{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:3349423"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:3349423","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Η ακούσια νοσηλεία ανηλίκων: Στοιχεία από την Εισαγγελία Ανηλίκων Αθηνών","abstract":"Εισαγωγή: Η πρόβλεψη και εφαρμογή της διαδικασίας της ακούσιας νοσηλείας πρέπει να διέπεται από σαφείς και αυστηρές ουσιαστικές και διαδικαστικές εγγυήσεις, ούτως ώστε να αποφεύγεται η αυθαίρετη στέρηση της ελευθερίας του ατόμου και να διασφαλίζονται τα δικαιώματά του. Πρόσθετες εγγυήσεις πρέπει να υπάρχουν στην περίπτωση των ανηλίκων ασθενών. Παρά το γεγονός ότι η ακούσια νοσηλεία είναι ένα ζήτημα που έχει επανειλημμένα ερευνηθεί στην Ελλάδα και έχει αποδειχθεί ότι η πρακτική εφαρμογή του ν. 2071/1992 είναι (τουλάχιστον) προβληματική, δεν υπάρχουν επαρκή στοιχεία περί του τι συμβαίνει στην ειδικότερη περίπτωση που η διαδικασία της ακούσιας νοσηλείας ακολουθείται σε ανηλίκους/ες. Σκοπός: Μέσω της κωδικοποιημένης καταγραφής και παρουσίασης των αρχείων της Εισαγγελίας Ανηλίκων Αθηνών, η παρούσα μελέτη αποσκοπεί στο να αναδείξει: α) πόσες υποθέσεις που σχετίζονται με τη διαδικασία της ακούσιας νοσηλείας και αφορούν ανηλίκους/ες ασθενείς εκκινούνται ανά τα χρόνια και β) ποια είναι τα χαρακτηριστικά των ανηλίκων για τους/τις οποίους/ες ακολουθείται η διαδικασία του ν. 2071/1992 και ποια είναι τα ειδικότερα χαρακτηριστικά της εν λόγω διαδικασίας. Μεθοδολογία: Αφού μελετήθηκαν οι φάκελοι «Ψυχιατρικά» που τηρεί η Εισαγγελία Ανηλίκων Αθηνών, ανευρέθηκαν οι υποθέσεις που χειρίστηκε η ως άνω αρχή κατά τη χρονική περίοδο από 1-1-2018 έως και 31-7-2022 και σχετίζονται με τη διαδικασία της ακούσιας νοσηλείας. Για τις εν λόγω υποθέσεις καταγράφηκε: α) ο/η ανήλικος/η τον/την οποίο/α αφορούσε κάθε υπόθεση, β) ο χρόνος κατά τον οποίο έλαβε χώρα η εν λόγω υπόθεση και γ) το είδος της εκάστοτε υπόθεσης. Στο πλαίσιο αυτό δημιουργήθηκαν από τη γράφουσα 4 κατηγορίες με βάση την «κατάληξη» της εκάστοτε υπόθεσης και καταγράφηκε το εάν πρόκειται για: γ1) υποθέσεις που επιβλήθηκε το μέτρο της ακούσιας νοσηλείας («ακούσια νοσηλεία»), γ2) υποθέσεις όπου ο/η ανήλικος/η παρ’ ότι εξετάστηκε ακούσια, δεν νοσηλεύθηκε ακούσια («ακούσια εξέταση»), γ3) υποθέσεις όπου εκκινήθηκε η διαδικασία της ακούσιας νοσηλείας αλλά ο/η ανήλικος/η δεν εξετάστηκε τελικά ακούσια («αίτηση αλλά όχι εξέταση»), ή γ4) υποθέσεις για τις οποίες δεν ανευρέθηκαν επαρκή στοιχεία σχετικά με την κατάληξη της υπόθεσης («ελλιπή στοιχεία»). Επιπλέον, για τις υποθέσεις που χειρίστηκε η Εισαγγελία κατά τα έτη 2019-2021 καταγράφηκαν: α) τα κοινωνικοδημογραφικά στοιχεία των ανηλίκων, τυχόν προηγούμενη επαφή τους με ειδικούς ψυχικής υγείας (ψυχιάτρους και ψυχολόγους) ή τη διαδικασία της ακούσιας νοσηλείας, ο τρόπος εκκίνησης και η πορεία της διαδικασίας καθώς και η τυχόν εμπλοκή της αστυνομίας, β) στοιχεία σχετικά με τη μεταφορά του/ης ανηλίκου/ης σε Μονάδα Ψυχικής Υγείας ή/και την ακούσια εξέτασή του/της, γ) στοιχεία σχετικά με την ακούσια νοσηλεία των ανηλίκων (μονάδα νοσηλείας, έκβαση και διάρκεια νοσηλείας). Αποτελέσματα: Από τον 1-2018 έως και τον 7-2022, η Εισαγγελία Ανηλίκων Αθηνών χειρίστηκε 663 υποθέσεις σχετιζόμενες με τη διαδικασία της ακούσιας νοσηλείας, οι οποίες αφορούσαν συνολικά 459 άτομα. Παρότι σε 614 από τις 663 υποθέσεις δόθηκε εισαγγελική εντολή για ακούσια εξέταση (ή απευθείας για νοσηλεία), μόλις σε 254 υποθέσεις επιβλήθηκε τελικά το μέτρο της ακούσιας νοσηλείας. Τόσο το πλήθος των υποθέσεων που εν γένει χειρίστηκε η Εισαγγελία όσο και το πλήθος των υποθέσεων «ακούσιας νοσηλείας» και «ακούσιας εξέτασης» παρουσίασαν αύξηση κατά την περίοδο κατόπιν της έναρξης της πανδημίας COVID-19, με την αύξηση αυτή να είναι στατιστικά σημαντική στις περιπτώσεις του συνόλου των υποθέσεων και των υποθέσεων «ακούσιας εξέτασης» (p<0,001 και p=0,008 αντίστοιχα). Κατά το ειδικότερο χρονικό διάστημα από 1-1-2019 έως 31-12-2021 η Εισαγγελία χειρίστηκε 461 υποθέσεις που αφορούσαν 322 ανηλίκους/ες. Παρότι και σε αυτή την περίπτωση δόθηκε εισαγγελική εντολή για ακούσια εξέταση στην πλειονότητα των υποθέσεων (92,19%), μόλις σε 168 υποθέσεις επιβλήθηκε τελικά το μέτρο της ακούσιας νοσηλείας. Η πλειονότητα των υποθέσεων που επιβλήθηκε το μέτρο της ακούσιας νοσηλείας αφορούσε αγόρια (73,21%), ανηλίκους/ες που ήταν άνω των 16 ετών (80,95%) και ανηλίκους/ες που είχαν ως τόπο γέννησης την Ελλάδα (52,38%), με τον/την ανήλικο/η να νοσηλεύεται τελικά σε μονάδα που προορίζεται για την εξυπηρέτηση ενηλίκων ασθενών (74,40%). Ο μέσος χρόνος νοσηλείας ανέρχεται σε 25,55 (±30,69) ημέρες και παρότι μειώνεται με την πάροδο του χρόνου, δεν υπάρχει στατιστικά σημαντική διαφοροποίηση μεταξύ των μέσων χρόνων νοσηλείας που έλαβαν χώρα κατά τα έτη 2019, 2020, 2021 (p=0,062). Από την άλλη πλευρά, ο μέσος χρόνος των νοσηλειών που έλαβαν χώρα τα έτη 2019-2021 