{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:3349454"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:3349454","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Ινομυώδης δυσπλασία στις νεφρικές αρτηρίες: Παθοφυσιολογία και θεραπευτική αντιμετώπιση-Ανασκόπηση","abstract":"Η ινομυώδης δυσπλασία (Fibromuscular dysplasia- FMD), που παλαιότερα ονομαζόταν ινομυϊκή ινοπλασία (fibromuscular fibroplasia) , περιλαμβάνει μια ομάδα μη αθηροσκληρωτικών, μη φλεγμονωδών αρτηριακών παθήσεων που αφορούν συχνότερα τις νεφρικές και τις καρωτίδες αρτηρίες. Ο επιπολασμός της συμπτωματικής FMD της νεφρικής αρτηρίας είναι περίπου 4/1000 και ο επιπολασμός της FMD της αυχενικής αρτηρίας είναι πιθανώς ο μισός. Η ιστολογική ταξινόμηση διακρίνει τρεις κύριους υποτύπους, τον ενδοθηλιακό (intimal), τον μεσοθηλιακό (medial) και τον περιθηλιακό (perimedial), οι οποίοι μπορεί να εντοπίζονται σε έναν και μόνο ασθενή. Η αγγειογραφική ταξινόμηση περιλαμβάνει τον πολυεστιακό τύπο, με πολλαπλές στενώσεις και την εμφάνιση της ‘’string of beads’’που σχετίζεται με την εν τω βάθει FMD, και τους σωληνοειδείς και εστιακούς τύπους, οι οποίοι δεν σχετίζονται σαφώς με συγκεκριμένες ιστολογικές βλάβες. Η νεφρική υπέρταση είναι η πιο συχνή εκδήλωση της FMD της νεφρικής αρτηρίας. Οι πολυεστιακές στενώσεις με την χαρακτηριστική απεικόνιση \"κομβολογοειδών χαντρών\" παρατηρούνται στην αγγειογραφία σε περισσότερο από το 80% των περιπτώσεων, κυρίως σε γυναίκες ηλικίας μεταξύ 30 και 50 ετών- αφορούν γενικά τα μεσαία και τα άπω δύο τρίτα της κύριας νεφρικής αρτηρίας και σε ορισμένες περιπτώσεις και τους κλάδους της νεφρικής αρτηρίας. Η FMD που άπτεται των καρωτίδων και λοιπων αγγείων της αυχενικής και κρανιακής μοίρας, μπορεί να περιπλέκεται από διαχωρισμό εκδηλούμενο με κεφαλαλγία, σύνδρομο Horner ή εγκεφαλικό επεισόδιο ή μπορεί να σχετίζεται με ενδοεγκεφαλικά ανευρύσματα με αυξημένο κίνδυνο υπαραχνοειδούς ή ενδοεγκεφαλικής αιμορραγίας. Η αιτιολογία της FMD είναι άγνωστη, αν και έχουν προταθεί διάφοροι ορμονικοί και μηχανικοί παράγοντες. Οι υποκλινικές βλάβες εντοπίζονται σε αρτηριακά τμήματα απώτερα από τις περιοχικές στενώσεων στις αρτηρίες και αυτό υποδηλώνει ότι η FMD είναι μια συστηματική αρτηριακή νόσος. Φαίνεται να είναι οικογενής στο 10% των περιπτώσεων. Οι μη επεμβατικές διαγνωστικές δοκιμασίες περιλαμβάνουν, με αυξανόμενη σειρά ακρίβειας, την υπερηχογραφία, τη μαγνητική αγγειογραφία και την αξονική αγγειογραφία. Ο χρυσός κανόνας για τη διάγνωση της FMD είναι η αγγειογραφία με καθετήρα, αλλά αυτή η επεμβατική διαδικασία χρησιμοποιείται μόνο για ασθενείς στους οποίους είναι κλινικά σκόπιμο να προχωρήσουν σε επαναγγείωση κατά την ίδια διαδικασία. Η διαφορική διάγνωση περιλαμβάνει αθηρωματικές στενώσεις, καθώς και στενώσεις που σχετίζονται με τα αγγειακά σύνδρομα Ehlers-Danlos και Williams, ή τη νευροϊνωμάτωση τύπου 1. Η αντιμετώπιση των περιπτώσεων με ασθενών με εκδήλωση υπέρτασης περιλαμβάνει : αντιυπερτασική θεραπεία, διαδερμική αγγειοπλαστική σοβαρών στενώσεων και χειρουργική προσπέλαση σε περιπτώσεις με σύνθετη FMD. Η εξέλιξη της