{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:3349569"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:3349569","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Οι πέντε διαστάσεις της προσωπικότητας και η παρορμητικότητα σε άτομα με διαταραχή τζόγου με ή χωρίς ιστορικό χρήσης ουσιών","abstract":"Εισαγωγή: Οι συμπεριφορικοί εθισμοί, οι συνέπειες των οποίων ομοιάζουν με αυτές των χημικών εθισμών, έχουν κεντρίσει το ενδιαφέρον της επιστημονικής κοινότητας τα τελευταία χρόνια. Συγκεκριμένα η διαταραχή τζόγου ως συμπεριφορικός εθισμός έχει μελετηθεί σε σχέση με στοιχεία της προσωπικότητας, εξηγώντας με αυτόν τον τρόπο και πολλές περιπτώσεις συννόσησης. Σκοπός: Σκοπός της παρούσας εργασίας είναι να διερευνήσει ποιες διαφορές υπάρχουν στην προσωπικότητα των εξαρτημένων από τον τζόγο με ιστορικό χρήσης ουσιών από αυτούς που είναι εξαρτημένοι στο τζόγο χωρίς ιστορικό χρήσης με βάση τη θεωρία των πέντε παραγόντων: εξωστρέφεια, τερπνότητα, ευσυνειδησία, νευρωτισμός, δημιουργικότητα-βιωματική ευρήτητα. Οι ερευνητικές υποθέσεις είναι εξής: α) η εξάρτηση από τον τζόγο έχει υψηλότερη παρόρμηση, όταν υπάρχει στο ιστορικό των εξαρτημένων χρήση ουσιών, σε σχέση με αυτούς που είναι εξαρτημένοι χωρίς ιστορικό χρήσης ουσιών και β) υπάρχουν διαφορές στη προσωπικότητα των εξαρτημένων από τον τζόγο χωρίς ιστορικό χρήσης ουσιών και σε αυτών που είναι εξαρτημένοι από το τζόγο και έχουν στο ιστορικό τους χρήση ουσιών. Μέθοδος: Η συγχρονική αυτή μελέτη πραγματοποιήθηκε (Οκτώβριος 2022 - Μάρτιος 2023) σε δείγμα 60 ατόμων με μέσο όρο ηλικίας τα 36 έτη (Μ.Ο.=36,4 Τ.Α.=9,21). Από τους 60 συμμετέχοντες, οι 51 ήταν άνδρες (85%). Οι συμμετέχοντες προέρχονται από τις δομές «18ΑΝΩ» και «ΑΝΩΝΥΜΟΙ ΤΖΟΓΑΔΟΡΟΙ» και είναι χωρισμένοι σε δύο υποομάδες διαταραχής τζόγου με ιστορικό χρήσης και διαταραχής τζόγου χωρίς ιστορικό χρήσης. Για τη μέτρηση των μεταβλητών χρησιμοποιήθηκαν τα εξής εργαλεία: ερωτηματολόγιο αυτοαξιολόγησης της προσωπικότητας, κλίμακα παρορμητικότητας του Baratt-BIS-11-GR, καθώς και κάποιες ερωτήσεις δημογραφικών δεδομένων. Αποτελέσματα: Διενεργήθηκε ο έλεγχος t για ανεξάρτητα δείγματα και ανάλυση πολλαπλής γραμμικής παλινδρόμησης με εξαρτημένη μεταβλητή το «νευρωτισμό» και ανεξάρτητη την «επαγγελματική κατάσταση» και «το ιστορικό χρήσης», καθώς και εξαρτημένη μεταβλητή το «προγραμματισμό μη προσοχής» και ανεξάρτητη το «ιστορικό χρήσης», την «ηλικία» και την «επαγγελματική κατάσταση». Η χρήση ουσιών αναδείχτηκε ως ο μοναδικός συσχετιστικός παράγοντας για την «Τερπνότητα», την «Παρορμητικότητα μη προγραμματισμού» και το «Νευρωτισμό» συνεπώς είναι και προβλεπτικός παράγοντας. Έγινε έλεγχος κανονικότητας των αποτελεσμάτων με χρήση του Shapiro Wilk test, πραγματοποιήθηκε ανάλυση αξιοπιστίας των παραγόντων με χρήση του συντελεστή Cronbach Alpha και συσχετίσεις Spearman και Pearson των παραγόντων της παρούσας έρευνας. Τέλος, έγινε έλεγχος σφάλματος με error bars. Από τις αναλύσεις προέκυψε ότι ο μέσος όρος της τερπνότητας των ατόμων με διαταραχή τζόγου που δεν έχουν στο ιστορικό τους χρήση ουσιών (Μ.Ο.=3,88) είναι στατιστικά μεγαλύτερος (t (58)=2,817, p=0,007) από αυτόν των ατόμων που έχουν στο ιστορικό τους χρήση (Μ.Ο.=3,49). Εν συνεχεία, ο μέσος όρος του νευρωτισμού των ατόμων με διαταραχή τζόγου που δεν έχουν ιστορικό χρήσης ουσιών (Μ.