{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:3361393"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:3361393","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Η διαμόρφωση της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής έναντι της αγγλοαιγυπτιακής διένεξης, 1951-1954","abstract":"Το διάστημα 1951-54 οι ελληνικές κυβερνήσεις ΕΠΕΚ-Φιλελευθέρων και Ελληνικού Συναγερμού αναμείχθηκαν στην αγγλοαιγυπτιακή διένεξη. Η επιτακτική ανάγκη για τη διατήρηση καλών σχέσεων με τη δυτική συμμαχία, η πλήρης αποδοχή στην οποία έδινε μια απαραίτητη λύση στο χρόνιο, αλλά, ακόμη περισσότερο, στο μεταπολεμικό ζήτημα της ελληνικής ασφάλειας, καθώς και με την Αίγυπτο, εξαιτίας της ανάγκης να διαφυλαχθούν τα ελληνικά μεσανατολικά συμφέροντα και ο παροικιακός ελληνισμός, που διαβιούσε στη χώρα, αποτελούσαν προτεραιότητες των ελληνικών κυβερνήσεων αυτής της περιόδου. Εντούτοις, σειρά γεγονότων και εξελίξεων στις σχέσεις των δύο αντιμαχόμενων πλευρών, της Βρετανίας και της Αιγύπτου, προσέλαβαν εντυπωσιακές διαστάσεις, οι οποίες είτε ανάγκαζαν είτε προκαλούσαν το ενδιαφέρον της ελληνικής πολιτικής ηγεσίας να πάρει θέση. Πρωταρχικός σκοπός, λοιπόν, της παρούσας μελέτης είναι η ανάλυση της διαδικασίας της διαμόρφωσης της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής έναντι της αγγλοαιγυπτιακής διένεξης από τον Οκτώβριο του 1951, όταν προέκυψε το ζήτημα του νέου τίτλου του βασιλιά της Αιγύπτου, έως τον Ιούλιο του 1954, οπότε και υπογράφηκε η συμφωνία για την αποχώρηση των Βρετανών από τη μεγάλη βάση τους στο Σουέζ. Η συγκεκριμένη ανάλυση χωρίζεται σε τρία κεφάλαια. Τα πρώτα δύο κεφάλαια τοποθετούν την εκάστοτε ελληνική ηγεσία ενώπιον ενός διλήμματος, αναφορικά με τη στάση που θα έπρεπε να κρατήσει απέναντι στην αγγλοαιγυπτιακή διαφορά. Στο πρώτο κεφάλαιο εξετάστηκε η πολιτική, που ακολούθησε η κυβέρνηση ΕΠΕΚ-Φιλελευθέρων έναντι του ζητήματος της διεκδίκησης από τους Αιγύπτιους εθνικιστές να ονομαστεί ο βασιλιάς της Αιγύπτου, Farouk, βασιλιάς και του Σουδάν, από τον Οκτώβριο του 1951 έως τον Αύγουστο του 1952, οπότε και το ζήτημα έληξε συμβιβαστικά ανάμεσα στη Βρετανία και την Αίγυπτο. Έπρεπε να αναγνωρίσει το νέο τίτλο ή όχι; Στη συνέχεια, στο δεύτερο κεφάλαιο εξετάστηκαν οι προσπάθειες των ελληνικών κυβερνήσεων να συμμετάσχουν στο σχεδιασμό της άμυνας της Μέσης Ανατολής, σύμφωνα με τα δυτικά σχέδια, καθώς και η στρατηγική που ακολούθησαν, όταν διαφάνηκε η απροθυμία των συμμάχων να δεχτούν την Ελλάδα, από τον Αύγουστο του 1952 έως το καλοκαίρι του 1953, όταν οι σχετικές συνεννοήσεις αποδείχθηκαν άκαρπες και εντέλει κατέρρευσαν. Έπρεπε να διεκδικήσουν τη συμπερίληψή της έμμεσα και, πιο συγκεκριμένα, μέσω της Αιγύπτου ή, μήπως, η στρατηγική αυτή ενείχε κινδύνους και θα επέφερε ανεπιθύμητες δεσμεύσεις; Τέλος, στο τρίτο κεφάλαιο της παρούσας μελέτης, αναλύθηκε η πρόσληψη από τους Έλληνες διπλωμάτες του ενδεχομένου της υπογραφής της αγγλοαιγυπτιακής συμφωνίας καθώς και το πώς η αξιολόγηση αυτής επηρεάστηκε από την επικείμενη ελληνική προσφυγή στα Ηνωμένα Έθνη το 1954 για το Κυπριακό. Κρινόταν ωφέλιμη η υπογραφή της συμφωνίας τη δεδομένη περίοδο για την ελληνική πλευρά ή όχι;","abstract_html":"Το διάστημα 1951-54 