{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:3337718"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:3337718","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Μοριακή διάγνωση σπανίων γενετικών νοσημάτων με αλληλούχιση νουκλεοτιδίων","abstract":"Τα αυτοφλεγμονώδη νοσήματα, είναι ένα σύνολο διαταραχών που εμφανίζονται ως αποτέλεσμα της απορρύθμισης του συστήματος της μη ειδικής φυσικής ανοσίας, οδηγούν σε υποτροπιάζοντα επεισόδια συστηματικών φλεγμονών και επηρεάζουν πολλαπλά οργανικά συστήματα. Εμφανίζονται, κυρίως, κατά τη βρεφική ή την παιδική ηλικία και έχουν κύριο κλινικό χαρακτηριστικό τον πυρετό, σε συνδυασμό με άλλα συμπτώματα που εντοπίζονται στις αρθρώσεις, το δέρμα, τους ορογόνους υμένες, το γαστρεντερικό σωλήνα, ενώ συνοδεύονται και από άλλες κλινικές και εργαστηριακές ενδείξεις φλεγμονής. Η διαφορά μεταξύ των αυτοάνοσων και των αυτοφλεγμονωδών νοσημάτων είναι πως τα αυτοφλεγμονώδη νοσήματα αφορούν δυσλειτουργίες του εγγενούς ανοσοποιητικού συστήματος, ενώ τα αυτοάνοσα νοσήματα, αφορούν δυσλειτουργίες του επίκτητου ανοσοποιητικού συστήματος. Επιπλέον, στα αυτοάνοσα νοσήματα, το ανοσοποιητικό σύστημα «απαντά» με αυτοαντισώματα. Στις περισσότερες περιπτώσεις, τα αυτοφλεγμονώδη νοσήματα έχουν ισχυρό γενετικό υπόβαθρο με ενεργοποιητικές ή απενεργοποιητικές γενετικές αλλαγές σε διάφορα γονίδια τα προϊόντα των οποίωνεπάγουν τη φλεγμονή. Σε κάποιες περιπτώσεις τα αίτια εμφάνισής τους είναι πολυγονιδιακής ή πολυπαραγοντικής προέλευσης. Σκοπός της παρούσας διπλωματικής εργασίας, είναι η καταγραφή και ο προσδιορισμός της συχνότητάς γενετικών αλλαγών σε παιδιατρικούς ασθενείς στην Ελλάδα και αφορούν σε γονίδια που σχετίζονται με τον Οικογενή Μεσογειακό Πυρετό (ΟΜΠ), ο οποίος είναι και το συχνότερο κληρονομικό αυτοφλεγμονώδες νόσημα, την ανεπάρκεια μεβαλονικής κινάσης (MKD) ή σύνδρομο υπερ-ανοσοσφαιριναιμίας D (HIDS), το περιοδικό εμπύρετο σύνδρομο που σχετίζεται με τον παράγοντα ΤΝF – a (TRAPS) και τα αυτοφλεγμονώδη σύνδρομα που σχετίζονται με την κρυοπυρίνη (CAPS). Στην εργασία περιγράφηκε, επίσης, το σύνδρομο περιοδικού πυρετού, φαρυγγοαμυγδαλίτιδας, αφθών και τραχηλικής λεμφαδενίτιδας (PFAPA), το οποίο παρουσιάζει κοινά κλινικά συμπτώματα με τα παραπάνω νοσήματα, χωρίς όμως να έχει συσχετιστεί με κάποιο συγκεκριμένο γονίδιο μέχρι σήμερα. Τα γονίδια που εξετάσθηκαν ήταν: MEFV, MVK, TNFRSF1A και NLPR3 και αναλύθηκε η συσχέτισή τους με τα κλινικά στοιχεία των ασθενών που φέρουν γενετικές αλλαγές. Η συλλογή και ανάλυση των δειγμάτων πραγματοποιήθηκε με τη συνεργασία του Εργαστηρίου Κλινικής Βιοχημείας του Π.Γ.Ν «Αττικόν» και της Γ’ Παιδιατρικής Κλινικής του Π.Γ.Ν «Αττικόν». Η μεθοδολογία που χρησιμοποιήθηκε για την ανάλυσή των δειγμάτων, περιελάβανε απομόνωση DNA, ενίσχυση των DNA τμημάτων ενδιαφέροντος με την μέθοδο της αλυσιδωτής αντίδρασης πολυμεράσης και τέλος την άμεση αλληλούχηση των προϊόντων PCR (Sanger sequencing).","abstract_html":"Τα αυτοφλεγμονώδη νοσήματα, είναι ένα σύνολο διαταραχών που εμφανίζονται ως αποτέλεσμα της απορρύθμισης του συστήματος της μη ειδικής φυσικής ανοσίας, οδηγούν σε υποτροπιάζοντα επεισόδια συστηματικών φλεγμονών και επηρεάζουν πολλαπλά οργανικά συστήματα. Εμφανίζονται, κυρίως, κατά τη βρεφική ή την παιδική ηλικία και έχουν κύριο κλινικό χαρακτηριστικό τον πυρετό, σε συνδυασμό με άλλα συμπτώματα που εντοπίζονται στις