Ο.=3,06) είναι στατιστικά μικρότερος (t (51,336)=-3,400, p=0,001) από τον αντίστοιχο όσων έχουν (Μ.Ο.=3,67). Επίσης, σε σχέση με την παρορμητικότητα μη προγραμματισμού, ο μέσος όρος των ατόμων με διαταραχή τζόγου που δεν έχουν ιστορικό χρήσης ουσιών (Μ.Ο.=2,34) είναι στατιστικά μικρότερος (t (58)=-2,195, p=0,032) από τον αντίστοιχο όσων έχουν (Μ.Ο.=2,62). Τέλος, αναφορικά την παρορμητικότητα προσοχής, ο μέσος όρος των ατόμων με διαταραχή τζόγου που δεν έχουν ιστορικό χρήσης ουσιών (Μ.Ο.=2,39) είναι στατιστικά μικρότερος (t (58)=-2,916, p=0,005) από τον αντίστοιχο όσων έχουν (Μ.Ο.=2,82). Συμπεράσματα: Τα παραπάνω αποτελέσματα επιβεβαιώνουν τις ερευνητικές υποθέσεις της παρούσας έρευνας. Εν ολίγοις, φαίνεται πώς άτομα διεγνωσμένα με διαταραχή τζόγου, που έχουν στο ιστορικό τους χρήση ουσιών, παρουσιάζουν διαφορές στα στοιχεία της προσωπικότητας σε σχέση με εκείνα που δεν έχουν στο ιστορικό τους χρήση ουσιών, όπως υψηλότερο νευρωτισμό, χαμηλότερα ποσοστά τερπνότητας και υψηλότερη παρορμητικότητα υποδεικνύοντας ενδεχομένως ότι η συνύπαρξη των δυο διαταραχών επηρεάζεται από τα στοιχεία της προσωπικότητας.","abstract_html":"Εισαγωγή: Οι συμπεριφορικοί εθισμοί, οι συνέπειες των οποίων ομοιάζουν με αυτές των χημικών εθισμών, έχουν κεντρίσει το ενδιαφέρον της επιστημονικής κοινότητας τα τελευταία χρόνια. Συγκεκριμένα η διαταραχή τζόγου ως συμπεριφορικός εθισμός έχει μελετηθεί σε σχέση με στοιχεία της προσωπικότητας, εξηγώντας με αυτόν τον τρόπο και πολλές περιπτώσεις συννόσησης. Σκοπός: Σκοπός της παρούσας εργασίας είναι να διερευνήσει ποιες διαφορές υπάρχουν στην προσωπικότητα των εξαρτημένων από τον τζόγο με ιστορικό χρήσης ουσιών από αυτούς που είναι εξαρτημένοι στο τζόγο χωρίς ιστορικό χρήσης με βάση τη θεωρία των πέντε παραγόντων: εξωστρέφεια, τερπνότητα, ευσυνειδησία, νευρωτισμός, δημιουργικότητα-βιωματική ευρήτητα. Οι ερευνητικές υποθέσεις είναι εξής: α) η εξάρτηση από τον τζόγο έχει υψηλότερη παρόρμηση, όταν υπάρχει στο ιστορικό των εξαρτημένων χρήση ουσιών, σε σχέση με αυτούς που είναι εξαρτημένοι χωρίς ιστορικό χρήσης ουσιών και β) υπάρχουν διαφορές στη προσωπικότητα των εξαρτημένων από τον τζόγο χωρίς ιστορικό χρήσης ουσιών και σε αυτών που είναι εξαρτημένοι από το τζόγο και έχουν στο ιστορικό τους χρήση ουσιών. Μέθοδος: Η συγχρονική αυτή μελέτη πραγματοποιήθηκε (Οκτώβριος 2022 - Μάρτιος 2023) σε δείγμα 60 ατόμων με μέσο όρο ηλικίας τα 36 έτη (Μ.Ο.=36,4 Τ.Α.=9,21). Από τους 60 συμμετέχοντες, οι 51 ήταν άνδρες (85%). Οι συμμετέχοντες προέρχονται από τις δομές «18ΑΝΩ» και «ΑΝΩΝΥΜΟΙ ΤΖΟΓΑΔΟΡΟΙ» και είναι χωρισμένοι σε δύο υποομάδες διαταραχής τζόγου με ιστορικό χρήσης και διαταραχής τζόγου χωρίς ιστορικό χρήσης. Για τη μέτρηση των μεταβλητών χρησιμοποιήθηκαν τα εξής εργαλεία: ερωτηματολόγιο αυτοαξιολόγησης της προσωπικότητας, κλίμακα παρορμητικότητας του Baratt-BIS-11-GR, καθώς και κάποιες ερωτήσεις δημογραφικών δεδομένων. Αποτελέσματα: Διενεργήθηκε ο έλεγχος t για ανεξάρτητα δείγματα και ανάλυση πολλαπλής γραμμικής παλινδρόμησης με εξαρτημένη μεταβλητή το «νευρωτισμό» και ανεξάρτητη την «επαγγελματική κατάσταση» και «το ιστορικό χρήσης», καθώς και εξαρτημένη μεταβλητή το «προγραμματισμό μη προσοχής» και ανεξάρτητη το «ιστορικό χρήσης», την «ηλικία» και την «επαγγελματική κατάσταση». Η χρήση ουσιών