{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:3349708"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:3349708","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"APPLICATIONS OF COMBINATORIES IN FUNCTIONAL THEORY: ROSENTHAL'S THEOREM","abstract":"Η παρούσα διπλωματική εργασία έχει ως στόχο να αναδείξει την σύνδεση μεταξύ των αποτελεσμάτων και των εννοιών της Συνδυαστικής και της Περιγραφικής Θεωρίας Συνόλων στον κλάδο της Συναρτησιακής Ανάλυσης. Η Περιγραφική Θεωρία Συνόλων ορίζεται ως ο τομέας μελέτης των αποκαλούμενων “ορίσιμων” υποσυνόλων των Πολωνικών τοπολογικών χώρων, δηλ. υποσύνολα τα οποία ορίζονται ρητά από πρωταρχικά βασικά σύνολα (τα ανοιχτά σύνολα) μέσω απλών συνολοθεωρητικών πράξεων όπως συμπληρωματα, αριθμήσιμες ενώσεις και προβολές, και αποτελεί έναν από τους βασικότερους τομείς μελέτης της Θεωρίας Συνόλων. Ο κύριος στόχος της παρούσας διπλωματικής εργασίας είναι η απόδειξη του θεωρήματος του Rosenthal, ενός από τα σημαντικότερα αποτελέσματα για την γεωμετρία των χώρων Banach, που παρέχει μια αναγκαία και ικανή συνθήκη για την ύπαρξη ασθενώς Cauchy υπακολουθίας για κάθε φραγμένη ακολουθία ενός χώρου Banach Χ. Η αναγκαία συνθήκη σχετίζεται με την γεωμετρία του χώρου και απαιτεί να μην ορίζεται εμφύτευση ενός ισομορφικού αντιγράφου του l^{1} στον χώρο Χ. Ειδικότερα, λαμβάνοντας ως αφετηρία το αποτέλεσμα των Eberlein-Smulian, υποδεικνύεται ότι η ύπαρξη μια ασθενώς συγκλίνουσας υπακολουθίας για κάθε φραγμενη ακολουθία του Χ, προυποθέτει ως αναγκαία και ικανή συνθήκη ο Χ να είναι αυτοσυζυγής. Περιορίζοντας την απαίτησή μας στην ύπαρξη ασθενώς Cauchy υπακολουθίας, το ενδιαφέρον εστιάζεται στην εξέταση των μη αυτοσυζυγών χώρων Banach, καθώς το παραπάνω αποτέλεσμα παρέχει ήδη μια κατεύθυνση για τους αυτοσυζυγείς χώρους. Συγκεκριμένα, θεωρώντας έναν διαχωρίσιμο χώρο Banach X και υποθέτωντας ότι ο X^{*} είναι επίσης διαχωρίσιμος, οι φραγμένες ακολουθίες στον Χ έχουν ασθενώς Cauchy υπακολουθίες. Το αποτέλεσμα αυτό είναι εύκολο να αποδειχθεί θεωρώντας (d_{n}) μια πυκνή ακολουθία στην μοναδιαία μπάλα του X^{*} και λαμβάνοντας την εικόνα μιας φραγμένης ακολουθίας (x_{n}) στο X μέσω αυτών.Ειδικότερα για το d_{1} η ακολουθία (d_{1}x_{n}) είναι φραγμένη στους πραγματικούς \\mathbb{R}, συνεπώς έχει συγκλίνουσα υπακολουθία, έστω (d_{1}x_{n}^{1}). Στην συνέχεια εφαρμόζοντας τον τελεστή d_{2} στην υπακολουθία (x_{n}^{1}) και διαδοχικά με την εφαρμογή του ίδιου επιχειρήματος οδηγούμαστε στον ορισμό μιας φραγμένης υπακολουθίας της (x_{n}) με την ζητούμενη ιδιότητα. Ωστόσο αυτό δεν είναι πάντοτε εφικτό. Για παράδειγμα αν θεωρήσουμε την ακολουθία (e_{n}) όπου e_{n} το μοναδιαίο απειροδιαστατο διάνυσμα του χώρου l^{1} με μονάδα στην n-ιοστή θέση, τότε η (e_{n}) δεν έχει καμία ασθενώς Cauchy υπακολουθία. Ο Rosenthal απέδειξε ότι το παραπάνω αντιπαράδειγμα είναι στην πραγματικότητα και το μοναδικό. Ωστόσο το πιο ενδιαφέρον στο συγκεκριμένο αποτέλεσμα είναι το γεγονός ότι η απόδειξη του Θεωρήματος του Rosenthal βασίζεται σε εφαρμογή συνδυαστικών αποτελεσμάτων που αποτελούν επεκτάσεις ενός εκ των ακρογωνιαίων αξιωμάτων της Συνδυαστικής Θεωρίας, γνωστό