{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:3359370"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:3359370","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Η επίδραση ενός προγράμματος τηλε-άσκησης σε λειτουργικές και ψυχολογικές παραμέτρους επιβιωσάντων ασθενών με καρκίνο του μαστού.","abstract":"Ο καρκίνος του μαστού (breast cancer-BCa) αποτελεί μία από τις πιο συχνές μορφές καρκίνου που αντιμετωπίζουν οι γυναίκες παγκοσμίως. Πλήθος ερευνητικών δεδομένων υποστηρίζουν ότι η φυσική κατάσταση, η ψυχολογία και η ποιότητα ζωής των επιβιωσάντων από καρκίνο του μαστού επηρεάζονται τόσο ως συνέπεια της ίδιας της νόσου όσο και των ακολουθούμενων θεραπειών της. Η άσκηση έχει προταθεί ως συμπληρωματική θεραπευτική παρέμβαση που μπορεί να βελτιώσει τόσο τις σωματικές όσο και τις ψυχολογικές παραμέτρους της υγείας των επιβιωσάντων από BCa, καθώς οι εξελίξεις στις θεραπείες κατά του καρκίνου έχουν οδηγήσει σε αυξημένα ποσοστά επιβίωσης. ΣΚΟΠΟΣ: Σκοπός της παρούσας έρευνας ήταν να εξετάσει την επίδραση ενός προγράμματος τηλε-άσκησης διάρκειας 8 εβδομάδων σε λειτουργικές και ψυχολογικές παραμέτρους σε επιβιώσαντες από ΒCa, μετά την ολοκλήρωση των θεραπειών τους. ΜΕΘΟΔΟΛΟΓΙΑ: Δεκατρείς γυναίκες επιβιώσασες από BCa (ηλικία: 59,6±1,9 έτη, Δείκτη Μάζας Σώματος (ΔΜΣ): 25,7±0,6 kg/m2) συμμετείχαν σε ένα ομαδικό πρόγραμμα τηλε-άσκησης που περιελάμβανε έναν συνδυασμό αερόβιας άσκησης, ασκήσεων αντιστάσεων και ευλυγισίας, και εφαρμόζονταν δύο φορές την εβδομάδα για συνολική διάρκεια 8 εβδομάδων. Οι λειτουργικές παράμετροι περιελάμβαναν την καρδιοαναπνευστική αντοχή (6-min walk test, 6-ΜWT, καρδιακή συχνότητα) και τη δύναμη (μυών του κορμού, και των άνω και κάτω άκρων), ενώ οι ψυχολογικές παράμετροι περιλάμβαναν το άγχος, το μετατραυματικό στρες και την ποιότητα ζωής, οι οποίες αυτοεκτιμήθηκαν με τη χρήση της κλίμακας Zung Self-Rating Anxiety Scale (SAS), του καταλόγου ελέγχου PTSD (PCL-C) και του ερωτηματολογίου EORTC-QLQ30, αντίστοιχα. Οι αξιολογήσεις πραγματοποιήθηκαν στην αρχή, την 4η εβδομάδα και στο τέλος του προγράμματος άσκησης (8η εβδομάδα). ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ: Μετά την ολοκλήρωση του προγράμματος άσκησης, ο ΔΜΣ παρουσίασε τάση μείωσης (25.7 ± 0.6 vs 25.2 ± 0.5 kg/m2), ενώ αυξήθηκε η μυϊκή δύναμη των κάτω άκρων (14.8 ± 0.8 vs 17.7 ± 0.8 reps, p<0,01), η δύναμη των μυών του πυρήνα (14.9 ± 0.6 vs 19.7 ± 0.7 reps, p<0,001) και η δύναμη των άνω άκρων (9.14 ± 0.5 vs 11.2 ± 0.5 reps, p<0,001). Η καρδιακή συχνότητα μετά τη δοκιμασία 6-MWT ήταν μειωμένη (144.3 ± 2.1 vs 139.2 ± 2.3 bpm, p<0,01), ωστόσο η καρδιακή συχνότητα ηρεμίας δεν παρουσίασε σημαντική μεταβολή (p>0,05). Η υποκειμενικά αντιλαμβανόμενη αδυναμία των κάτω άκρων (15.1 ± 0.6 vs 12.9 ± 0.5 Borg Scale, p<0.05) και η δύσπνοια βελτιώθηκαν (14.7 ± 0.5 vs 12.9 ± 0.5 Borg Scale, p<0.05). Η καρδιοαναπνευστική αντοχή βελτιώθηκε, καθώς αυξήθηκε η εκτιμώμενη μέγιστη πρόσληψη οξυγόνου (18.8 ± 0.4 vs 20.2 ± 0.4 ml/kg/min, p<0.001) και η διανυθείσα απόσταση κατά τη δοκιμασία 6-MWT (495.4 ± 13.1 vs 541.5 ± 14 m, p<0.001). Το άγχος μειώθηκε κατά 14±3% (p<0,001) και το PTSD κατά 27±8% (p<0,01). Επιπλέον, παρατηρήθηκε