αρθρώσεις, το δέρμα, τους ορογόνους υμένες, το γαστρεντερικό σωλήνα, ενώ συνοδεύονται και από άλλες κλινικές και εργαστηριακές ενδείξεις φλεγμονής. Η διαφορά μεταξύ των αυτοάνοσων και των αυτοφλεγμονωδών νοσημάτων είναι πως τα αυτοφλεγμονώδη νοσήματα αφορούν δυσλειτουργίες του εγγενούς ανοσοποιητικού συστήματος, ενώ τα αυτοάνοσα νοσήματα, αφορούν δυσλειτουργίες του επίκτητου ανοσοποιητικού συστήματος. Επιπλέον, στα αυτοάνοσα νοσήματα, το ανοσοποιητικό σύστημα «απαντά» με αυτοαντισώματα. Στις περισσότερες περιπτώσεις, τα αυτοφλεγμονώδη νοσήματα έχουν ισχυρό γενετικό υπόβαθρο με ενεργοποιητικές ή απενεργοποιητικές γενετικές αλλαγές σε διάφορα γονίδια τα προϊόντα των οποίωνεπάγουν τη φλεγμονή. Σε κάποιες περιπτώσεις τα αίτια εμφάνισής τους είναι πολυγονιδιακής ή πολυπαραγοντικής προέλευσης. Σκοπός της παρούσας διπλωματικής εργασίας, είναι η καταγραφή και ο προσδιορισμός της συχνότητάς γενετικών αλλαγών σε παιδιατρικούς ασθενείς στην Ελλάδα και αφορούν σε γονίδια που σχετίζονται με τον Οικογενή Μεσογειακό Πυρετό (ΟΜΠ), ο οποίος είναι και το συχνότερο κληρονομικό αυτοφλεγμονώδες νόσημα, την ανεπάρκεια μεβαλονικής κινάσης (MKD) ή σύνδρομο υπερ-ανοσοσφαιριναιμίας D (HIDS), το περιοδικό εμπύρετο σύνδρομο που σχετίζεται με τον παράγοντα ΤΝF – a (TRAPS) και τα αυτοφλεγμονώδη σύνδρομα που σχετίζονται με την κρυοπυρίνη (CAPS). Στην εργασία περιγράφηκε, επίσης, το σύνδρομο περιοδικού πυρετού, φαρυγγοαμυγδαλίτιδας, αφθών και τραχηλικής λεμφαδενίτιδας (PFAPA), το οποίο παρουσιάζει κοινά κλινικά συμπτώματα με τα παραπάνω νοσήματα, χωρίς όμως να έχει συσχετιστεί με κάποιο συγκεκριμένο γονίδιο μέχρι σήμερα. Τα γονίδια που εξετάσθηκαν ήταν: MEFV, MVK, TNFRSF1A και NLPR3 και αναλύθηκε η συσχέτισή τους με τα κλινικά στοιχεία των ασθενών που φέρουν γενετικές αλλαγές. Η συλλογή και ανάλυση των δειγμάτων πραγματοποιήθηκε με τη συνεργασία του Εργαστηρίου Κλινικής Βιοχημείας του Π.Γ.Ν «Αττικόν» και της Γ’ Παιδιατρικής Κλινικής του Π.Γ.Ν «Αττικόν». Η μεθοδολογία που χρησιμοποιήθηκε για την ανάλυσή των δειγμάτων, περιελάβανε απομόνωση DNA, ενίσχυση των DNA τμημάτων ενδιαφέροντος με την μέθοδο της αλυσιδωτής αντίδρασης πολυμεράσης και τέλος την άμεση αλληλούχηση των προϊόντων PCR (Sanger sequencing).","abstract_has_math":false,"creators":["Οικονομίδου Μαρία","Economidou Maria"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2023,"date_issued":"2023","date_published":"2023","updated_at":"2026-11-19T06:22:56Z","subjects":["Θετικές Επιστήμες","Science"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3337718"],"render_values":[{"text":"uoadl:3337718","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3337718","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3337718","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A3337718","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Οικονομίδου Μαρία","Economidou Maria"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2023"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Θετικές Επιστήμες","Science"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3337718","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3337718"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Τα αυτοφλεγμονώδη νοσήματα, είναι ένα σύνολο διαταραχών που εμφανίζονται ως αποτέλεσμα της απορρύθμισης του συστήματος της μη ειδικής φυσικής ανοσίας, οδηγούν σε υποτροπιάζοντα