στένωσης σε FMD νεφρικής αρτηρίας είναι αργή στην πορεία του χρόνου και σπάνια οδηγεί σε ισχαιμική νεφρική ανεπάρκεια.","abstract_html":"Η ινομυώδης δυσπλασία (Fibromuscular dysplasia- FMD), που παλαιότερα ονομαζόταν ινομυϊκή ινοπλασία (fibromuscular fibroplasia) , περιλαμβάνει μια ομάδα μη αθηροσκληρωτικών, μη φλεγμονωδών αρτηριακών παθήσεων που αφορούν συχνότερα τις νεφρικές και τις καρωτίδες αρτηρίες. Ο επιπολασμός της συμπτωματικής FMD της νεφρικής αρτηρίας είναι περίπου 4/1000 και ο επιπολασμός της FMD της αυχενικής αρτηρίας είναι πιθανώς ο μισός. Η ιστολογική ταξινόμηση διακρίνει τρεις κύριους υποτύπους, τον ενδοθηλιακό (intimal), τον μεσοθηλιακό (medial) και τον περιθηλιακό (perimedial), οι οποίοι μπορεί να εντοπίζονται σε έναν και μόνο ασθενή. Η αγγειογραφική ταξινόμηση περιλαμβάνει τον πολυεστιακό τύπο, με πολλαπλές στενώσεις και την εμφάνιση της ‘’string of beads’’που σχετίζεται με την εν τω βάθει FMD, και τους σωληνοειδείς και εστιακούς τύπους, οι οποίοι δεν σχετίζονται σαφώς με συγκεκριμένες ιστολογικές βλάβες. Η νεφρική υπέρταση είναι η πιο συχνή εκδήλωση της FMD της νεφρικής αρτηρίας. Οι πολυεστιακές στενώσεις με την χαρακτηριστική απεικόνιση &quot;κομβολογοειδών χαντρών&quot; παρατηρούνται στην αγγειογραφία σε περισσότερο από το 80% των περιπτώσεων, κυρίως σε γυναίκες ηλικίας μεταξύ 30 και 50 ετών- αφορούν γενικά τα μεσαία και τα άπω δύο τρίτα της κύριας νεφρικής αρτηρίας και σε ορισμένες περιπτώσεις και τους κλάδους της νεφρικής αρτηρίας. Η FMD που άπτεται των καρωτίδων και λοιπων αγγείων της αυχενικής και κρανιακής μοίρας, μπορεί να περιπλέκεται από διαχωρισμό εκδηλούμενο με κεφαλαλγία, σύνδρομο Horner ή εγκεφαλικό επεισόδιο ή μπορεί να σχετίζεται με ενδοεγκεφαλικά ανευρύσματα με αυξημένο κίνδυνο υπαραχνοειδούς ή ενδοεγκεφαλικής αιμορραγίας. Η αιτιολογία της FMD είναι άγνωστη, αν και έχουν προταθεί διάφοροι ορμονικοί και μηχανικοί παράγοντες. Οι υποκλινικές βλάβες εντοπίζονται σε αρτηριακά τμήματα απώτερα από τις περιοχικές στενώσεων στις αρτηρίες και αυτό υποδηλώνει ότι η FMD είναι μια συστηματική αρτηριακή νόσος. Φαίνεται να είναι οικογενής στο 10% των περιπτώσεων. Οι μη επεμβατικές διαγνωστικές δοκιμασίες περιλαμβάνουν, με αυξανόμενη σειρά ακρίβειας, την υπερηχογραφία, τη μαγνητική αγγειογραφία και την αξονική αγγειογραφία. Ο χρυσός κανόνας για τη διάγνωση της FMD είναι η αγγειογραφία με καθετήρα, αλλά αυτή η επεμβατική διαδικασία χρησιμοποιείται μόνο για ασθενείς στους οποίους είναι κλινικά σκόπιμο να προχωρήσουν σε επαναγγείωση κατά την ίδια διαδικασία. Η διαφορική διάγνωση περιλαμβάνει αθηρωματικές στενώσεις, καθώς και στενώσεις που σχετίζονται με τα αγγειακά σύνδρομα Ehlers-Danlos και Williams, ή τη νευροϊνωμάτωση τύπου 1. Η αντιμετώπιση των περιπτώσεων με ασθενών με εκδήλωση υπέρτασης περιλαμβάνει : αντιυπερτασική θεραπεία, διαδερμική αγγειοπλαστική σοβαρών στενώσεων και χειρουργική προσπέλαση σε περιπτώσεις με σύνθετη FMD. Η εξέλιξη της στένωσης σε FMD νεφρικής αρτηρίας είναι αργή στην πορεία του χρόνου και σπάνια οδηγεί σε ισχαιμική νεφρική ανεπάρκεια.","abstract_has_math":false,"creators":["Καρκαμάνης