αξιοσημείωτη μείωση της αυτοαναφερόμενης κόπωσης (61±6%, p<0,001) και των οικονομικών επιβαρύνσεων (38±11%, p<0.01). Ακόμη, το πρόγραμμα άσκησης είχε ως αποτέλεσμα τη βελτίωση της σωματικής λειτουργικότητας (38±15%, p<0,05), της ποιότητας ζωής (44±17%, p<0,05), της λειτουργικότητας των κοινωνικών ρόλων (87±37%, p<0,01) και της συναισθηματικής λειτουργικότητας (63±23%, p<0,01). Μη σημαντικές αλλαγές (p>0.05) παρατηρήθηκαν στη γνωστική λειτουργικότητα (57±28%), την κοινωνική λειτουργικότητα (37±27%) και τον πόνο (52±16%). ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ: Τα ευρήματα της παρούσας μελέτης ανέδειξαν ότι ένα πρόγραμμα τηλε-άσκησης διάρκειας 8 εβδομάδων μείωσε το άγχος, το PTSD, την κόπωση και τις οικονομικές δυσκολίες που ανέφεραν οι επιβιώσασες, ενώ οδήγησε σε βελτίωση της λειτουργικής ικανότητας, της ποιότητας ζωής, των κοινωνικών ρόλων και της συναισθηματικής λειτουργικότητας. Επιπρόσθετα, η αερόβια ικανότητα και η μυϊκή δύναμη ενισχύθηκαν μέσω του προγράμματος τηλε–άσκησης. Αυτά τα αποτελέσματα υποδηλώνουν ότι οι σχετιζόμενες με τον καρκίνο και τη θεραπεία δυσμενείς σωματικές και ψυχολογικές επιπτώσεις, καθώς και η μειωμένη ποιότητα ζωής, μπορούν να βελτιωθούν με προγράμματα άσκησης σε επιβιώσαντες από BCa.","abstract_html":"Ο καρκίνος του μαστού (breast cancer-BCa) αποτελεί μία από τις πιο συχνές μορφές καρκίνου που αντιμετωπίζουν οι γυναίκες παγκοσμίως. Πλήθος ερευνητικών δεδομένων υποστηρίζουν ότι η φυσική κατάσταση, η ψυχολογία και η ποιότητα ζωής των επιβιωσάντων από καρκίνο του μαστού επηρεάζονται τόσο ως συνέπεια της ίδιας της νόσου όσο και των ακολουθούμενων θεραπειών της. Η άσκηση έχει προταθεί ως συμπληρωματική θεραπευτική παρέμβαση που μπορεί να βελτιώσει τόσο τις σωματικές όσο και τις ψυχολογικές παραμέτρους της υγείας των επιβιωσάντων από BCa, καθώς οι εξελίξεις στις θεραπείες κατά του καρκίνου έχουν οδηγήσει σε αυξημένα ποσοστά επιβίωσης. ΣΚΟΠΟΣ: Σκοπός της παρούσας έρευνας ήταν να εξετάσει την επίδραση ενός προγράμματος τηλε-άσκησης διάρκειας 8 εβδομάδων σε λειτουργικές και ψυχολογικές παραμέτρους σε επιβιώσαντες από ΒCa, μετά την ολοκλήρωση των θεραπειών τους. ΜΕΘΟΔΟΛΟΓΙΑ: Δεκατρείς γυναίκες επιβιώσασες από BCa (ηλικία: 59,6±1,9 έτη, Δείκτη Μάζας Σώματος (ΔΜΣ): 25,7±0,6 kg/m2) συμμετείχαν σε ένα ομαδικό πρόγραμμα τηλε-άσκησης που περιελάμβανε έναν συνδυασμό αερόβιας άσκησης, ασκήσεων αντιστάσεων και ευλυγισίας, και εφαρμόζονταν δύο φορές την εβδομάδα για συνολική διάρκεια 8 εβδομάδων. Οι λειτουργικές παράμετροι περιελάμβαναν την καρδιοαναπνευστική αντοχή (6-min walk test, 6-ΜWT, καρδιακή συχνότητα) και τη δύναμη (μυών του κορμού, και των άνω και κάτω άκρων), ενώ οι ψυχολογικές παράμετροι περιλάμβαναν το άγχος, το μετατραυματικό στρες και την ποιότητα ζωής, οι οποίες αυτοεκτιμήθηκαν με τη χρήση της κλίμακας Zung Self-Rating Anxiety Scale (SAS), του καταλόγου ελέγχου PTSD (PCL-C) και του ερωτηματολογίου EORTC-QLQ30, αντίστοιχα. Οι αξιολογήσεις πραγματοποιήθηκαν στην αρχή, την 4η εβδομάδα και στο τέλος του προγράμματος άσκησης (8η εβδομάδα). ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ: Μετά την ολοκλήρωση του προγράμματος άσκησης, ο ΔΜΣ παρουσίασε τάση μείωσης (25.7 ± 0.6 vs 25.2 ± 0.5 kg/m2), ενώ αυξήθηκε η μυϊκή δύναμη των κάτω άκρων (14.8 ± 0.8 vs 17.7 ± 0.8 reps, p&lt;0,01), η δύναμη των μυών του πυρήνα (14.9 ± 0.6 vs 19.7 ± 0.7 reps, p&lt;0,001) και η δύναμη των άνω άκρων (9.14 ± 0.5 vs 11.2 ± 0.5 reps, p&lt;0,001). Η καρδιακή συχνότητα μετά τη δοκιμασία 6-MWT ήταν μειωμένη (144.3 ± 2.1 vs 139.2 ± 2.3 bpm, p&lt;0,01), ωστόσο η καρδιακή συχνότητα ηρεμίας δεν παρουσίασε σημαντική μεταβολή (p&gt;0,05). Η υποκειμενικά αντιλαμβανόμενη αδυναμία των κάτω άκρων (15.1 ± 0.6 vs 12.9 ± 0.5 Borg Scale, p&lt;0.05) και η δύσπνοια βελτιώθηκαν (14.7 ± 0.5 vs 12.9 ± 0.5 Borg Scale, p&lt;0.05). Η καρδιοαναπνευστική αντοχή βελτιώθηκε, καθώς αυξήθηκε η εκτιμώμενη μέγιστη πρόσληψη οξυγόνου (18.8 ± 0.4 vs 20.2 ± 0.4 ml/kg/min, p&lt;0.001) και η διανυθείσα απόσταση κατά τη δοκιμασία 6-MWT (495.4 ± 13.1 vs 541.5 ± 14 m, p&lt;0.001). Το άγχος μειώθηκε κατά 14±3% (p&lt;0,001) και το PTSD κατά 27±8% (p&lt;0,01). Επιπλέον, παρατηρήθηκε αξιοσημείωτη μείωση της αυτοαναφερόμενης κόπωσης (61±6%, p&lt;0,001) και των οικονομικών επιβαρύνσεων (38±11%, p&lt;0.01). Ακόμη, το πρόγραμμα άσκησης είχε ως αποτέλεσμα τη βελτίωση της σωματικής λειτουργικότητας (38±15%, p&lt;0,05), της ποιότητας ζωής (44±17%, p&lt;0,05), της λειτουργικότητας των κοινωνικών ρόλων (87±37%, p&lt;0,01) και της συναισθηματικής λειτουργικότητας (63±23%, p&lt;0,01). Μη σημαντικές αλλαγές (p&gt;0.05) παρατηρήθηκαν στη γνωστική λειτουργικότητα (57±28%), την κοινωνική λειτουργικότητα (37±27%) και τον πόνο (52±16%). ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ: Τα ευρήματα της παρούσας μελέτης ανέδειξαν ότι ένα πρόγραμμα τηλε-άσκησης διάρκειας 8 εβδομάδων μείωσε το άγχος, το PTSD, την κόπωση και τις οικονομικές δυσκολίες που ανέφεραν οι επιβιώσασες, ενώ οδήγησε σε βελτίωση της λειτουργικής ικανότητας, της ποιότητας ζωής, των κοινωνικών ρόλων και της συναισθηματικής λειτουργικότητας. Επιπρόσθετα, η αερόβια ικανότητα και η μυϊκή δύναμη ενισχύθηκαν μέσω του προγράμματος τηλε–άσκησης. Αυτά τα αποτελέσματα υποδηλώνουν ότι οι σχετιζόμενες με τον καρκίνο και τη θεραπεία δυσμενείς σωματικές και ψυχολογικές επιπτώσεις, καθώς και η μειωμένη ποιότητα ζωής, μπορούν να βελτιωθούν με προγράμματα άσκησης σε επιβιώσαντες από BCa.","abstract_has_math":false,"creators":["Ανδριώτη Ανδρεάνα","Andrioti Andreana"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2023,"date_issued":"2023","date_published":"2023","updated_at":"2026-11-19T06:23:27Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3359370"],"render_values":[{"text":"uoadl:3359370","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3359370","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3359370","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A3359370","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Ανδριώτη Ανδρεάνα","Andrioti Andreana"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2023"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3359370","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3359370"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Ο καρκίνος του μαστού (breast