διαφέρει κατά στατιστικά τρόπο ανάλογα με τη μονάδα στην οποία πραγματοποιήθηκε η νοσηλεία (p<0,001). Τέλος, η ηλικία του/της ανηλίκου/ης, η προηγούμενη επαφή του/της με ειδικούς ψυχικής υγείας και το αν η εξέταση του/της ανηλίκου/ης γίνεται σε μονάδα που προορίζεται για την εξυπηρέτηση ενηλίκων ή ανηλίκων ασθενών σχετίζονται με στατιστικά σημαντικό τρόπο με την ακούσια νοσηλεία του/της ανηλίκου/ης κατόπιν της ακούσιας εξέτασής του/της και ειδικότερα: α) όταν η εξέταση γίνεται σε μονάδα ενηλίκων αυξάνεται κατά πέντε περίπου φορές η πιθανότητα νοσηλείας σε σύγκριση με όταν η εξέταση γίνεται σε μονάδα ανηλίκων, β) όταν υπάρχει επαφή πριν από την συγκεκριμένη υπόθεση με ειδικό ψυχικής υγείας αυξάνεται η πιθανότητα νοσηλείας κατά 2 φορές σε σύγκριση με όταν δεν αναφέρεται σχετική επαφή. γ) Η αύξηση της ηλικίας κατά μία μονάδα αυξάνει την πιθανότητα νοσηλείας κατά 36%. Συμπεράσματα: H πρακτική εφαρμογή του ν. 2071/1992 και στην περίπτωση των ανηλίκων δεν φαίνεται να συμβαδίζει με το γράμμα και το πνεύμα του νόμου, γεγονός που αναπόφευκτα οδηγεί και στην παραβίαση των δικαιωμάτων τους. Λόγω της ιδιαίτερης ευαλωτότητας των παιδιών και των εφήβων καθώς και των ειδικότερων δικαιωμάτων που θα πρέπει να απολαμβάνουν σε ένα κράτος δικαίου, κρίνεται απαραίτητο αφενός να διερευνηθούν περαιτέρω και αφετέρου να επιλυθούν τα προβλήματα/ελλείψεις που ανακύπτουν κατά την εφαρμογή της διαδικασίας της ακούσιας νοσηλείας, ούτως ώστε να εξασφαλιστεί ότι η υποβολή αυτών σε ακούσια εξέταση ή/και νοσηλεία θα λαμβάνει χώρα μόνο σε όσες περιπτώσεις είναι απολύτως απαραίτητο και πάντοτε με σεβασμό στα θεμελιώδη δικαιώματά τους.","abstract_html":"Εισαγωγή: Η πρόβλεψη και εφαρμογή της διαδικασίας της ακούσιας νοσηλείας πρέπει να διέπεται από σαφείς και αυστηρές ουσιαστικές και διαδικαστικές εγγυήσεις, ούτως ώστε να αποφεύγεται η αυθαίρετη στέρηση της ελευθερίας του ατόμου και να διασφαλίζονται τα δικαιώματά του. Πρόσθετες εγγυήσεις πρέπει να υπάρχουν στην περίπτωση των ανηλίκων ασθενών. Παρά το γεγονός ότι η ακούσια νοσηλεία είναι ένα ζήτημα που έχει επανειλημμένα ερευνηθεί στην Ελλάδα και έχει αποδειχθεί ότι η πρακτική εφαρμογή του ν. 2071/1992 είναι (τουλάχιστον) προβληματική, δεν υπάρχουν επαρκή στοιχεία περί του τι συμβαίνει στην ειδικότερη περίπτωση που η διαδικασία της ακούσιας νοσηλείας ακολουθείται σε ανηλίκους/ες. Σκοπός: Μέσω της κωδικοποιημένης καταγραφής και παρουσίασης των αρχείων της Εισαγγελίας Ανηλίκων Αθηνών, η παρούσα μελέτη αποσκοπεί στο να αναδείξει: α) πόσες υποθέσεις που σχετίζονται με τη διαδικασία της ακούσιας νοσηλείας και αφορούν ανηλίκους/ες ασθενείς εκκινούνται ανά τα χρόνια και β) ποια είναι τα χαρακτηριστικά των ανηλίκων για τους/τις οποίους/ες ακολουθείται η διαδικασία του ν. 2071/1992 και ποια είναι τα ειδικότερα χαρακτηριστικά της εν λόγω διαδικασίας. Μεθοδολογία: Αφού μελετήθηκαν οι φάκελοι «Ψυχιατρικά» που τηρεί η Εισαγγελία Ανηλίκων Αθηνών, ανευρέθηκαν οι υποθέσεις που χειρίστηκε η ως άνω αρχή κατά τη χρονική περίοδο από 1-1-2018 έως και 31-7-2022 και σχετίζονται με τη διαδικασία της ακούσιας νοσηλείας. Για τις εν λόγω υποθέσεις καταγράφηκε: α) ο/η ανήλικος/η τον/την οποίο/α αφορούσε κάθε υπόθεση, β) ο χρόνος κατά τον οποίο έλαβε χώρα η εν λόγω υπόθεση και γ) το είδος της εκάστοτε υπόθεσης. Στο πλαίσιο αυτό δημιουργήθηκαν από τη γράφουσα 4 κατηγορίες με βάση την «κατάληξη» της εκάστοτε υπόθεσης και καταγράφηκε το εάν πρόκειται για: γ1) υποθέσεις που επιβλήθηκε το μέτρο της ακούσιας νοσηλείας («ακούσια νοσηλεία»), γ2) υποθέσεις όπου ο/η ανήλικος/η παρ’ ότι εξετάστηκε ακούσια, δεν νοσηλεύθηκε ακούσια («ακούσια εξέταση»), γ3) υποθέσεις όπου εκκινήθηκε η διαδικασία της ακούσιας νοσηλείας αλλά ο/η ανήλικος/η δεν εξετάστηκε τελικά ακούσια («αίτηση αλλά όχι εξέταση»), ή γ4) υποθέσεις για τις οποίες δεν ανευρέθηκαν επαρκή στοιχεία σχετικά με την κατάληξη της υπόθεσης («ελλιπή στοιχεία»). Επιπλέον, για τις υποθέσεις που χειρίστηκε η Εισαγγελία κατά τα έτη 2019-2021 καταγράφηκαν: α) τα κοινωνικοδημογραφικά στοιχεία των ανηλίκων, τυχόν προηγούμενη επαφή τους με ειδικούς ψυχικής υγείας (ψυχιάτρους και ψυχολόγους) ή τη διαδικασία της ακούσιας νοσηλείας, ο τρόπος εκκίνησης και η πορεία της διαδικασίας καθώς και η τυχόν εμπλοκή της αστυνομίας, β) στοιχεία σχετικά με τη μεταφορά του/ης ανηλίκου/ης σε Μονάδα Ψυχικής Υγείας ή/και την ακούσια εξέτασή του/της, γ) στοιχεία σχετικά με την ακούσια νοσηλεία των ανηλίκων (μονάδα νοσηλείας, έκβαση και διάρκεια νοσηλείας). Αποτελέσματα: Από τον 1-2018 έως και τον 7-2022, η Εισαγγελία Ανηλίκων Αθηνών χειρίστηκε 663 υποθέσεις σχετιζόμενες με τη διαδικασία της ακούσιας νοσηλείας, οι οποίες αφορούσαν συνολικά 459 άτομα. Παρότι σε 614 από τις 663 υποθέσεις δόθηκε εισαγγελική εντολή για ακούσια εξέταση (ή απευθείας για νοσηλεία), μόλις σε 254 υποθέσεις επιβλήθηκε τελικά το μέτρο της ακούσιας