επεισόδια συστηματικών φλεγμονών και επηρεάζουν πολλαπλά οργανικά συστήματα. Εμφανίζονται, κυρίως, κατά τη βρεφική ή την παιδική ηλικία και έχουν κύριο κλινικό χαρακτηριστικό τον πυρετό, σε συνδυασμό με άλλα συμπτώματα που εντοπίζονται στις αρθρώσεις, το δέρμα, τους ορογόνους υμένες, το γαστρεντερικό σωλήνα, ενώ συνοδεύονται και από άλλες κλινικές και εργαστηριακές ενδείξεις φλεγμονής. Η διαφορά μεταξύ των αυτοάνοσων και των αυτοφλεγμονωδών νοσημάτων είναι πως τα αυτοφλεγμονώδη νοσήματα αφορούν δυσλειτουργίες του εγγενούς ανοσοποιητικού συστήματος, ενώ τα αυτοάνοσα νοσήματα, αφορούν δυσλειτουργίες του επίκτητου ανοσοποιητικού συστήματος. Επιπλέον, στα αυτοάνοσα νοσήματα, το ανοσοποιητικό σύστημα «απαντά» με αυτοαντισώματα. Στις περισσότερες περιπτώσεις, τα αυτοφλεγμονώδη νοσήματα έχουν ισχυρό γενετικό υπόβαθρο με ενεργοποιητικές ή απενεργοποιητικές γενετικές αλλαγές σε διάφορα γονίδια τα προϊόντα των οποίωνεπάγουν τη φλεγμονή. Σε κάποιες περιπτώσεις τα αίτια εμφάνισής τους είναι πολυγονιδιακής ή πολυπαραγοντικής προέλευσης. Σκοπός της παρούσας διπλωματικής εργασίας, είναι η καταγραφή και ο προσδιορισμός της συχνότητάς γενετικών αλλαγών σε παιδιατρικούς ασθενείς στην Ελλάδα και αφορούν σε γονίδια που σχετίζονται με τον Οικογενή Μεσογειακό Πυρετό (ΟΜΠ), ο οποίος είναι και το συχνότερο κληρονομικό αυτοφλεγμονώδες νόσημα, την ανεπάρκεια μεβαλονικής κινάσης (MKD) ή σύνδρομο υπερ-ανοσοσφαιριναιμίας D (HIDS), το περιοδικό εμπύρετο σύνδρομο που σχετίζεται με τον παράγοντα ΤΝF – a (TRAPS) και τα αυτοφλεγμονώδη σύνδρομα που σχετίζονται με την κρυοπυρίνη (CAPS). Στην εργασία περιγράφηκε, επίσης, το σύνδρομο περιοδικού πυρετού, φαρυγγοαμυγδαλίτιδας, αφθών και τραχηλικής λεμφαδενίτιδας (PFAPA), το οποίο παρουσιάζει κοινά κλινικά συμπτώματα με τα παραπάνω νοσήματα, χωρίς όμως να έχει συσχετιστεί με κάποιο συγκεκριμένο γονίδιο μέχρι σήμερα. Τα γονίδια που εξετάσθηκαν ήταν: MEFV, MVK, TNFRSF1A και NLPR3 και αναλύθηκε η συσχέτισή τους με τα κλινικά στοιχεία των ασθενών που φέρουν γενετικές αλλαγές. Η συλλογή και ανάλυση των δειγμάτων πραγματοποιήθηκε με τη συνεργασία του Εργαστηρίου Κλινικής Βιοχημείας του Π.Γ.Ν «Αττικόν» και της Γ’ Παιδιατρικής Κλινικής του Π.Γ.Ν «Αττικόν». Η μεθοδολογία που χρησιμοποιήθηκε για την ανάλυσή των δειγμάτων, περιελάβανε απομόνωση DNA, ενίσχυση των DNA τμημάτων ενδιαφέροντος με την μέθοδο της αλυσιδωτής αντίδρασης πολυμεράσης και τέλος την άμεση αλληλούχηση των προϊόντων PCR (Sanger sequencing).","Autoinflammatory syndromes are a group of disorders, which are caused by a dysregulation of the non-specific innate immune system and lead to recurrent episodes of systemic inflammation, affecting multiple organ systems. They present with recurrent episodes of fever and other clinical manifestations that occur in the joints, skin, serous membranes, gastrointestinal tract in infancy or childhood and are accompanied by other clinical and laboratory signs of inflammation. The main difference between autoimmune and autoinflammatory disorders, is that the autoinflammatory disorders refer to dysregulation of innate immune system in the absence of autoantibodies or autoreactive T cells. On the other hand, autoimmune disorders, affect the regulation of adaptive immune system. In most cases, the diseases have a strong genetic background, with gain-of-function or loss-of-function