{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:3349796"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:3349796","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Η ανάπτυξη της επιστήμης της Ιεραποστολικής και της Ιεραποστολικής θεολογίας στην Ελλάδα.","abstract":"Η ιεραποστολή είναι η προσπάθεια να συναντηθεί ο λόγος του Ευαγγελίου με τις ανθρώπινες κοινωνίες της κάθε εποχής και να σαρκωθεί μέσα σε αυτές. Είναι μία πραγματικότητα η ύπαρξη της οποίας αναφέρεται στα κείμενα της Καινής Διαθή- κης, αλλά και στο παλαιότερο ιουδαϊκό περιβάλλον, όπως αυτό μας το περιγράφει η Παλαιά Διαθήκη. Ως θεολογικός όρος εμφανίζεται τον 19ο αιώνα, αν και το έργο της ιεραποστολής αναφέρεται σε πάμπολλα πατερικά και εκκλησιαστικά κείμενα, χωρίς, ωστόσο, να γίνεται συστηματική διαπραγμάτευσή του σε κάποιο από αυτά. Η ιεραποστολή ήταν για την Εκκλησία ένα φυσικό γεγονός που προέκυπτε αβίαστα, διότι από την ημέρα της Πεντηκοστής είχε συνειδητοποιηθεί από τους αποστόλους το κάλεσμα του διδασκάλου τους να πορευθούν σε όλο τον κόσμο για τη μαθητεία των εθνών και την εξάπλωση της Εκκλησίας. Θεωρητικά και μεθοδολογικά κείμενα που αφορούν την ιεραποστολή υπάρχουν από νωρίτερα στις δυτικές Εκκλησίες, διότι μετά τις μεγάλες ανακαλύψεις, στην αυγή των Νέων Χρόνων, ακολούθησε μια σειρά ιεραποστολικών προσπαθειών, που, σε μεγάλο βαθμό, συνδέονταν με την εξερευνητική αρχικά και αργότερα συνολική διείσδυση και εξάπλωση των χωρών της Δυτικής Ευρώπης στις νέες ηπείρους, όταν Ρωμαιοκαθολικοί και προτεστάντες χρησιμοποίησαν ποικίλα μέσα και κάποτε ακόμα και βία και εξαναγκασμούς, όταν προσπαθούσαν να επιβάλλουν τις πολιτικές επι- διώξεις των κρατών τους μέσα από το κήρυγμα της χριστιανικής πίστης. Στους νεό- τερους χρόνους χρησιμοποιήθηκε ο όρος «ιεραποστολή» ο οποίος χρωματίστηκε έντονα από τη συγκεκριμένη δραστηριότητα των δυτικών Εκκλησιών. Αυτός ο όρος χρησιμοποιήθηκε αργότερα για την ανάλογη δραστηριότητα των ορθοδόξων Εκ- κλησιών και αντικατέστησε τον όρο «κήρυγμα του Ευαγγελίου». Στον ελλαδικό χώρο ο όρος «ιεραποστολή» εμφανίζεται τον 19ο αιώνα για να δηλώσει τη δράση ομάδων προερχομένων από τον ρωμαιοκαθολικό και προτεσταντικό χώρο με όλες τις αρνη- τικές συνδηλώσεις, διότι οι ιεραποστολικές αυτές προσπάθειες αποσκοπούσαν στην αύξηση της επιρροής των δυτικοευρωπαίων στην Ελλάδα. Για τον λόγο αυτό εναλ- λακτικά προς τον όρο ιεραποστολή έχει προταθεί σε ορθόδοξο και οικουμενικό πλαίσιο και η χρήση του όρου «μαρτυρία». Ο όρος αυτός προέρχεται από την τελευ- ταία εντολή του Χριστού κατά την Ανάληψή Του: «καὶ ἔσεσθέ μοι μάρτυρες...ἕως ἐσχάτου τῆς γῆς» (Πρ. 1.8) και εμπεριέχει αφενός την έννοια του αυτόπτη μάρτυρα των γεγονότων και αφετέρου την έννοια του ανθρώπου που διατίθεται να καταθέσει τη μαρτυρία της πίστεως και να θυσιαστεί γι αυτή. Στην Ελλάδα το ενδιαφέρον για την ιεραποστολή αναπτύχθηκε κυρίως στο δεύ- τερο μισό του 20ού αιώνα. Νωρίτερα, το πρώτο μισό του 20ού αιώνα είχε εμφανι- στεί το ενδιαφέρον για τις ιεραποστολικές σπουδές, χωρίς ανάλογη ανάπτυξη της θεολογίας της ιεραποστολής. Τα πρώτα βήματα για να μπορέσουμε στην Ελλάδα να κατανοήσουμε την ιεραποστολή ως γεγονός άρρηκτα συνδεδεμένο με την εκκλη- σιολογία και τη Θεία Ευχαριστία, έγιναν τη δεκαετία του 1960. Έτσι, αποφύγαμε τον διπλό κίνδυνο, αφενός να θεωρηθεί η ιεραποστολή μία δράση κοσμική και αφετέρου να οδηγηθούμε ως Εκκλησία σε μία εσωστρέφεια και ως εκ τούτου, αδιαφορία για το συνάνθρωπο όπου της γης. Με όλα τα παραπάνω ζητήματα ήρθαμε σε επαφή κατά τη διάρκεια του Π.