νοσηλείας. Τόσο το πλήθος των υποθέσεων που εν γένει χειρίστηκε η Εισαγγελία όσο και το πλήθος των υποθέσεων «ακούσιας νοσηλείας» και «ακούσιας εξέτασης» παρουσίασαν αύξηση κατά την περίοδο κατόπιν της έναρξης της πανδημίας COVID-19, με την αύξηση αυτή να είναι στατιστικά σημαντική στις περιπτώσεις του συνόλου των υποθέσεων και των υποθέσεων «ακούσιας εξέτασης» (p&lt;0,001 και p=0,008 αντίστοιχα). Κατά το ειδικότερο χρονικό διάστημα από 1-1-2019 έως 31-12-2021 η Εισαγγελία χειρίστηκε 461 υποθέσεις που αφορούσαν 322 ανηλίκους/ες. Παρότι και σε αυτή την περίπτωση δόθηκε εισαγγελική εντολή για ακούσια εξέταση στην πλειονότητα των υποθέσεων (92,19%), μόλις σε 168 υποθέσεις επιβλήθηκε τελικά το μέτρο της ακούσιας νοσηλείας. Η πλειονότητα των υποθέσεων που επιβλήθηκε το μέτρο της ακούσιας νοσηλείας αφορούσε αγόρια (73,21%), ανηλίκους/ες που ήταν άνω των 16 ετών (80,95%) και ανηλίκους/ες που είχαν ως τόπο γέννησης την Ελλάδα (52,38%), με τον/την ανήλικο/η να νοσηλεύεται τελικά σε μονάδα που προορίζεται για την εξυπηρέτηση ενηλίκων ασθενών (74,40%). Ο μέσος χρόνος νοσηλείας ανέρχεται σε 25,55 (±30,69) ημέρες και παρότι μειώνεται με την πάροδο του χρόνου, δεν υπάρχει στατιστικά σημαντική διαφοροποίηση μεταξύ των μέσων χρόνων νοσηλείας που έλαβαν χώρα κατά τα έτη 2019, 2020, 2021 (p=0,062). Από την άλλη πλευρά, ο μέσος χρόνος των νοσηλειών που έλαβαν χώρα τα έτη 2019-2021 διαφέρει κατά στατιστικά τρόπο ανάλογα με τη μονάδα στην οποία πραγματοποιήθηκε η νοσηλεία (p&lt;0,001). Τέλος, η ηλικία του/της ανηλίκου/ης, η προηγούμενη επαφή του/της με ειδικούς ψυχικής υγείας και το αν η εξέταση του/της ανηλίκου/ης γίνεται σε μονάδα που προορίζεται για την εξυπηρέτηση ενηλίκων ή ανηλίκων ασθενών σχετίζονται με στατιστικά σημαντικό τρόπο με την ακούσια νοσηλεία του/της ανηλίκου/ης κατόπιν της ακούσιας εξέτασής του/της και ειδικότερα: α) όταν η εξέταση γίνεται σε μονάδα ενηλίκων αυξάνεται κατά πέντε περίπου φορές η πιθανότητα νοσηλείας σε σύγκριση με όταν η εξέταση γίνεται σε μονάδα ανηλίκων, β) όταν υπάρχει επαφή πριν από την συγκεκριμένη υπόθεση με ειδικό ψυχικής υγείας αυξάνεται η πιθανότητα νοσηλείας κατά 2 φορές σε σύγκριση με όταν δεν αναφέρεται σχετική επαφή. γ) Η αύξηση της ηλικίας κατά μία μονάδα αυξάνει την πιθανότητα νοσηλείας κατά 36%. Συμπεράσματα: H πρακτική εφαρμογή του ν. 2071/1992 και στην περίπτωση των ανηλίκων δεν φαίνεται να συμβαδίζει με το γράμμα και το πνεύμα του νόμου, γεγονός που αναπόφευκτα οδηγεί και στην παραβίαση των δικαιωμάτων τους. Λόγω της ιδιαίτερης ευαλωτότητας των παιδιών και των εφήβων καθώς και των ειδικότερων δικαιωμάτων που θα πρέπει να απολαμβάνουν σε ένα κράτος δικαίου, κρίνεται απαραίτητο αφενός να διερευνηθούν περαιτέρω και αφετέρου να επιλυθούν τα προβλήματα/ελλείψεις που ανακύπτουν κατά την εφαρμογή της διαδικασίας της ακούσιας νοσηλείας, ούτως ώστε να εξασφαλιστεί ότι η υποβολή αυτών σε ακούσια εξέταση ή/και νοσηλεία θα λαμβάνει χώρα μόνο σε όσες περιπτώσεις είναι απολύτως απαραίτητο και πάντοτε με σεβασμό στα θεμελιώδη δικαιώματά τους.","abstract_has_math":false,"creators":["Στυλιανίδου Χριστίνα-Άννα","Stylianidou Christina-Anna"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2023,"date_issued":"2023","date_published":"2023","updated_at":"2026-11-19T06:23:04Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3349423"],"render_values":[{"text":"uoadl:3349423","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3349423","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3349423","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A3349423","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Στυλιανίδου Χριστίνα-Άννα","Stylianidou Christina-Anna"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2023"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3349423","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3349423"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Εισαγωγή: Η πρόβλεψη και εφαρμογή της διαδικασίας της ακούσιας νοσηλείας πρέπει να διέπεται από σαφείς και αυστηρές ουσιαστικές και διαδικαστικές εγγυήσεις, ούτως ώστε να αποφεύγεται η αυθαίρετη στέρηση της ελευθερίας του ατόμου και να διασφαλίζονται τα δικαιώματά του. Πρόσθετες εγγυήσεις πρέπει να υπάρχουν στην περίπτωση των ανηλίκων ασθενών. Παρά το γεγονός ότι η ακούσια νοσηλεία είναι ένα ζήτημα που έχει επανειλημμένα ερευνηθεί στην Ελλάδα και έχει αποδειχθεί ότι η πρακτική εφαρμογή του ν. 2071/1992 είναι (τουλάχιστον) προβληματική, δεν υπάρχουν επαρκή στοιχεία περί του τι συμβαίνει στην ειδικότερη περίπτωση που η διαδικασία της ακούσιας νοσηλείας ακολουθείται σε ανηλίκους/ες. Σκοπός: Μέσω της κωδικοποιημένης καταγραφής και παρουσίασης των αρχείων της Εισαγγελίας Ανηλίκων Αθηνών, η παρούσα μελέτη αποσκοπεί στο να αναδείξει: α) πόσες υποθέσεις που σχετίζονται με τη διαδικασία της ακούσιας νοσηλείας και αφορούν