οι ελληνικές κυβερνήσεις ΕΠΕΚ-Φιλελευθέρων και Ελληνικού Συναγερμού αναμείχθηκαν στην αγγλοαιγυπτιακή διένεξη. Η επιτακτική ανάγκη για τη διατήρηση καλών σχέσεων με τη δυτική συμμαχία, η πλήρης αποδοχή στην οποία έδινε μια απαραίτητη λύση στο χρόνιο, αλλά, ακόμη περισσότερο, στο μεταπολεμικό ζήτημα της ελληνικής ασφάλειας, καθώς και με την Αίγυπτο, εξαιτίας της ανάγκης να διαφυλαχθούν τα ελληνικά μεσανατολικά συμφέροντα και ο παροικιακός ελληνισμός, που διαβιούσε στη χώρα, αποτελούσαν προτεραιότητες των ελληνικών κυβερνήσεων αυτής της περιόδου. Εντούτοις, σειρά γεγονότων και εξελίξεων στις σχέσεις των δύο αντιμαχόμενων πλευρών, της Βρετανίας και της Αιγύπτου, προσέλαβαν εντυπωσιακές διαστάσεις, οι οποίες είτε ανάγκαζαν είτε προκαλούσαν το ενδιαφέρον της ελληνικής πολιτικής ηγεσίας να πάρει θέση. Πρωταρχικός σκοπός, λοιπόν, της παρούσας μελέτης είναι η ανάλυση της διαδικασίας της διαμόρφωσης της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής έναντι της αγγλοαιγυπτιακής διένεξης από τον Οκτώβριο του 1951, όταν προέκυψε το ζήτημα του νέου τίτλου του βασιλιά της Αιγύπτου, έως τον Ιούλιο του 1954, οπότε και υπογράφηκε η συμφωνία για την αποχώρηση των Βρετανών από τη μεγάλη βάση τους στο Σουέζ. Η συγκεκριμένη ανάλυση χωρίζεται σε τρία κεφάλαια. Τα πρώτα δύο κεφάλαια τοποθετούν την εκάστοτε ελληνική ηγεσία ενώπιον ενός διλήμματος, αναφορικά με τη στάση που θα έπρεπε να κρατήσει απέναντι στην αγγλοαιγυπτιακή διαφορά. Στο πρώτο κεφάλαιο εξετάστηκε η πολιτική, που ακολούθησε η κυβέρνηση ΕΠΕΚ-Φιλελευθέρων έναντι του ζητήματος της διεκδίκησης από τους Αιγύπτιους εθνικιστές να ονομαστεί ο βασιλιάς της Αιγύπτου, Farouk, βασιλιάς και του Σουδάν, από τον Οκτώβριο του 1951 έως τον Αύγουστο του 1952, οπότε και το ζήτημα έληξε συμβιβαστικά ανάμεσα στη Βρετανία και την Αίγυπτο. Έπρεπε να αναγνωρίσει το νέο τίτλο ή όχι; Στη συνέχεια, στο δεύτερο κεφάλαιο εξετάστηκαν οι προσπάθειες των ελληνικών κυβερνήσεων να συμμετάσχουν στο σχεδιασμό της άμυνας της Μέσης Ανατολής, σύμφωνα με τα δυτικά σχέδια, καθώς και η στρατηγική που ακολούθησαν, όταν διαφάνηκε η απροθυμία των συμμάχων να δεχτούν την Ελλάδα, από τον Αύγουστο του 1952 έως το καλοκαίρι του 1953, όταν οι σχετικές συνεννοήσεις αποδείχθηκαν άκαρπες και εντέλει κατέρρευσαν. Έπρεπε να διεκδικήσουν τη συμπερίληψή της έμμεσα και, πιο συγκεκριμένα, μέσω της Αιγύπτου ή, μήπως, η στρατηγική αυτή ενείχε κινδύνους και θα επέφερε ανεπιθύμητες δεσμεύσεις; Τέλος, στο τρίτο κεφάλαιο της παρούσας μελέτης, αναλύθηκε η πρόσληψη από τους Έλληνες διπλωμάτες του ενδεχομένου της υπογραφής της αγγλοαιγυπτιακής συμφωνίας καθώς και το πώς η αξιολόγηση αυτής επηρεάστηκε από την επικείμενη ελληνική προσφυγή στα Ηνωμένα Έθνη το 1954 για το Κυπριακό. Κρινόταν ωφέλιμη η υπογραφή της συμφωνίας τη δεδομένη περίοδο για την ελληνική πλευρά ή όχι;","abstract_has_math":false,"creators":["Μπουζούκης Σπυρίδων","Bouzoukis Spyridon"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2023,"date_issued":"2023","date_published":"2023","updated_at":"2026-11-19T06:23:54Z","subjects":["Ιστορία","History"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3361393"],"render_values":[{"text":"uoadl:3361393","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3361393","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3361393","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A3361393","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Μπουζούκης