Μ.Σ «Θρησκειολογία» και συγκεκριμένα στην ειδίκευση «Ιεραποστολική και Φιλοσοφία της Θρησκείας». Κατά τη διάρκεια της φοίτησής μας στο συγκεκριμένο πρόγραμμα αναπτύχθηκε ένα ιδιαίτερο ενδιαφέρον για τα ζητήματα της Ιεραποστολικής και της Ιεραποστολής, στο πλαίσιο του οποίου, οδηγηθήκαμε στην απόφαση της περαιτέρω μελέτης και έρευνας μέσα από την παρούσα διπλωματική εργασία.","abstract_html":"Η ιεραποστολή είναι η προσπάθεια να συναντηθεί ο λόγος του Ευαγγελίου με τις ανθρώπινες κοινωνίες της κάθε εποχής και να σαρκωθεί μέσα σε αυτές. Είναι μία πραγματικότητα η ύπαρξη της οποίας αναφέρεται στα κείμενα της Καινής Διαθή- κης, αλλά και στο παλαιότερο ιουδαϊκό περιβάλλον, όπως αυτό μας το περιγράφει η Παλαιά Διαθήκη. Ως θεολογικός όρος εμφανίζεται τον 19ο αιώνα, αν και το έργο της ιεραποστολής αναφέρεται σε πάμπολλα πατερικά και εκκλησιαστικά κείμενα, χωρίς, ωστόσο, να γίνεται συστηματική διαπραγμάτευσή του σε κάποιο από αυτά. Η ιεραποστολή ήταν για την Εκκλησία ένα φυσικό γεγονός που προέκυπτε αβίαστα, διότι από την ημέρα της Πεντηκοστής είχε συνειδητοποιηθεί από τους αποστόλους το κάλεσμα του διδασκάλου τους να πορευθούν σε όλο τον κόσμο για τη μαθητεία των εθνών και την εξάπλωση της Εκκλησίας. Θεωρητικά και μεθοδολογικά κείμενα που αφορούν την ιεραποστολή υπάρχουν από νωρίτερα στις δυτικές Εκκλησίες, διότι μετά τις μεγάλες ανακαλύψεις, στην αυγή των Νέων Χρόνων, ακολούθησε μια σειρά ιεραποστολικών προσπαθειών, που, σε μεγάλο βαθμό, συνδέονταν με την εξερευνητική αρχικά και αργότερα συνολική διείσδυση και εξάπλωση των χωρών της Δυτικής Ευρώπης στις νέες ηπείρους, όταν Ρωμαιοκαθολικοί και προτεστάντες χρησιμοποίησαν ποικίλα μέσα και κάποτε ακόμα και βία και εξαναγκασμούς, όταν προσπαθούσαν να επιβάλλουν τις πολιτικές επι- διώξεις των κρατών τους μέσα από το κήρυγμα της χριστιανικής πίστης. Στους νεό- τερους χρόνους χρησιμοποιήθηκε ο όρος «ιεραποστολή» ο οποίος χρωματίστηκε έντονα από τη συγκεκριμένη δραστηριότητα των δυτικών Εκκλησιών. Αυτός ο όρος χρησιμοποιήθηκε αργότερα για την ανάλογη δραστηριότητα των ορθοδόξων Εκ- κλησιών και αντικατέστησε τον όρο «κήρυγμα του Ευαγγελίου». Στον ελλαδικό χώρο ο όρος «ιεραποστολή» εμφανίζεται τον 19ο αιώνα για να δηλώσει τη δράση ομάδων προερχομένων από τον ρωμαιοκαθολικό και προτεσταντικό χώρο με όλες τις αρνη- τικές συνδηλώσεις, διότι οι ιεραποστολικές αυτές προσπάθειες αποσκοπούσαν στην αύξηση της επιρροής των δυτικοευρωπαίων στην Ελλάδα. Για τον λόγο αυτό εναλ- λακτικά προς τον όρο ιεραποστολή έχει προταθεί σε ορθόδοξο και οικουμενικό πλαίσιο και η χρήση του όρου «μαρτυρία». Ο όρος αυτός προέρχεται από την τελευ- ταία εντολή του Χριστού κατά την Ανάληψή Του: «καὶ ἔσεσθέ μοι μάρτυρες...