Αχιλλέας","Karkamanis Achilleas"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2023,"date_issued":"2023","date_published":"2023","updated_at":"2026-11-19T06:23:04Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3349454"],"render_values":[{"text":"uoadl:3349454","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3349454","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3349454","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A3349454","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Καρκαμάνης Αχιλλέας","Karkamanis Achilleas"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2023"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3349454","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3349454"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Η ινομυώδης δυσπλασία (Fibromuscular dysplasia- FMD), που παλαιότερα ονομαζόταν ινομυϊκή ινοπλασία (fibromuscular fibroplasia) , περιλαμβάνει μια ομάδα μη αθηροσκληρωτικών, μη φλεγμονωδών αρτηριακών παθήσεων που αφορούν συχνότερα τις νεφρικές και τις καρωτίδες αρτηρίες. Ο επιπολασμός της συμπτωματικής FMD της νεφρικής αρτηρίας είναι περίπου 4/1000 και ο επιπολασμός της FMD της αυχενικής αρτηρίας είναι πιθανώς ο μισός. Η ιστολογική ταξινόμηση διακρίνει τρεις κύριους υποτύπους, τον ενδοθηλιακό (intimal), τον μεσοθηλιακό (medial) και τον περιθηλιακό (perimedial), οι οποίοι μπορεί να εντοπίζονται σε έναν και μόνο ασθενή. Η αγγειογραφική ταξινόμηση περιλαμβάνει τον πολυεστιακό τύπο, με πολλαπλές στενώσεις και την εμφάνιση της ‘’string of beads’’που σχετίζεται με την εν τω βάθει FMD, και τους σωληνοειδείς και εστιακούς τύπους, οι οποίοι δεν σχετίζονται σαφώς με συγκεκριμένες ιστολογικές βλάβες. Η νεφρική υπέρταση είναι η πιο συχνή εκδήλωση της FMD της νεφρικής αρτηρίας. Οι πολυεστιακές στενώσεις με την χαρακτηριστική απεικόνιση \"κομβολογοειδών χαντρών\" παρατηρούνται στην αγγειογραφία σε περισσότερο από το 80% των περιπτώσεων, κυρίως σε γυναίκες ηλικίας μεταξύ 30 και 50 ετών- αφορούν γενικά τα μεσαία και τα άπω δύο τρίτα της κύριας νεφρικής αρτηρίας και σε ορισμένες περιπτώσεις και τους κλάδους της νεφρικής αρτηρίας. Η FMD που άπτεται των καρωτίδων και λοιπων αγγείων της αυχενικής και κρανιακής μοίρας, μπορεί να περιπλέκεται από διαχωρισμό εκδηλούμενο με κεφαλαλγία, σύνδρομο Horner ή εγκεφαλικό επεισόδιο ή μπορεί να σχετίζεται με ενδοεγκεφαλικά ανευρύσματα με αυξημένο κίνδυνο υπαραχνοειδούς ή ενδοεγκεφαλικής αιμορραγίας. Η αιτιολογία της FMD είναι άγνωστη, αν και έχουν προταθεί διάφοροι ορμονικοί και μηχανικοί παράγοντες. Οι υποκλινικές βλάβες εντοπίζονται σε αρτηριακά τμήματα απώτερα από τις περιοχικές στενώσεων στις αρτηρίες και αυτό υποδηλώνει ότι η FMD είναι μια συστηματική αρτηριακή νόσος. Φαίνεται να είναι οικογενής στο 10% των περιπτώσεων. Οι μη επεμβατικές διαγνωστικές δοκιμασίες περιλαμβάνουν, με αυξανόμενη σειρά ακρίβειας, την υπερηχογραφία, τη μαγνητική αγγειογραφία και την αξονική αγγειογραφία. Ο χρυσός κανόνας για τη διάγνωση της FMD είναι η αγγειογραφία με καθετήρα, αλλά αυτή η επεμβατική διαδικασία