{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:3338738"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:3338738","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Η σχετική συχνότητα των διαγνωσθέντων παρεγκεφαλιδικών συνδρόμων σε πανεπιστημιακό νευρολογικό τμήμα στην Ελλάδα","abstract":"Εισαγωγή: Οι παρεγκεφαλιδικές αταξίες συγκροτούν ετερογενή ομάδα νευρολογικών διαταραχών συμπεριλαμβανομένων των γενετικών και επίκτητων μορφών. Χαρακτηρίζονται από εκφύλιση της παρεγκεφαλίδας ή/και των συνδέσεών της και συνοδεύονται από νευρολογικά και άλλα συστηματικά συμπτώματα. Σκοπός: Αντικείμενο της παρούσης μελέτης αποτελεί ο προσδιορισμός των δημογραφικών και κλινικών χαρακτηριστικών καθώς και της αιτιολογίας και σχετικής συχνότητας των παρεγκεφαλιδικών συνδρόμων με αταξία όπως διαγνώσθηκαν σε Ειδικό Τμήμα Γνωστικών και Κινητικών Διαταραχών Τριτοβάθμιας Νευρολογικής κλινικής στην Ελλάδα. Ασθενείς με απομυελινωτικής ή αγγειακής αρχής αταξία δε συμπεριλήφθηκαν στην παρούσα μελέτη. Υλικό/Μέθοδοι: Πραγματοποιήθηκε αναδρομική μελέτη 1628 ασθενών με νευρολογική σημειολογία που νοσηλεύτηκαν για τη χρονική περίοδο Δεκέμβριος 2011-Δεκέμβριος 2018 στην Α’ Νευρολογική κλινική του Πανεπιστημίου Αθηνών στο Αιγινήτειο Νοσοκομείο. Οι ασθενείς υποβλήθηκαν σε ενδελεχή κλινικό (κλινική εξέταση, ατομικό και οικογενειακό ιστορικό), απεικονιστικό (χρήση αξονικού ή/και μαγνητικού τομογράφου) και εργαστηριακό έλεγχο (εξετάσεις αίματος και εγκεφαλονωτιαίου υγρού) συμπεριλαμβανομένης μοριακής γενετικής ανάλυσης, όπου κρίθηκε πιθανή η διάγνωση κληρονομικής αταξίας (SCA1, 2, 3, 6, 7, 17 και DRPLA). Αποτελέσματα: Στο σύνολο 1628 ασθενών τέθηκε η διάγνωση παρεγκεφαλιδικού συνδρόμου σε 141 (76 άνδρες, 65 γυναίκες). Η μέση ηλικία και το (SD) ήταν 63.60 (13.1) έτη. Δεκαεννιά ασθενείς (13.5%) διαγνώσθηκαν με κληρονομική και 122 (86.5%) με μη κληρονομική αταξία. Η ατροφία πολλαπλών συστημάτων (MSA) ήταν η πιο συχνή επίκτητη εκφυλιστική αταξία σε ποσοστό 50% των ασθενών. Οι περισσότεροι ασθενείς με κληρονομική αταξία παρουσίασαν θετικό οικογενειακό ιστορικό και η διάγνωση επιβεβαιώθηκε με γενετικό έλεγχο, ειδικά για τις νωτιαιοπαρεγκεφαλιδικές αταξίες (SCA) επικρατητικού τύπου (7.1%). Η παρεγκεφαλιδική ατροφία ήταν το προεξάρχον απεικονιστικό εύρημα στους ασθενείς με κληρονομικές και εκφυλιστικές αταξίες. Πυραμιδικά και εξωπυραμιδικά συμπτώματα εμφάνισαν κυρίως οι ασθενείς με μη καθορισμένου και εκφυλιστικού τύπου αταξία. Σύμφωνα με την κλίμακα MMSE, σοβαρή γνωσιακή έκπτωση παρουσιάστηκε σε ασθενείς με εκφυλιστικές, αυτοάνοσες ή παρανεοπλασματικές αταξίες, ενώ μέτρια ή καθόλου σοβαρά ελλείμματα περιγράφηκαν σε ασθενείς με MSA. Συμπεράσματα: Η διαγνωστική προσέγγιση ενός αταξικού ασθενή απαιτεί επισταμένη κλινική αξιολόγηση, η οποία συχνά βασίζεται στο συνδυασμό εργαστηριακών και νευροαπεικονιστικών ευρημάτων. Περίπου το 1/3 των ασθενών παραμένει χωρίς αιτιολογική διάγνωση. Το ευρύ φάσμα κλινικών φαινοτύπων και γενετικών αιτιών στις κληρονομικές αταξίες απαιτεί προσφυγή σε