ἕως ἐσχάτου τῆς γῆς» (Πρ. 1.8) και εμπεριέχει αφενός την έννοια του αυτόπτη μάρτυρα των γεγονότων και αφετέρου την έννοια του ανθρώπου που διατίθεται να καταθέσει τη μαρτυρία της πίστεως και να θυσιαστεί γι αυτή. Στην Ελλάδα το ενδιαφέρον για την ιεραποστολή αναπτύχθηκε κυρίως στο δεύ- τερο μισό του 20ού αιώνα. Νωρίτερα, το πρώτο μισό του 20ού αιώνα είχε εμφανι- στεί το ενδιαφέρον για τις ιεραποστολικές σπουδές, χωρίς ανάλογη ανάπτυξη της θεολογίας της ιεραποστολής. Τα πρώτα βήματα για να μπορέσουμε στην Ελλάδα να κατανοήσουμε την ιεραποστολή ως γεγονός άρρηκτα συνδεδεμένο με την εκκλη- σιολογία και τη Θεία Ευχαριστία, έγιναν τη δεκαετία του 1960. Έτσι, αποφύγαμε τον διπλό κίνδυνο, αφενός να θεωρηθεί η ιεραποστολή μία δράση κοσμική και αφετέρου να οδηγηθούμε ως Εκκλησία σε μία εσωστρέφεια και ως εκ τούτου, αδιαφορία για το συνάνθρωπο όπου της γης. Με όλα τα παραπάνω ζητήματα ήρθαμε σε επαφή κατά τη διάρκεια του Π.Μ.Σ «Θρησκειολογία» και συγκεκριμένα στην ειδίκευση «Ιεραποστολική και Φιλοσοφία της Θρησκείας». Κατά τη διάρκεια της φοίτησής μας στο συγκεκριμένο πρόγραμμα αναπτύχθηκε ένα ιδιαίτερο ενδιαφέρον για τα ζητήματα της Ιεραποστολικής και της Ιεραποστολής, στο πλαίσιο του οποίου, οδηγηθήκαμε στην απόφαση της περαιτέρω μελέτης και έρευνας μέσα από την παρούσα διπλωματική εργασία.","abstract_has_math":false,"creators":["Μυλωνάς Βασίλειος","Mylonas Vasileios"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2023,"date_issued":"2023","date_published":"2023","updated_at":"2026-11-19T06:23:06Z","subjects":["Θρησκεία","Religion"],"languages":["Ελληνικά","Greek","English"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3349796"],"render_values":[{"text":"uoadl:3349796","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3349796","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3349796","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A3349796","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Μυλωνάς Βασίλειος","Mylonas Vasileios"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2023"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Θρησκεία","Religion"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek","English"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3349796","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3349796"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Η ιεραποστολή είναι η προσπάθεια να συναντηθεί ο λόγος του Ευαγγελίου με τις ανθρώπινες κοινωνίες της κάθε εποχής και να σαρκωθεί μέσα σε αυτές. Είναι μία πραγματικότητα η ύπαρξη της οποίας αναφέρεται στα κείμενα της Καινής Διαθή- κης, αλλά και στο παλαιότερο ιουδαϊκό περιβάλλον, όπως αυτό μας το περιγράφει η Παλαιά Διαθήκη. Ως θεολογικός όρος εμφανίζεται τον 19ο αιώνα, αν και το έργο της ιεραποστολής αναφέρεται σε πάμπολλα πατερικά και εκκλησιαστικά κείμενα, χωρίς, ωστόσο, να γίνεται συστηματική διαπραγμάτευσή του σε κάποιο από αυτά. Η ιεραποστολή ήταν για την Εκκλησία ένα φυσικό γεγονός που προέκυπτε αβίαστα, διότι από την ημέρα της Πεντηκοστής είχε συνειδητοποιηθεί από τους αποστόλους το κάλεσμα του διδασκάλου τους να πορευθούν σε όλο τον κόσμο για τη μαθητεία των εθνών και την εξάπλωση της Εκκλησίας. Θεωρητικά και μεθοδολογικά κείμενα που αφορούν την ιεραποστολή υπάρχουν από νωρίτερα στις δυτικές Εκκλησίες, διότι μετά τις μεγάλες ανακαλύψεις, στην αυγή των Νέων Χρόνων, ακολούθησε μια σειρά ιεραποστολικών προσπαθειών, που, σε μεγάλο βαθμό, συνδέονταν με την εξερευνητική αρχικά και αργότερα συνολική διείσδυση και εξάπλωση των χωρών της Δυτικής Ευρώπης στις νέες ηπείρους, όταν Ρωμαιοκαθολικοί και προτεστάντες χρησιμοποίησαν ποικίλα μέσα και κάποτε ακόμα και βία και εξαναγκασμούς, όταν προσπαθούσαν να επιβάλλουν τις πολιτικές επι- διώξεις των κρατών τους μέσα από το