χρησιμοποιείται μόνο για ασθενείς στους οποίους είναι κλινικά σκόπιμο να προχωρήσουν σε επαναγγείωση κατά την ίδια διαδικασία. Η διαφορική διάγνωση περιλαμβάνει αθηρωματικές στενώσεις, καθώς και στενώσεις που σχετίζονται με τα αγγειακά σύνδρομα Ehlers-Danlos και Williams, ή τη νευροϊνωμάτωση τύπου 1. Η αντιμετώπιση των περιπτώσεων με ασθενών με εκδήλωση υπέρτασης περιλαμβάνει : αντιυπερτασική θεραπεία, διαδερμική αγγειοπλαστική σοβαρών στενώσεων και χειρουργική προσπέλαση σε περιπτώσεις με σύνθετη FMD. Η εξέλιξη της στένωσης σε FMD νεφρικής αρτηρίας είναι αργή στην πορεία του χρόνου και σπάνια οδηγεί σε ισχαιμική νεφρική ανεπάρκεια.","Fibromuscular dysplasia (FMD), formerly called fibromuscular fibroplasia , comprises a group of non-atherosclerotic, non-inflammatory arterial diseases that most commonly involve the renal and carotid arteries. The prevalence of symptomatic FMD of the renal artery is about 4/1000 and the prevalence of FMD of the carotid artery is probably half that. Histological classification distinguishes three main subtypes, intimal, medial, and perimedial, which may be found in a single patient. The angiographic classification includes the multifocal type, with multiple stenoses and the appearance of the ''string of beads'' associated with deep FMD, and the tubular and focal types, which are not associated with specific histological lesions. Renal hypertension is the most common manifestation of renal artery FMD. Multifocal stenoses with the characteristic \"nodal bead\" appearance are seen on angiography in more than 80% of cases, mainly in women between 30 and 50 years of age; they generally involve the middle and distal two-thirds of the main renal artery and in some cases also the branches of the renal artery. FMD involving the carotid and other vessels of the cervical and cranial spine may be complicated by dissociation manifested by headache, Horner's syndrome, or stroke or may be associated with intracerebral aneurysms with an increased risk of subarachnoid or intracerebral hemorrhage. The etiology of FMD is unknown, although several hormonal and mechanical factors have been proposed. Subclinical lesions are localized in arterial segments distal to the peripheral arterial stenoses, suggesting that FMD is a systemic arterial disease. It appears to be familial in 10% of cases. Non-invasive diagnostic tests include, in increasing order of accuracy, ultrasonography, magnetic resonance angiography, and CT angiography. The gold standard for the diagnosis of FMD is catheter angiography, but this invasive procedure is used only for patients in whom it is clinically appropriate to proceed to revascularization during the same procedure. The differential diagnosis includes atherosclerotic stenoses, and stenoses associated with Ehlers-Danlos and Williams vascular syndromes, or type 1 neurofibromatosis. The management of cases with manifestations of hypertension includes antihypertensive therapy, percutaneous angioplasty of severe stenoses, and surgical approach in cases with complex FMD. The progression of stenosis in FMD renal artery stenosis is slow over time and rarely leads to ischemic renal failure."