mutations in various genes which promote inflammation. However, they can also be of polygenic or multifactorial origin. We aimed at identifying the genetic variants that have been associated with the development of Familial Mediterranean Fever (FMF), which is the most common autoinflammatory diseases, Mevalonate Kinase Deficiency (MKD) or Hyper-IgD (Immunoglobulin D) Syndrome (HIDS), Tumour Necrosis Factor (TNF) Receptor – Associated periodic syndrome (TRAPS) and Cryopyrin associated periodic syndromes (CAPS) among pediatric patients in Greece and record their prevalence. We also refer to the Periodic Fever, Aphthous stomatitis, Pharyngitis and cervical Adenitis (PFAPA), which has not a clear genetic background yet. We studied the MEFV, MVK, TNFRSF1A and NLPR3 genes and the correlation between detected genetic variants with the clinical findings of the patients. Samples were collected and analyzed through the collaboration between Laboratory of Clinical biochemistry and 3rd Department of Paediatrics of “Attikon” General University Hospital of Athens. The methodology used in the present study involved DNA extraction, quality control of extracted DNA, polymerase chain reaction (PCR) of selected genomic regions, and direct (Sanger) sequencing of the PCR products."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Μοριακή διάγνωση σπανίων γενετικών νοσημάτων με αλληλούχιση νουκλεοτιδίων"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Οικονομίδου Μαρία","Economidou Maria"],"dc:date":["2023"],"dc:description":["Τα αυτοφλεγμονώδη νοσήματα, είναι ένα σύνολο διαταραχών που εμφανίζονται ως αποτέλεσμα της απορρύθμισης του συστήματος της μη ειδικής φυσικής ανοσίας, οδηγούν σε υποτροπιάζοντα επεισόδια συστηματικών φλεγμονών και επηρεάζουν πολλαπλά οργανικά συστήματα. Εμφανίζονται, κυρίως, κατά τη βρεφική ή την παιδική ηλικία και έχουν κύριο κλινικό χαρακτηριστικό τον πυρετό, σε συνδυασμό με άλλα συμπτώματα που εντοπίζονται στις αρθρώσεις, το δέρμα, τους ορογόνους υμένες, το γαστρεντερικό σωλήνα, ενώ συνοδεύονται και από άλλες κλινικές και εργαστηριακές ενδείξεις φλεγμονής. Η διαφορά μεταξύ των αυτοάνοσων και των αυτοφλεγμονωδών νοσημάτων είναι πως τα αυτοφλεγμονώδη νοσήματα αφορούν δυσλειτουργίες του εγγενούς ανοσοποιητικού συστήματος, ενώ τα αυτοάνοσα νοσήματα, αφορούν δυσλειτουργίες του επίκτητου ανοσοποιητικού συστήματος. Επιπλέον, στα αυτοάνοσα νοσήματα, το ανοσοποιητικό σύστημα «απαντά» με αυτοαντισώματα. Στις περισσότερες περιπτώσεις, τα αυτοφλεγμονώδη νοσήματα έχουν ισχυρό γενετικό υπόβαθρο με ενεργοποιητικές ή απενεργοποιητικές γενετικές αλλαγές σε διάφορα γονίδια τα προϊόντα των οποίωνεπάγουν τη φλεγμονή. Σε κάποιες περιπτώσεις τα αίτια εμφάνισής τους είναι πολυγονιδιακής ή πολυπαραγοντικής προέλευσης. Σκοπός της παρούσας διπλωματικής εργασίας, είναι η καταγραφή και ο προσδιορισμός της συχνότητάς γενετικών αλλαγών σε παιδιατρικούς ασθενείς στην Ελλάδα και αφορούν σε γονίδια που σχετίζονται με τον Οικογενή Μεσογειακό Πυρετό (ΟΜΠ), ο οποίος είναι και το συχνότερο κληρονομικό αυτοφλεγμονώδες νόσημα, την ανεπάρκεια μεβαλονικής κινάσης (MKD) ή σύνδρομο υπερ-ανοσοσφαιριναιμίας D (HIDS), το περιοδικό εμπύρετο σύνδρομο που σχετίζεται με τον παράγοντα ΤΝF – a (TRAPS) και τα αυτοφλεγμονώδη σύνδρομα που σχετίζονται με την κρυοπυρίνη (CAPS). Στην εργασία περιγράφηκε, επίσης, το