αναδείχτηκε ως ο μοναδικός συσχετιστικός παράγοντας για την «Τερπνότητα», την «Παρορμητικότητα μη προγραμματισμού» και το «Νευρωτισμό» συνεπώς είναι και προβλεπτικός παράγοντας. Έγινε έλεγχος κανονικότητας των αποτελεσμάτων με χρήση του Shapiro Wilk test, πραγματοποιήθηκε ανάλυση αξιοπιστίας των παραγόντων με χρήση του συντελεστή Cronbach Alpha και συσχετίσεις Spearman και Pearson των παραγόντων της παρούσας έρευνας. Τέλος, έγινε έλεγχος σφάλματος με error bars. Από τις αναλύσεις προέκυψε ότι ο μέσος όρος της τερπνότητας των ατόμων με διαταραχή τζόγου που δεν έχουν στο ιστορικό τους χρήση ουσιών (Μ.Ο.=3,88) είναι στατιστικά μεγαλύτερος (t (58)=2,817, p=0,007) από αυτόν των ατόμων που έχουν στο ιστορικό τους χρήση (Μ.Ο.=3,49). Εν συνεχεία, ο μέσος όρος του νευρωτισμού των ατόμων με διαταραχή τζόγου που δεν έχουν ιστορικό χρήσης ουσιών (Μ.Ο.=3,06) είναι στατιστικά μικρότερος (t (51,336)=-3,400, p=0,001) από τον αντίστοιχο όσων έχουν (Μ.Ο.=3,67). Επίσης, σε σχέση με την παρορμητικότητα μη προγραμματισμού, ο μέσος όρος των ατόμων με διαταραχή τζόγου που δεν έχουν ιστορικό χρήσης ουσιών (Μ.Ο.=2,34) είναι στατιστικά μικρότερος (t (58)=-2,195, p=0,032) από τον αντίστοιχο όσων έχουν (Μ.Ο.=2,62). Τέλος, αναφορικά την παρορμητικότητα προσοχής, ο μέσος όρος των ατόμων με διαταραχή τζόγου που δεν έχουν ιστορικό χρήσης ουσιών (Μ.Ο.=2,39) είναι στατιστικά μικρότερος (t (58)=-2,916, p=0,005) από τον αντίστοιχο όσων έχουν (Μ.Ο.=2,82). Συμπεράσματα: Τα παραπάνω αποτελέσματα επιβεβαιώνουν τις ερευνητικές υποθέσεις της παρούσας έρευνας. Εν ολίγοις, φαίνεται πώς άτομα διεγνωσμένα με διαταραχή τζόγου, που έχουν στο ιστορικό τους χρήση ουσιών, παρουσιάζουν διαφορές στα στοιχεία της προσωπικότητας σε σχέση με εκείνα που δεν έχουν στο ιστορικό τους χρήση ουσιών, όπως υψηλότερο νευρωτισμό, χαμηλότερα ποσοστά τερπνότητας και υψηλότερη παρορμητικότητα υποδεικνύοντας ενδεχομένως ότι η συνύπαρξη των δυο διαταραχών επηρεάζεται από τα στοιχεία της προσωπικότητας.","abstract_has_math":false,"creators":["Σουσάνη Διονυσία","Sousani Dionysia"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2023,"date_issued":"2023","date_published":"2023","updated_at":"2026-11-19T06:23:04Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3349569"],"render_values":[{"text":"uoadl:3349569","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3349569","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3349569","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A3349569","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Σουσάνη Διονυσία","Sousani Dionysia"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2023"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3349569","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3349569"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Εισαγωγή: Οι συμπεριφορικοί εθισμοί, οι συνέπειες των οποίων ομοιάζουν με αυτές των χημικών εθισμών, έχουν κεντρίσει το ενδιαφέρον της επιστημονικής κοινότητας τα τελευταία χρόνια. Συγκεκριμένα η διαταραχή τζόγου ως συμπεριφορικός εθισμός έχει μελετηθεί σε σχέση με στοιχεία της προσωπικότητας, εξηγώντας με αυτόν τον τρόπο και πολλές περιπτώσεις συννόσησης. Σκοπός: Σκοπός της παρούσας εργασίας είναι να διερευνήσει ποιες διαφορές υπάρχουν στην προσωπικότητα των εξαρτημένων από