{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:3359912"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:3359912","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Εκτίμηση μυοκαρδιακής παραμόρφωσης και λειτουργικότητας της αριστερής κοιλίας ασθενών υποβληθέντων σε διαδερμική αντικατάσταση της αορτικής βαλβίδας","abstract":"Εισαγωγή: Η αορτική στένωση αποτελεί την πιο συχνή βαλβιδοπάθεια και η συχνότητα εμφάνισής της αυξάνεται με τη γήρανση του πληθυσμού. Η εμφάνιση συμπτωμάτων μειώνει δραματικά την επιβίωση και η μόνη θεραπευτική επιλογή που βελτιώνει την πρόγνωση είναι η χειρουργική και για ακατάλληλους προς χειρουργείο ασθενείς η διαδερμική αντικατάσταση της βαλβίδας. Οι απεικονιστικές μέθοδοι αποτελούν απαραίτητο εργαλείο για την εκτίμηση της σοβαρότητας της στένωσης και της μετεπεμβατικής πορείας των ασθενών. Βασική παράμετρος που αξιολογείται είναι το κλάσμα εξώθησης που δυστυχώς επηρεάζεται σε προχωρημένα στάδια νόσου, όταν η μυοκαρδιακή βλάβη είναι πλέον μη αναστρέψιμη. Κρίνεται, συνεπώς, αναγκαία η ανάδειξη ευαίσθητων δεικτών που ανιχνεύουν υποκλινική δυσλειτουργία της αριστερής κοιλίας. Σκοπός: Σκοπός της εργασίας είναι να αξιολογήσει τις αλλαγές στην λειτουργικότητα και τη μορφολογία της αριστερής κοιλίας πρώιμα μετά τη διαδερμική αντικατάσταση της βαλβίδας προσθέτοντας στους παραδοσιακούς υπερηχογραφικούς δείκτες τον υπολογισμό της συνολικής επιμήκους παραμόρφωσης (GLS). Υλικό και Μέθοδος: Το δείγμα της μελέτης αποτέλεσαν 32 ασθενείς με συμπτωματική σοβαρή στένωση αορτής και υψηλό χειρουργικό κίνδυνο που υποβλήθηκαν σε διαδερμική αντικατάσταση αορτής (TAVR). Αξιολογήθηκαν υπερηχογραφικά προεπεμβατικά και ένα μήνα μετά την TAVR, υπολογίζοντας το κλάσμα εξώθησης (ΕF), τη μάζα του μυοκαρδίου (LVmass), τη μάζα μυοκαρδίου ανάλογα με το BSA (LVmass-i), το σχετικό πάχος τοιχώματος (RWT) και τη συνολικη επιμήκης παραμόρφωση (GLS). Αποτελέσματα: Οι τιμές του GLS βρέθηκαν σημαντικά επηρεασμένες σε όλους τους ασθενείς προεπεμβατικά, ακόμα και σε αυτούς με φυσιολογικό κλάσμα εξώθησης. Μετεμβατικά, παρατηρήθηκε στατιστικά σημαντική βελτίωση του GLS και του κλάσματος εξώθησης (-13,79% vs -15,35%, p<0,001 και 49,38% vs 51,88%, p 0,050) ενώ τα μορφολογικά χαρακτηριστικά της αριστερής κοιλίας (μάζα μυοκαρδίου, σχετικό πάχος τοιχώματος) δεν μεταβλήθηκαν αισθητά. Συμπέρασμα: Σύντομα μετά τη διαδερμική αντικατάσταση της αορτικής βαλβίδας σημειώνεται σημαντική βελτίωση στη συστολική λειτουργία της αριστερής κοιλίας που εκφράζεται τόσο μέσω των παραδοσιακών υπερηχογραφικών τεχνικών όσο και μέσω νεότερων όπως η εκτίμηση της συνολικής επιμήκους παραμόρφωσης. Το GLS επηρεάζεται σημαντικά σε ασθενείς με σοβαρή στένωση αορτής, ακόμα και πριν την έκπτωση του κλάσματος εξώθησης και φαίνεται να βελτιώνεται σημαντικά μετά την αντικατάσταση της αορτικής βαλβίδας ανεξάρτητα από τα κλινικά και υπερηχογραφικά χαρακτηριστικά των ασθενών.","abstract_html":"Εισαγωγή: Η αορτική στένωση αποτελεί την πιο συχνή βαλβιδοπάθεια και η συχνότητα εμφάνισής της αυξάνεται με τη γήρανση του πληθυσμού. Η εμφάνιση συμπτωμάτων μειώνει δραματικά την επιβίωση και η μόνη θεραπευτική επιλογή που βελτιώνει την πρόγνωση είναι η χειρουργική και για ακατάλληλους προς χειρουργείο ασθενείς η διαδερμική αντικατάσταση της βαλβίδας. Οι απεικονιστικές μέθοδοι