cancer-BCa) αποτελεί μία από τις πιο συχνές μορφές καρκίνου που αντιμετωπίζουν οι γυναίκες παγκοσμίως. Πλήθος ερευνητικών δεδομένων υποστηρίζουν ότι η φυσική κατάσταση, η ψυχολογία και η ποιότητα ζωής των επιβιωσάντων από καρκίνο του μαστού επηρεάζονται τόσο ως συνέπεια της ίδιας της νόσου όσο και των ακολουθούμενων θεραπειών της. Η άσκηση έχει προταθεί ως συμπληρωματική θεραπευτική παρέμβαση που μπορεί να βελτιώσει τόσο τις σωματικές όσο και τις ψυχολογικές παραμέτρους της υγείας των επιβιωσάντων από BCa, καθώς οι εξελίξεις στις θεραπείες κατά του καρκίνου έχουν οδηγήσει σε αυξημένα ποσοστά επιβίωσης. ΣΚΟΠΟΣ: Σκοπός της παρούσας έρευνας ήταν να εξετάσει την επίδραση ενός προγράμματος τηλε-άσκησης διάρκειας 8 εβδομάδων σε λειτουργικές και ψυχολογικές παραμέτρους σε επιβιώσαντες από ΒCa, μετά την ολοκλήρωση των θεραπειών τους. ΜΕΘΟΔΟΛΟΓΙΑ: Δεκατρείς γυναίκες επιβιώσασες από BCa (ηλικία: 59,6±1,9 έτη, Δείκτη Μάζας Σώματος (ΔΜΣ): 25,7±0,6 kg/m2) συμμετείχαν σε ένα ομαδικό πρόγραμμα τηλε-άσκησης που περιελάμβανε έναν συνδυασμό αερόβιας άσκησης, ασκήσεων αντιστάσεων και ευλυγισίας, και εφαρμόζονταν δύο φορές την εβδομάδα για συνολική διάρκεια 8 εβδομάδων. Οι λειτουργικές παράμετροι περιελάμβαναν την καρδιοαναπνευστική αντοχή (6-min walk test, 6-ΜWT, καρδιακή συχνότητα) και τη δύναμη (μυών του κορμού, και των άνω και κάτω άκρων), ενώ οι ψυχολογικές παράμετροι περιλάμβαναν το άγχος, το μετατραυματικό στρες και την ποιότητα ζωής, οι οποίες αυτοεκτιμήθηκαν με τη χρήση της κλίμακας Zung Self-Rating Anxiety Scale (SAS), του καταλόγου ελέγχου PTSD (PCL-C) και του ερωτηματολογίου EORTC-QLQ30, αντίστοιχα. Οι αξιολογήσεις πραγματοποιήθηκαν στην αρχή, την 4η εβδομάδα και στο τέλος του προγράμματος άσκησης (8η εβδομάδα). ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ: Μετά την ολοκλήρωση του προγράμματος άσκησης, ο ΔΜΣ παρουσίασε τάση μείωσης (25.7 ± 0.6 vs 25.2 ± 0.5 kg/m2), ενώ αυξήθηκε η μυϊκή δύναμη των κάτω άκρων (14.8 ± 0.8 vs 17.7 ± 0.8 reps, p<0,01), η δύναμη των μυών του πυρήνα (14.9 ± 0.6 vs 19.7 ± 0.7 reps, p<0,001) και η δύναμη των άνω άκρων (9.14 ± 0.5 vs 11.2 ± 0.5 reps, p<0,001). Η καρδιακή συχνότητα μετά τη δοκιμασία 6-MWT ήταν μειωμένη (144.3 ± 2.1 vs 139.2 ± 2.3 bpm, p<0,01), ωστόσο η καρδιακή συχνότητα ηρεμίας δεν παρουσίασε σημαντική μεταβολή (p>0,05). Η υποκειμενικά αντιλαμβανόμενη αδυναμία των κάτω άκρων (15.1 ± 0.6 vs 12.9 ± 0.5 Borg Scale, p<0.05) και η δύσπνοια βελτιώθηκαν (14.7 ± 0.5 vs 12.9 ± 0.5 Borg Scale, p<0.05). Η καρδιοαναπνευστική αντοχή βελτιώθηκε, καθώς αυξήθηκε η εκτιμώμενη μέγιστη πρόσληψη οξυγόνου (18.8 ± 0.4 vs 20.2 ± 0.4 ml/kg/min, p<0.001) και η διανυθείσα απόσταση κατά τη δοκιμασία 6-MWT (495.4 ± 13.1 vs 541.5 ± 14 m, p<0.001). Το άγχος μειώθηκε κατά 14±3% (p<0,001) και το PTSD κατά 27±8% (p<0,01). Επιπλέον, παρατηρήθηκε αξιοσημείωτη μείωση της αυτοαναφερόμενης κόπωσης (61±6%, p<0,001) και των οικονομικών επιβαρύνσεων (38±11%, p<0.01). Ακόμη, το πρόγραμμα άσκησης είχε ως αποτέλεσμα τη βελτίωση της σωματικής λειτουργικότητας (38±15%, p<0,05), της ποιότητας ζωής (44±17%, p<0,05), της λειτουργικότητας των κοινωνικών ρόλων (87±37%, p<0,01) και της συναισθηματικής λειτουργικότητας (63±23%, p<0,01). Μη σημαντικές αλλαγές (p>0.05) παρατηρήθηκαν στη γνωστική λειτουργικότητα (57±28%), την κοινωνική λειτουργικότητα (37±27%) και τον πόνο (52±16%). ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ: Τα ευρήματα της παρούσας μελέτης ανέδειξαν ότι ένα πρόγραμμα τηλε-άσκησης διάρκειας 8 εβδομάδων μείωσε το άγχος, το PTSD, την κόπωση και τις οικονομικές δυσκολίες που ανέφεραν οι επιβιώσασες, ενώ οδήγησε σε βελτίωση της λειτουργικής ικανότητας, της ποιότητας ζωής, των κοινωνικών ρόλων και της συναισθηματικής λειτουργικότητας. Επιπρόσθετα, η αερόβια ικανότητα και η μυϊκή δύναμη ενισχύθηκαν μέσω του προγράμματος τηλε–άσκησης. Αυτά τα αποτελέσματα υποδηλώνουν ότι οι σχετιζόμενες με τον καρκίνο και τη θεραπεία δυσμενείς σωματικές και ψυχολογικές επιπτώσεις, καθώς και η μειωμένη ποιότητα ζωής, μπορούν να βελτιωθούν με προγράμματα άσκησης σε επιβιώσαντες από BCa.","Breast cancer (BCa) is one of the most common forms of cancer affecting women worldwide. A wealth of research data supports that physical and mental health, and quality of life (QoL) are affected both as a consequence of the disease itself and of cancer treatments. Exercise has been suggested as an adjunctive therapy that can improve both physical and psychological health parameters in BCa survivors, as advances in cancer treatments have led to increased survival rates. PURPOSE: The aim of this study was to examine the effect of an 8-week tele-exercise program on functional and psychological parameters in breast cancer survivors after the completion of their treatment. METHODS: Thirteen female BCa survivors (age: 59.6±1.9 yrs, body mass index-BMI: 25.7±0.6 kg/m2) participated in a home-based group tele-exercise training program consisted of aerobic, resistance and flexibility exercises and performed twice per week for a total period of 8 weeks. Functional parameters included cardiorespiratory endurance (6-min walk test-6-MWT, heart rate) and muscle strength (core, upper and lower extremities). Moreover, psychological parameters included anxiety, meta-traumatic stress and QoL, and were self-estimated using the Zung Self-Rating Anxiety Scale (SAS), the PTSD checklist (PCL-C) and the EORTC-QLQ30 questionnaire, respectively. The evaluations were conducted at the beginning, in the 4th week and at the end of the exercise training program (8th week). RESULTS: After the completion of the training program, the BMI exhibited a decreasing trend (25.7 ± 0.6 vs 25.2 ± 0.5 kg/m2), while the muscle strength of the lower limbs (14.8 ± 0.8 vs 17.7 ± 0.8 reps, p<0.01), of the core (14.9 ± 0.6 vs 19.7 ± 0.7 reps, p< 0.001) and upper extremities (9.14 ± 0.5 vs 11.2 ± 0.5 reps, p< 0.001) was increased. Heart rate decreased after the 6-MWT (144.3 ± 2.1 vs 139.2 ± 2.3 bpm, p<0.01), however resting heart rate did not show significant changes. Perceived weakness of the lower limbs (15.1 ± 0.6 vs 12.9 ± 0.5 Borg Scale, p<0.05) and dyspnea improved (14.7 ± 0.5 vs 12.9 ± 0.5 Borg Scale, p<0.05). The cardiorespiratory function improved, as indicated by the increases in the estimated maximum oxygen intake (18.8 ± 0.4 vs 20.2 ± 