ανηλίκους/ες ασθενείς εκκινούνται ανά τα χρόνια και β) ποια είναι τα χαρακτηριστικά των ανηλίκων για τους/τις οποίους/ες ακολουθείται η διαδικασία του ν. 2071/1992 και ποια είναι τα ειδικότερα χαρακτηριστικά της εν λόγω διαδικασίας. Μεθοδολογία: Αφού μελετήθηκαν οι φάκελοι «Ψυχιατρικά» που τηρεί η Εισαγγελία Ανηλίκων Αθηνών, ανευρέθηκαν οι υποθέσεις που χειρίστηκε η ως άνω αρχή κατά τη χρονική περίοδο από 1-1-2018 έως και 31-7-2022 και σχετίζονται με τη διαδικασία της ακούσιας νοσηλείας. Για τις εν λόγω υποθέσεις καταγράφηκε: α) ο/η ανήλικος/η τον/την οποίο/α αφορούσε κάθε υπόθεση, β) ο χρόνος κατά τον οποίο έλαβε χώρα η εν λόγω υπόθεση και γ) το είδος της εκάστοτε υπόθεσης. Στο πλαίσιο αυτό δημιουργήθηκαν από τη γράφουσα 4 κατηγορίες με βάση την «κατάληξη» της εκάστοτε υπόθεσης και καταγράφηκε το εάν πρόκειται για: γ1) υποθέσεις που επιβλήθηκε το μέτρο της ακούσιας νοσηλείας («ακούσια νοσηλεία»), γ2) υποθέσεις όπου ο/η ανήλικος/η παρ’ ότι εξετάστηκε ακούσια, δεν νοσηλεύθηκε ακούσια («ακούσια εξέταση»), γ3) υποθέσεις όπου εκκινήθηκε η διαδικασία της ακούσιας νοσηλείας αλλά ο/η ανήλικος/η δεν εξετάστηκε τελικά ακούσια («αίτηση αλλά όχι εξέταση»), ή γ4) υποθέσεις για τις οποίες δεν ανευρέθηκαν επαρκή στοιχεία σχετικά με την κατάληξη της υπόθεσης («ελλιπή στοιχεία»). Επιπλέον, για τις υποθέσεις που χειρίστηκε η Εισαγγελία κατά τα έτη 2019-2021 καταγράφηκαν: α) τα κοινωνικοδημογραφικά στοιχεία των ανηλίκων, τυχόν προηγούμενη επαφή τους με ειδικούς ψυχικής υγείας (ψυχιάτρους και ψυχολόγους) ή τη διαδικασία της ακούσιας νοσηλείας, ο τρόπος εκκίνησης και η πορεία της διαδικασίας καθώς και η τυχόν εμπλοκή της αστυνομίας, β) στοιχεία σχετικά με τη μεταφορά του/ης ανηλίκου/ης σε Μονάδα Ψυχικής Υγείας ή/και την ακούσια εξέτασή του/της, γ) στοιχεία σχετικά με την ακούσια νοσηλεία των ανηλίκων (μονάδα νοσηλείας, έκβαση και διάρκεια νοσηλείας). Αποτελέσματα: Από τον 1-2018 έως και τον 7-2022, η Εισαγγελία Ανηλίκων Αθηνών χειρίστηκε 663 υποθέσεις σχετιζόμενες με τη διαδικασία της ακούσιας νοσηλείας, οι οποίες αφορούσαν συνολικά 459 άτομα. Παρότι σε 614 από τις 663 υποθέσεις δόθηκε εισαγγελική εντολή για ακούσια εξέταση (ή απευθείας για νοσηλεία), μόλις σε 254 υποθέσεις επιβλήθηκε τελικά το μέτρο της ακούσιας νοσηλείας. Τόσο το πλήθος των υποθέσεων που εν γένει χειρίστηκε η Εισαγγελία όσο και το πλήθος των υποθέσεων «ακούσιας νοσηλείας» και «ακούσιας εξέτασης» παρουσίασαν αύξηση κατά την περίοδο κατόπιν της έναρξης της πανδημίας COVID-19, με την αύξηση αυτή να είναι στατιστικά σημαντική στις περιπτώσεις του συνόλου των υποθέσεων και των υποθέσεων «ακούσιας εξέτασης» (p<0,001 και p=0,008 αντίστοιχα). Κατά το ειδικότερο χρονικό διάστημα από 1-1-2019 έως 31-12-2021 η Εισαγγελία χειρίστηκε 461 υποθέσεις που αφορούσαν 322 ανηλίκους/ες. Παρότι και σε αυτή την περίπτωση δόθηκε εισαγγελική εντολή για ακούσια εξέταση στην πλειονότητα των υποθέσεων (92,19%), μόλις σε 168 υποθέσεις επιβλήθηκε τελικά το μέτρο της ακούσιας νοσηλείας. Η πλειονότητα των υποθέσεων που επιβλήθηκε το μέτρο της ακούσιας νοσηλείας αφορούσε αγόρια (73,21%), ανηλίκους/ες που ήταν άνω των 16 ετών (80,95%) και ανηλίκους/ες που είχαν ως τόπο γέννησης την Ελλάδα (52,38%), με τον/την ανήλικο/η να νοσηλεύεται τελικά σε μονάδα που προορίζεται για την εξυπηρέτηση ενηλίκων ασθενών (74,40%). Ο μέσος χρόνος νοσηλείας ανέρχεται σε 25,55 (±30,69) ημέρες και παρότι μειώνεται με την πάροδο του χρόνου, δεν υπάρχει στατιστικά σημαντική διαφοροποίηση μεταξύ των μέσων χρόνων νοσηλείας που έλαβαν χώρα κατά τα έτη 2019, 2020, 2021 (p=0,062). Από την άλλη πλευρά, ο μέσος χρόνος των νοσηλειών που έλαβαν χώρα τα έτη 2019-2021 διαφέρει κατά στατιστικά τρόπο ανάλογα με τη μονάδα στην οποία πραγματοποιήθηκε η νοσηλεία (p<0,001). Τέλος, η ηλικία του/της ανηλίκου/ης, η προηγούμενη επαφή του/της με ειδικούς ψυχικής υγείας και το αν η εξέταση του/της ανηλίκου/ης γίνεται σε μονάδα που προορίζεται για την εξυπηρέτηση ενηλίκων ή ανηλίκων ασθενών σχετίζονται με στατιστικά σημαντικό τρόπο με την ακούσια νοσηλεία του/της ανηλίκου/ης κατόπιν της ακούσιας εξέτασής του/της και ειδικότερα: α) όταν η εξέταση γίνεται σε μονάδα ενηλίκων αυξάνεται κατά πέντε περίπου φορές η πιθανότητα νοσηλείας σε σύγκριση με όταν η εξέταση γίνεται σε μονάδα ανηλίκων, β) όταν υπάρχει επαφή πριν από την συγκεκριμένη υπόθεση με ειδικό ψυχικής υγείας αυξάνεται η πιθανότητα νοσηλείας κατά 2 φορές σε σύγκριση με όταν δεν αναφέρεται σχετική επαφή. γ) Η αύξηση της ηλικίας κατά μία μονάδα αυξάνει την πιθανότητα νοσηλείας κατά 36%. Συμπεράσματα: H πρακτική εφαρμογή του ν. 2071/1992 και στην περίπτωση των ανηλίκων δεν φαίνεται να συμβαδίζει με το γράμμα και το πνεύμα του νόμου, γεγονός που αναπόφευκτα οδηγεί και στην παραβίαση των δικαιωμάτων τους. Λόγω της ιδιαίτερης ευαλωτότητας των παιδιών και των εφήβων καθώς και των ειδικότερων δικαιωμάτων που