{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:3349420"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:3349420","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Επαγόμενα από ακτινοβολία σαρκώματα μαστού","abstract":"Ο καρκίνος του μαστού αντιπροσωπεύει τον πιο κοινό καρκίνο στις γυναίκες με 2.088.849 εκτιμώμενες νέες περιπτώσεις και την πρώτη σε συχνότητα αιτία θανάτου από καρκίνο με 626.679 εκτιμώμενους θανάτους παγκοσμίως, για το 20181. Η συντριπτική πλειοψηφία των διηθητικών καρκίνων του μαστού είναι αδενοκαρκινώματα, τα οποία αναπτύσσονται από την τελική πορολοβιακή μονάδα, ανεξάρτητα από τον ιστολογικό τύπο του νεοπλάσματος. Αντίθετα τα σαρκώματα του μαστού (ΣΜ), τα οποία για πρώτη φορα περιγράφηκαν από τον Chelius το 18282, είναι σπάνιες αλλά επιθετικές ιστολογικά ετερογενείς μη-επιθηλιακές κακοήθειες, οι οποίες αναπτύσσονται από το μεσέγχυμα του μαζικού αδένα3. Συνιστούν μια ειδική κλινικοπαθολογοανατομική οντότητα και παρόλο που ακόμα στις μέρες μας δεν υπάρχει ομοφωνία σχετικά με τον ακριβή ορισμό τους, θα πρέπει να διαχωρίζονται από τους κακοήθεις φυλλοειδείς όγκους και τα μεταπλαστικά καρκινώματα του μαστού4. Η σπανιότητα αυτών των όγκων περιορίζει τις περισσότερες μελέτες των σαρκωμάτων του μαστού σε μικρές αναδρομικές ανασκοπήσεις και σε περιπτώσεις αναφοράς, οι περισσότερες εκ των οποίων έχουν περιορισμένη περίοδο παρακολούθησης των ασθενών. Ωστόσο σε όλες τις σύγχρονες αναφορές για τα ΣΜ υπάρχει σαφής διάκριση μεταξύ των de novo αναπτυσσόμενων πρωτοπαθών σαρκωμάτων του μαστού (ΠΣΜ) και των δευτεροπαθών σαρκωμάτων του μαστού (ΔΣΜ), τα οποία αναπτύσσονται σε έδαφος χρονίου λεμφοιδήματος άνω άκρου (σύνδρομο Stewart-Treves) μετά από εκτομή μασχαλιαίων λεμφαδένων ή σε έδαφος ακτινοθεραπείας (ΑΚΘ)5-9. Η συσχέτιση της έκθεσης στην ιονίζουσα ακτινοβολία με την ανάπτυξη σαρκωμάτων έγινε για πρώτη φορά στις αρχές του 19ου αιώνα10,11 και έκτοτε έχει δημοσιευθεί ένας μεγάλος αριθμός περιστατικών σαρκωμάτων σε ασθενείς που υποβάλλονται σε ΑΚΘ είτε για καλοήθεις είτε για κακοήθεις παθήσεις. Τα τελευταία χρόνια η συντηρητική χειρουργική επέμβαση σε συνδυασμό με ΑΚΘ αποτελεί την κύρια μέθοδο αντιμετώπισης των όγκων του μαστού που είναι είτε μικρού μεγέθους ή χαμηλόβαθμης κακοηθείας12, φέρνοντας στο προσκήνιο τις παρενέργειες τις ΑΚΘ και μεταξύ αυτών τα επαγόμενα από ακτινοβολία σαρκώματα του μαστού (ΕΑΣΜ). Η συγκεκριμένη ανασκόπηση θα προσπαθήσει να καλύψει σε βάθος τα κλινικά, απεικονιστικά, παθολογοανατομικά και μοριακά χαρακτηριστικά των ΕΑΣΜ, καθώς επίσης και τη θεραπευτική αντιμετώπισή τους. Επίσης θα γίνει αναφορά στα στοιχεία εκείνα που τα διαφοροποιούν από τα ΠΣΜ και στις αναμενόμενες εξελίξεις διαγνωστικά, προγνωστικά και θεραπευτικά.","abstract_html":"Ο καρκίνος του μαστού αντιπροσωπεύει τον πιο κοινό καρκίνο στις γυναίκες με 2.088.849 εκτιμώμενες νέες περιπτώσεις και την πρώτη σε συχνότητα αιτία θανάτου από καρκίνο με 626.679 εκτιμώμενους θανάτους παγκοσμίως, για το 20181. Η συντριπτική πλειοψηφία των διηθητικών καρκίνων του μαστού είναι αδενοκαρκινώματα, τα οποία αναπτύσσονται από την τελική πορολοβιακή μονάδα, ανεξάρτητα