{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:3349874"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:3349874","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Organic polymers in smart drug delivery systems, focusing on Cytotoxicity","abstract":"Αυτή η διατριβή διερευνά πώς τα οργανικά πολυμερή μπορούν να χρησιμοποιηθούν σε καινοτόμα συστήματα χορήγησης φαρμάκων. Συγκεκριμένα, πραγματοποιήσαμε μια διεξοδική βιβλιογραφική έρευνα για δύο οργανικά πολυμερή, τα PANI και PNIPAM, για να προσδιορίσουμε εάν θα μπορούσαν να είναι αποτελεσματικοί φορείς νανοϊατρικής λόγω των μοναδικών ιδιοτήτων τους. Η έρευνά μας εξέτασε επίσης την πιθανή τοξικότητά τους με τα κύτταρα, έναν κρίσιμο παράγοντα που πρέπει να ληφθεί υπόψη για μελλοντική χρήση σε συστήματα νανοφορέων. Για να διασφαλίσουμε μια ολοκληρωμένη κατανόηση, επεκτείναμε τη βιβλιογραφική μας αναζήτηση για να συμπεριλάβουμε αναφορές τοξικότητας παράλληλα με την έρευνα για την προετοιμασία νανοφορέων. Επιπλέον, πειραματιστήκαμε με δύο φυσιολογικές κυτταρικές σειρές, τον ανθρώπινο εμβρυϊκό νεφρό 293 και τα στελέχη των ινών βλαστικών κυττάρων του δέρματος της ακροποσθίας FF95. Τα κύτταρα (~100.000 κύτταρα/φρεάτιο) υποβλήθηκαν σε επεξεργασία με αυξανόμενες συγκεντρώσεις PNIPAM και PANI 24 ώρες μετά την επίστρωση. Δεν υπήρξε σημαντική επίδραση στον πολλαπλασιασμό των κυττάρων HEK 293 και FFP5 παρουσία αυξανόμενων συγκεντρώσεων PANI και PINIPAM. Η βιβλιογραφική έρευνα σε αυτή την εργασία υποδηλώνει ότι τα πολυμερή δεν παρουσιάζουν καμία τοξικότητα στα ανθρώπινα κύτταρα και είναι βιοσυμβατά και βιοαποδομήσιμα. Από την άλλη, ως μέρος ενός νανοφορέα, είτε ως επικάλυψη είτε σε συνεργιστική δράση με τις υπόλοιπες ουσίες του φαρμάκου, εγείρει κάθε φορά έρευνα για το πώς ο υποψήφιος φορέας αλληλεπιδρά στο ανθρώπινο σώμα σε κυτταρικό επίπεδο. Ωστόσο, διάφορα ερευνητικά αποτελέσματα τα τελευταία χρόνια ενθαρρύνουν την ασφαλή χρήση τους ως νανοφορείς φαρμάκων.","abstract_html":"Αυτή η διατριβή διερευνά πώς τα οργανικά πολυμερή μπορούν να χρησιμοποιηθούν σε καινοτόμα συστήματα χορήγησης φαρμάκων. Συγκεκριμένα, πραγματοποιήσαμε μια διεξοδική βιβλιογραφική έρευνα για δύο οργανικά πολυμερή, τα PANI και PNIPAM, για να προσδιορίσουμε εάν θα μπορούσαν να είναι αποτελεσματικοί φορείς νανοϊατρικής λόγω των μοναδικών ιδιοτήτων τους. Η έρευνά μας εξέτασε επίσης την πιθανή τοξικότητά τους με τα κύτταρα, έναν κρίσιμο παράγοντα που πρέπει να ληφθεί υπόψη για μελλοντική χρήση σε συστήματα νανοφορέων. Για να διασφαλίσουμε μια ολοκληρωμένη κατανόηση, επεκτείναμε τη βιβλιογραφική μας αναζήτηση για να συμπεριλάβουμε αναφορές τοξικότητας παράλληλα με την έρευνα για την προετοιμασία νανοφορέων. Επιπλέον, πειραματιστήκαμε με δύο φυσιολογικές κυτταρικές σειρές, τον ανθρώπινο εμβρυϊκό νεφρό 293 και τα στελέχη των ινών βλαστικών κυττάρων του δέρματος της ακροποσθίας FF95. Τα κύτταρα (~100.000 κύτταρα/φρεάτιο) υποβλήθηκαν σε επεξεργασία με αυξανόμενες συγκεντρώσεις PNIPAM και PANI 24 ώρες μετά την επίστρωση. Δεν υπήρξε σημαντική επίδραση στον πολλαπλασιασμό των κυττάρων HEK 293 και FFP5 παρουσία αυξανόμενων συγκεντρώσεων PANI και PINIPAM. Η βιβλιογραφική έρευνα σε αυτή την εργασία υποδηλώνει ότι τα πολυμερή δεν παρουσιάζουν καμία τοξικότητα στα ανθρώπινα κύτταρα και είναι βιοσυμβατά και βιοαποδομήσιμα. Από την άλλη, ως μέρος ενός νανοφορέα, είτε ως επικάλυψη είτε σε συνεργιστική δράση με τις υπόλοιπες ουσίες του φαρμάκου, εγείρει κάθε φορά έρευνα για το πώς ο υποψήφιος φορέας αλληλεπιδρά στο ανθρώπινο σώμα σε κυτταρικό επίπεδο. Ωστόσο, διάφορα ερευνητικά αποτελέσματα τα τελευταία χρόνια ενθαρρύνουν την ασφαλή χρήση τους ως νανοφορείς φαρμάκων.","abstract_has_math":false,"creators":["Γκίλη Βαρβάρα","Gkili