μοριακές τεχνικές με σκοπό να ταυτοποιηθούν ακόμη και οι σπανιότερες μορφές των αταξιών.","abstract_html":"Εισαγωγή: Οι παρεγκεφαλιδικές αταξίες συγκροτούν ετερογενή ομάδα νευρολογικών διαταραχών συμπεριλαμβανομένων των γενετικών και επίκτητων μορφών. Χαρακτηρίζονται από εκφύλιση της παρεγκεφαλίδας ή/και των συνδέσεών της και συνοδεύονται από νευρολογικά και άλλα συστηματικά συμπτώματα. Σκοπός: Αντικείμενο της παρούσης μελέτης αποτελεί ο προσδιορισμός των δημογραφικών και κλινικών χαρακτηριστικών καθώς και της αιτιολογίας και σχετικής συχνότητας των παρεγκεφαλιδικών συνδρόμων με αταξία όπως διαγνώσθηκαν σε Ειδικό Τμήμα Γνωστικών και Κινητικών Διαταραχών Τριτοβάθμιας Νευρολογικής κλινικής στην Ελλάδα. Ασθενείς με απομυελινωτικής ή αγγειακής αρχής αταξία δε συμπεριλήφθηκαν στην παρούσα μελέτη. Υλικό/Μέθοδοι: Πραγματοποιήθηκε αναδρομική μελέτη 1628 ασθενών με νευρολογική σημειολογία που νοσηλεύτηκαν για τη χρονική περίοδο Δεκέμβριος 2011-Δεκέμβριος 2018 στην Α’ Νευρολογική κλινική του Πανεπιστημίου Αθηνών στο Αιγινήτειο Νοσοκομείο. Οι ασθενείς υποβλήθηκαν σε ενδελεχή κλινικό (κλινική εξέταση, ατομικό και οικογενειακό ιστορικό), απεικονιστικό (χρήση αξονικού ή/και μαγνητικού τομογράφου) και εργαστηριακό έλεγχο (εξετάσεις αίματος και εγκεφαλονωτιαίου υγρού) συμπεριλαμβανομένης μοριακής γενετικής ανάλυσης, όπου κρίθηκε πιθανή η διάγνωση κληρονομικής αταξίας (SCA1, 2, 3, 6, 7, 17 και DRPLA). Αποτελέσματα: Στο σύνολο 1628 ασθενών τέθηκε η διάγνωση παρεγκεφαλιδικού συνδρόμου σε 141 (76 άνδρες, 65 γυναίκες). Η μέση ηλικία και το (SD) ήταν 63.60 (13.1) έτη. Δεκαεννιά ασθενείς (13.5%) διαγνώσθηκαν με κληρονομική και 122 (86.5%) με μη κληρονομική αταξία. Η ατροφία πολλαπλών συστημάτων (MSA) ήταν η πιο συχνή επίκτητη εκφυλιστική αταξία σε ποσοστό 50% των ασθενών. Οι περισσότεροι ασθενείς με κληρονομική αταξία παρουσίασαν θετικό οικογενειακό ιστορικό και η διάγνωση επιβεβαιώθηκε με γενετικό έλεγχο, ειδικά για τις νωτιαιοπαρεγκεφαλιδικές αταξίες (SCA) επικρατητικού τύπου (7.1%). Η παρεγκεφαλιδική ατροφία ήταν το προεξάρχον απεικονιστικό εύρημα στους ασθενείς με κληρονομικές και εκφυλιστικές αταξίες. Πυραμιδικά και εξωπυραμιδικά συμπτώματα εμφάνισαν κυρίως οι ασθενείς με μη καθορισμένου και εκφυλιστικού τύπου αταξία. Σύμφωνα με την κλίμακα MMSE, σοβαρή γνωσιακή έκπτωση παρουσιάστηκε σε ασθενείς με εκφυλιστικές, αυτοάνοσες ή παρανεοπλασματικές αταξίες, ενώ μέτρια ή καθόλου σοβαρά ελλείμματα περιγράφηκαν σε ασθενείς με MSA. Συμπεράσματα: Η διαγνωστική προσέγγιση ενός αταξικού ασθενή απαιτεί επισταμένη κλινική αξιολόγηση, η οποία συχνά βασίζεται στο συνδυασμό εργαστηριακών και νευροαπεικονιστικών ευρημάτων. Περίπου το 1/3 των ασθενών παραμένει χωρίς αιτιολογική διάγνωση. Το ευρύ φάσμα κλινικών φαινοτύπων και γενετικών αιτιών στις κληρονομικές αταξίες απαιτεί προσφυγή σε μοριακές τεχνικές με σκοπό να ταυτοποιηθούν ακόμη και οι σπανιότερες μορφές των αταξιών.","abstract_has_math":false,"creators":["Καρακατσάνη Ελευθερία","Karakatsani