από τον ιστολογικό τύπο του νεοπλάσματος. Αντίθετα τα σαρκώματα του μαστού (ΣΜ), τα οποία για πρώτη φορα περιγράφηκαν από τον Chelius το 18282, είναι σπάνιες αλλά επιθετικές ιστολογικά ετερογενείς μη-επιθηλιακές κακοήθειες, οι οποίες αναπτύσσονται από το μεσέγχυμα του μαζικού αδένα3. Συνιστούν μια ειδική κλινικοπαθολογοανατομική οντότητα και παρόλο που ακόμα στις μέρες μας δεν υπάρχει ομοφωνία σχετικά με τον ακριβή ορισμό τους, θα πρέπει να διαχωρίζονται από τους κακοήθεις φυλλοειδείς όγκους και τα μεταπλαστικά καρκινώματα του μαστού4. Η σπανιότητα αυτών των όγκων περιορίζει τις περισσότερες μελέτες των σαρκωμάτων του μαστού σε μικρές αναδρομικές ανασκοπήσεις και σε περιπτώσεις αναφοράς, οι περισσότερες εκ των οποίων έχουν περιορισμένη περίοδο παρακολούθησης των ασθενών. Ωστόσο σε όλες τις σύγχρονες αναφορές για τα ΣΜ υπάρχει σαφής διάκριση μεταξύ των de novo αναπτυσσόμενων πρωτοπαθών σαρκωμάτων του μαστού (ΠΣΜ) και των δευτεροπαθών σαρκωμάτων του μαστού (ΔΣΜ), τα οποία αναπτύσσονται σε έδαφος χρονίου λεμφοιδήματος άνω άκρου (σύνδρομο Stewart-Treves) μετά από εκτομή μασχαλιαίων λεμφαδένων ή σε έδαφος ακτινοθεραπείας (ΑΚΘ)5-9. Η συσχέτιση της έκθεσης στην ιονίζουσα ακτινοβολία με την ανάπτυξη σαρκωμάτων έγινε για πρώτη φορά στις αρχές του 19ου αιώνα10,11 και έκτοτε έχει δημοσιευθεί ένας μεγάλος αριθμός περιστατικών σαρκωμάτων σε ασθενείς που υποβάλλονται σε ΑΚΘ είτε για καλοήθεις είτε για κακοήθεις παθήσεις. Τα τελευταία χρόνια η συντηρητική χειρουργική επέμβαση σε συνδυασμό με ΑΚΘ αποτελεί την κύρια μέθοδο αντιμετώπισης των όγκων του μαστού που είναι είτε μικρού μεγέθους ή χαμηλόβαθμης κακοηθείας12, φέρνοντας στο προσκήνιο τις παρενέργειες τις ΑΚΘ και μεταξύ αυτών τα επαγόμενα από ακτινοβολία σαρκώματα του μαστού (ΕΑΣΜ). Η συγκεκριμένη ανασκόπηση θα προσπαθήσει να καλύψει σε βάθος τα κλινικά, απεικονιστικά, παθολογοανατομικά και μοριακά χαρακτηριστικά των ΕΑΣΜ, καθώς επίσης και τη θεραπευτική αντιμετώπισή τους. Επίσης θα γίνει αναφορά στα στοιχεία εκείνα που τα διαφοροποιούν από τα ΠΣΜ και στις αναμενόμενες εξελίξεις διαγνωστικά, προγνωστικά και θεραπευτικά.","abstract_has_math":false,"creators":["Μηλιώνης Βασίλειος","Milionis Vasileios"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2023,"date_issued":"2023","date_published":"2023","updated_at":"2026-11-19T06:23:04Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3349420"],"render_values":[{"text":"uoadl:3349420","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3349420","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3349420","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A3349420","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Μηλιώνης Βασίλειος","Milionis Vasileios"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2023"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3349420","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3349420"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Ο καρκίνος του μαστού αντιπροσωπεύει τον πιο κοινό καρκίνο στις γυναίκες με 2.088.849 εκτιμώμενες νέες περιπτώσεις και την πρώτη σε συχνότητα αιτία θανάτου από καρκίνο με 