θα πρέπει να απολαμβάνουν σε ένα κράτος δικαίου, κρίνεται απαραίτητο αφενός να διερευνηθούν περαιτέρω και αφετέρου να επιλυθούν τα προβλήματα/ελλείψεις που ανακύπτουν κατά την εφαρμογή της διαδικασίας της ακούσιας νοσηλείας, ούτως ώστε να εξασφαλιστεί ότι η υποβολή αυτών σε ακούσια εξέταση ή/και νοσηλεία θα λαμβάνει χώρα μόνο σε όσες περιπτώσεις είναι απολύτως απαραίτητο και πάντοτε με σεβασμό στα θεμελιώδη δικαιώματά τους.","Introduction: The procedures for involuntary psychiatric hospitalization must be governed by clear and strict substantive and procedural safeguards in order to avoid arbitrary deprivation of a person’s freedom and to safeguard his/her rights. Additional safeguards should be in place in case of minors. Although involuntary psychiatric admission in Greece has been addressed by many researches and the practical application of Law no. 2071/1992 has proven to be at least problematic, there is insufficient evidence on what happens when the (alleged) patients are children or adolescents. Purpose: The present study aims to explore (a) the number of minors (<18 years old) for whom the procedure of involuntary psychiatric admission was initiated over a 4-year period (2018-2022) and (b) what are the characteristics of the children and adolescents for whom the procedure of Law 2071/1992 is followed and what are the specific characteristics of this procedure. Methods: After studying the files \"Psychiatrica\" kept in the Public Prosecutor’s Office for Minors in Athens, we found the cases which were handled by the aforementioned authority during the period from 1-1-2018 to 31-7-2022 and concerned the initiation of the involuntary psychiatric admission procedure. For these cases, the following variables were recorded: (a) ID number for each case, (b) date of referral and (c) the type of the case. In this context, 4 categories were created by the author based on the 'outcome' of each case and it was recorded whether these were: (c1) cases where the measure of involuntary psychiatric admission was imposed (“involuntary hospitalization”); (c2) cases where the minor, following emergency involuntarily examination was not involuntarily hospitalized (“involuntary examination”), (c3) cases where the involuntary hospitalization procedure was initiated but the minor was not finally examined involuntarily (“request but no examination”), or (c4) cases where insufficient information was found concerning the outcome of the case (“unknown outcome”). In addition, for the cases handled by the Prosecutor's Office in the years 2019-2021, the following were recorded: (a) the socio-demographic data of the minors, any previous contact with mental health specialists (psychologists and psychiatrists) or the procedure of involuntary psychiatric admission, how the procedure was initiated and the course of the procedure, as well as any involvement of the police; (b) data concerning the transfer of the minor to a child and adolescent psychiatry (CAP) or adult psychiatry (AP) unit and/or his/her involuntary examination; (c) data concerning the involuntary hospitalization (CAP or AP hospital unit, outcome and duration of the hospitalization). Results: From 1-2018 to 7-2022, the Public Prosecutor’s Office for Minors in Athens handled 663 cases concerning the involuntary hospitalization procedure, which involved a total of 459 youth. Although in 614 out of the 663 cases a prosecutor's order for involuntary examination (or directly for hospitalization) was issued, only in 254 cases the measure of involuntary hospitalization was finally imposed. The number of cases that were handled by the Prosecutor’s Office as well as the number of cases of “involuntary hospitalization” and “involuntary examination” showed an increase during the initial period of the COVID-19 pandemic, with this increase being statistically significant for the number of cases that the Prosecutor’s Office handled and the “involuntary examination” cases (p<0,001 and p=0,008 respectively). During the specific period from 1-1-2019 to 31-12-2021, the Public Prosecutor’s Office for Minors in Athens handled 461 cases involving 322 minors. Although a prosecutor's order for involuntary examination was issued in the majority of cases (92.19%), only in the case of 168 individuals the measure of involuntary hospitalization was finally imposed. The majority of minors for whom involuntary psychiatric admission was imposed were boys (73.21%), young people aged 16 years and over (80.95%) and born in Greece (52.38%). 