τον τζόγο με ιστορικό χρήσης ουσιών από αυτούς που είναι εξαρτημένοι στο τζόγο χωρίς ιστορικό χρήσης με βάση τη θεωρία των πέντε παραγόντων: εξωστρέφεια, τερπνότητα, ευσυνειδησία, νευρωτισμός, δημιουργικότητα-βιωματική ευρήτητα. Οι ερευνητικές υποθέσεις είναι εξής: α) η εξάρτηση από τον τζόγο έχει υψηλότερη παρόρμηση, όταν υπάρχει στο ιστορικό των εξαρτημένων χρήση ουσιών, σε σχέση με αυτούς που είναι εξαρτημένοι χωρίς ιστορικό χρήσης ουσιών και β) υπάρχουν διαφορές στη προσωπικότητα των εξαρτημένων από τον τζόγο χωρίς ιστορικό χρήσης ουσιών και σε αυτών που είναι εξαρτημένοι από το τζόγο και έχουν στο ιστορικό τους χρήση ουσιών. Μέθοδος: Η συγχρονική αυτή μελέτη πραγματοποιήθηκε (Οκτώβριος 2022 - Μάρτιος 2023) σε δείγμα 60 ατόμων με μέσο όρο ηλικίας τα 36 έτη (Μ.Ο.=36,4 Τ.Α.=9,21). Από τους 60 συμμετέχοντες, οι 51 ήταν άνδρες (85%). Οι συμμετέχοντες προέρχονται από τις δομές «18ΑΝΩ» και «ΑΝΩΝΥΜΟΙ ΤΖΟΓΑΔΟΡΟΙ» και είναι χωρισμένοι σε δύο υποομάδες διαταραχής τζόγου με ιστορικό χρήσης και διαταραχής τζόγου χωρίς ιστορικό χρήσης. Για τη μέτρηση των μεταβλητών χρησιμοποιήθηκαν τα εξής εργαλεία: ερωτηματολόγιο αυτοαξιολόγησης της προσωπικότητας, κλίμακα παρορμητικότητας του Baratt-BIS-11-GR, καθώς και κάποιες ερωτήσεις δημογραφικών δεδομένων. Αποτελέσματα: Διενεργήθηκε ο έλεγχος t για ανεξάρτητα δείγματα και ανάλυση πολλαπλής γραμμικής παλινδρόμησης με εξαρτημένη μεταβλητή το «νευρωτισμό» και ανεξάρτητη την «επαγγελματική κατάσταση» και «το ιστορικό χρήσης», καθώς και εξαρτημένη μεταβλητή το «προγραμματισμό μη προσοχής» και ανεξάρτητη το «ιστορικό χρήσης», την «ηλικία» και την «επαγγελματική κατάσταση». Η χρήση ουσιών αναδείχτηκε ως ο μοναδικός συσχετιστικός παράγοντας για την «Τερπνότητα», την «Παρορμητικότητα μη προγραμματισμού» και το «Νευρωτισμό» συνεπώς είναι και προβλεπτικός παράγοντας. Έγινε έλεγχος κανονικότητας των αποτελεσμάτων με χρήση του Shapiro Wilk test, πραγματοποιήθηκε ανάλυση αξιοπιστίας των παραγόντων με χρήση του συντελεστή Cronbach Alpha και συσχετίσεις Spearman και Pearson των παραγόντων της παρούσας έρευνας. Τέλος, έγινε έλεγχος σφάλματος με error bars. Από τις αναλύσεις προέκυψε ότι ο μέσος όρος της τερπνότητας των ατόμων με διαταραχή τζόγου που δεν έχουν στο ιστορικό τους χρήση ουσιών (Μ.Ο.=3,88) είναι στατιστικά μεγαλύτερος (t (58)=2,817, p=0,007) από αυτόν των ατόμων που έχουν στο ιστορικό τους χρήση (Μ.Ο.=3,49). Εν συνεχεία, ο μέσος όρος του νευρωτισμού των ατόμων με διαταραχή τζόγου που δεν έχουν ιστορικό χρήσης ουσιών (Μ.Ο.=3,06) είναι στατιστικά μικρότερος (t (51,336)=-3,400, p=0,001) από τον αντίστοιχο όσων έχουν (Μ.Ο.=3,67). Επίσης, σε σχέση με την παρορμητικότητα μη προγραμματισμού, ο μέσος όρος των ατόμων με διαταραχή τζόγου που δεν έχουν ιστορικό χρήσης ουσιών (Μ.Ο.=2,34) είναι στατιστικά μικρότερος (t (58)=-2,195, p=0,032) από τον αντίστοιχο όσων έχουν (Μ.Ο.=2,62). Τέλος, αναφορικά την παρορμητικότητα προσοχής, ο μέσος όρος των ατόμων με διαταραχή τζόγου που δεν έχουν ιστορικό χρήσης ουσιών (Μ.Ο.=2,39) είναι στατιστικά μικρότερος (t (58)=-2,916, p=0,005) από τον αντίστοιχο όσων έχουν (Μ.Ο.