626.679 εκτιμώμενους θανάτους παγκοσμίως, για το 20181. Η συντριπτική πλειοψηφία των διηθητικών καρκίνων του μαστού είναι αδενοκαρκινώματα, τα οποία αναπτύσσονται από την τελική πορολοβιακή μονάδα, ανεξάρτητα από τον ιστολογικό τύπο του νεοπλάσματος. Αντίθετα τα σαρκώματα του μαστού (ΣΜ), τα οποία για πρώτη φορα περιγράφηκαν από τον Chelius το 18282, είναι σπάνιες αλλά επιθετικές ιστολογικά ετερογενείς μη-επιθηλιακές κακοήθειες, οι οποίες αναπτύσσονται από το μεσέγχυμα του μαζικού αδένα3. Συνιστούν μια ειδική κλινικοπαθολογοανατομική οντότητα και παρόλο που ακόμα στις μέρες μας δεν υπάρχει ομοφωνία σχετικά με τον ακριβή ορισμό τους, θα πρέπει να διαχωρίζονται από τους κακοήθεις φυλλοειδείς όγκους και τα μεταπλαστικά καρκινώματα του μαστού4. Η σπανιότητα αυτών των όγκων περιορίζει τις περισσότερες μελέτες των σαρκωμάτων του μαστού σε μικρές αναδρομικές ανασκοπήσεις και σε περιπτώσεις αναφοράς, οι περισσότερες εκ των οποίων έχουν περιορισμένη περίοδο παρακολούθησης των ασθενών. Ωστόσο σε όλες τις σύγχρονες αναφορές για τα ΣΜ υπάρχει σαφής διάκριση μεταξύ των de novo αναπτυσσόμενων πρωτοπαθών σαρκωμάτων του μαστού (ΠΣΜ) και των δευτεροπαθών σαρκωμάτων του μαστού (ΔΣΜ), τα οποία αναπτύσσονται σε έδαφος χρονίου λεμφοιδήματος άνω άκρου (σύνδρομο Stewart-Treves) μετά από εκτομή μασχαλιαίων λεμφαδένων ή σε έδαφος ακτινοθεραπείας (ΑΚΘ)5-9. Η συσχέτιση της έκθεσης στην ιονίζουσα ακτινοβολία με την ανάπτυξη σαρκωμάτων έγινε για πρώτη φορά στις αρχές του 19ου αιώνα10,11 και έκτοτε έχει δημοσιευθεί ένας μεγάλος αριθμός περιστατικών σαρκωμάτων σε ασθενείς που υποβάλλονται σε ΑΚΘ είτε για καλοήθεις είτε για κακοήθεις παθήσεις. Τα τελευταία χρόνια η συντηρητική χειρουργική επέμβαση σε συνδυασμό με ΑΚΘ αποτελεί την κύρια μέθοδο αντιμετώπισης των όγκων του μαστού που είναι είτε μικρού μεγέθους ή χαμηλόβαθμης κακοηθείας12, φέρνοντας στο προσκήνιο τις παρενέργειες τις ΑΚΘ και μεταξύ αυτών τα επαγόμενα από ακτινοβολία σαρκώματα του μαστού (ΕΑΣΜ). Η συγκεκριμένη ανασκόπηση θα προσπαθήσει να καλύψει σε βάθος τα κλινικά, απεικονιστικά, παθολογοανατομικά και μοριακά χαρακτηριστικά των ΕΑΣΜ, καθώς επίσης και τη θεραπευτική αντιμετώπισή τους. Επίσης θα γίνει αναφορά στα στοιχεία εκείνα που τα διαφοροποιούν από τα ΠΣΜ και στις αναμενόμενες εξελίξεις διαγνωστικά, προγνωστικά και θεραπευτικά.","Breast cancer represents the most common cancer in women with an estimated 2.088.849 new cases and the most common cancer related cause of death with an estimated 626.679 deaths, for 2018 worldwide1. The vast majority of invasive breast cancers are adenocarcinomas, arising from the terminal duct lobular unit, regardless of histologic type. On the other hand breast sarcomas (BS) firstly described by Chelius in 18282 are rare, aggressive and histologically heterogeneous nonepithelial malignancies, arising from the mesenchymal breast tissue3. They constitute a specific clinicopathologic entity and, although there is still no consensus according to the exact definition, they should be differentiated by differential diagnosis from the two main entities, malignant phyllodes tumours and metaplastic