κήρυγμα της χριστιανικής πίστης. Στους νεό- τερους χρόνους χρησιμοποιήθηκε ο όρος «ιεραποστολή» ο οποίος χρωματίστηκε έντονα από τη συγκεκριμένη δραστηριότητα των δυτικών Εκκλησιών. Αυτός ο όρος χρησιμοποιήθηκε αργότερα για την ανάλογη δραστηριότητα των ορθοδόξων Εκ- κλησιών και αντικατέστησε τον όρο «κήρυγμα του Ευαγγελίου». Στον ελλαδικό χώρο ο όρος «ιεραποστολή» εμφανίζεται τον 19ο αιώνα για να δηλώσει τη δράση ομάδων προερχομένων από τον ρωμαιοκαθολικό και προτεσταντικό χώρο με όλες τις αρνη- τικές συνδηλώσεις, διότι οι ιεραποστολικές αυτές προσπάθειες αποσκοπούσαν στην αύξηση της επιρροής των δυτικοευρωπαίων στην Ελλάδα. Για τον λόγο αυτό εναλ- λακτικά προς τον όρο ιεραποστολή έχει προταθεί σε ορθόδοξο και οικουμενικό πλαίσιο και η χρήση του όρου «μαρτυρία». Ο όρος αυτός προέρχεται από την τελευ- ταία εντολή του Χριστού κατά την Ανάληψή Του: «καὶ ἔσεσθέ μοι μάρτυρες...ἕως ἐσχάτου τῆς γῆς» (Πρ. 1.8) και εμπεριέχει αφενός την έννοια του αυτόπτη μάρτυρα των γεγονότων και αφετέρου την έννοια του ανθρώπου που διατίθεται να καταθέσει τη μαρτυρία της πίστεως και να θυσιαστεί γι αυτή. Στην Ελλάδα το ενδιαφέρον για την ιεραποστολή αναπτύχθηκε κυρίως στο δεύ- τερο μισό του 20ού αιώνα. Νωρίτερα, το πρώτο μισό του 20ού αιώνα είχε εμφανι- στεί το ενδιαφέρον για τις ιεραποστολικές σπουδές, χωρίς ανάλογη ανάπτυξη της θεολογίας της ιεραποστολής. Τα πρώτα βήματα για να μπορέσουμε στην Ελλάδα να κατανοήσουμε την ιεραποστολή ως γεγονός άρρηκτα συνδεδεμένο με την εκκλη- σιολογία και τη Θεία Ευχαριστία, έγιναν τη δεκαετία του 1960. Έτσι, αποφύγαμε τον διπλό κίνδυνο, αφενός να θεωρηθεί η ιεραποστολή μία δράση κοσμική και αφετέρου να οδηγηθούμε ως Εκκλησία σε μία εσωστρέφεια και ως εκ τούτου, αδιαφορία για το συνάνθρωπο όπου της γης. Με όλα τα παραπάνω ζητήματα ήρθαμε σε επαφή κατά τη διάρκεια του Π.Μ.Σ «Θρησκειολογία» και συγκεκριμένα στην ειδίκευση «Ιεραποστολική και Φιλοσοφία της Θρησκείας». Κατά τη διάρκεια της φοίτησής μας στο συγκεκριμένο πρόγραμμα αναπτύχθηκε ένα ιδιαίτερο ενδιαφέρον για τα ζητήματα της Ιεραποστολικής και της Ιεραποστολής, στο πλαίσιο του οποίου, οδηγηθήκαμε στην απόφαση της περαιτέρω μελέτης και έρευνας μέσα από την παρούσα διπλωματική εργασία.","The mission is the effort to meet the word of the Gospel with the human societies of each era and to become flesh in them. It is a reality whose existence is mentioned in the texts of the New Testament, but also in the older Jewish environment, as described to us in the Old Testament. As a theological term, it appears in the 19th century, although the mission work is mentioned in many paternal and ecclesiastical texts, without, however, being systematically discussed in any of them. The mission was for the Church a natural event that arose effortlessly, because from the day of Pentecost the apostles had realized the call of their teacher to go throughout the world for the discipleship of the nations and the spread of the Church. Theoretical and methodological texts concerning the mission exist from earlier in the Western Churches, because after the great discoveries, at the dawn of the New Times, there followed a series of missionary efforts, which, to a large extent, were connected with the exploratory initially and later the overall penetration and spread of the countries of Western Europe in