Varvara"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2023,"date_issued":"2023","date_published":"2023","updated_at":"2026-11-19T06:23:06Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["English"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3349874"],"render_values":[{"text":"uoadl:3349874","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3349874","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3349874","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A3349874","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Γκίλη Βαρβάρα","Gkili Varvara"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2023"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["English"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3349874","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3349874"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Αυτή η διατριβή διερευνά πώς τα οργανικά πολυμερή μπορούν να χρησιμοποιηθούν σε καινοτόμα συστήματα χορήγησης φαρμάκων. Συγκεκριμένα, πραγματοποιήσαμε μια διεξοδική βιβλιογραφική έρευνα για δύο οργανικά πολυμερή, τα PANI και PNIPAM, για να προσδιορίσουμε εάν θα μπορούσαν να είναι αποτελεσματικοί φορείς νανοϊατρικής λόγω των μοναδικών ιδιοτήτων τους. Η έρευνά μας εξέτασε επίσης την πιθανή τοξικότητά τους με τα κύτταρα, έναν κρίσιμο παράγοντα που πρέπει να ληφθεί υπόψη για μελλοντική χρήση σε συστήματα νανοφορέων. Για να διασφαλίσουμε μια ολοκληρωμένη κατανόηση, επεκτείναμε τη βιβλιογραφική μας αναζήτηση για να συμπεριλάβουμε αναφορές τοξικότητας παράλληλα με την έρευνα για την προετοιμασία νανοφορέων. Επιπλέον, πειραματιστήκαμε με δύο φυσιολογικές κυτταρικές σειρές, τον ανθρώπινο εμβρυϊκό νεφρό 293 και τα στελέχη των ινών βλαστικών κυττάρων του δέρματος της ακροποσθίας FF95. Τα κύτταρα (~100.000 κύτταρα/φρεάτιο) υποβλήθηκαν σε επεξεργασία με αυξανόμενες συγκεντρώσεις PNIPAM και PANI 24 ώρες μετά την επίστρωση. Δεν υπήρξε σημαντική επίδραση στον πολλαπλασιασμό των κυττάρων HEK 293 και FFP5 παρουσία αυξανόμενων συγκεντρώσεων PANI και PINIPAM. Η βιβλιογραφική έρευνα σε αυτή την εργασία υποδηλώνει ότι τα πολυμερή δεν παρουσιάζουν καμία τοξικότητα στα ανθρώπινα κύτταρα και είναι βιοσυμβατά και βιοαποδομήσιμα. Από την άλλη, ως μέρος ενός νανοφορέα, είτε ως επικάλυψη είτε σε συνεργιστική δράση με τις υπόλοιπες ουσίες του φαρμάκου, εγείρει κάθε φορά έρευνα για το πώς ο υποψήφιος φορέας αλληλεπιδρά στο ανθρώπινο σώμα σε κυτταρικό επίπεδο. Ωστόσο, διάφορα ερευνητικά αποτελέσματα τα τελευταία χρόνια ενθαρρύνουν την ασφαλή χρήση τους ως νανοφορείς φαρμάκων.","This thesis investigates how organic polymers can be used in innovative drug delivery systems. Spe-cifically, we conducted a thorough literature search on two organic polymers, PANI and PNIPAM, to determine if they could be effective nanomedicine carriers due to their unique properties. Our research also examined their potential toxicity with cells, a crucial factor to consider for future use in nanocarrier systems. To ensure a comprehensive understanding, we extended our bibliographic search to include toxicity reports alongside research on nanocarrier preparation. In addition, we exper-imented with two normal cell lines, human embryonic kidney 293 and human foreskin derma fibro-blast cell strains FF95. Cells (~100,000 cells/well) were treated with increasing concentrations of PNIPAM and PANI 24 h after plating. There was no significant effect on HEK 293 and FFP5 cell proliferation in the presence of increasing PANI and PINIPAM concentrations. The bibliographic research in this work suggests that polymers do not present any toxicity to human cells and are biocompatible and biodegradable. On the other hand, as part of a nanocarrier, either as a coating or in synergistic action with the rest of the drug's substances, it raises every time research on how the candidate carrier interacts in the human body at a cellular level. However, various research results in recent years encourage their safe use as drug nanocarriers."