σύνδρομο περιοδικού πυρετού, φαρυγγοαμυγδαλίτιδας, αφθών και τραχηλικής λεμφαδενίτιδας (PFAPA), το οποίο παρουσιάζει κοινά κλινικά συμπτώματα με τα παραπάνω νοσήματα, χωρίς όμως να έχει συσχετιστεί με κάποιο συγκεκριμένο γονίδιο μέχρι σήμερα. Τα γονίδια που εξετάσθηκαν ήταν: MEFV, MVK, TNFRSF1A και NLPR3 και αναλύθηκε η συσχέτισή τους με τα κλινικά στοιχεία των ασθενών που φέρουν γενετικές αλλαγές. Η συλλογή και ανάλυση των δειγμάτων πραγματοποιήθηκε με τη συνεργασία του Εργαστηρίου Κλινικής Βιοχημείας του Π.Γ.Ν «Αττικόν» και της Γ’ Παιδιατρικής Κλινικής του Π.Γ.Ν «Αττικόν». Η μεθοδολογία που χρησιμοποιήθηκε για την ανάλυσή των δειγμάτων, περιελάβανε απομόνωση DNA, ενίσχυση των DNA τμημάτων ενδιαφέροντος με την μέθοδο της αλυσιδωτής αντίδρασης πολυμεράσης και τέλος την άμεση αλληλούχηση των προϊόντων PCR (Sanger sequencing).","Autoinflammatory syndromes are a group of disorders, which are caused by a dysregulation of the non-specific innate immune system and lead to recurrent episodes of systemic inflammation, affecting multiple organ systems. They present with recurrent episodes of fever and other clinical manifestations that occur in the joints, skin, serous membranes, gastrointestinal tract in infancy or childhood and are accompanied by other clinical and laboratory signs of inflammation. The main difference between autoimmune and autoinflammatory disorders, is that the autoinflammatory disorders refer to dysregulation of innate immune system in the absence of autoantibodies or autoreactive T cells. On the other hand, autoimmune disorders, affect the regulation of adaptive immune system. In most cases, the diseases have a strong genetic background, with gain-of-function or loss-of-function mutations in various genes which promote inflammation. However, they can also be of polygenic or multifactorial origin. We aimed at identifying the genetic variants that have been associated with the development of Familial Mediterranean Fever (FMF), which is the most common autoinflammatory diseases, Mevalonate Kinase Deficiency (MKD) or Hyper-IgD (Immunoglobulin D) Syndrome (HIDS), Tumour Necrosis Factor (TNF) Receptor – Associated periodic syndrome (TRAPS) and Cryopyrin associated periodic syndromes (CAPS) among pediatric patients in Greece and record their prevalence. We also refer to the Periodic Fever, Aphthous stomatitis, Pharyngitis and cervical Adenitis (PFAPA), which has not a clear genetic background yet. We studied the MEFV, MVK, TNFRSF1A and NLPR3 genes and the correlation between detected genetic variants with the clinical findings of the patients. Samples were collected and analyzed through the collaboration between Laboratory of Clinical biochemistry and 3rd Department of Paediatrics of “Attikon” General University Hospital of Athens. The methodology used in the present study involved DNA extraction, quality control of extracted DNA, polymerase chain reaction (PCR) of selected genomic regions, and direct (Sanger) sequencing of the PCR products."],"dc:identifier":["uoadl:3337718","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3337718"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Θετικές Επιστήμες","Science"],"dc:title":["Μοριακή διάγνωση σπανίων γενετικών νοσημάτων με αλληλούχιση νουκλεοτιδίων"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T06:22:56Z"}