74,4% were involuntary admitted to an adult in-patient psychiatric unit. The average hospitalization time was 25.55 (±30.69) days and although it decreased over time, no statistically significant difference was found in the average hospitalization times that took place in 2019, 2020, 2021 (p=0,062). On the other hand, the average time of hospital stay during the 2019-2021 period significantly differed between AP and CAP units (p<0,001), with longer admission in CAP in-patient units. Finally, logistic regression revealed that the child’s age, child’s previous contact with mental health specialists and the type of the psychiatric unit (AP or CAP) where his/her involuntary examination took place were independently and significantly associated with the resulting involuntary hospitalization of the minor. More specifically, young people were: a) about five times more likely to be involuntary hospitalized when the involuntary examination was carried out by an AP unit compared to when the examination was performed by CAP unit, b) two times more likely to be admitted to hospital if they had previous contact with mental health specialists and c) increasing age by one unit increased the probability of involuntary hospitalization by 36%. Conclusions: The implementation of Law. 2071/1992 when it concerns minors (<18 years old) does not seem to comply either with the letter or with the spirit of the law, which may only lead to the violation of their rights. Considering the particular vulnerability of minors and the enhanced rights that they should enjoy in a state governed by the rule of law, it is necessary to further investigate and resolve the problems/shortcomings that arise in implementing the involuntary hospitalization procedure, so as to ensure that the legal order for examination and/or hospitalization of minors will take place only if it is absolutely necessary with utmost respect for their fundamental rights."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Η ακούσια νοσηλεία ανηλίκων: Στοιχεία από την Εισαγγελία Ανηλίκων Αθηνών"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Στυλιανίδου Χριστίνα-Άννα","Stylianidou Christina-Anna"],"dc:date":["2023"],"dc:description":["Εισαγωγή: Η πρόβλεψη και εφαρμογή της διαδικασίας της ακούσιας νοσηλείας πρέπει να διέπεται από σαφείς και αυστηρές ουσιαστικές και διαδικαστικές εγγυήσεις, ούτως ώστε να αποφεύγεται η αυθαίρετη στέρηση της ελευθερίας του ατόμου και να διασφαλίζονται τα δικαιώματά του. Πρόσθετες εγγυήσεις πρέπει να υπάρχουν στην περίπτωση των ανηλίκων ασθενών. Παρά το γεγονός ότι η ακούσια νοσηλεία είναι ένα ζήτημα που έχει επανειλημμένα ερευνηθεί στην Ελλάδα και έχει αποδειχθεί ότι η πρακτική εφαρμογή του ν. 2071/1992 είναι (τουλάχιστον) προβληματική, δεν υπάρχουν επαρκή στοιχεία περί του τι συμβαίνει στην ειδικότερη περίπτωση που η διαδικασία της ακούσιας νοσηλείας ακολουθείται σε ανηλίκους/ες. Σκοπός: Μέσω της κωδικοποιημένης καταγραφής και παρουσίασης των αρχείων της Εισαγγελίας Ανηλίκων Αθηνών, η παρούσα μελέτη αποσκοπεί στο να αναδείξει: α) πόσες υποθέσεις που σχετίζονται με τη διαδικασία της ακούσιας νοσηλείας και αφορούν ανηλίκους/ες ασθενείς εκκινούνται ανά τα χρόνια και β) ποια είναι τα χαρακτηριστικά των ανηλίκων για τους/τις οποίους/ες ακολουθείται η διαδικασία του ν. 2071/1992 και ποια είναι τα ειδικότερα χαρακτηριστικά της εν λόγω διαδικασίας. Μεθοδολογία: Αφού μελετήθηκαν οι φάκελοι «Ψυχιατρικά» που τηρεί η Εισαγγελία Ανηλίκων Αθηνών, ανευρέθηκαν οι υποθέσεις που χειρίστηκε η ως άνω αρχή κατά τη χρονική περίοδο από 1-1-2018 έως και 31-7-2022 και σχετίζονται με τη διαδικασία της ακούσιας νοσηλείας. Για τις εν λόγω υποθέσεις καταγράφηκε: α) ο/η ανήλικος/η τον/την οποίο/α αφορούσε κάθε υπόθεση, β) ο χρόνος κατά τον οποίο έλαβε χώρα η εν λόγω υπόθεση και γ) το είδος της εκάστοτε υπόθεσης. Στο πλαίσιο αυτό δημιουργήθηκαν από τη γράφουσα 4 κατηγορίες με βάση την «κατάληξη» της εκάστοτε υπόθεσης και καταγράφηκε το εάν πρόκειται για: γ1) υποθέσεις που επιβλήθηκε το μέτρο της ακούσιας νοσηλείας («ακούσια νοσηλεία»), γ2) υποθέσεις όπου ο/η ανήλικος/η παρ’ ότι εξετάστηκε ακούσια, δεν νοσηλεύθηκε ακούσια («ακούσια εξέταση»), γ3) υποθέσεις όπου εκκινήθηκε η διαδικασία της ακούσιας νοσηλείας αλλά ο/η ανήλικος/η δεν εξετάστηκε τελικά ακούσια («αίτηση αλλά όχι εξέταση»), ή γ4) υποθέσεις για τις οποίες δεν ανευρέθηκαν επαρκή στοιχεία σχετικά με την κατάληξη της υπόθεσης («ελλιπή στοιχεία»). Επιπλέον, για τις υποθέσεις που χειρίστηκε η Εισαγγελία κατά τα έτη 2019-2021 καταγράφηκαν: α) τα κοινωνικοδημογραφικά στοιχεία των ανηλίκων, τυχόν προηγούμενη επαφή τους με ειδικούς ψυχικής υγείας (ψυχιάτρους και ψυχολόγους) ή τη διαδικασία της ακούσιας νοσηλείας, ο τρόπος εκκίνησης και η πορεία της διαδικασίας καθώς και η τυχόν εμπλοκή της αστυνομίας, β) στοιχεία σχετικά με τη μεταφορά του/ης ανηλίκου/ης σε Μονάδα Ψυχικής Υγείας ή/και την ακούσια εξέτασή του/της, γ) στοιχεία σχετικά με την ακούσια νοσηλεία των ανηλίκων (μονάδα νοσηλείας, έκβαση και διάρκεια νοσηλείας). Αποτελέσματα: Από τον 1-2018 έως και τον 7-2022, η Εισαγγελία Ανηλίκων Αθηνών χειρίστηκε 