ως Αρχή της Περιστεροφωλιάς. Η παρούσα εργασία συνίσταται σε τρία μέρη, στα οποία γίνεται εισαγωγή στις βασικές έννοιες και αποτελέσματα των κλάδων που εφαρμόζονται συνδυαστικά όπως αναφέρθηκαν ανωτέρω, τα οποία μας επιτρέπουν την απόδειξη του κύριου θεωρήματος στο τελευταίο κεφάλαιο. Ειδικότερα, στο Μέρος Ι γίνεται σύντομη παρουσίαση ενός από τα βασικότερα δομικά εργαλεία της Περιγραφικής Θεωρίας Συνόλων, των “δέντρων”, τα οποία χρησιμοποιούνται σε κατασκευαστικές αποδείξεις στα επόμενα κεφάλαια. Στο Μέρος ΙΙ συνοψίζουμε τα βασικά αποτελέσματα και δομές των Πολωνικών χώρων και των χώρων Baire, τονίζοντας την ομοιομορφική συμπεριφορά των υποσυνόλων τους με χαρακτηριστικούς χώρους, όπως οι χώροι Cantor \\mathcal{C} και Baire \\mathcal{N}. Τέλος, το Μέρος III εστιάζει στην διατύπωση των συνδυαστικών Διαχωριστικών Θεωρημάτων και των επεκτάσεων αυτών στην εξέταση των διαμερίσεων των Πολωνικών χώρων σε “ορίσιμα” υποσύνολα καθώς και των διαμερίσεων του [\\mathbb{N}]^{\\aleph}. Το Θεώρημα του Rosenthal αποτελεί εφαρμογή των προαναφερθέντων Διαχωριστικών Θεωρημάτων και παρατίθεται ως καταληκτικό αποτέλεσμα της παρούσας διπλωματικής εργασίας.","abstract_html":"Η παρούσα διπλωματική εργασία έχει ως στόχο να αναδείξει την σύνδεση μεταξύ των αποτελεσμάτων και των εννοιών της Συνδυαστικής και της Περιγραφικής Θεωρίας Συνόλων στον κλάδο της Συναρτησιακής Ανάλυσης. Η Περιγραφική Θεωρία Συνόλων ορίζεται ως ο τομέας μελέτης των αποκαλούμενων “ορίσιμων” υποσυνόλων των Πολωνικών τοπολογικών χώρων, δηλ. υποσύνολα τα οποία ορίζονται ρητά από πρωταρχικά βασικά σύνολα (τα ανοιχτά σύνολα) μέσω απλών συνολοθεωρητικών πράξεων όπως συμπληρωματα, αριθμήσιμες ενώσεις και προβολές, και αποτελεί έναν από τους βασικότερους τομείς μελέτης της Θεωρίας Συνόλων. Ο κύριος στόχος της παρούσας διπλωματικής εργασίας είναι η απόδειξη του θεωρήματος του Rosenthal, ενός από τα σημαντικότερα αποτελέσματα για την γεωμετρία των χώρων Banach, που παρέχει μια αναγκαία και ικανή συνθήκη για την ύπαρξη ασθενώς Cauchy υπακολουθίας για κάθε φραγμένη ακολουθία ενός χώρου Banach Χ. Η αναγκαία συνθήκη σχετίζεται με την γεωμετρία του χώρου και απαιτεί να μην ορίζεται εμφύτευση ενός ισομορφικού αντιγράφου του l^{1} στον χώρο Χ. Ειδικότερα, λαμβάνοντας ως αφετηρία το αποτέλεσμα των Eberlein-Smulian, υποδεικνύεται ότι η ύπαρξη μια ασθενώς συγκλίνουσας υπακολουθίας για κάθε φραγμενη ακολουθία του Χ, προυποθέτει ως αναγκαία και ικανή συνθήκη ο Χ να είναι αυτοσυζυγής. Περιορίζοντας την απαίτησή μας στην ύπαρξη ασθενώς Cauchy υπακολουθίας, το ενδιαφέρον εστιάζεται στην εξέταση των μη αυτοσυζυγών χώρων Banach, καθώς το παραπάνω αποτέλεσμα παρέχει ήδη μια κατεύθυνση για τους αυτοσυζυγείς χώρους. Συγκεκριμένα, θεωρώντας έναν διαχωρίσιμο χώρο Banach X και υποθέτωντας ότι ο X^{*} είναι επίσης διαχωρίσιμος, οι φραγμένες ακολουθίες στον Χ έχουν ασθενώς Cauchy υπακολουθίες. Το αποτέλεσμα αυτό είναι εύκολο να αποδειχθεί θεωρώντας (d_{n}) μια πυκνή ακολουθία στην μοναδιαία μπάλα του X^{*} και λαμβάνοντας την εικόνα μιας φραγμένης ακολουθίας (x_{n}) στο X μέσω αυτών.