Σπυρίδων","Bouzoukis Spyridon"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2023"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Ιστορία","History"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3361393","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3361393"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Το διάστημα 1951-54 οι ελληνικές κυβερνήσεις ΕΠΕΚ-Φιλελευθέρων και Ελληνικού Συναγερμού αναμείχθηκαν στην αγγλοαιγυπτιακή διένεξη. Η επιτακτική ανάγκη για τη διατήρηση καλών σχέσεων με τη δυτική συμμαχία, η πλήρης αποδοχή στην οποία έδινε μια απαραίτητη λύση στο χρόνιο, αλλά, ακόμη περισσότερο, στο μεταπολεμικό ζήτημα της ελληνικής ασφάλειας, καθώς και με την Αίγυπτο, εξαιτίας της ανάγκης να διαφυλαχθούν τα ελληνικά μεσανατολικά συμφέροντα και ο παροικιακός ελληνισμός, που διαβιούσε στη χώρα, αποτελούσαν προτεραιότητες των ελληνικών κυβερνήσεων αυτής της περιόδου. Εντούτοις, σειρά γεγονότων και εξελίξεων στις σχέσεις των δύο αντιμαχόμενων πλευρών, της Βρετανίας και της Αιγύπτου, προσέλαβαν εντυπωσιακές διαστάσεις, οι οποίες είτε ανάγκαζαν είτε προκαλούσαν το ενδιαφέρον της ελληνικής πολιτικής ηγεσίας να πάρει θέση. Πρωταρχικός σκοπός, λοιπόν, της παρούσας μελέτης είναι η ανάλυση της διαδικασίας της διαμόρφωσης της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής έναντι της αγγλοαιγυπτιακής διένεξης από τον Οκτώβριο του 1951, όταν προέκυψε το ζήτημα του νέου τίτλου του βασιλιά της Αιγύπτου, έως τον Ιούλιο του 1954, οπότε και υπογράφηκε η συμφωνία για την αποχώρηση των Βρετανών από τη μεγάλη βάση τους στο Σουέζ. Η συγκεκριμένη ανάλυση χωρίζεται σε τρία κεφάλαια. Τα πρώτα δύο κεφάλαια τοποθετούν την εκάστοτε ελληνική ηγεσία ενώπιον ενός διλήμματος, αναφορικά με τη στάση που θα έπρεπε να κρατήσει απέναντι στην αγγλοαιγυπτιακή διαφορά. Στο πρώτο κεφάλαιο εξετάστηκε η πολιτική, που ακολούθησε η κυβέρνηση ΕΠΕΚ-Φιλελευθέρων έναντι του ζητήματος της διεκδίκησης από τους Αιγύπτιους εθνικιστές να ονομαστεί ο βασιλιάς της Αιγύπτου, Farouk, βασιλιάς και του Σουδάν, από τον Οκτώβριο του 1951 έως τον Αύγουστο του 1952, οπότε και το ζήτημα έληξε συμβιβαστικά ανάμεσα στη Βρετανία και την Αίγυπτο. Έπρεπε να αναγνωρίσει το νέο τίτλο ή όχι; Στη συνέχεια, στο δεύτερο κεφάλαιο εξετάστηκαν οι προσπάθειες των ελληνικών κυβερνήσεων να συμμετάσχουν στο σχεδιασμό της άμυνας της Μέσης Ανατολής, σύμφωνα με τα δυτικά σχέδια, καθώς και η στρατηγική που ακολούθησαν, όταν διαφάνηκε η απροθυμία των συμμάχων να δεχτούν την Ελλάδα, από τον Αύγουστο του 1952 έως το καλοκαίρι του 1953, όταν οι σχετικές συνεννοήσεις αποδείχθηκαν άκαρπες και εντέλει κατέρρευσαν. Έπρεπε να διεκδικήσουν τη συμπερίληψή της έμμεσα και, πιο συγκεκριμένα, μέσω της Αιγύπτου ή, μήπως, η στρατηγική αυτή ενείχε κινδύνους και θα επέφερε ανεπιθύμητες δεσμεύσεις; Τέλος, στο τρίτο κεφάλαιο της παρούσας μελέτης, αναλύθηκε η πρόσληψη από τους Έλληνες διπλωμάτες του ενδεχομένου της υπογραφής της αγγλοαιγυπτιακής