Eleftheria"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2023,"date_issued":"2023","date_published":"2023","updated_at":"2026-11-19T06:23:02Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3338738"],"render_values":[{"text":"uoadl:3338738","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3338738","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3338738","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A3338738","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Καρακατσάνη Ελευθερία","Karakatsani Eleftheria"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2023"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3338738","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3338738"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Εισαγωγή: Οι παρεγκεφαλιδικές αταξίες συγκροτούν ετερογενή ομάδα νευρολογικών διαταραχών συμπεριλαμβανομένων των γενετικών και επίκτητων μορφών. Χαρακτηρίζονται από εκφύλιση της παρεγκεφαλίδας ή/και των συνδέσεών της και συνοδεύονται από νευρολογικά και άλλα συστηματικά συμπτώματα. Σκοπός: Αντικείμενο της παρούσης μελέτης αποτελεί ο προσδιορισμός των δημογραφικών και κλινικών χαρακτηριστικών καθώς και της αιτιολογίας και σχετικής συχνότητας των παρεγκεφαλιδικών συνδρόμων με αταξία όπως διαγνώσθηκαν σε Ειδικό Τμήμα Γνωστικών και Κινητικών Διαταραχών Τριτοβάθμιας Νευρολογικής κλινικής στην Ελλάδα. Ασθενείς με απομυελινωτικής ή αγγειακής αρχής αταξία δε συμπεριλήφθηκαν στην παρούσα μελέτη. Υλικό/Μέθοδοι: Πραγματοποιήθηκε αναδρομική μελέτη 1628 ασθενών με νευρολογική σημειολογία που νοσηλεύτηκαν για τη χρονική περίοδο Δεκέμβριος 2011-Δεκέμβριος 2018 στην Α’ Νευρολογική κλινική του Πανεπιστημίου Αθηνών στο Αιγινήτειο Νοσοκομείο. Οι ασθενείς υποβλήθηκαν σε ενδελεχή κλινικό (κλινική εξέταση, ατομικό και οικογενειακό ιστορικό), απεικονιστικό (χρήση αξονικού ή/και μαγνητικού τομογράφου) και εργαστηριακό έλεγχο (εξετάσεις αίματος και εγκεφαλονωτιαίου υγρού) συμπεριλαμβανομένης μοριακής γενετικής ανάλυσης, όπου κρίθηκε πιθανή η διάγνωση κληρονομικής αταξίας (SCA1, 2, 3, 6, 7, 17 και DRPLA). Αποτελέσματα: Στο σύνολο 1628 ασθενών τέθηκε η διάγνωση παρεγκεφαλιδικού συνδρόμου σε 141 (76 άνδρες, 65 γυναίκες). Η μέση ηλικία και το (SD) ήταν 63.60 (13.1) έτη. Δεκαεννιά ασθενείς (13.5%) διαγνώσθηκαν με κληρονομική και 122 (86.5%) με μη κληρονομική αταξία. Η ατροφία πολλαπλών συστημάτων (MSA) ήταν η πιο συχνή επίκτητη εκφυλιστική αταξία σε ποσοστό 50% των ασθενών. Οι περισσότεροι ασθενείς με κληρονομική αταξία παρουσίασαν θετικό οικογενειακό ιστορικό και η διάγνωση επιβεβαιώθηκε με γενετικό έλεγχο, ειδικά για τις νωτιαιοπαρεγκεφαλιδικές αταξίες (SCA) επικρατητικού τύπου (7.1%). Η παρεγκεφαλιδική ατροφία ήταν το προεξάρχον απεικονιστικό εύρημα στους ασθενείς με κληρονομικές και εκφυλιστικές αταξίες. Πυραμιδικά και εξωπυραμιδικά συμπτώματα εμφάνισαν κυρίως οι ασθενείς με μη καθορισμένου και εκφυλιστικού τύπου αταξία. Σύμφωνα με την κλίμακα MMSE, σοβαρή γνωσιακή έκπτωση παρουσιάστηκε σε ασθενείς με εκφυλιστικές, αυτοάνοσες ή παρανεοπλασματικές