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Ινομυώδης δυσπλασία στις νεφρικές αρτηρίες: Παθοφυσιολογία και θεραπευτική αντιμετώπιση-Ανασκόπηση"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Καρκαμάνης Αχιλλέας","Karkamanis Achilleas"],"dc:date":["2023"],"dc:description":["Η ινομυώδης δυσπλασία (Fibromuscular dysplasia- FMD), που παλαιότερα ονομαζόταν ινομυϊκή ινοπλασία (fibromuscular fibroplasia) , περιλαμβάνει μια ομάδα μη αθηροσκληρωτικών, μη φλεγμονωδών αρτηριακών παθήσεων που αφορούν συχνότερα τις νεφρικές και τις καρωτίδες αρτηρίες. Ο επιπολασμός της συμπτωματικής FMD της νεφρικής αρτηρίας είναι περίπου 4/1000 και ο επιπολασμός της FMD της αυχενικής αρτηρίας είναι πιθανώς ο μισός. Η ιστολογική ταξινόμηση διακρίνει τρεις κύριους υποτύπους, τον ενδοθηλιακό (intimal), τον μεσοθηλιακό (medial) και τον περιθηλιακό (perimedial), οι οποίοι μπορεί να εντοπίζονται σε έναν και μόνο ασθενή. Η αγγειογραφική ταξινόμηση περιλαμβάνει τον πολυεστιακό τύπο, με πολλαπλές στενώσεις και την εμφάνιση της ‘’string of beads’’που σχετίζεται με την εν τω βάθει FMD, και τους σωληνοειδείς και εστιακούς τύπους, οι οποίοι δεν σχετίζονται σαφώς με συγκεκριμένες ιστολογικές βλάβες. Η νεφρική υπέρταση είναι η πιο συχνή εκδήλωση της FMD της νεφρικής αρτηρίας. Οι πολυεστιακές στενώσεις με την χαρακτηριστική απεικόνιση \"κομβολογοειδών χαντρών\" παρατηρούνται στην αγγειογραφία σε περισσότερο από το 80% των περιπτώσεων, κυρίως σε γυναίκες ηλικίας μεταξύ 30 και 50 ετών- αφορούν γενικά τα μεσαία και τα άπω δύο τρίτα της κύριας νεφρικής αρτηρίας και σε ορισμένες περιπτώσεις και τους κλάδους της νεφρικής αρτηρίας. Η FMD που άπτεται των καρωτίδων και λοιπων αγγείων της αυχενικής και κρανιακής μοίρας, μπορεί να περιπλέκεται από διαχωρισμό εκδηλούμενο με κεφαλαλγία, σύνδρομο Horner ή εγκεφαλικό επεισόδιο ή μπορεί να σχετίζεται με ενδοεγκεφαλικά ανευρύσματα με αυξημένο κίνδυνο υπαραχνοειδούς ή ενδοεγκεφαλικής αιμορραγίας. Η αιτιολογία της FMD είναι άγνωστη, αν και έχουν προταθεί διάφοροι ορμονικοί και μηχανικοί παράγοντες. Οι υποκλινικές βλάβες εντοπίζονται σε αρτηριακά τμήματα απώτερα από τις περιοχικές στενώσεων στις αρτηρίες και αυτό υποδηλώνει ότι η FMD είναι μια συστηματική αρτηριακή νόσος. Φαίνεται να είναι οικογενής στο 10% των περιπτώσεων. Οι μη επεμβατικές διαγνωστικές δοκιμασίες περιλαμβάνουν, με αυξανόμενη σειρά ακρίβειας, την υπερηχογραφία, τη μαγνητική αγγειογραφία και την αξονική αγγειογραφία. Ο χρυσός κανόνας για τη διάγνωση της FMD είναι η αγγειογραφία με καθετήρα, αλλά αυτή η επεμβατική διαδικασία χρησιμοποιείται μόνο για ασθενείς στους οποίους είναι κλινικά σκόπιμο να προχωρήσουν σε επαναγγείωση κατά την ίδια διαδικασία. Η διαφορική διάγνωση περιλαμβάνει αθηρωματικές στενώσεις, καθώς και στενώσεις που σχετίζονται με τα αγγειακά σύνδρομα Ehlers-Danlos και Williams, ή τη νευροϊνωμάτωση τύπου 1. Η αντιμετώπιση των περιπτώσεων με ασθενών με εκδήλωση υπέρτασης περιλαμβάνει : αντιυπερτασική θεραπεία, διαδερμική