the new continents, when Roman Catholics and Protestants used various means and sometimes even violence and coercion, when they tried to impose the political aspirations of their states through the preaching of the Christian faith. In recent times, the term \"mission\" was used, which was strongly colored by the specific activity of the Western Churches. This term was later used for the similar activity of the Orthodox Churches and replaced the term \"preaching the Gospel\". In the Greek area the term \"mission\" appears in the 19th century to denote the action of groups coming from the Roman Catholic and Protestant areas with all the negative connotations, because these missionary efforts were aimed at increasing the influence of Western Europeans in Greece. For this reason, as an alternative to the term mission, the use of the term \"witness\" has been proposed in an Orthodox and ecumenical context. This term comes from the last commandment of Christ during His Ascension: \"and be witnesses to me...to the end of the earth\" (Pr. 1.8) and includes on the one hand the concept of an eyewitness of the events and on the other hand the concept of a person who is willing to give the testimony of faith and sacrifice himself for it. In Greece, the interest in missions developed mainly in the second half of the 20th century. Earlier, in the first half of the 20th century, interest in missionary studies had appeared, without a corresponding development of the theology of mission. The first steps to be able to understand the mission in Greece as an event inextricably linked to ecclesiology and the Holy Eucharist were taken in the 1960s. Thus, we avoided the double danger, on the one hand, that the mission would be considered a secular activity and, on the other hand, that we are led as a Church to an introversion and as a result, indifference to fellow human beings everywhere on earth. We came into contact with all the above issues during the P.M.S \"Religion\" and specifically in the \"Missionary and Philosophy of Religion\" specialization. During our studies in the specific program, a special interest in Missionary and Missionary issues developed, in the context of which, we were led to the decision of further study and research through this thesis."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Η ανάπτυξη της επιστήμης της Ιεραποστολικής και της Ιεραποστολικής θεολογίας στην Ελλάδα."]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Μυλωνάς Βασίλειος","Mylonas Vasileios"],"dc:date":["2023"],"dc:description":["Η ιεραποστολή είναι η προσπάθεια να συναντηθεί ο λόγος του Ευαγγελίου με τις ανθρώπινες κοινωνίες της κάθε εποχής και να σαρκωθεί μέσα σε αυτές. Είναι μία πραγματικότητα η ύπαρξη της οποίας αναφέρεται στα κείμενα της Καινής Διαθή- κης, αλλά και στο παλαιότερο ιουδαϊκό περιβάλλον, όπως αυτό μας το περιγράφει η Παλαιά Διαθήκη. Ως θεολογικός όρος εμφανίζεται τον 19ο αιώνα, αν και το έργο της ιεραποστολής αναφέρεται σε πάμπολλα πατερικά και εκκλησιαστικά κείμενα, χωρίς, ωστόσο, να γίνεται συστηματική διαπραγμάτευσή του σε κάποιο από αυτά. Η ιεραποστολή ήταν για την Εκκλησία ένα φυσικό γεγονός που προέκυπτε αβίαστα, διότι από την ημέρα της Πεντηκοστής είχε συνειδητοποιηθεί από τους αποστόλους το κάλεσμα του διδασκάλου τους να πορευθούν σε