=2,82). Συμπεράσματα: Τα παραπάνω αποτελέσματα επιβεβαιώνουν τις ερευνητικές υποθέσεις της παρούσας έρευνας. Εν ολίγοις, φαίνεται πώς άτομα διεγνωσμένα με διαταραχή τζόγου, που έχουν στο ιστορικό τους χρήση ουσιών, παρουσιάζουν διαφορές στα στοιχεία της προσωπικότητας σε σχέση με εκείνα που δεν έχουν στο ιστορικό τους χρήση ουσιών, όπως υψηλότερο νευρωτισμό, χαμηλότερα ποσοστά τερπνότητας και υψηλότερη παρορμητικότητα υποδεικνύοντας ενδεχομένως ότι η συνύπαρξη των δυο διαταραχών επηρεάζεται από τα στοιχεία της προσωπικότητας.","Introduction: Behavioral addictions, the consequences of which resemble those of chemical addictions, have attracted the interest of the scientific community in recent years. Specifically, gambling disorder as a behavioral addiction has been studied in relation to personality traits, explaining many cases of comorbidity. Objective: The aim of this study is to investigate the differences in personality between individuals addicted to gambling with a history of substance use and those addicted to gambling without a history of substance use, based on the five-factor theory: extraversion, agreeableness, conscientiousness, neuroticism, and openness. The research hypotheses are as follows: a) gambling addiction has a higher impulsivity when there is a history of substance use compared to those addicted to gambling without a history of substance use, and b) there are differences in the personality traits of individuals addicted to gambling without a history of substance use and those addicted to gambling with a history of substance use. Method: This cross-sectional study was conducted from October 2022 to March 2023, with a sample of 60 participants with an average age of 36 years (M = 36.4, SD = 9.21). Of the 60 participants, 51 were male (85%). The participants were recruited from the \"18ANW\" and \"ANONYMOUS GAMBLERS\" structures and were divided into two subgroups: gambling disorder with a history of substance use and gambling disorder without a history of substance use. The following tools were used to measure the variables: self-assessment personality questionnaire, Barratt Impulsiveness Scale (BIS-11-GR), and some demographic questions. Results: Independent samples t-tests and multiple linear regression analysis were conducted with \"neuroticism\" as the dependent variable and \"occupational status\" and \"substance use history\" as independent variables. Additionally, \"attentional impulsiveness\" was analyzed with \"substance use history,\" \"age,\" and \"occupational status\" as independent variables. Substance use emerged as the only significant factor related to \"agreeableness,\" \"non-planning impulsiveness,\" and \"neuroticism,\" thus acting as a predictive factor. The results were checked for normality using the Shapiro-Wilk test. An analysis of the factors' reliability was conducted using the Cronbach's Alpha coefficient, and correlations between the factors of this study were examined using Spearman and Pearson correlations. Finally, error bars were used to assess the margin of error. The analyses revealed that the mean score of \"agreeableness\" among individuals with gambling disorder and no substance use history (M = 3.88) was statistically higher (t (58) = 2.817, p = 0.007) than that of individuals with a history of substance use (M = 3.49). Furthermore, the mean score of \"neuroticism\" among individuals with gambling disorder and no substance use history (M = 3.06) was