breast carcinoma4. The rarity of such tumours limits most studies to small retrospective case reviews and case reports, most of which have limited long-term follow-up. A clear distinction exist between the de novo developing primary breast sarcomas (PBS) and secondary breast sarcomas (SBS) developing in the setting of chronic lymphedema of the arm (Stewart-Treves syndrome) after axillary lymph node dissection or after radiation therapy (RT)5-9. Sarcoma was initially described in relation to ionizing radiation exposure at the beginning of the 19th century10,11 and since then a large number of reports about sarcoma development in patients with benign and malignant diseases receiving radiotherapy, have been released. Breast conserving surgery (BCS) with radiation therapy (RT) is today standard of care for small sized or low grade breast cancer12, drawing attention to RT complications and among them to radiation induced breast sarcomas (RIBS). The current review will try to cover the characteristics of RIBS on clinical, histopathological and molecular base and their management. It will also notice the different features between RIBS and PBS and furthermore will report current developments on these entities."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Επαγόμενα από ακτινοβολία σαρκώματα μαστού"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Μηλιώνης Βασίλειος","Milionis Vasileios"],"dc:date":["2023"],"dc:description":["Ο καρκίνος του μαστού αντιπροσωπεύει τον πιο κοινό καρκίνο στις γυναίκες με 2.088.849 εκτιμώμενες νέες περιπτώσεις και την πρώτη σε συχνότητα αιτία θανάτου από καρκίνο με 626.679 εκτιμώμενους θανάτους παγκοσμίως, για το 20181. Η συντριπτική πλειοψηφία των διηθητικών καρκίνων του μαστού είναι αδενοκαρκινώματα, τα οποία αναπτύσσονται από την τελική πορολοβιακή μονάδα, ανεξάρτητα από τον ιστολογικό τύπο του νεοπλάσματος. Αντίθετα τα σαρκώματα του μαστού (ΣΜ), τα οποία για πρώτη φορα περιγράφηκαν από τον Chelius το 18282, είναι σπάνιες αλλά επιθετικές ιστολογικά ετερογενείς μη-επιθηλιακές κακοήθειες, οι οποίες αναπτύσσονται από το μεσέγχυμα του μαζικού αδένα3. Συνιστούν μια ειδική κλινικοπαθολογοανατομική οντότητα και παρόλο που ακόμα στις μέρες μας δεν υπάρχει ομοφωνία σχετικά με τον ακριβή ορισμό τους, θα πρέπει να διαχωρίζονται από τους κακοήθεις φυλλοειδείς όγκους και τα μεταπλαστικά καρκινώματα του μαστού4. Η σπανιότητα αυτών των όγκων περιορίζει τις περισσότερες μελέτες των σαρκωμάτων του μαστού σε μικρές αναδρομικές ανασκοπήσεις και σε περιπτώσεις αναφοράς, οι περισσότερες εκ των οποίων έχουν περιορισμένη περίοδο παρακολούθησης των ασθενών. Ωστόσο σε όλες τις σύγχρονες αναφορές για τα ΣΜ υπάρχει σαφής διάκριση μεταξύ των de novo αναπτυσσόμενων πρωτοπαθών σαρκωμάτων του μαστού (ΠΣΜ) και των δευτεροπαθών σαρκωμάτων του μαστού (ΔΣΜ), τα οποία αναπτύσσονται σε έδαφος χρονίου λεμφοιδήματος άνω άκρου (σύνδρομο Stewart-Treves) μετά από εκτομή μασχαλιαίων λεμφαδένων ή σε έδαφος ακτινοθεραπείας (ΑΚΘ)5-9. Η συσχέτιση της έκθεσης στην ιονίζουσα ακτινοβολία με την ανάπτυξη σαρκωμάτων έγινε για πρώτη φορά στις αρχές του 19ου αιώνα10,11 