663 υποθέσεις σχετιζόμενες με τη διαδικασία της ακούσιας νοσηλείας, οι οποίες αφορούσαν συνολικά 459 άτομα. Παρότι σε 614 από τις 663 υποθέσεις δόθηκε εισαγγελική εντολή για ακούσια εξέταση (ή απευθείας για νοσηλεία), μόλις σε 254 υποθέσεις επιβλήθηκε τελικά το μέτρο της ακούσιας νοσηλείας. Τόσο το πλήθος των υποθέσεων που εν γένει χειρίστηκε η Εισαγγελία όσο και το πλήθος των υποθέσεων «ακούσιας νοσηλείας» και «ακούσιας εξέτασης» παρουσίασαν αύξηση κατά την περίοδο κατόπιν της έναρξης της πανδημίας COVID-19, με την αύξηση αυτή να είναι στατιστικά σημαντική στις περιπτώσεις του συνόλου των υποθέσεων και των υποθέσεων «ακούσιας εξέτασης» (p<0,001 και p=0,008 αντίστοιχα). Κατά το ειδικότερο χρονικό διάστημα από 1-1-2019 έως 31-12-2021 η Εισαγγελία χειρίστηκε 461 υποθέσεις που αφορούσαν 322 ανηλίκους/ες. Παρότι και σε αυτή την περίπτωση δόθηκε εισαγγελική εντολή για ακούσια εξέταση στην πλειονότητα των υποθέσεων (92,19%), μόλις σε 168 υποθέσεις επιβλήθηκε τελικά το μέτρο της ακούσιας νοσηλείας. Η πλειονότητα των υποθέσεων που επιβλήθηκε το μέτρο της ακούσιας νοσηλείας αφορούσε αγόρια (73,21%), ανηλίκους/ες που ήταν άνω των 16 ετών (80,95%) και ανηλίκους/ες που είχαν ως τόπο γέννησης την Ελλάδα (52,38%), με τον/την ανήλικο/η να νοσηλεύεται τελικά σε μονάδα που προορίζεται για την εξυπηρέτηση ενηλίκων ασθενών (74,40%). Ο μέσος χρόνος νοσηλείας ανέρχεται σε 25,55 (±30,69) ημέρες και παρότι μειώνεται με την πάροδο του χρόνου, δεν υπάρχει στατιστικά σημαντική διαφοροποίηση μεταξύ των μέσων χρόνων νοσηλείας που έλαβαν χώρα κατά τα έτη 2019, 2020, 2021 (p=0,062). Από την άλλη πλευρά, ο μέσος χρόνος των νοσηλειών που έλαβαν χώρα τα έτη 2019-2021 διαφέρει κατά στατιστικά τρόπο ανάλογα με τη μονάδα στην οποία πραγματοποιήθηκε η νοσηλεία (p<0,001). Τέλος, η ηλικία του/της ανηλίκου/ης, η προηγούμενη επαφή του/της με ειδικούς ψυχικής υγείας και το αν η εξέταση του/της ανηλίκου/ης γίνεται σε μονάδα που προορίζεται για την εξυπηρέτηση ενηλίκων ή ανηλίκων ασθενών σχετίζονται με στατιστικά σημαντικό τρόπο με την ακούσια νοσηλεία του/της ανηλίκου/ης κατόπιν της ακούσιας εξέτασής του/της και ειδικότερα: α) όταν η εξέταση γίνεται σε μονάδα ενηλίκων αυξάνεται κατά πέντε περίπου φορές η πιθανότητα νοσηλείας σε σύγκριση με όταν η εξέταση γίνεται σε μονάδα ανηλίκων, β) όταν υπάρχει επαφή πριν από την συγκεκριμένη υπόθεση με ειδικό ψυχικής υγείας αυξάνεται η πιθανότητα νοσηλείας κατά 2 φορές σε σύγκριση με όταν δεν αναφέρεται σχετική επαφή. γ) Η αύξηση της ηλικίας κατά μία μονάδα αυξάνει την πιθανότητα νοσηλείας κατά 36%. Συμπεράσματα: H πρακτική εφαρμογή του ν. 2071/1992 και στην περίπτωση των ανηλίκων δεν φαίνεται να συμβαδίζει με το γράμμα και το πνεύμα του νόμου, γεγονός που αναπόφευκτα οδηγεί και στην παραβίαση των δικαιωμάτων τους. Λόγω της ιδιαίτερης ευαλωτότητας των παιδιών και των εφήβων καθώς και των ειδικότερων δικαιωμάτων που θα πρέπει να απολαμβάνουν σε ένα κράτος δικαίου, κρίνεται απαραίτητο αφενός να διερευνηθούν περαιτέρω και αφετέρου να επιλυθούν τα προβλήματα/ελλείψεις που ανακύπτουν κατά την εφαρμογή της διαδικασίας της ακούσιας νοσηλείας, ούτως ώστε να εξασφαλιστεί ότι η υποβολή αυτών σε ακούσια εξέταση ή/και νοσηλεία θα λαμβάνει χώρα μόνο σε όσες περιπτώσεις είναι απολύτως απαραίτητο και πάντοτε με σεβασμό στα θεμελιώδη δικαιώματά τους.","Introduction: The procedures for involuntary psychiatric hospitalization must be governed by clear and strict substantive and procedural safeguards in order to avoid arbitrary deprivation of a person’s freedom and to safeguard his/her rights. Additional safeguards should be in place in case of minors. Although involuntary psychiatric admission in Greece has been addressed by many researches and the practical application of Law no. 2071/1992 has proven to be at least problematic, there is insufficient evidence on what happens when the (alleged) patients are children or adolescents. Purpose: The present study aims to explore (a) the number of minors (<18 years old) for whom the procedure of involuntary psychiatric admission was initiated over a 4-year period (2018-2022) and (b) what are the characteristics of the children and adolescents for whom the procedure of Law 2071/1992 is followed and what are the specific characteristics of this procedure. Methods: After studying the files \"Psychiatrica\" kept in the Public Prosecutor’s Office for Minors in Athens, we found the cases which were handled by the aforementioned authority during the period from 1-1-2018 to 31-7-2022 and concerned the initiation of the involuntary psychiatric admission procedure. For these cases, the following variables were recorded: (a) ID number for each case, (b) date of referral and (c) the type of the case. In this context, 4 categories were created by the author based on the 'outcome' of each case and it was recorded