αποτελούν απαραίτητο εργαλείο για την εκτίμηση της σοβαρότητας της στένωσης και της μετεπεμβατικής πορείας των ασθενών. Βασική παράμετρος που αξιολογείται είναι το κλάσμα εξώθησης που δυστυχώς επηρεάζεται σε προχωρημένα στάδια νόσου, όταν η μυοκαρδιακή βλάβη είναι πλέον μη αναστρέψιμη. Κρίνεται, συνεπώς, αναγκαία η ανάδειξη ευαίσθητων δεικτών που ανιχνεύουν υποκλινική δυσλειτουργία της αριστερής κοιλίας. Σκοπός: Σκοπός της εργασίας είναι να αξιολογήσει τις αλλαγές στην λειτουργικότητα και τη μορφολογία της αριστερής κοιλίας πρώιμα μετά τη διαδερμική αντικατάσταση της βαλβίδας προσθέτοντας στους παραδοσιακούς υπερηχογραφικούς δείκτες τον υπολογισμό της συνολικής επιμήκους παραμόρφωσης (GLS). Υλικό και Μέθοδος: Το δείγμα της μελέτης αποτέλεσαν 32 ασθενείς με συμπτωματική σοβαρή στένωση αορτής και υψηλό χειρουργικό κίνδυνο που υποβλήθηκαν σε διαδερμική αντικατάσταση αορτής (TAVR). Αξιολογήθηκαν υπερηχογραφικά προεπεμβατικά και ένα μήνα μετά την TAVR, υπολογίζοντας το κλάσμα εξώθησης (ΕF), τη μάζα του μυοκαρδίου (LVmass), τη μάζα μυοκαρδίου ανάλογα με το BSA (LVmass-i), το σχετικό πάχος τοιχώματος (RWT) και τη συνολικη επιμήκης παραμόρφωση (GLS). Αποτελέσματα: Οι τιμές του GLS βρέθηκαν σημαντικά επηρεασμένες σε όλους τους ασθενείς προεπεμβατικά, ακόμα και σε αυτούς με φυσιολογικό κλάσμα εξώθησης. Μετεμβατικά, παρατηρήθηκε στατιστικά σημαντική βελτίωση του GLS και του κλάσματος εξώθησης (-13,79% vs -15,35%, p&lt;0,001 και 49,38% vs 51,88%, p 0,050) ενώ τα μορφολογικά χαρακτηριστικά της αριστερής κοιλίας (μάζα μυοκαρδίου, σχετικό πάχος τοιχώματος) δεν μεταβλήθηκαν αισθητά. Συμπέρασμα: Σύντομα μετά τη διαδερμική αντικατάσταση της αορτικής βαλβίδας σημειώνεται σημαντική βελτίωση στη συστολική λειτουργία της αριστερής κοιλίας που εκφράζεται τόσο μέσω των παραδοσιακών υπερηχογραφικών τεχνικών όσο και μέσω νεότερων όπως η εκτίμηση της συνολικής επιμήκους παραμόρφωσης. Το GLS επηρεάζεται σημαντικά σε ασθενείς με σοβαρή στένωση αορτής, ακόμα και πριν την έκπτωση του κλάσματος εξώθησης και φαίνεται να βελτιώνεται σημαντικά μετά την αντικατάσταση της αορτικής βαλβίδας ανεξάρτητα από τα κλινικά και υπερηχογραφικά χαρακτηριστικά των ασθενών.","abstract_has_math":false,"creators":["Μπενία Δήμητρα","Benia Dimitra"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2023,"date_issued":"2023","date_published":"2023","updated_at":"2026-11-19T06:23:29Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3359912"],"render_values":[{"text":"uoadl:3359912","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3359912","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3359912","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A3359912","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Μπενία Δήμητρα","Benia Dimitra"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2023"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3359912","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3359912"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Εισαγωγή: Η αορτική στένωση αποτελεί την πιο συχνή βαλβιδοπάθεια και η συχνότητα εμφάνισής της αυξάνεται με τη γήρανση του πληθυσμού. Η εμφάνιση συμπτωμάτων μειώνει δραματικά την επιβίωση και η μόνη θεραπευτική επιλογή που βελτιώνει την πρόγνωση είναι η χειρουργική και για ακατάλληλους προς χειρουργείο