Ειδικότερα για το d_{1} η ακολουθία (d_{1}x_{n}) είναι φραγμένη στους πραγματικούς \\mathbb{R}, συνεπώς έχει συγκλίνουσα υπακολουθία, έστω (d_{1}x_{n}^{1}). Στην συνέχεια εφαρμόζοντας τον τελεστή d_{2} στην υπακολουθία (x_{n}^{1}) και διαδοχικά με την εφαρμογή του ίδιου επιχειρήματος οδηγούμαστε στον ορισμό μιας φραγμένης υπακολουθίας της (x_{n}) με την ζητούμενη ιδιότητα. Ωστόσο αυτό δεν είναι πάντοτε εφικτό. Για παράδειγμα αν θεωρήσουμε την ακολουθία (e_{n}) όπου e_{n} το μοναδιαίο απειροδιαστατο διάνυσμα του χώρου l^{1} με μονάδα στην n-ιοστή θέση, τότε η (e_{n}) δεν έχει καμία ασθενώς Cauchy υπακολουθία. Ο Rosenthal απέδειξε ότι το παραπάνω αντιπαράδειγμα είναι στην πραγματικότητα και το μοναδικό. Ωστόσο το πιο ενδιαφέρον στο συγκεκριμένο αποτέλεσμα είναι το γεγονός ότι η απόδειξη του Θεωρήματος του Rosenthal βασίζεται σε εφαρμογή συνδυαστικών αποτελεσμάτων που αποτελούν επεκτάσεις ενός εκ των ακρογωνιαίων αξιωμάτων της Συνδυαστικής Θεωρίας, γνωστό ως Αρχή της Περιστεροφωλιάς. Η παρούσα εργασία συνίσταται σε τρία μέρη, στα οποία γίνεται εισαγωγή στις βασικές έννοιες και αποτελέσματα των κλάδων που εφαρμόζονται συνδυαστικά όπως αναφέρθηκαν ανωτέρω, τα οποία μας επιτρέπουν την απόδειξη του κύριου θεωρήματος στο τελευταίο κεφάλαιο. Ειδικότερα, στο Μέρος Ι γίνεται σύντομη παρουσίαση ενός από τα βασικότερα δομικά εργαλεία της Περιγραφικής Θεωρίας Συνόλων, των “δέντρων”, τα οποία χρησιμοποιούνται σε κατασκευαστικές αποδείξεις στα επόμενα κεφάλαια. Στο Μέρος ΙΙ συνοψίζουμε τα βασικά αποτελέσματα και δομές των Πολωνικών χώρων και των χώρων Baire, τονίζοντας την ομοιομορφική συμπεριφορά των υποσυνόλων τους με χαρακτηριστικούς χώρους, όπως οι χώροι Cantor \\mathcal{C} και Baire \\mathcal{N}. Τέλος, το Μέρος III εστιάζει στην διατύπωση των συνδυαστικών Διαχωριστικών Θεωρημάτων και των επεκτάσεων αυτών στην εξέταση των διαμερίσεων των Πολωνικών χώρων σε “ορίσιμα” υποσύνολα καθώς και των διαμερίσεων του [\\mathbb{N}]^{\\aleph}. Το Θεώρημα του Rosenthal αποτελεί εφαρμογή των προαναφερθέντων Διαχωριστικών Θεωρημάτων και παρατίθεται ως καταληκτικό αποτέλεσμα της παρούσας διπλωματικής εργασίας.","abstract_has_math":false,"creators":["Τζαναδάμη Μαρία","Tzanadami Maria"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2023,"date_issued":"2023","date_published":"2023","updated_at":"2026-11-19T06:23:06Z","subjects":["Θετικές Επιστήμες","Science"],"languages":["English"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3349708"],"render_values":[{"text":"uoadl:3349708","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3349708","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3349708","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A3349708","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Τζαναδάμη Μαρία","Tzanadami Maria"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2023"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Θετικές Επιστήμες","Science"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["English"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3349708","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3349708"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Η παρούσα