{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:3338764"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:3338764","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Λεμφώματα μανδύα: επιδημιολογία, ιστολογική ταξινόμηση, βιολογία και θεραπευτική προσέγγιση","abstract":"Το λέμφωμα μανδύα είναι ένα non-Hodgkin λέμφωμα από ώριμα Β-κύτταρα (μικρού ή μεσαίου μεγέθους) που προέρχονται από τη ζώνη μανδύα των λεμφοζιδίων. Αντιπροσωπεύει το 5-7% όλων των λεμφωμάτων, με διάμεση ηλικία των ασθενών τα 65 έτη και με συχνότερη εμφάνιση στους άνδρες. Κατανέμεται σε τρεις υποποικιλίες. Το in-situ νεόπλασμα μανδύα (INMCN), το λέμφωμα μανδύα (MCL) και το μη λεμφαδενικό λέμφωμα μανδύα (nnMCL). Οι συχνότεροι υπότυποι του MCL είναι ο πλειόμορφος και ο βλαστοειδής, οι οποίοι είναι και πιο επιθετικοί. Ανοσοϊστοχημικά το MCL εκφράζει Cyclin D1 (στο 95%), SOX11 (στο 90%), δείκτες pan-B κυττάρων και αρκετά συχνά παρατηρείται υπεροχή της λάμδα αλυσίδας έναντι της κάππα. Τα ποσοστά του Ki67 και η έκφραση ή μη του p53 χρησιμοποιούνται ως βασικοί προγνωστικοί δείκτες. Τα γονίδια που έχουν σχετισθεί με το MCL είναι τα CCND1, TP53, CDKN2A, ATM, MYC και NOTCH μεταξύ άλλων. Με συχνότερη και σημαντικότερη τη διαμετάθεση t(11;14)(q13;q32) του γονιδίου CCND1. Ως κυριότερη θεραπεία πρώτης γραμμής είναι το R-CHOP, στη συνέχεια προβαίνουμε σε αυτόλογη μεταμόσχευση με ή χωρίς θεραπεία συντήρησης (αν ο ασθενής πληροί τα κριτήρια) αλλιώς δίνεται μόνο θεραπεία συντήρησης. Σε όλα (ως επί το πλείστων) τα σχήματα δίνεται Rituximab. Στη θεραπεία διάσωσης δίνονται σχήματα που δεν χρησιμοποιήθηκαν ως πρώτης γραμμής, ακτινοθεραπεία ( σε συμπωματική τοπική νόσο) και ως τελική λύση θεραπεία με CAR t-cell. Η σωστή ταυτοποίηση καθώς και η ένταξη του Rituximab στις θεραπείες αύξησε κατά πολύ το ποσοστό επιβίωσης των ασθενών. Η καλύτερη κατανόηση του μοριακού προφίλ της νόσου έχει ανοίξει το δρόμο σε νέες κλινικές δοκιμές με στόχο τη δημιουργία πιο εξειδικευμένων και αποτελεσματικότερων θεραπευτικών σχημάτων.","abstract_html":"Το λέμφωμα μανδύα είναι ένα non-Hodgkin λέμφωμα από ώριμα Β-κύτταρα (μικρού ή μεσαίου μεγέθους) που προέρχονται από τη ζώνη μανδύα των λεμφοζιδίων. Αντιπροσωπεύει το 5-7% όλων των λεμφωμάτων, με διάμεση ηλικία των ασθενών τα 65 έτη και με συχνότερη εμφάνιση στους άνδρες. Κατανέμεται σε τρεις υποποικιλίες. Το in-situ νεόπλασμα μανδύα (INMCN), το λέμφωμα μανδύα (MCL) και το μη λεμφαδενικό λέμφωμα μανδύα (nnMCL). Οι συχνότεροι υπότυποι του MCL είναι ο πλειόμορφος και ο βλαστοειδής, οι οποίοι είναι και πιο επιθετικοί. Ανοσοϊστοχημικά το MCL εκφράζει Cyclin D1 (στο 95%), SOX11 (στο 90%), δείκτες pan-B κυττάρων και αρκετά συχνά παρατηρείται υπεροχή της λάμδα αλυσίδας έναντι της κάππα. Τα ποσοστά του Ki67 και η έκφραση ή μη του p53 χρησιμοποιούνται ως βασικοί προγνωστικοί δείκτες. Τα γονίδια που έχουν σχετισθεί με το MCL είναι τα CCND1, TP53, CDKN2A, ATM, MYC και NOTCH μεταξύ άλλων. Με συχνότερη και σημαντικότερη τη διαμετάθεση t(11;14)(q13;q32) του