και έκτοτε έχει δημοσιευθεί ένας μεγάλος αριθμός περιστατικών σαρκωμάτων σε ασθενείς που υποβάλλονται σε ΑΚΘ είτε για καλοήθεις είτε για κακοήθεις παθήσεις. Τα τελευταία χρόνια η συντηρητική χειρουργική επέμβαση σε συνδυασμό με ΑΚΘ αποτελεί την κύρια μέθοδο αντιμετώπισης των όγκων του μαστού που είναι είτε μικρού μεγέθους ή χαμηλόβαθμης κακοηθείας12, φέρνοντας στο προσκήνιο τις παρενέργειες τις ΑΚΘ και μεταξύ αυτών τα επαγόμενα από ακτινοβολία σαρκώματα του μαστού (ΕΑΣΜ). Η συγκεκριμένη ανασκόπηση θα προσπαθήσει να καλύψει σε βάθος τα κλινικά, απεικονιστικά, παθολογοανατομικά και μοριακά χαρακτηριστικά των ΕΑΣΜ, καθώς επίσης και τη θεραπευτική αντιμετώπισή τους. Επίσης θα γίνει αναφορά στα στοιχεία εκείνα που τα διαφοροποιούν από τα ΠΣΜ και στις αναμενόμενες εξελίξεις διαγνωστικά, προγνωστικά και θεραπευτικά.","Breast cancer represents the most common cancer in women with an estimated 2.088.849 new cases and the most common cancer related cause of death with an estimated 626.679 deaths, for 2018 worldwide1. The vast majority of invasive breast cancers are adenocarcinomas, arising from the terminal duct lobular unit, regardless of histologic type. On the other hand breast sarcomas (BS) firstly described by Chelius in 18282 are rare, aggressive and histologically heterogeneous nonepithelial malignancies, arising from the mesenchymal breast tissue3. They constitute a specific clinicopathologic entity and, although there is still no consensus according to the exact definition, they should be differentiated by differential diagnosis from the two main entities, malignant phyllodes tumours and metaplastic breast carcinoma4. The rarity of such tumours limits most studies to small retrospective case reviews and case reports, most of which have limited long-term follow-up. A clear distinction exist between the de novo developing primary breast sarcomas (PBS) and secondary breast sarcomas (SBS) developing in the setting of chronic lymphedema of the arm (Stewart-Treves syndrome) after axillary lymph node dissection or after radiation therapy (RT)5-9. Sarcoma was initially described in relation to ionizing radiation exposure at the beginning of the 19th century10,11 and since then a large number of reports about sarcoma development in patients with benign and malignant diseases receiving radiotherapy, have been released. Breast conserving surgery (BCS) with radiation therapy (RT) is today standard of care for small sized or low grade breast cancer12, drawing attention to RT complications and among them to radiation induced breast sarcomas (RIBS). The current review will try to cover the characteristics of RIBS on clinical, histopathological and molecular base and their management. It will also notice the different features between RIBS and PBS and furthermore will report current developments on these entities."],"dc:identifier":["uoadl:3349420","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3349420"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Επαγόμενα από ακτινοβολία σαρκώματα μαστού"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T06:23:04Z"}