διπλωματική εργασία έχει ως στόχο να αναδείξει την σύνδεση μεταξύ των αποτελεσμάτων και των εννοιών της Συνδυαστικής και της Περιγραφικής Θεωρίας Συνόλων στον κλάδο της Συναρτησιακής Ανάλυσης. Η Περιγραφική Θεωρία Συνόλων ορίζεται ως ο τομέας μελέτης των αποκαλούμενων “ορίσιμων” υποσυνόλων των Πολωνικών τοπολογικών χώρων, δηλ. υποσύνολα τα οποία ορίζονται ρητά από πρωταρχικά βασικά σύνολα (τα ανοιχτά σύνολα) μέσω απλών συνολοθεωρητικών πράξεων όπως συμπληρωματα, αριθμήσιμες ενώσεις και προβολές, και αποτελεί έναν από τους βασικότερους τομείς μελέτης της Θεωρίας Συνόλων. Ο κύριος στόχος της παρούσας διπλωματικής εργασίας είναι η απόδειξη του θεωρήματος του Rosenthal, ενός από τα σημαντικότερα αποτελέσματα για την γεωμετρία των χώρων Banach, που παρέχει μια αναγκαία και ικανή συνθήκη για την ύπαρξη ασθενώς Cauchy υπακολουθίας για κάθε φραγμένη ακολουθία ενός χώρου Banach Χ. Η αναγκαία συνθήκη σχετίζεται με την γεωμετρία του χώρου και απαιτεί να μην ορίζεται εμφύτευση ενός ισομορφικού αντιγράφου του l^{1} στον χώρο Χ. Ειδικότερα, λαμβάνοντας ως αφετηρία το αποτέλεσμα των Eberlein-Smulian, υποδεικνύεται ότι η ύπαρξη μια ασθενώς συγκλίνουσας υπακολουθίας για κάθε φραγμενη ακολουθία του Χ, προυποθέτει ως αναγκαία και ικανή συνθήκη ο Χ να είναι αυτοσυζυγής. Περιορίζοντας την απαίτησή μας στην ύπαρξη ασθενώς Cauchy υπακολουθίας, το ενδιαφέρον εστιάζεται στην εξέταση των μη αυτοσυζυγών χώρων Banach, καθώς το παραπάνω αποτέλεσμα παρέχει ήδη μια κατεύθυνση για τους αυτοσυζυγείς χώρους. Συγκεκριμένα, θεωρώντας έναν διαχωρίσιμο χώρο Banach X και υποθέτωντας ότι ο X^{*} είναι επίσης διαχωρίσιμος, οι φραγμένες ακολουθίες στον Χ έχουν ασθενώς Cauchy υπακολουθίες. Το αποτέλεσμα αυτό είναι εύκολο να αποδειχθεί θεωρώντας (d_{n}) μια πυκνή ακολουθία στην μοναδιαία μπάλα του X^{*} και λαμβάνοντας την εικόνα μιας φραγμένης ακολουθίας (x_{n}) στο X μέσω αυτών.Ειδικότερα για το d_{1} η ακολουθία (d_{1}x_{n}) είναι φραγμένη στους πραγματικούς \\mathbb{R}, συνεπώς έχει συγκλίνουσα υπακολουθία, έστω (d_{1}x_{n}^{1}). Στην συνέχεια εφαρμόζοντας τον τελεστή d_{2} στην υπακολουθία (x_{n}^{1}) και διαδοχικά με την εφαρμογή του ίδιου επιχειρήματος οδηγούμαστε στον ορισμό μιας φραγμένης υπακολουθίας της (x_{n}) με την ζητούμενη ιδιότητα. Ωστόσο αυτό δεν είναι πάντοτε εφικτό. Για παράδειγμα αν θεωρήσουμε την ακολουθία (e_{n}) όπου e_{n} το μοναδιαίο απειροδιαστατο διάνυσμα του χώρου l^{1} με μονάδα στην n-ιοστή θέση, τότε η (e_{n}) δεν έχει καμία ασθενώς Cauchy υπακολουθία. Ο Rosenthal απέδειξε ότι το παραπάνω αντιπαράδειγμα είναι στην πραγματικότητα και το μοναδικό. Ωστόσο το πιο ενδιαφέρον στο συγκεκριμένο αποτέλεσμα είναι το γεγονός ότι η απόδειξη του Θεωρήματος του Rosenthal βασίζεται σε εφαρμογή συνδυαστικών αποτελεσμάτων που αποτελούν επεκτάσεις ενός εκ των ακρογωνιαίων αξιωμάτων της Συνδυαστικής Θεωρίας, γνωστό ως Αρχή της Περιστεροφωλιάς. Η παρούσα εργασία συνίσταται σε τρία μέρη, στα οποία γίνεται εισαγωγή στις βασικές έννοιες και αποτελέσματα των κλάδων που εφαρμόζονται συνδυαστικά όπως αναφέρθηκαν ανωτέρω, τα οποία μας επιτρέπουν την απόδειξη του κύριου θεωρήματος στο