whether these were: (c1) cases where the measure of involuntary psychiatric admission was imposed (“involuntary hospitalization”); (c2) cases where the minor, following emergency involuntarily examination was not involuntarily hospitalized (“involuntary examination”), (c3) cases where the involuntary hospitalization procedure was initiated but the minor was not finally examined involuntarily (“request but no examination”), or (c4) cases where insufficient information was found concerning the outcome of the case (“unknown outcome”). In addition, for the cases handled by the Prosecutor's Office in the years 2019-2021, the following were recorded: (a) the socio-demographic data of the minors, any previous contact with mental health specialists (psychologists and psychiatrists) or the procedure of involuntary psychiatric admission, how the procedure was initiated and the course of the procedure, as well as any involvement of the police; (b) data concerning the transfer of the minor to a child and adolescent psychiatry (CAP) or adult psychiatry (AP) unit and/or his/her involuntary examination; (c) data concerning the involuntary hospitalization (CAP or AP hospital unit, outcome and duration of the hospitalization). Results: From 1-2018 to 7-2022, the Public Prosecutor’s Office for Minors in Athens handled 663 cases concerning the involuntary hospitalization procedure, which involved a total of 459 youth. Although in 614 out of the 663 cases a prosecutor's order for involuntary examination (or directly for hospitalization) was issued, only in 254 cases the measure of involuntary hospitalization was finally imposed. The number of cases that were handled by the Prosecutor’s Office as well as the number of cases of “involuntary hospitalization” and “involuntary examination” showed an increase during the initial period of the COVID-19 pandemic, with this increase being statistically significant for the number of cases that the Prosecutor’s Office handled and the “involuntary examination” cases (p<0,001 and p=0,008 respectively). During the specific period from 1-1-2019 to 31-12-2021, the Public Prosecutor’s Office for Minors in Athens handled 461 cases involving 322 minors. Although a prosecutor's order for involuntary examination was issued in the majority of cases (92.19%), only in the case of 168 individuals the measure of involuntary hospitalization was finally imposed. The majority of minors for whom involuntary psychiatric admission was imposed were boys (73.21%), young people aged 16 years and over (80.95%) and born in Greece (52.38%). 74,4% were involuntary admitted to an adult in-patient psychiatric unit. The average hospitalization time was 25.55 (±30.69) days and although it decreased over time, no statistically significant difference was found in the average hospitalization times that took place in 2019, 2020, 2021 (p=0,062). On the other hand, the average time of hospital stay during the 2019-2021 period significantly differed between AP and CAP units (p<0,001), with longer admission in CAP in-patient units. Finally, logistic regression revealed that the child’s age, child’s previous contact with mental health specialists and the type of the psychiatric unit (AP or CAP) where his/her involuntary examination took place were independently and significantly associated with the resulting involuntary hospitalization of the minor. More specifically, young people were: a) about five times more likely to be involuntary hospitalized when the involuntary examination was carried out by an AP unit compared to when the examination was performed by CAP unit, b) two times more likely to be admitted to hospital if they had previous contact with mental health specialists and c) increasing age by one unit increased the probability of involuntary hospitalization by 36%. Conclusions: The implementation of Law. 2071/1992 when it concerns minors (<18 years old) does not seem to comply either with the letter or with the spirit of the law, which may only lead to the violation of their rights. Considering the particular vulnerability of minors and the enhanced rights that they should enjoy in a state governed by the rule of law, it is necessary to further investigate and resolve the problems/shortcomings that arise in implementing the involuntary hospitalization procedure, so as to ensure that the legal order for examination and/or hospitalization of minors will take place only if it is absolutely necessary with utmost respect for their fundamental rights."],"dc:identifier":["uoadl:3349423","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3349423"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Η ακούσια νοσηλεία ανηλίκων: Στοιχεία από την Εισαγγελία Ανηλίκων Αθηνών"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T06:23:04Z"}