συμφωνίας καθώς και το πώς η αξιολόγηση αυτής επηρεάστηκε από την επικείμενη ελληνική προσφυγή στα Ηνωμένα Έθνη το 1954 για το Κυπριακό. Κρινόταν ωφέλιμη η υπογραφή της συμφωνίας τη δεδομένη περίοδο για την ελληνική πλευρά ή όχι;","In 1951-54 the Greek governments EPEK-Liberals and Greek Rally were involved in the Anglo-Egyptian dispute. The need of retaining good relations both with the Western alliance, the full acceptance in which gave a necessary solution to the chronic, but even more, postwar Greek security problem, and with Egypt, due to the dire need of securing the Greek Middle Eastern interests as well as the Greek community that was living in the country, were of paramount significance priorities of the Greek governments in that period. However, developments in the relations between the two adversary sides, Britain and Egypt, took on prodigious dimensions, that the Greek political ruling class was either forced or interested in taking action. So, the primary aim of this study is to analyse the process of the formation of the Greek foreign policy towards the Anglo-Egyptian dispute from October 1951, when the question concerning the new title of the Egyptian king emerged, to July 1954, when the “Heads of Agreement” between Britain and Egypt regarding the evacuation of the big British base in Suez was signed. This thesis is divided into three chapters. The first two chapters place each Greek political leadership against a dilemma, regarding the stance it should hold against the Anglo-Egyptian controversy. The first chapter analyses the foreign policy that the EPEK-Liberals government formed against the assertion from the Egyptian nationalists to declare the Egyptian king, Farouk, as “king of Egypt and Sudan” from October 1951 to August 1952 when the problem ended with a compromise between Britain and Egypt. Did she have to acknowledge the new title or not? Furthermore, the second chapter deals with the period between August 1952 and the summer of 1953 and analyses the efforts of the Greek governments to participate in the formation of the Middle East Defence Organization (MEDO), according to the Western plans, and the alternative strategy that they sought when the allies appeared to be reluctant to accept Greece’s participation; however, all efforts (including not only Greece’s wish to play the role of a frontline state between the West and Egypt but also the Western endeavors to form such a regional Organization in general) failed due to many interdependent factors. Though, did the Greek governments have to assert their participation in an indirect way and, more specifically, through Egypt, or did that strategy, maybe, entail commitments and integral dangers? Finally, the third chapter examines the perception of the imminent sign of the Anglo-Egyptian agreement in the summer of 1954 by the Greek diplomatic service and how its evaluation was interconnected with the imminent Greek appeal to the United Nations in 1954, concerning the Cyprus Question. Thus, was the possible sign of the Anglo-Egyptian agreement deemed useful for the Greek side in that period or not?"]