τελευταίο κεφάλαιο. Ειδικότερα, στο Μέρος Ι γίνεται σύντομη παρουσίαση ενός από τα βασικότερα δομικά εργαλεία της Περιγραφικής Θεωρίας Συνόλων, των “δέντρων”, τα οποία χρησιμοποιούνται σε κατασκευαστικές αποδείξεις στα επόμενα κεφάλαια. Στο Μέρος ΙΙ συνοψίζουμε τα βασικά αποτελέσματα και δομές των Πολωνικών χώρων και των χώρων Baire, τονίζοντας την ομοιομορφική συμπεριφορά των υποσυνόλων τους με χαρακτηριστικούς χώρους, όπως οι χώροι Cantor \\mathcal{C} και Baire \\mathcal{N}. Τέλος, το Μέρος III εστιάζει στην διατύπωση των συνδυαστικών Διαχωριστικών Θεωρημάτων και των επεκτάσεων αυτών στην εξέταση των διαμερίσεων των Πολωνικών χώρων σε “ορίσιμα” υποσύνολα καθώς και των διαμερίσεων του [\\mathbb{N}]^{\\aleph}. Το Θεώρημα του Rosenthal αποτελεί εφαρμογή των προαναφερθέντων Διαχωριστικών Θεωρημάτων και παρατίθεται ως καταληκτικό αποτέλεσμα της παρούσας διπλωματικής εργασίας.","The current thesis is targeted on revealing the connection between the results and concepts of Combinatories and Descriptive Set Theory and the field of Functional Analysis. Descriptive set theory is the study of the so-called “definable” subsets of Polish topological spaces, i.e. subsets that are defined explicitly from the very basic sets (the open sets) using simple set-theoretic operations such as complementation, countable unions and projections, and is one of the main areas of research in set theory. The main goal of the current thesis is to present the proof of Rosenthal's theorem, one of the most remarkable results in Banach spaces' geometry, which entails a both necessary and sufficient condition for a bounded sequence in a Banach space X to have a weakly Cauchy subsequence. The essential condition is related to the geometry of the space and requires that no isomorphic copy of l^{1} can be embedded in X. More precisely, using as trigger the result of Eberlein-Smulian, it is indicated that in order to be able to extract from each bounded sequence in X a weakly convergent subsequence a both necessary and sufficient condition for X is to be reflexive. Reducing the request to the existence of a weakly Cauchy subsequence, the challenge is focused on the examination of non-reflexive Banach spaces, since the above result already provides a direction for the reflexive ones. In fact, considering a separable Banach space X and assuming X^{*} also being separable, we notice that the bounded sequences in X have weakly Cauchy subsequences. This is easy to be proved considering a countable dense sequence (d_{n}) in the unit ball X^{*} and the images of the bounded (x_{n}) sequence in X through them. Precisely, for d_{1} the sequence (d_{1}x_{n}) is bounded in reals \\mathbb{R}, thus it has a convergent subsequence, let (d_{1}x_{n}^{1}). Now we apply the operator d_{2} in the (x_{n}^{1}) and using the same argument we successively are led to the determination of a subsequence of the bounded (x_{n}), with the requested property. However this might not always be feasible. For example if we consider (e_{n}) being the n-th unit vector in l^{1} then (e_{n}) has no weakly Cauchy subsequence. Rosenthal