ασθενείς η διαδερμική αντικατάσταση της βαλβίδας. Οι απεικονιστικές μέθοδοι αποτελούν απαραίτητο εργαλείο για την εκτίμηση της σοβαρότητας της στένωσης και της μετεπεμβατικής πορείας των ασθενών. Βασική παράμετρος που αξιολογείται είναι το κλάσμα εξώθησης που δυστυχώς επηρεάζεται σε προχωρημένα στάδια νόσου, όταν η μυοκαρδιακή βλάβη είναι πλέον μη αναστρέψιμη. Κρίνεται, συνεπώς, αναγκαία η ανάδειξη ευαίσθητων δεικτών που ανιχνεύουν υποκλινική δυσλειτουργία της αριστερής κοιλίας. Σκοπός: Σκοπός της εργασίας είναι να αξιολογήσει τις αλλαγές στην λειτουργικότητα και τη μορφολογία της αριστερής κοιλίας πρώιμα μετά τη διαδερμική αντικατάσταση της βαλβίδας προσθέτοντας στους παραδοσιακούς υπερηχογραφικούς δείκτες τον υπολογισμό της συνολικής επιμήκους παραμόρφωσης (GLS). Υλικό και Μέθοδος: Το δείγμα της μελέτης αποτέλεσαν 32 ασθενείς με συμπτωματική σοβαρή στένωση αορτής και υψηλό χειρουργικό κίνδυνο που υποβλήθηκαν σε διαδερμική αντικατάσταση αορτής (TAVR). Αξιολογήθηκαν υπερηχογραφικά προεπεμβατικά και ένα μήνα μετά την TAVR, υπολογίζοντας το κλάσμα εξώθησης (ΕF), τη μάζα του μυοκαρδίου (LVmass), τη μάζα μυοκαρδίου ανάλογα με το BSA (LVmass-i), το σχετικό πάχος τοιχώματος (RWT) και τη συνολικη επιμήκης παραμόρφωση (GLS). Αποτελέσματα: Οι τιμές του GLS βρέθηκαν σημαντικά επηρεασμένες σε όλους τους ασθενείς προεπεμβατικά, ακόμα και σε αυτούς με φυσιολογικό κλάσμα εξώθησης. Μετεμβατικά, παρατηρήθηκε στατιστικά σημαντική βελτίωση του GLS και του κλάσματος εξώθησης (-13,79% vs -15,35%, p<0,001 και 49,38% vs 51,88%, p 0,050) ενώ τα μορφολογικά χαρακτηριστικά της αριστερής κοιλίας (μάζα μυοκαρδίου, σχετικό πάχος τοιχώματος) δεν μεταβλήθηκαν αισθητά. Συμπέρασμα: Σύντομα μετά τη διαδερμική αντικατάσταση της αορτικής βαλβίδας σημειώνεται σημαντική βελτίωση στη συστολική λειτουργία της αριστερής κοιλίας που εκφράζεται τόσο μέσω των παραδοσιακών υπερηχογραφικών τεχνικών όσο και μέσω νεότερων όπως η εκτίμηση της συνολικής επιμήκους παραμόρφωσης. Το GLS επηρεάζεται σημαντικά σε ασθενείς με σοβαρή στένωση αορτής, ακόμα και πριν την έκπτωση του κλάσματος εξώθησης και φαίνεται να βελτιώνεται σημαντικά μετά την αντικατάσταση της αορτικής βαλβίδας ανεξάρτητα από τα κλινικά και υπερηχογραφικά χαρακτηριστικά των ασθενών.","Background: Aortic stenosis is the most common primary valve disease. Its prevalence is rising rapidly as a consequence of the ageing population. Symptomatic severe aortic stenosis has dismal prognosis and surgical or transcatheter replacement are the only therapeutic options that affect survival. Cardiac imaging is the mainstay for grading severity and monitoring patients post intervention. Systolic function is usually evaluated by calculating the left ventricular ejection fraction (EF). However, EF is affected in advanced stages of aortic stenosis when cardiac damage is irreversible. Consequently, the need for more sensitive indices able to detect subclinical systolic dysfunction is imperative. Objective: The aim of the study is to evaluate the short-term changes in left ventricular function and morphology after transcatheter aortic valve replacement (TAVR) with left ventricular strain imaging in addition to routine echocardiographic examination. Methods:Thirty two patients with severe symptomatic aortic stenosis and high surgical