiratory chain, due to the lower calculated enthalpy of binding. Furthermore, Western Blot experiments showed that Laurencyenine increases the phosphorylation of AMP-activated protein kinase a (AMPKa) and Acetyl-CoA carboxylase (ACC). Furthermore, it significantly decreases Hypoxia inducible factor 1a (HIF1a), the total and phosphorylated Akt and Interleukin 6 (IL6). In addition, it leads to a statistically significant increase in Nrf2. In vivo experiments indicated a statistically significant reduction of infarct size in Laurencyenine group compared to the control group. Flow cytometry experiments conducted after three days of reperfusion showed that Laurencyenine decreased M1/Μ2 ratio in blood and bone marrow in a statistically significant way. After seven days of reperfusion, a M1/Μ2 ratio decrease was also observed in heart tissue as an indicator of the increase in M2 macrophages’ population. At that timepoint, Laurencyenine achieved a significant decrease in inflammatory mediators such as IL6, an increase in M2 polarization marker Arginase 1 (Arg-1) and, finally, an increase in the expression of Collagen 1a1 (Col1a1) and Matrix metalloproteinase 2 (MMP2). Conclusions: Laurencyenine decreases myocardial infract size in vivo. This effect is characterized by the inhibition of mitochondrial chain’s complex II and the promotion of macrophages’ M2 polarization. Accordingly, Laurencyenine possibly facilitates and accelerates inflammation resolution and ischemic tissue healing."],"dc:identifier":["uoadl:3336575","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3336575"],"dc:language":["English"],"dc:subject":["Θετικές Επιστήμες","Science"],"dc:title":["Μελέτη της δράσης της Λαουρενσιγενίνης στο φαινότυπο των μακροφάγων και διερεύνηση της καρδιοπροστατευτικής δράσης της σε in vivo μοντέλο εμφράγματος του μυοκαρδίου"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T06:22:54Z"}