proved that the above counterexample is, in essense, the only one. Nevertheless the most interesting fact is that the proof of Rosenthal's theorem itself was established in combinatory results, extending one of the most intutive facts of combinatory theory, known as the Pigeon Hole Principle. The current work consists of three parts in which are introduced the essential concepts and results of the combined fields, as per above, enabling us to prove the Main Result in the last chapter. More precisely, in Part I is introduced one of the basic structural tools of Descriptive set theory, the “trees”, which is used in constructive proofs in the later sections. In Part II we summarise the basic concepts and structures related to Polish spaces and Baire spaces, highlighting the homeomorphic behaviour of their subspaces with characteristic spaces such as Cantor \\mathcal{C} and Baire space \\mathcal{N}. Finally, Part III is focused on describing the combinatory Partition Theorems along with their extensions in the examination of Polish spaces' partitions in “definable” subsets and the partitions of [\\mathbb{N}]^{\\aleph}. Rosenthal's theorem is an application of the said Partition Theorems and is presented as a conclusion in the current thesis."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["APPLICATIONS OF COMBINATORIES IN FUNCTIONAL THEORY: ROSENTHAL'S THEOREM"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Τζαναδάμη Μαρία","Tzanadami Maria"],"dc:date":["2023"],"dc:description":["Η παρούσα διπλωματική εργασία έχει ως στόχο να αναδείξει την σύνδεση μεταξύ των αποτελεσμάτων και των εννοιών της Συνδυαστικής και της Περιγραφικής Θεωρίας Συνόλων στον κλάδο της Συναρτησιακής Ανάλυσης. Η Περιγραφική Θεωρία Συνόλων ορίζεται ως ο τομέας μελέτης των αποκαλούμενων “ορίσιμων” υποσυνόλων των Πολωνικών τοπολογικών χώρων, δηλ. υποσύνολα τα οποία ορίζονται ρητά από πρωταρχικά βασικά σύνολα (τα ανοιχτά σύνολα) μέσω απλών συνολοθεωρητικών πράξεων όπως συμπληρωματα, αριθμήσιμες ενώσεις και προβολές, και αποτελεί έναν από τους βασικότερους τομείς μελέτης της Θεωρίας Συνόλων. Ο κύριος στόχος της παρούσας διπλωματικής εργασίας είναι η απόδειξη του θεωρήματος του Rosenthal, ενός από τα σημαντικότερα αποτελέσματα για την γεωμετρία των χώρων Banach, που παρέχει μια αναγκαία και ικανή συνθήκη για την ύπαρξη ασθενώς Cauchy υπακολουθίας για κάθε φραγμένη ακολουθία ενός χώρου Banach Χ. Η αναγκαία συνθήκη σχετίζεται με την γεωμετρία του χώρου και απαιτεί να μην ορίζεται εμφύτευση ενός ισομορφικού αντιγράφου του l^{1} στον χώρο Χ. Ειδικότερα, λαμβάνοντας ως αφετηρία το αποτέλεσμα των Eberlein-Smulian, υποδεικνύεται ότι η ύπαρξη μια ασθενώς συγκλίνουσας υπακολουθίας για κάθε φραγμενη ακολουθία του Χ, προυποθέτει ως αναγκαία και ικανή συνθήκη ο Χ να είναι αυτοσυζυγής. Περιορίζοντας την απαίτησή μας στην ύπαρξη ασθενώς Cauchy υπακολουθίας, το ενδιαφέρον εστιάζεται στην εξέταση των μη αυτοσυζυγών χώρων Banach, καθώς το παραπάνω αποτέλεσμα παρέχει ήδη μια κατεύθυνση για τους αυτοσυζυγείς χώρους. Συγκεκριμένα, θεωρώντας έναν διαχωρίσιμο χώρο Banach X και υποθέτωντας ότι ο X^{*} είναι επίσης διαχωρίσιμος, οι φραγμένες ακολουθίες στον Χ έχουν ασθενώς Cauchy υπακολουθίες. Το αποτέλεσμα αυτό είναι εύκολο να αποδειχθεί θεωρώντας (d_{n}) μια πυκνή ακολουθία στην μοναδιαία μπάλα του X^{*} και λαμβάνοντας την εικόνα μιας φραγμένης ακολουθίας (x_{n}) στο X μέσω αυτών.