0.4 ml/kg/min, p<0.001) as well as the distance covered in the 6-MWT (495.4 ± 13.1 vs 541.5 ± 14 m, p<0.001). Anxiety was decreased by 14±3% (p<0.001) and PTSD by 27±8% (p<0.01). In addition, a remarkable reduction was observed in self-reported fatigue (61±6%, p<0.001) and the financial burden (38±11%, p<0.01). Moreover, the exercise program resulted in improvements in physical functioning scale (38±15%, p<0.05), QoL (44±17%, p<0.05), role functioning (87±37%, p<0.01) and emotional functioning (63±23%, p<0.01). No significant changes (p>0.05) were observed in cognitive functioning (57±28%), social functioning (37±27%) and pain (52±16%). CONCLUSIONS: The finding of the present study revealed that an 8-week tele-exercise training program decreased self-reported anxiety, PTSD, fatigue, and financial difficulties, while resulted in improvements in functional ability, QoL, as well as role and emotional functioning. Furthermore, the aerobic capacity and muscle strength were increased after the tele-exercise program. These outcomes suggest that cancer- and treatment-related adverse physical and psychological effects, as well as the impaired QoL, can be ameliorated by exercise training programs in BCa survivors."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Η επίδραση ενός προγράμματος τηλε-άσκησης σε λειτουργικές και ψυχολογικές παραμέτρους επιβιωσάντων ασθενών με καρκίνο του μαστού."]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Ανδριώτη Ανδρεάνα","Andrioti Andreana"],"dc:date":["2023"],"dc:description":["Ο καρκίνος του μαστού (breast cancer-BCa) αποτελεί μία από τις πιο συχνές μορφές καρκίνου που αντιμετωπίζουν οι γυναίκες παγκοσμίως. Πλήθος ερευνητικών δεδομένων υποστηρίζουν ότι η φυσική κατάσταση, η ψυχολογία και η ποιότητα ζωής των επιβιωσάντων από καρκίνο του μαστού επηρεάζονται τόσο ως συνέπεια της ίδιας της νόσου όσο και των ακολουθούμενων θεραπειών της. Η άσκηση έχει προταθεί ως συμπληρωματική θεραπευτική παρέμβαση που μπορεί να βελτιώσει τόσο τις σωματικές όσο και τις ψυχολογικές παραμέτρους της υγείας των επιβιωσάντων από BCa, καθώς οι εξελίξεις στις θεραπείες κατά του καρκίνου έχουν οδηγήσει σε αυξημένα ποσοστά επιβίωσης. ΣΚΟΠΟΣ: Σκοπός της παρούσας έρευνας ήταν να εξετάσει την επίδραση ενός προγράμματος τηλε-άσκησης διάρκειας 8 εβδομάδων σε λειτουργικές και ψυχολογικές παραμέτρους σε επιβιώσαντες από ΒCa, μετά την ολοκλήρωση των θεραπειών τους. ΜΕΘΟΔΟΛΟΓΙΑ: Δεκατρείς γυναίκες επιβιώσασες από BCa (ηλικία: 59,6±1,9 έτη, Δείκτη Μάζας Σώματος (ΔΜΣ): 25,7±0,6 kg/m2) συμμετείχαν σε ένα ομαδικό πρόγραμμα τηλε-άσκησης που περιελάμβανε έναν συνδυασμό αερόβιας άσκησης, ασκήσεων αντιστάσεων και ευλυγισίας, και εφαρμόζονταν δύο φορές την εβδομάδα για συνολική διάρκεια 8 εβδομάδων. Οι λειτουργικές παράμετροι περιελάμβαναν την καρδιοαναπνευστική αντοχή (6-min walk test, 6-ΜWT, καρδιακή συχνότητα) και τη δύναμη (μυών του κορμού, και των άνω και κάτω άκρων), ενώ οι ψυχολογικές παράμετροι περιλάμβαναν το άγχος, το μετατραυματικό στρες και την ποιότητα ζωής, οι οποίες αυτοεκτιμήθηκαν με τη χρήση της κλίμακας Zung Self-Rating Anxiety Scale (SAS), του καταλόγου ελέγχου PTSD (PCL-C) και του ερωτηματολογίου EORTC-QLQ30, αντίστοιχα. Οι αξιολογήσεις πραγματοποιήθηκαν στην αρχή, την 4η εβδομάδα και στο τέλος του προγράμματος άσκησης (8η εβδομάδα). ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ: Μετά την ολοκλήρωση του προγράμματος άσκησης, ο ΔΜΣ παρουσίασε τάση μείωσης (25.7 ± 0.6 vs 25.2 ± 0.5 kg/m2), ενώ αυξήθηκε η μυϊκή δύναμη των κάτω άκρων (14.8 ± 0.8 vs 17.7 ± 0.8 reps, p<0,01), η δύναμη των μυών του πυρήνα (14.9 ± 0.6 vs 19.7 ± 0.7 reps, p<0,001) και η δύναμη των άνω άκρων (9.14 ± 0.5 vs 11.2 ± 0.5 reps, p<0,001). Η καρδιακή συχνότητα μετά τη δοκιμασία 6-MWT ήταν μειωμένη (144.3 ± 2.1 vs 139.2 ± 2.3 bpm, p<0,01), ωστόσο η καρδιακή συχνότητα ηρεμίας δεν παρουσίασε σημαντική μεταβολή (p>0,05). Η υποκειμενικά αντιλαμβανόμενη αδυναμία των κάτω άκρων (15.1 ± 0.6 vs 12.9 ± 0.5 Borg Scale, p<0.05) και η δύσπνοια βελτιώθηκαν (14.7 ± 0.5 vs 12.9 ± 0.5 Borg Scale, p<0.05). Η καρδιοαναπνευστική αντοχή βελτιώθηκε, καθώς αυξήθηκε η εκτιμώμενη μέγιστη πρόσληψη οξυγόνου (18.8 ± 0.4 vs 20.2 ± 0.4 ml/kg/min, p<0.001) και η διανυθείσα απόσταση κατά τη δοκιμασία 6-MWT (495.4 ± 13.1 vs 541.5 ± 14 m, p<0.001). Το άγχος μειώθηκε κατά 14±3% (p<0,001) και το PTSD κατά 27±8% (p<0,01). Επιπλέον, παρατηρήθηκε αξιοσημείωτη μείωση της αυτοαναφερόμενης κόπωσης (61±6%, p<0,001) και των οικονομικών επιβαρύνσεων (38±11%, p<0.01). Ακόμη, το πρόγραμμα άσκησης είχε ως αποτέλεσμα τη βελτίωση της σωματικής λειτουργικότητας (38±15%, p<0,05), της ποιότητας ζωής (44±17%, p<0,05), της λειτουργικότητας των κοινωνικών ρόλων (87±37%, p<0,01) και της συναισθηματικής λειτουργικότητας (63±23%, p<0,01). Μη σημαντικές αλλαγές (p>0.05) παρατηρήθηκαν στη γνωστική λειτουργικότητα (57±28%), την κοινωνική λειτουργικότητα (37±27%) και τον πόνο (52±16%). ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ: Τα ευρήματα της παρούσας μελέτης ανέδειξαν ότι ένα πρόγραμμα τηλε-άσκησης διάρκειας 8 εβδομάδων μείωσε το άγχος, το PTSD, την κόπωση και τις οικονομικές δυσκολίες που ανέφεραν οι επιβιώσασες, ενώ οδήγησε σε βελτίωση της λειτουργικής ικανότητας, της ποιότητας ζωής, των κοινωνικών ρόλων και της συναισθηματικής λειτουργικότητας. Επιπρόσθετα, η αερόβια ικανότητα και η μυϊκή δύναμη ενισχύθηκαν μέσω του προγράμματος τηλε–άσκησης. Αυτά τα αποτελέσματα υποδηλώνουν ότι οι σχετιζόμενες με τον καρκίνο και τη θεραπεία δυσμενείς σωματικές και ψυχολογικές επιπτώσεις, καθώς και η μειωμένη ποιότητα ζωής, μπορούν να βελτιωθούν με προγράμματα άσκησης σε επιβιώσαντες από BCa.","Breast cancer (BCa) is one of the most common forms of cancer affecting women worldwide. A wealth of research data supports that physical and mental health, and quality of life (QoL) are affected both as a consequence of the disease itself and of cancer treatments. Exercise has been suggested as an adjunctive therapy that can improve both physical and psychological health parameters in BCa survivors, as advances in cancer treatments have led to increased survival rates. PURPOSE: The aim of this study was to examine the effect of an 8-week tele-exercise program on functional and psychological parameters in breast cancer survivors after the completion of their