statistically lower (t(51.336) = -3.400, p = 0.001) compared to those with a history of substance use (M = 3.67). Similarly, regarding non-planning impulsiveness, the mean score of individuals with gambling disorder and no substance use history (M = 2.34) was statistically lower (t(58) = -2.195, p = 0.032) than that of individuals with a history of substance use (M = 2.62). Finally, regarding attentional impulsiveness, the mean score of individuals with gambling disorder and no substance use history (M = 2.39) was statistically lower (t(58) = -2.916, p = 0.005) than that of individuals with a history of substance use (M = 2.82). Conclusions: The above results confirm the research hypotheses of this study. In summary, individuals diagnosed with gambling disorder who have a history of substance use show differences in personality traits compared to those without a history of substance use, such as higher neuroticism, lower rates of pleasure, and higher impulsivity, indicating that the co-occurrence of the two disorders may be influenced by personality factors."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Οι πέντε διαστάσεις της προσωπικότητας και η παρορμητικότητα σε άτομα με διαταραχή τζόγου με ή χωρίς ιστορικό χρήσης ουσιών"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Σουσάνη Διονυσία","Sousani Dionysia"],"dc:date":["2023"],"dc:description":["Εισαγωγή: Οι συμπεριφορικοί εθισμοί, οι συνέπειες των οποίων ομοιάζουν με αυτές των χημικών εθισμών, έχουν κεντρίσει το ενδιαφέρον της επιστημονικής κοινότητας τα τελευταία χρόνια. Συγκεκριμένα η διαταραχή τζόγου ως συμπεριφορικός εθισμός έχει μελετηθεί σε σχέση με στοιχεία της προσωπικότητας, εξηγώντας με αυτόν τον τρόπο και πολλές περιπτώσεις συννόσησης. Σκοπός: Σκοπός της παρούσας εργασίας είναι να διερευνήσει ποιες διαφορές υπάρχουν στην προσωπικότητα των εξαρτημένων από τον τζόγο με ιστορικό χρήσης ουσιών από αυτούς που είναι εξαρτημένοι στο τζόγο χωρίς ιστορικό χρήσης με βάση τη θεωρία των πέντε παραγόντων: εξωστρέφεια, τερπνότητα, ευσυνειδησία, νευρωτισμός, δημιουργικότητα-βιωματική ευρήτητα. Οι ερευνητικές υποθέσεις είναι εξής: α) η εξάρτηση από τον τζόγο έχει υψηλότερη παρόρμηση, όταν υπάρχει στο ιστορικό των εξαρτημένων χρήση ουσιών, σε σχέση με αυτούς που είναι εξαρτημένοι χωρίς ιστορικό χρήσης ουσιών και β) υπάρχουν διαφορές στη προσωπικότητα των εξαρτημένων από τον τζόγο χωρίς ιστορικό χρήσης ουσιών και σε αυτών που είναι εξαρτημένοι από το τζόγο και έχουν στο ιστορικό τους χρήση ουσιών. Μέθοδος: Η συγχρονική αυτή μελέτη πραγματοποιήθηκε (Οκτώβριος 2022 - Μάρτιος 2023) σε δείγμα 60 ατόμων με μέσο όρο ηλικίας τα 36 έτη (Μ.Ο.=36,4 Τ.Α.=9,21). Από τους 60 συμμετέχοντες, οι 51 ήταν άνδρες (85%). Οι συμμετέχοντες προέρχονται από τις δομές «18ΑΝΩ» και «ΑΝΩΝΥΜΟΙ ΤΖΟΓΑΔΟΡΟΙ» και είναι χωρισμένοι σε δύο υποομάδες διαταραχής τζόγου με ιστορικό χρήσης και διαταραχής τζόγου χωρίς ιστορικό χρήσης. Για τη μέτρηση των μεταβλητών χρησιμοποιήθηκαν τα εξής εργαλεία: ερωτηματολόγιο αυτοαξιολόγησης της προσωπικότητας, κλίμακα παρορμητικότητας του Baratt-BIS-11-GR, καθώς και κάποιες ερωτήσεις δημογραφικών δεδομένων. Αποτελέσματα: Διενεργήθηκε ο έλεγχος t για ανεξάρτητα δείγματα και ανάλυση πολλαπλής γραμμικής παλινδρόμησης με εξαρτημένη μεταβλητή το «νευρωτισμό» και