Ειδικότερα για το d_{1} η ακολουθία (d_{1}x_{n}) είναι φραγμένη στους πραγματικούς \\mathbb{R}, συνεπώς έχει συγκλίνουσα υπακολουθία, έστω (d_{1}x_{n}^{1}). Στην συνέχεια εφαρμόζοντας τον τελεστή d_{2} στην υπακολουθία (x_{n}^{1}) και διαδοχικά με την εφαρμογή του ίδιου επιχειρήματος οδηγούμαστε στον ορισμό μιας φραγμένης υπακολουθίας της (x_{n}) με την ζητούμενη ιδιότητα. Ωστόσο αυτό δεν είναι πάντοτε εφικτό. Για παράδειγμα αν θεωρήσουμε την ακολουθία (e_{n}) όπου e_{n} το μοναδιαίο απειροδιαστατο διάνυσμα του χώρου l^{1} με μονάδα στην n-ιοστή θέση, τότε η (e_{n}) δεν έχει καμία ασθενώς Cauchy υπακολουθία. Ο Rosenthal απέδειξε ότι το παραπάνω αντιπαράδειγμα είναι στην πραγματικότητα και το μοναδικό. Ωστόσο το πιο ενδιαφέρον στο συγκεκριμένο αποτέλεσμα είναι το γεγονός ότι η απόδειξη του Θεωρήματος του Rosenthal βασίζεται σε εφαρμογή συνδυαστικών αποτελεσμάτων που αποτελούν επεκτάσεις ενός εκ των ακρογωνιαίων αξιωμάτων της Συνδυαστικής Θεωρίας, γνωστό ως Αρχή της Περιστεροφωλιάς. Η παρούσα εργασία συνίσταται σε τρία μέρη, στα οποία γίνεται εισαγωγή στις βασικές έννοιες και αποτελέσματα των κλάδων που εφαρμόζονται συνδυαστικά όπως αναφέρθηκαν ανωτέρω, τα οποία μας επιτρέπουν την απόδειξη του κύριου θεωρήματος στο τελευταίο κεφάλαιο. Ειδικότερα, στο Μέρος Ι γίνεται σύντομη παρουσίαση ενός από τα βασικότερα δομικά εργαλεία της Περιγραφικής Θεωρίας Συνόλων, των “δέντρων”, τα οποία χρησιμοποιούνται σε κατασκευαστικές αποδείξεις στα επόμενα κεφάλαια. Στο Μέρος ΙΙ συνοψίζουμε τα βασικά αποτελέσματα και δομές των Πολωνικών χώρων και των χώρων Baire, τονίζοντας την ομοιομορφική συμπεριφορά των υποσυνόλων τους με χαρακτηριστικούς χώρους, όπως οι χώροι Cantor \\mathcal{C} και Baire \\mathcal{N}. Τέλος, το Μέρος III εστιάζει στην διατύπωση των συνδυαστικών Διαχωριστικών Θεωρημάτων και των επεκτάσεων αυτών στην εξέταση των διαμερίσεων των Πολωνικών χώρων σε “ορίσιμα” υποσύνολα καθώς και των διαμερίσεων του [\\mathbb{N}]^{\\aleph}. Το Θεώρημα του Rosenthal αποτελεί εφαρμογή των προαναφερθέντων Διαχωριστικών Θεωρημάτων και παρατίθεται ως καταληκτικό αποτέλεσμα της παρούσας διπλωματικής εργασίας.","The current thesis is targeted on revealing the connection between the results and concepts of Combinatories and Descriptive Set Theory and the field of Functional Analysis. Descriptive set theory is the study of the so-called “definable” subsets of Polish topological spaces, i.e. subsets that are defined explicitly from the very basic sets (the open sets) using simple set-theoretic operations such as complementation, countable unions and projections, and is one of the main areas of research in set theory. The main goal of the current thesis is to present the proof of Rosenthal's theorem, one of the most remarkable results in Banach spaces' geometry, which entails a both necessary and