treatment. METHODS: Thirteen female BCa survivors (age: 59.6±1.9 yrs, body mass index-BMI: 25.7±0.6 kg/m2) participated in a home-based group tele-exercise training program consisted of aerobic, resistance and flexibility exercises and performed twice per week for a total period of 8 weeks. Functional parameters included cardiorespiratory endurance (6-min walk test-6-MWT, heart rate) and muscle strength (core, upper and lower extremities). Moreover, psychological parameters included anxiety, meta-traumatic stress and QoL, and were self-estimated using the Zung Self-Rating Anxiety Scale (SAS), the PTSD checklist (PCL-C) and the EORTC-QLQ30 questionnaire, respectively. The evaluations were conducted at the beginning, in the 4th week and at the end of the exercise training program (8th week). RESULTS: After the completion of the training program, the BMI exhibited a decreasing trend (25.7 ± 0.6 vs 25.2 ± 0.5 kg/m2), while the muscle strength of the lower limbs (14.8 ± 0.8 vs 17.7 ± 0.8 reps, p<0.01), of the core (14.9 ± 0.6 vs 19.7 ± 0.7 reps, p< 0.001) and upper extremities (9.14 ± 0.5 vs 11.2 ± 0.5 reps, p< 0.001) was increased. Heart rate decreased after the 6-MWT (144.3 ± 2.1 vs 139.2 ± 2.3 bpm, p<0.01), however resting heart rate did not show significant changes. Perceived weakness of the lower limbs (15.1 ± 0.6 vs 12.9 ± 0.5 Borg Scale, p<0.05) and dyspnea improved (14.7 ± 0.5 vs 12.9 ± 0.5 Borg Scale, p<0.05). The cardiorespiratory function improved, as indicated by the increases in the estimated maximum oxygen intake (18.8 ± 0.4 vs 20.2 ± 0.4 ml/kg/min, p<0.001) as well as the distance covered in the 6-MWT (495.4 ± 13.1 vs 541.5 ± 14 m, p<0.001). Anxiety was decreased by 14±3% (p<0.001) and PTSD by 27±8% (p<0.01). In addition, a remarkable reduction was observed in self-reported fatigue (61±6%, p<0.001) and the financial burden (38±11%, p<0.01). Moreover, the exercise program resulted in improvements in physical functioning scale (38±15%, p<0.05), QoL (44±17%, p<0.05), role functioning (87±37%, p<0.01) and emotional functioning (63±23%, p<0.01). No significant changes (p>0.05) were observed in cognitive functioning (57±28%), social functioning (37±27%) and pain (52±16%). CONCLUSIONS: The finding of the present study revealed that an 8-week tele-exercise training program decreased self-reported anxiety, PTSD, fatigue, and financial difficulties, while resulted in improvements in functional ability, QoL, as well as role and emotional functioning. Furthermore, the aerobic capacity and muscle strength were increased after the tele-exercise program. These outcomes suggest that cancer- and treatment-related adverse physical and psychological effects, as well as the impaired QoL, can be ameliorated by exercise training programs in BCa survivors."],"dc:identifier":["uoadl:3359370","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3359370"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Η επίδραση ενός προγράμματος τηλε-άσκησης σε λειτουργικές και ψυχολογικές παραμέτρους επιβιωσάντων ασθενών με καρκίνο του μαστού."],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T06:23:27Z"}