ανεξάρτητη την «επαγγελματική κατάσταση» και «το ιστορικό χρήσης», καθώς και εξαρτημένη μεταβλητή το «προγραμματισμό μη προσοχής» και ανεξάρτητη το «ιστορικό χρήσης», την «ηλικία» και την «επαγγελματική κατάσταση». Η χρήση ουσιών αναδείχτηκε ως ο μοναδικός συσχετιστικός παράγοντας για την «Τερπνότητα», την «Παρορμητικότητα μη προγραμματισμού» και το «Νευρωτισμό» συνεπώς είναι και προβλεπτικός παράγοντας. Έγινε έλεγχος κανονικότητας των αποτελεσμάτων με χρήση του Shapiro Wilk test, πραγματοποιήθηκε ανάλυση αξιοπιστίας των παραγόντων με χρήση του συντελεστή Cronbach Alpha και συσχετίσεις Spearman και Pearson των παραγόντων της παρούσας έρευνας. Τέλος, έγινε έλεγχος σφάλματος με error bars. Από τις αναλύσεις προέκυψε ότι ο μέσος όρος της τερπνότητας των ατόμων με διαταραχή τζόγου που δεν έχουν στο ιστορικό τους χρήση ουσιών (Μ.Ο.=3,88) είναι στατιστικά μεγαλύτερος (t (58)=2,817, p=0,007) από αυτόν των ατόμων που έχουν στο ιστορικό τους χρήση (Μ.Ο.=3,49). Εν συνεχεία, ο μέσος όρος του νευρωτισμού των ατόμων με διαταραχή τζόγου που δεν έχουν ιστορικό χρήσης ουσιών (Μ.Ο.=3,06) είναι στατιστικά μικρότερος (t (51,336)=-3,400, p=0,001) από τον αντίστοιχο όσων έχουν (Μ.Ο.=3,67). Επίσης, σε σχέση με την παρορμητικότητα μη προγραμματισμού, ο μέσος όρος των ατόμων με διαταραχή τζόγου που δεν έχουν ιστορικό χρήσης ουσιών (Μ.Ο.=2,34) είναι στατιστικά μικρότερος (t (58)=-2,195, p=0,032) από τον αντίστοιχο όσων έχουν (Μ.Ο.=2,62). Τέλος, αναφορικά την παρορμητικότητα προσοχής, ο μέσος όρος των ατόμων με διαταραχή τζόγου που δεν έχουν ιστορικό χρήσης ουσιών (Μ.Ο.=2,39) είναι στατιστικά μικρότερος (t (58)=-2,916, p=0,005) από τον αντίστοιχο όσων έχουν (Μ.Ο.=2,82). Συμπεράσματα: Τα παραπάνω αποτελέσματα επιβεβαιώνουν τις ερευνητικές υποθέσεις της παρούσας έρευνας. Εν ολίγοις, φαίνεται πώς άτομα διεγνωσμένα με διαταραχή τζόγου, που έχουν στο ιστορικό τους χρήση ουσιών, παρουσιάζουν διαφορές στα στοιχεία της προσωπικότητας σε σχέση με εκείνα που δεν έχουν στο ιστορικό τους χρήση ουσιών, όπως υψηλότερο νευρωτισμό, χαμηλότερα ποσοστά τερπνότητας και υψηλότερη παρορμητικότητα υποδεικνύοντας ενδεχομένως ότι η συνύπαρξη των δυο διαταραχών επηρεάζεται από τα στοιχεία της προσωπικότητας.","Introduction: Behavioral addictions, the consequences of which resemble those of chemical addictions, have attracted the interest of the scientific community in recent years. Specifically, gambling disorder as a behavioral addiction has been studied in relation to personality traits, explaining many cases of comorbidity. Objective: The aim of this study is to investigate the differences in personality between individuals addicted to gambling with a history of substance use and those addicted to gambling without a history of substance use, based on the five-factor theory: extraversion, agreeableness, conscientiousness, neuroticism, and openness. The research hypotheses are as follows: a) gambling addiction has a higher impulsivity when there is a history of substance use compared to those addicted to gambling without a history of substance use, and b) there are differences in the personality traits of individuals addicted to gambling without a history of substance use and those addicted to gambling with a history of substance use. Method: This cross-sectional study