αταξίες, ενώ μέτρια ή καθόλου σοβαρά ελλείμματα περιγράφηκαν σε ασθενείς με MSA. Συμπεράσματα: Η διαγνωστική προσέγγιση ενός αταξικού ασθενή απαιτεί επισταμένη κλινική αξιολόγηση, η οποία συχνά βασίζεται στο συνδυασμό εργαστηριακών και νευροαπεικονιστικών ευρημάτων. Περίπου το 1/3 των ασθενών παραμένει χωρίς αιτιολογική διάγνωση. Το ευρύ φάσμα κλινικών φαινοτύπων και γενετικών αιτιών στις κληρονομικές αταξίες απαιτεί προσφυγή σε μοριακές τεχνικές με σκοπό να ταυτοποιηθούν ακόμη και οι σπανιότερες μορφές των αταξιών.","Introduction: Cerebellar ataxias are a heterogeneous group of neurological disorders comprising diseases of both genetic and acquired origin. Patients with ataxia are characterized by degeneration of the cerebellum and/or its associated connections, and accompanied by a variety of neurological and other systemic symptoms. Purpose: This review aims to introduce the demographic and clinical features, the etiology and relative frequency of diagnosed cerebellar syndromes at an academic neurological department of cognitive and motor disorders in Greece. Patients with ataxia associated with autoimmune or vascular mechanisms were not included in this study. Material/Methods: A retrospective study of 1628 patients with neurological disorders was conducted in the First Department of Neurology in Eginition Hospital of National and Kapodistrian University of Athens over a period of December 2011 and December 2018. To approach patients was necessary a systematic evaluation (physical examination, clinical and family history), neuroimaging (CT and MRI), laboratory tests (blood and CSF studies) and genetic screening for SCA1, 2, 3, 6, 7, 17 and DRPLA, if an inherited ataxia was suspected. Results: In all, 1628 patients were examined and 141 patients exhibit a cerebellar syndrome were 76 men and 65 women, mean age (SD) of onset was 63.60 (13,1) and 19 (13.5%) were diagnosed with hereditary ataxias and 122 (86.5%) with non-hereditary ataxias. MSA was the most common acquired degenerative ataxia, accounting for 50% of patients. Most patients with hereditary ataxia had a positive family history and diagnosis was confirmed with genetic testing, especially included spinocerebellar ataxias (7.1%). Cerebellar atrophy was predominent neuroimaging finding in patients with genetic and degenerative ataxias. Pyramidal and extrapyramidal signs were mainly expressed in patients with undetermined and degenerative etiology of ataxia. According to MMSE, severe cognitive impairment was found in most patients with degenerative, autoimmune or paraneoplastic cerebellar ataxias but mild or no significant deficits were described in MSA patients. Conclusions: Diagnostic work-up of an ataxic patient demands an in-depth clinical evaluation, often based on combinations of laboratory and neuroimaging assessments. Approximately 1/3 of patients remain undiagnosed. The wide spectrum of clinical phenotypes and genetic causes of inherited ataxias requires seeking in molecular strategies to identify even the rarest forms of ataxias."