γονιδίου CCND1. Ως κυριότερη θεραπεία πρώτης γραμμής είναι το R-CHOP, στη συνέχεια προβαίνουμε σε αυτόλογη μεταμόσχευση με ή χωρίς θεραπεία συντήρησης (αν ο ασθενής πληροί τα κριτήρια) αλλιώς δίνεται μόνο θεραπεία συντήρησης. Σε όλα (ως επί το πλείστων) τα σχήματα δίνεται Rituximab. Στη θεραπεία διάσωσης δίνονται σχήματα που δεν χρησιμοποιήθηκαν ως πρώτης γραμμής, ακτινοθεραπεία ( σε συμπωματική τοπική νόσο) και ως τελική λύση θεραπεία με CAR t-cell. Η σωστή ταυτοποίηση καθώς και η ένταξη του Rituximab στις θεραπείες αύξησε κατά πολύ το ποσοστό επιβίωσης των ασθενών. Η καλύτερη κατανόηση του μοριακού προφίλ της νόσου έχει ανοίξει το δρόμο σε νέες κλινικές δοκιμές με στόχο τη δημιουργία πιο εξειδικευμένων και αποτελεσματικότερων θεραπευτικών σχημάτων.","abstract_has_math":false,"creators":["Ιντζές Νικόλαος-Φίλιππος","Intzes Nikolaos-Filippos"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2023,"date_issued":"2023","date_published":"2023","updated_at":"2026-11-19T06:23:02Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3338764"],"render_values":[{"text":"uoadl:3338764","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3338764","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3338764","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A3338764","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Ιντζές Νικόλαος-Φίλιππος","Intzes Nikolaos-Filippos"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2023"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3338764","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3338764"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Το λέμφωμα μανδύα είναι ένα non-Hodgkin λέμφωμα από ώριμα Β-κύτταρα (μικρού ή μεσαίου μεγέθους) που προέρχονται από τη ζώνη μανδύα των λεμφοζιδίων. Αντιπροσωπεύει το 5-7% όλων των λεμφωμάτων, με διάμεση ηλικία των ασθενών τα 65 έτη και με συχνότερη εμφάνιση στους άνδρες. Κατανέμεται σε τρεις υποποικιλίες. Το in-situ νεόπλασμα μανδύα (INMCN), το λέμφωμα μανδύα (MCL) και το μη λεμφαδενικό λέμφωμα μανδύα (nnMCL). Οι συχνότεροι υπότυποι του MCL είναι ο πλειόμορφος και ο βλαστοειδής, οι οποίοι είναι και πιο επιθετικοί. Ανοσοϊστοχημικά το MCL εκφράζει Cyclin D1 (στο 95%), SOX11 (στο 90%), δείκτες pan-B κυττάρων και αρκετά συχνά παρατηρείται υπεροχή της λάμδα αλυσίδας έναντι της κάππα. Τα ποσοστά του Ki67 και η έκφραση ή μη του p53 χρησιμοποιούνται ως βασικοί προγνωστικοί δείκτες. Τα γονίδια που έχουν σχετισθεί με το MCL είναι τα CCND1, TP53, CDKN2A, ATM, MYC και NOTCH μεταξύ άλλων. Με συχνότερη και σημαντικότερη τη διαμετάθεση t(11;14)(q13;q32) του γονιδίου CCND1. Ως κυριότερη θεραπεία πρώτης γραμμής είναι το R-CHOP, στη συνέχεια προβαίνουμε σε αυτόλογη μεταμόσχευση με ή χωρίς θεραπεία συντήρησης (αν ο ασθενής πληροί τα κριτήρια) αλλιώς δίνεται μόνο θεραπεία συντήρησης. Σε όλα (ως επί το πλείστων) τα σχήματα δίνεται Rituximab. Στη θεραπεία διάσωσης δίνονται σχήματα που δεν χρησιμοποιήθηκαν ως πρώτης γραμμής, ακτινοθεραπεία ( σε συμπωματική τοπική νόσο) και ως τελική λύση θεραπεία με CAR t-cell. Η σωστή ταυτοποίηση καθώς και η ένταξη του Rituximab στις θεραπείες αύξησε κατά πολύ το ποσοστό επιβίωσης των ασθενών. Η καλύτερη κατανόηση του μοριακού προφίλ της νόσου έχει ανοίξει το δρόμο σε νέες κλινικές δοκιμές με στόχο τη δημιουργία πιο εξειδικευμένων και αποτελεσματικότερων θεραπευτικών σχημάτων.","Mantle lymphoma is a non-Hodgkin lymphoma of mature B-cells (small to medium-sized monomorphic cells) originating from the mantle zone of lymphoid follicles. It represents 5-7% of all lymphomas, with a median age of patients of 65 years, with a more frequent appearance in men. It is divided into three subvarieties. In-situ mantle neoplasm (INMCN), mantle lymphoma (MCL) and non-nodal mantle cell lymphoma (nnMCL). The most common subtypes of MCL are pleomorphic and blastoid, which tend to be more aggressive. Immunohistochemically, MCL expresses Cyclin D1 (in 95%), SOX11 (in 90%), pan-B cell markers, and a predominance of lambda over kappa chain is quite often. Ki67 and p53 expression are used as key prognostic markers. Genes that have been associated with MCL are CCND1, TP53, CDKN2A, ATM, MYC and NOTCH among others. With more frequent and significant the translocation t(11;14)(q13;q32) of the CCND1 gene. As primary therapy R-CHOP is chosen in most cases, followed by autologous transplantation with or without maintenance therapy (if the patient meets the criteria) otherwise only maintenance therapy is given. Rituximab is used in all regimens. Salvage therapy includes regimens that were not used as primary therapy, radiation therapy (in symptomatic local disease) and as a final solution CAR t-cell therapy. The correct diagnosis as well as the inclusion of Rituximab in treatments has greatly increased the survival rate of patients. A better understanding of the molecular profile of the disease has paved the way for new clinical trials aimed at creating more specific and effective treatment regimens."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Λεμφώματα μανδύα: επιδημιολογία, ιστολογική ταξινόμηση, βιολογία και θεραπευτική προσέγγιση"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Ιντζές Νικόλαος-Φίλιππος","Intzes Nikolaos-Filippos"],"dc:date":["2023"],"dc:description":["Το λέμφωμα μανδύα είναι ένα non-Hodgkin λέμφωμα από ώριμα Β-κύτταρα (μικρού ή μεσαίου μεγέθους) που προέρχονται από τη ζώνη μανδύα των λεμφοζιδίων. Αντιπροσωπεύει το 5-7% όλων των λεμφωμάτων, με διάμεση ηλικία των ασθενών τα 65 έτη και με συχνότερη εμφάνιση στους άνδρες. Κατανέμεται σε τρεις υποποικιλίες. Το in-situ νεόπλασμα μανδύα (INMCN), το λέμφωμα μανδύα (MCL) και το μη λεμφαδενικό λέμφωμα μανδύα (nnMCL). Οι συχνότεροι υπότυποι του MCL είναι ο πλειόμορφος και ο βλαστοειδής, οι οποίοι είναι και πιο επιθετικοί. Ανοσοϊστοχημικά το MCL εκφράζει Cyclin D1 (στο 95%), SOX11 (στο 90%), δείκτες pan-B κυττάρων και αρκετά συχνά παρατηρείται υπεροχή της λάμδα αλυσίδας έναντι