όλο τον κόσμο για τη μαθητεία των εθνών και την εξάπλωση της Εκκλησίας. Θεωρητικά και μεθοδολογικά κείμενα που αφορούν την ιεραποστολή υπάρχουν από νωρίτερα στις δυτικές Εκκλησίες, διότι μετά τις μεγάλες ανακαλύψεις, στην αυγή των Νέων Χρόνων, ακολούθησε μια σειρά ιεραποστολικών προσπαθειών, που, σε μεγάλο βαθμό, συνδέονταν με την εξερευνητική αρχικά και αργότερα συνολική διείσδυση και εξάπλωση των χωρών της Δυτικής Ευρώπης στις νέες ηπείρους, όταν Ρωμαιοκαθολικοί και προτεστάντες χρησιμοποίησαν ποικίλα μέσα και κάποτε ακόμα και βία και εξαναγκασμούς, όταν προσπαθούσαν να επιβάλλουν τις πολιτικές επι- διώξεις των κρατών τους μέσα από το κήρυγμα της χριστιανικής πίστης. Στους νεό- τερους χρόνους χρησιμοποιήθηκε ο όρος «ιεραποστολή» ο οποίος χρωματίστηκε έντονα από τη συγκεκριμένη δραστηριότητα των δυτικών Εκκλησιών. Αυτός ο όρος χρησιμοποιήθηκε αργότερα για την ανάλογη δραστηριότητα των ορθοδόξων Εκ- κλησιών και αντικατέστησε τον όρο «κήρυγμα του Ευαγγελίου». Στον ελλαδικό χώρο ο όρος «ιεραποστολή» εμφανίζεται τον 19ο αιώνα για να δηλώσει τη δράση ομάδων προερχομένων από τον ρωμαιοκαθολικό και προτεσταντικό χώρο με όλες τις αρνη- τικές συνδηλώσεις, διότι οι ιεραποστολικές αυτές προσπάθειες αποσκοπούσαν στην αύξηση της επιρροής των δυτικοευρωπαίων στην Ελλάδα. Για τον λόγο αυτό εναλ- λακτικά προς τον όρο ιεραποστολή έχει προταθεί σε ορθόδοξο και οικουμενικό πλαίσιο και η χρήση του όρου «μαρτυρία». Ο όρος αυτός προέρχεται από την τελευ- ταία εντολή του Χριστού κατά την Ανάληψή Του: «καὶ ἔσεσθέ μοι μάρτυρες...ἕως ἐσχάτου τῆς γῆς» (Πρ. 1.8) και εμπεριέχει αφενός την έννοια του αυτόπτη μάρτυρα των γεγονότων και αφετέρου την έννοια του ανθρώπου που διατίθεται να καταθέσει τη μαρτυρία της πίστεως και να θυσιαστεί γι αυτή. Στην Ελλάδα το ενδιαφέρον για την ιεραποστολή αναπτύχθηκε κυρίως στο δεύ- τερο μισό του 20ού αιώνα. Νωρίτερα, το πρώτο μισό του 20ού αιώνα είχε εμφανι- στεί το ενδιαφέρον για τις ιεραποστολικές σπουδές, χωρίς ανάλογη ανάπτυξη της θεολογίας της ιεραποστολής. Τα πρώτα βήματα για να μπορέσουμε στην Ελλάδα να κατανοήσουμε την ιεραποστολή ως γεγονός άρρηκτα συνδεδεμένο με την εκκλη- σιολογία και τη Θεία Ευχαριστία, έγιναν τη δεκαετία του 1960. Έτσι, αποφύγαμε τον διπλό κίνδυνο, αφενός να θεωρηθεί η ιεραποστολή μία δράση κοσμική και αφετέρου να οδηγηθούμε ως Εκκλησία σε μία εσωστρέφεια και ως εκ τούτου, αδιαφορία για το συνάνθρωπο όπου της γης. Με όλα τα παραπάνω ζητήματα ήρθαμε σε επαφή κατά τη διάρκεια του Π.Μ.Σ «Θρησκειολογία» και συγκεκριμένα στην ειδίκευση «Ιεραποστολική και Φιλοσοφία της Θρησκείας». Κατά τη διάρκεια της φοίτησής μας στο συγκεκριμένο πρόγραμμα αναπτύχθηκε ένα ιδιαίτερο ενδιαφέρον για τα ζητήματα της Ιεραποστολικής και της Ιεραποστολής, στο πλαίσιο του οποίου, οδηγηθήκαμε στην απόφαση της περαιτέρω μελέτης και έρευνας μέσα από την παρούσα διπλωματική εργασία.","The mission is the effort to meet the word of the Gospel with the human societies of each era and to become flesh in them. It is a reality whose existence is mentioned in the texts of the New Testament, but also in the older Jewish environment, as described to us in the Old Testament. As a theological term, it appears in the 19th century, although the mission work is mentioned in many paternal and ecclesiastical texts, without, however, being systematically