αγγειοπλαστική σοβαρών στενώσεων και χειρουργική προσπέλαση σε περιπτώσεις με σύνθετη FMD. Η εξέλιξη της στένωσης σε FMD νεφρικής αρτηρίας είναι αργή στην πορεία του χρόνου και σπάνια οδηγεί σε ισχαιμική νεφρική ανεπάρκεια.","Fibromuscular dysplasia (FMD), formerly called fibromuscular fibroplasia , comprises a group of non-atherosclerotic, non-inflammatory arterial diseases that most commonly involve the renal and carotid arteries. The prevalence of symptomatic FMD of the renal artery is about 4/1000 and the prevalence of FMD of the carotid artery is probably half that. Histological classification distinguishes three main subtypes, intimal, medial, and perimedial, which may be found in a single patient. The angiographic classification includes the multifocal type, with multiple stenoses and the appearance of the ''string of beads'' associated with deep FMD, and the tubular and focal types, which are not associated with specific histological lesions. Renal hypertension is the most common manifestation of renal artery FMD. Multifocal stenoses with the characteristic \"nodal bead\" appearance are seen on angiography in more than 80% of cases, mainly in women between 30 and 50 years of age; they generally involve the middle and distal two-thirds of the main renal artery and in some cases also the branches of the renal artery. FMD involving the carotid and other vessels of the cervical and cranial spine may be complicated by dissociation manifested by headache, Horner's syndrome, or stroke or may be associated with intracerebral aneurysms with an increased risk of subarachnoid or intracerebral hemorrhage. The etiology of FMD is unknown, although several hormonal and mechanical factors have been proposed. Subclinical lesions are localized in arterial segments distal to the peripheral arterial stenoses, suggesting that FMD is a systemic arterial disease. It appears to be familial in 10% of cases. Non-invasive diagnostic tests include, in increasing order of accuracy, ultrasonography, magnetic resonance angiography, and CT angiography. The gold standard for the diagnosis of FMD is catheter angiography, but this invasive procedure is used only for patients in whom it is clinically appropriate to proceed to revascularization during the same procedure. The differential diagnosis includes atherosclerotic stenoses, and stenoses associated with Ehlers-Danlos and Williams vascular syndromes, or type 1 neurofibromatosis. The management of cases with manifestations of hypertension includes antihypertensive therapy, percutaneous angioplasty of severe stenoses, and surgical approach in cases with complex FMD. The progression of stenosis in FMD renal artery stenosis is slow over time and rarely leads to ischemic renal failure."],"dc:identifier":["uoadl:3349454","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3349454"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Ινομυώδης δυσπλασία στις νεφρικές αρτηρίες: Παθοφυσιολογία και θεραπευτική αντιμετώπιση-Ανασκόπηση"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T06:23:04Z"}