της κάππα. Τα ποσοστά του Ki67 και η έκφραση ή μη του p53 χρησιμοποιούνται ως βασικοί προγνωστικοί δείκτες. Τα γονίδια που έχουν σχετισθεί με το MCL είναι τα CCND1, TP53, CDKN2A, ATM, MYC και NOTCH μεταξύ άλλων. Με συχνότερη και σημαντικότερη τη διαμετάθεση t(11;14)(q13;q32) του γονιδίου CCND1. Ως κυριότερη θεραπεία πρώτης γραμμής είναι το R-CHOP, στη συνέχεια προβαίνουμε σε αυτόλογη μεταμόσχευση με ή χωρίς θεραπεία συντήρησης (αν ο ασθενής πληροί τα κριτήρια) αλλιώς δίνεται μόνο θεραπεία συντήρησης. Σε όλα (ως επί το πλείστων) τα σχήματα δίνεται Rituximab. Στη θεραπεία διάσωσης δίνονται σχήματα που δεν χρησιμοποιήθηκαν ως πρώτης γραμμής, ακτινοθεραπεία ( σε συμπωματική τοπική νόσο) και ως τελική λύση θεραπεία με CAR t-cell. Η σωστή ταυτοποίηση καθώς και η ένταξη του Rituximab στις θεραπείες αύξησε κατά πολύ το ποσοστό επιβίωσης των ασθενών. Η καλύτερη κατανόηση του μοριακού προφίλ της νόσου έχει ανοίξει το δρόμο σε νέες κλινικές δοκιμές με στόχο τη δημιουργία πιο εξειδικευμένων και αποτελεσματικότερων θεραπευτικών σχημάτων.","Mantle lymphoma is a non-Hodgkin lymphoma of mature B-cells (small to medium-sized monomorphic cells) originating from the mantle zone of lymphoid follicles. It represents 5-7% of all lymphomas, with a median age of patients of 65 years, with a more frequent appearance in men. It is divided into three subvarieties. In-situ mantle neoplasm (INMCN), mantle lymphoma (MCL) and non-nodal mantle cell lymphoma (nnMCL). The most common subtypes of MCL are pleomorphic and blastoid, which tend to be more aggressive. Immunohistochemically, MCL expresses Cyclin D1 (in 95%), SOX11 (in 90%), pan-B cell markers, and a predominance of lambda over kappa chain is quite often. Ki67 and p53 expression are used as key prognostic markers. Genes that have been associated with MCL are CCND1, TP53, CDKN2A, ATM, MYC and NOTCH among others. With more frequent and significant the translocation t(11;14)(q13;q32) of the CCND1 gene. As primary therapy R-CHOP is chosen in most cases, followed by autologous transplantation with or without maintenance therapy (if the patient meets the criteria) otherwise only maintenance therapy is given. Rituximab is used in all regimens. Salvage therapy includes regimens that were not used as primary therapy, radiation therapy (in symptomatic local disease) and as a final solution CAR t-cell therapy. The correct diagnosis as well as the inclusion of Rituximab in treatments has greatly increased the survival rate of patients. A better understanding of the molecular profile of the disease has paved the way for new clinical trials aimed at creating more specific and effective treatment regimens."],"dc:identifier":["uoadl:3338764","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3338764"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Λεμφώματα μανδύα: επιδημιολογία, ιστολογική ταξινόμηση, βιολογία και θεραπευτική προσέγγιση"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T06:23:02Z"}