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Η διαμόρφωση της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής έναντι της αγγλοαιγυπτιακής διένεξης, 1951-1954"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Μπουζούκης Σπυρίδων","Bouzoukis Spyridon"],"dc:date":["2023"],"dc:description":["Το διάστημα 1951-54 οι ελληνικές κυβερνήσεις ΕΠΕΚ-Φιλελευθέρων και Ελληνικού Συναγερμού αναμείχθηκαν στην αγγλοαιγυπτιακή διένεξη. Η επιτακτική ανάγκη για τη διατήρηση καλών σχέσεων με τη δυτική συμμαχία, η πλήρης αποδοχή στην οποία έδινε μια απαραίτητη λύση στο χρόνιο, αλλά, ακόμη περισσότερο, στο μεταπολεμικό ζήτημα της ελληνικής ασφάλειας, καθώς και με την Αίγυπτο, εξαιτίας της ανάγκης να διαφυλαχθούν τα ελληνικά μεσανατολικά συμφέροντα και ο παροικιακός ελληνισμός, που διαβιούσε στη χώρα, αποτελούσαν προτεραιότητες των ελληνικών κυβερνήσεων αυτής της περιόδου. Εντούτοις, σειρά γεγονότων και εξελίξεων στις σχέσεις των δύο αντιμαχόμενων πλευρών, της Βρετανίας και της Αιγύπτου, προσέλαβαν εντυπωσιακές διαστάσεις, οι οποίες είτε ανάγκαζαν είτε προκαλούσαν το ενδιαφέρον της ελληνικής πολιτικής ηγεσίας να πάρει θέση. Πρωταρχικός σκοπός, λοιπόν, της παρούσας μελέτης είναι η ανάλυση της διαδικασίας της διαμόρφωσης της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής έναντι της αγγλοαιγυπτιακής διένεξης από τον Οκτώβριο του 1951, όταν προέκυψε το ζήτημα του νέου τίτλου του βασιλιά της Αιγύπτου, έως τον Ιούλιο του 1954, οπότε και υπογράφηκε η συμφωνία για την αποχώρηση των Βρετανών από τη μεγάλη βάση τους στο Σουέζ. Η συγκεκριμένη ανάλυση χωρίζεται σε τρία κεφάλαια. Τα πρώτα δύο κεφάλαια τοποθετούν την εκάστοτε ελληνική ηγεσία ενώπιον ενός διλήμματος, αναφορικά με τη στάση που θα έπρεπε να κρατήσει απέναντι στην αγγλοαιγυπτιακή διαφορά. Στο πρώτο κεφάλαιο εξετάστηκε η πολιτική, που ακολούθησε η κυβέρνηση ΕΠΕΚ-Φιλελευθέρων έναντι του ζητήματος της διεκδίκησης από τους Αιγύπτιους εθνικιστές να ονομαστεί ο βασιλιάς της Αιγύπτου, Farouk, βασιλιάς και του Σουδάν, από τον Οκτώβριο του 1951 έως τον Αύγουστο του 1952, οπότε και το ζήτημα έληξε συμβιβαστικά ανάμεσα στη Βρετανία και την Αίγυπτο. Έπρεπε να αναγνωρίσει το νέο τίτλο ή όχι; Στη συνέχεια, στο δεύτερο κεφάλαιο εξετάστηκαν οι προσπάθειες των ελληνικών κυβερνήσεων να συμμετάσχουν στο σχεδιασμό της άμυνας της Μέσης Ανατολής, σύμφωνα με τα δυτικά σχέδια, καθώς και η στρατηγική που ακολούθησαν, όταν διαφάνηκε η απροθυμία των συμμάχων να δεχτούν την Ελλάδα, από τον Αύγουστο του 1952 έως το καλοκαίρι του 1953, όταν οι σχετικές συνεννοήσεις αποδείχθηκαν άκαρπες και εντέλει κατέρρευσαν. Έπρεπε να διεκδικήσουν τη συμπερίληψή της έμμεσα και, πιο συγκεκριμένα, μέσω της Αιγύπτου ή, μήπως, η στρατηγική αυτή ενείχε κινδύνους και θα επέφερε ανεπιθύμητες δεσμεύσεις; Τέλος, στο τρίτο κεφάλαιο της παρούσας μελέτης, αναλύθηκε η πρόσληψη από τους Έλληνες διπλωμάτες του ενδεχομένου της υπογραφής της αγγλοαιγυπτιακής συμφωνίας καθώς και το πώς η αξιολόγηση αυτής επηρεάστηκε από την επικείμενη ελληνική προσφυγή στα Ηνωμένα Έθνη το 1954 για το Κυπριακό. Κρινόταν ωφέλιμη η υπογραφή της συμφωνίας τη δεδομένη περίοδο για την ελληνική πλευρά ή όχι;","In 1951-54 the Greek governments EPEK-Liberals and Greek Rally were involved in the