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Organic polymers in smart drug delivery systems, focusing on Cytotoxicity"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Γκίλη Βαρβάρα","Gkili Varvara"],"dc:date":["2023"],"dc:description":["Αυτή η διατριβή διερευνά πώς τα οργανικά πολυμερή μπορούν να χρησιμοποιηθούν σε καινοτόμα συστήματα χορήγησης φαρμάκων. Συγκεκριμένα, πραγματοποιήσαμε μια διεξοδική βιβλιογραφική έρευνα για δύο οργανικά πολυμερή, τα PANI και PNIPAM, για να προσδιορίσουμε εάν θα μπορούσαν να είναι αποτελεσματικοί φορείς νανοϊατρικής λόγω των μοναδικών ιδιοτήτων τους. Η έρευνά μας εξέτασε επίσης την πιθανή τοξικότητά τους με τα κύτταρα, έναν κρίσιμο παράγοντα που πρέπει να ληφθεί υπόψη για μελλοντική χρήση σε συστήματα νανοφορέων. Για να διασφαλίσουμε μια ολοκληρωμένη κατανόηση, επεκτείναμε τη βιβλιογραφική μας αναζήτηση για να συμπεριλάβουμε αναφορές τοξικότητας παράλληλα με την έρευνα για την προετοιμασία νανοφορέων. Επιπλέον, πειραματιστήκαμε με δύο φυσιολογικές κυτταρικές σειρές, τον ανθρώπινο εμβρυϊκό νεφρό 293 και τα στελέχη των ινών βλαστικών κυττάρων του δέρματος της ακροποσθίας FF95. Τα κύτταρα (~100.000 κύτταρα/φρεάτιο) υποβλήθηκαν σε επεξεργασία με αυξανόμενες συγκεντρώσεις PNIPAM και PANI 24 ώρες μετά την επίστρωση. Δεν υπήρξε σημαντική επίδραση στον πολλαπλασιασμό των κυττάρων HEK 293 και FFP5 παρουσία αυξανόμενων συγκεντρώσεων PANI και PINIPAM. Η βιβλιογραφική έρευνα σε αυτή την εργασία υποδηλώνει ότι τα πολυμερή δεν παρουσιάζουν καμία τοξικότητα στα ανθρώπινα κύτταρα και είναι βιοσυμβατά και βιοαποδομήσιμα. Από την άλλη, ως μέρος ενός νανοφορέα, είτε ως επικάλυψη είτε σε συνεργιστική δράση με τις υπόλοιπες ουσίες του φαρμάκου, εγείρει κάθε φορά έρευνα για το πώς ο υποψήφιος φορέας αλληλεπιδρά στο ανθρώπινο σώμα σε κυτταρικό επίπεδο. Ωστόσο, διάφορα ερευνητικά αποτελέσματα τα τελευταία χρόνια ενθαρρύνουν την ασφαλή χρήση τους ως νανοφορείς φαρμάκων.","This thesis investigates how organic polymers can be used in innovative drug delivery systems. Spe-cifically, we conducted a thorough literature search on two organic polymers, PANI and PNIPAM, to determine if they could be effective nanomedicine carriers due to their unique properties. Our research also examined their potential toxicity with cells, a crucial factor to consider for future use in nanocarrier systems. To ensure a comprehensive understanding, we extended our bibliographic search to include toxicity reports alongside research on nanocarrier preparation. In addition, we exper-imented with two normal cell lines, human embryonic kidney 293 and human foreskin derma fibro-blast cell strains FF95. Cells (~100,000 cells/well) were treated with increasing concentrations of PNIPAM and PANI 24 h after plating. There was no significant effect on HEK 293 and FFP5 cell proliferation in the presence of increasing PANI and PINIPAM concentrations. The bibliographic research in this work suggests that polymers do not present any toxicity to human cells and are biocompatible and biodegradable. On the other hand, as part of a nanocarrier, either as a coating or in synergistic action with the rest of the drug's substances, it raises every time research on how the candidate carrier interacts in the human body at a cellular level. However, various research results in recent years encourage their safe use as drug nanocarriers."],"dc:identifier":["uoadl:3349874","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3349874"],"dc:language":["English"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Organic polymers in smart drug delivery systems, focusing on Cytotoxicity"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T06:23:06Z"}