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Η σχετική συχνότητα των διαγνωσθέντων παρεγκεφαλιδικών συνδρόμων σε πανεπιστημιακό νευρολογικό τμήμα στην Ελλάδα"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Καρακατσάνη Ελευθερία","Karakatsani Eleftheria"],"dc:date":["2023"],"dc:description":["Εισαγωγή: Οι παρεγκεφαλιδικές αταξίες συγκροτούν ετερογενή ομάδα νευρολογικών διαταραχών συμπεριλαμβανομένων των γενετικών και επίκτητων μορφών. Χαρακτηρίζονται από εκφύλιση της παρεγκεφαλίδας ή/και των συνδέσεών της και συνοδεύονται από νευρολογικά και άλλα συστηματικά συμπτώματα. Σκοπός: Αντικείμενο της παρούσης μελέτης αποτελεί ο προσδιορισμός των δημογραφικών και κλινικών χαρακτηριστικών καθώς και της αιτιολογίας και σχετικής συχνότητας των παρεγκεφαλιδικών συνδρόμων με αταξία όπως διαγνώσθηκαν σε Ειδικό Τμήμα Γνωστικών και Κινητικών Διαταραχών Τριτοβάθμιας Νευρολογικής κλινικής στην Ελλάδα. Ασθενείς με απομυελινωτικής ή αγγειακής αρχής αταξία δε συμπεριλήφθηκαν στην παρούσα μελέτη. Υλικό/Μέθοδοι: Πραγματοποιήθηκε αναδρομική μελέτη 1628 ασθενών με νευρολογική σημειολογία που νοσηλεύτηκαν για τη χρονική περίοδο Δεκέμβριος 2011-Δεκέμβριος 2018 στην Α’ Νευρολογική κλινική του Πανεπιστημίου Αθηνών στο Αιγινήτειο Νοσοκομείο. Οι ασθενείς υποβλήθηκαν σε ενδελεχή κλινικό (κλινική εξέταση, ατομικό και οικογενειακό ιστορικό), απεικονιστικό (χρήση αξονικού ή/και μαγνητικού τομογράφου) και εργαστηριακό έλεγχο (εξετάσεις αίματος και εγκεφαλονωτιαίου υγρού) συμπεριλαμβανομένης μοριακής γενετικής ανάλυσης, όπου κρίθηκε πιθανή η διάγνωση κληρονομικής αταξίας (SCA1, 2, 3, 6, 7, 17 και DRPLA). Αποτελέσματα: Στο σύνολο 1628 ασθενών τέθηκε η διάγνωση παρεγκεφαλιδικού συνδρόμου σε 141 (76 άνδρες, 65 γυναίκες). Η μέση ηλικία και το (SD) ήταν 63.60 (13.1) έτη. Δεκαεννιά ασθενείς (13.5%) διαγνώσθηκαν με κληρονομική και 122 (86.5%) με μη κληρονομική αταξία. Η ατροφία πολλαπλών συστημάτων (MSA) ήταν η πιο συχνή επίκτητη εκφυλιστική αταξία σε ποσοστό 50% των ασθενών. Οι περισσότεροι ασθενείς με κληρονομική αταξία παρουσίασαν θετικό οικογενειακό ιστορικό και η διάγνωση επιβεβαιώθηκε με γενετικό έλεγχο, ειδικά για τις νωτιαιοπαρεγκεφαλιδικές αταξίες (SCA) επικρατητικού τύπου (7.1%). Η παρεγκεφαλιδική ατροφία ήταν το προεξάρχον απεικονιστικό εύρημα στους ασθενείς με κληρονομικές και εκφυλιστικές αταξίες. Πυραμιδικά και εξωπυραμιδικά συμπτώματα εμφάνισαν κυρίως οι ασθενείς με μη καθορισμένου και εκφυλιστικού τύπου αταξία. Σύμφωνα με την κλίμακα MMSE, σοβαρή γνωσιακή έκπτωση παρουσιάστηκε σε ασθενείς με εκφυλιστικές, αυτοάνοσες ή παρανεοπλασματικές αταξίες, ενώ μέτρια ή καθόλου σοβαρά ελλείμματα περιγράφηκαν σε ασθενείς με MSA. Συμπεράσματα: Η διαγνωστική προσέγγιση ενός αταξικού ασθενή απαιτεί επισταμένη κλινική αξιολόγηση, η οποία συχνά βασίζεται στο συνδυασμό εργαστηριακών και νευροαπεικονιστικών ευρημάτων. Περίπου το 1/3 των ασθενών παραμένει χωρίς αιτιολογική διάγνωση. Το ευρύ φάσμα κλινικών φαινοτύπων και γενετικών