risk, scheduled for transcatheter aortic valve replacement were enrolled. The patients were evaluated using transthoracic echocardiography before TAVR and one month after the procedure. Ejection fraction, myocardial mass, myocardial mass according to their BSA, relative wall thickness and global longitudinal strain were calculated. Results: GLS was significantly impaired in high-risk patients with severe aortic stenosis, even in those with preserved ejection fraction. TAVR resulted in statistically significant improvement in GLS and LVEF (-13,79% vs -15,35%, p< 0.001 και 49,38% vs 51,88%, p 0,050 respectively) whereas morphological ventricular changes (myocardial mass, relative wall thickness) were negligible. Conclusion:Both traditional echocardiographic parameters and global longitudinal strain calculation demonstrate that left ventricular function was improved one month after TAVR. GLS is significantly reduced in patients with severe aortic stenosis, even before ejection fraction reduction is noticed. A singnificant increase in GLS is noticed post procedure regardless of patients’ clinical and echocardiographic features."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Εκτίμηση μυοκαρδιακής παραμόρφωσης και λειτουργικότητας της αριστερής κοιλίας ασθενών υποβληθέντων σε διαδερμική αντικατάσταση της αορτικής βαλβίδας"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Μπενία Δήμητρα","Benia Dimitra"],"dc:date":["2023"],"dc:description":["Εισαγωγή: Η αορτική στένωση αποτελεί την πιο συχνή βαλβιδοπάθεια και η συχνότητα εμφάνισής της αυξάνεται με τη γήρανση του πληθυσμού. Η εμφάνιση συμπτωμάτων μειώνει δραματικά την επιβίωση και η μόνη θεραπευτική επιλογή που βελτιώνει την πρόγνωση είναι η χειρουργική και για ακατάλληλους προς χειρουργείο ασθενείς η διαδερμική αντικατάσταση της βαλβίδας. Οι απεικονιστικές μέθοδοι αποτελούν απαραίτητο εργαλείο για την εκτίμηση της σοβαρότητας της στένωσης και της μετεπεμβατικής πορείας των ασθενών. Βασική παράμετρος που αξιολογείται είναι το κλάσμα εξώθησης που δυστυχώς επηρεάζεται σε προχωρημένα στάδια νόσου, όταν η μυοκαρδιακή βλάβη είναι πλέον μη αναστρέψιμη. Κρίνεται, συνεπώς, αναγκαία η ανάδειξη ευαίσθητων δεικτών που ανιχνεύουν υποκλινική δυσλειτουργία της αριστερής κοιλίας. Σκοπός: Σκοπός της εργασίας είναι να αξιολογήσει τις αλλαγές στην λειτουργικότητα και τη μορφολογία της αριστερής κοιλίας πρώιμα μετά τη διαδερμική αντικατάσταση της βαλβίδας προσθέτοντας στους παραδοσιακούς υπερηχογραφικούς δείκτες τον υπολογισμό της συνολικής επιμήκους παραμόρφωσης (GLS). Υλικό και Μέθοδος: Το δείγμα της μελέτης αποτέλεσαν 32 ασθενείς με συμπτωματική σοβαρή στένωση αορτής και υψηλό χειρουργικό κίνδυνο που υποβλήθηκαν σε διαδερμική αντικατάσταση αορτής (TAVR). Αξιολογήθηκαν υπερηχογραφικά προεπεμβατικά και ένα μήνα μετά την TAVR, υπολογίζοντας το κλάσμα εξώθησης (ΕF), τη μάζα του μυοκαρδίου (LVmass), τη μάζα μυοκαρδίου ανάλογα με το BSA (LVmass-i), το σχετικό πάχος τοιχώματος (RWT) και τη συνολικη επιμήκης παραμόρφωση (GLS). Αποτελέσματα: Οι τιμές του GLS βρέθηκαν σημαντικά επηρεασμένες σε όλους τους ασθενείς προεπεμβατικά, ακόμα και σε αυτούς με φυσιολογικό κλάσμα εξώθησης. Μετεμβατικά, παρατηρήθηκε στατιστικά σημαντική βελτίωση του GLS και του κλάσματος εξώθησης (-13,79% vs -15,35%, p<0,001 