Anglo-Egyptian dispute. The need of retaining good relations both with the Western alliance, the full acceptance in which gave a necessary solution to the chronic, but even more, postwar Greek security problem, and with Egypt, due to the dire need of securing the Greek Middle Eastern interests as well as the Greek community that was living in the country, were of paramount significance priorities of the Greek governments in that period. However, developments in the relations between the two adversary sides, Britain and Egypt, took on prodigious dimensions, that the Greek political ruling class was either forced or interested in taking action. So, the primary aim of this study is to analyse the process of the formation of the Greek foreign policy towards the Anglo-Egyptian dispute from October 1951, when the question concerning the new title of the Egyptian king emerged, to July 1954, when the “Heads of Agreement” between Britain and Egypt regarding the evacuation of the big British base in Suez was signed. This thesis is divided into three chapters. The first two chapters place each Greek political leadership against a dilemma, regarding the stance it should hold against the Anglo-Egyptian controversy. The first chapter analyses the foreign policy that the EPEK-Liberals government formed against the assertion from the Egyptian nationalists to declare the Egyptian king, Farouk, as “king of Egypt and Sudan” from October 1951 to August 1952 when the problem ended with a compromise between Britain and Egypt. Did she have to acknowledge the new title or not? Furthermore, the second chapter deals with the period between August 1952 and the summer of 1953 and analyses the efforts of the Greek governments to participate in the formation of the Middle East Defence Organization (MEDO), according to the Western plans, and the alternative strategy that they sought when the allies appeared to be reluctant to accept Greece’s participation; however, all efforts (including not only Greece’s wish to play the role of a frontline state between the West and Egypt but also the Western endeavors to form such a regional Organization in general) failed due to many interdependent factors. Though, did the Greek governments have to assert their participation in an indirect way and, more specifically, through Egypt, or did that strategy, maybe, entail commitments and integral dangers? Finally, the third chapter examines the perception of the imminent sign of the Anglo-Egyptian agreement in the summer of 1954 by the Greek diplomatic service and how its evaluation was interconnected with the imminent Greek appeal to the United Nations in 1954, concerning the Cyprus Question. Thus, was the possible sign of the Anglo-Egyptian agreement deemed useful for the Greek side in that period or not?"],"dc:identifier":["uoadl:3361393","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3361393"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Ιστορία","History"],"dc:title":["Η διαμόρφωση της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής έναντι της αγγλοαιγυπτιακής διένεξης, 1951-1954"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T06:23:54Z"}