discussed in any of them. The mission was for the Church a natural event that arose effortlessly, because from the day of Pentecost the apostles had realized the call of their teacher to go throughout the world for the discipleship of the nations and the spread of the Church. Theoretical and methodological texts concerning the mission exist from earlier in the Western Churches, because after the great discoveries, at the dawn of the New Times, there followed a series of missionary efforts, which, to a large extent, were connected with the exploratory initially and later the overall penetration and spread of the countries of Western Europe in the new continents, when Roman Catholics and Protestants used various means and sometimes even violence and coercion, when they tried to impose the political aspirations of their states through the preaching of the Christian faith. In recent times, the term \"mission\" was used, which was strongly colored by the specific activity of the Western Churches. This term was later used for the similar activity of the Orthodox Churches and replaced the term \"preaching the Gospel\". In the Greek area the term \"mission\" appears in the 19th century to denote the action of groups coming from the Roman Catholic and Protestant areas with all the negative connotations, because these missionary efforts were aimed at increasing the influence of Western Europeans in Greece. For this reason, as an alternative to the term mission, the use of the term \"witness\" has been proposed in an Orthodox and ecumenical context. This term comes from the last commandment of Christ during His Ascension: \"and be witnesses to me...to the end of the earth\" (Pr. 1.8) and includes on the one hand the concept of an eyewitness of the events and on the other hand the concept of a person who is willing to give the testimony of faith and sacrifice himself for it. In Greece, the interest in missions developed mainly in the second half of the 20th century. Earlier, in the first half of the 20th century, interest in missionary studies had appeared, without a corresponding development of the theology of mission. The first steps to be able to understand the mission in Greece as an event inextricably linked to ecclesiology and the Holy Eucharist were taken in the 1960s. Thus, we avoided the double danger, on the one hand, that the mission would be considered a secular activity and, on the other hand, that we are led as a Church to an introversion and as a result, indifference to fellow human beings everywhere on earth. We came into contact with all the above issues during the P.M.S \"Religion\" and specifically in the \"Missionary and Philosophy of Religion\" specialization. During our studies in the specific program, a special interest in Missionary and Missionary issues developed, in the context of which, we were led to the decision of further study and research through this thesis."],"dc:identifier":["uoadl:3349796","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3349796"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek","English"],"dc:subject":["Θρησκεία","Religion"],"dc:title":["Η ανάπτυξη της επιστήμης της Ιεραποστολικής και της Ιεραποστολικής θεολογίας στην Ελλάδα."],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T06:23:06Z"}