was conducted from October 2022 to March 2023, with a sample of 60 participants with an average age of 36 years (M = 36.4, SD = 9.21). Of the 60 participants, 51 were male (85%). The participants were recruited from the \"18ANW\" and \"ANONYMOUS GAMBLERS\" structures and were divided into two subgroups: gambling disorder with a history of substance use and gambling disorder without a history of substance use. The following tools were used to measure the variables: self-assessment personality questionnaire, Barratt Impulsiveness Scale (BIS-11-GR), and some demographic questions. Results: Independent samples t-tests and multiple linear regression analysis were conducted with \"neuroticism\" as the dependent variable and \"occupational status\" and \"substance use history\" as independent variables. Additionally, \"attentional impulsiveness\" was analyzed with \"substance use history,\" \"age,\" and \"occupational status\" as independent variables. Substance use emerged as the only significant factor related to \"agreeableness,\" \"non-planning impulsiveness,\" and \"neuroticism,\" thus acting as a predictive factor. The results were checked for normality using the Shapiro-Wilk test. An analysis of the factors' reliability was conducted using the Cronbach's Alpha coefficient, and correlations between the factors of this study were examined using Spearman and Pearson correlations. Finally, error bars were used to assess the margin of error. The analyses revealed that the mean score of \"agreeableness\" among individuals with gambling disorder and no substance use history (M = 3.88) was statistically higher (t (58) = 2.817, p = 0.007) than that of individuals with a history of substance use (M = 3.49). Furthermore, the mean score of \"neuroticism\" among individuals with gambling disorder and no substance use history (M = 3.06) was statistically lower (t(51.336) = -3.400, p = 0.001) compared to those with a history of substance use (M = 3.67). Similarly, regarding non-planning impulsiveness, the mean score of individuals with gambling disorder and no substance use history (M = 2.34) was statistically lower (t(58) = -2.195, p = 0.032) than that of individuals with a history of substance use (M = 2.62). Finally, regarding attentional impulsiveness, the mean score of individuals with gambling disorder and no substance use history (M = 2.39) was statistically lower (t(58) = -2.916, p = 0.005) than that of individuals with a history of substance use (M = 2.82). Conclusions: The above results confirm the research hypotheses of this study. In summary, individuals diagnosed with gambling disorder who have a history of substance use show differences in personality traits compared to those without a history of substance use, such as higher neuroticism, lower rates of pleasure, and higher impulsivity, indicating that the co-occurrence of the two disorders may be influenced by personality factors."],"dc:identifier":["uoadl:3349569","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3349569"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Οι πέντε διαστάσεις της προσωπικότητας και η παρορμητικότητα σε άτομα με διαταραχή τζόγου με ή χωρίς ιστορικό χρήσης ουσιών"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T06:23:04Z"}