και 49,38% vs 51,88%, p 0,050) ενώ τα μορφολογικά χαρακτηριστικά της αριστερής κοιλίας (μάζα μυοκαρδίου, σχετικό πάχος τοιχώματος) δεν μεταβλήθηκαν αισθητά. Συμπέρασμα: Σύντομα μετά τη διαδερμική αντικατάσταση της αορτικής βαλβίδας σημειώνεται σημαντική βελτίωση στη συστολική λειτουργία της αριστερής κοιλίας που εκφράζεται τόσο μέσω των παραδοσιακών υπερηχογραφικών τεχνικών όσο και μέσω νεότερων όπως η εκτίμηση της συνολικής επιμήκους παραμόρφωσης. Το GLS επηρεάζεται σημαντικά σε ασθενείς με σοβαρή στένωση αορτής, ακόμα και πριν την έκπτωση του κλάσματος εξώθησης και φαίνεται να βελτιώνεται σημαντικά μετά την αντικατάσταση της αορτικής βαλβίδας ανεξάρτητα από τα κλινικά και υπερηχογραφικά χαρακτηριστικά των ασθενών.","Background: Aortic stenosis is the most common primary valve disease. Its prevalence is rising rapidly as a consequence of the ageing population. Symptomatic severe aortic stenosis has dismal prognosis and surgical or transcatheter replacement are the only therapeutic options that affect survival. Cardiac imaging is the mainstay for grading severity and monitoring patients post intervention. Systolic function is usually evaluated by calculating the left ventricular ejection fraction (EF). However, EF is affected in advanced stages of aortic stenosis when cardiac damage is irreversible. Consequently, the need for more sensitive indices able to detect subclinical systolic dysfunction is imperative. Objective: The aim of the study is to evaluate the short-term changes in left ventricular function and morphology after transcatheter aortic valve replacement (TAVR) with left ventricular strain imaging in addition to routine echocardiographic examination. Methods:Thirty two patients with severe symptomatic aortic stenosis and high surgical risk, scheduled for transcatheter aortic valve replacement were enrolled. The patients were evaluated using transthoracic echocardiography before TAVR and one month after the procedure. Ejection fraction, myocardial mass, myocardial mass according to their BSA, relative wall thickness and global longitudinal strain were calculated. Results: GLS was significantly impaired in high-risk patients with severe aortic stenosis, even in those with preserved ejection fraction. TAVR resulted in statistically significant improvement in GLS and LVEF (-13,79% vs -15,35%, p< 0.001 και 49,38% vs 51,88%, p 0,050 respectively) whereas morphological ventricular changes (myocardial mass, relative wall thickness) were negligible. Conclusion:Both traditional echocardiographic parameters and global longitudinal strain calculation demonstrate that left ventricular function was improved one month after TAVR. GLS is significantly reduced in patients with severe aortic stenosis, even before ejection fraction reduction is noticed. A singnificant increase in GLS is noticed post procedure regardless of patients’ clinical and echocardiographic features."],"dc:identifier":["uoadl:3359912","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3359912"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Εκτίμηση μυοκαρδιακής παραμόρφωσης και λειτουργικότητας της αριστερής κοιλίας ασθενών υποβληθέντων σε διαδερμική αντικατάσταση της αορτικής βαλβίδας"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T06:23:29Z"}