sufficient condition for a bounded sequence in a Banach space X to have a weakly Cauchy subsequence. The essential condition is related to the geometry of the space and requires that no isomorphic copy of l^{1} can be embedded in X. More precisely, using as trigger the result of Eberlein-Smulian, it is indicated that in order to be able to extract from each bounded sequence in X a weakly convergent subsequence a both necessary and sufficient condition for X is to be reflexive. Reducing the request to the existence of a weakly Cauchy subsequence, the challenge is focused on the examination of non-reflexive Banach spaces, since the above result already provides a direction for the reflexive ones. In fact, considering a separable Banach space X and assuming X^{*} also being separable, we notice that the bounded sequences in X have weakly Cauchy subsequences. This is easy to be proved considering a countable dense sequence (d_{n}) in the unit ball X^{*} and the images of the bounded (x_{n}) sequence in X through them. Precisely, for d_{1} the sequence (d_{1}x_{n}) is bounded in reals \\mathbb{R}, thus it has a convergent subsequence, let (d_{1}x_{n}^{1}). Now we apply the operator d_{2} in the (x_{n}^{1}) and using the same argument we successively are led to the determination of a subsequence of the bounded (x_{n}), with the requested property. However this might not always be feasible. For example if we consider (e_{n}) being the n-th unit vector in l^{1} then (e_{n}) has no weakly Cauchy subsequence. Rosenthal proved that the above counterexample is, in essense, the only one. Nevertheless the most interesting fact is that the proof of Rosenthal's theorem itself was established in combinatory results, extending one of the most intutive facts of combinatory theory, known as the Pigeon Hole Principle. The current work consists of three parts in which are introduced the essential concepts and results of the combined fields, as per above, enabling us to prove the Main Result in the last chapter. More precisely, in Part I is introduced one of the basic structural tools of Descriptive set theory, the “trees”, which is used in constructive proofs in the later sections. In Part II we summarise the basic concepts and structures related to Polish spaces and Baire spaces, highlighting the homeomorphic behaviour of their subspaces with characteristic spaces such as Cantor \\mathcal{C} and Baire space \\mathcal{N}. Finally, Part III is focused on describing the combinatory Partition Theorems along with their extensions in the examination of Polish spaces' partitions in “definable” subsets and the partitions of [\\mathbb{N}]^{\\aleph}. Rosenthal's theorem is an application of the said Partition Theorems and is presented as a conclusion in the current thesis."],"dc:identifier":["uoadl:3349708","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3349708"],"dc:language":["English"],"dc:subject":["Θετικές Επιστήμες","Science"],"dc:title":["APPLICATIONS OF COMBINATORIES IN FUNCTIONAL THEORY: ROSENTHAL'S THEOREM"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T06:23:06Z"}