αιτιών στις κληρονομικές αταξίες απαιτεί προσφυγή σε μοριακές τεχνικές με σκοπό να ταυτοποιηθούν ακόμη και οι σπανιότερες μορφές των αταξιών.","Introduction: Cerebellar ataxias are a heterogeneous group of neurological disorders comprising diseases of both genetic and acquired origin. Patients with ataxia are characterized by degeneration of the cerebellum and/or its associated connections, and accompanied by a variety of neurological and other systemic symptoms. Purpose: This review aims to introduce the demographic and clinical features, the etiology and relative frequency of diagnosed cerebellar syndromes at an academic neurological department of cognitive and motor disorders in Greece. Patients with ataxia associated with autoimmune or vascular mechanisms were not included in this study. Material/Methods: A retrospective study of 1628 patients with neurological disorders was conducted in the First Department of Neurology in Eginition Hospital of National and Kapodistrian University of Athens over a period of December 2011 and December 2018. To approach patients was necessary a systematic evaluation (physical examination, clinical and family history), neuroimaging (CT and MRI), laboratory tests (blood and CSF studies) and genetic screening for SCA1, 2, 3, 6, 7, 17 and DRPLA, if an inherited ataxia was suspected. Results: In all, 1628 patients were examined and 141 patients exhibit a cerebellar syndrome were 76 men and 65 women, mean age (SD) of onset was 63.60 (13,1) and 19 (13.5%) were diagnosed with hereditary ataxias and 122 (86.5%) with non-hereditary ataxias. MSA was the most common acquired degenerative ataxia, accounting for 50% of patients. Most patients with hereditary ataxia had a positive family history and diagnosis was confirmed with genetic testing, especially included spinocerebellar ataxias (7.1%). Cerebellar atrophy was predominent neuroimaging finding in patients with genetic and degenerative ataxias. Pyramidal and extrapyramidal signs were mainly expressed in patients with undetermined and degenerative etiology of ataxia. According to MMSE, severe cognitive impairment was found in most patients with degenerative, autoimmune or paraneoplastic cerebellar ataxias but mild or no significant deficits were described in MSA patients. Conclusions: Diagnostic work-up of an ataxic patient demands an in-depth clinical evaluation, often based on combinations of laboratory and neuroimaging assessments. Approximately 1/3 of patients remain undiagnosed. The wide spectrum of clinical phenotypes and genetic causes of inherited ataxias requires seeking in molecular strategies to identify even the rarest forms of ataxias."],"dc:identifier":["uoadl:3338738","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3338738"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Η σχετική συχνότητα των διαγνωσθέντων παρεγκεφαλιδικών συνδρόμων σε πανεπιστημιακό νευρολογικό τμήμα στην Ελλάδα"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T06:23:02Z"}