{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:3361581"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:3361581","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Διερεύνηση με Αλληλούχηση Επόμενης Γενιάς ασθενών με επαναλαμβανόμενα επεισόδια ραβδομυόλυσης","abstract":"Η Ραβδομυόλυση αποτελεί μια σοβαρή διαταραχή που οφείλεται σε άμεσο ή έμμεσο τραυματισμό των μυών με αποτέλεσμα την καταστροφή των μυϊκών κυττάρων και την απελευθέρωση ενδοκυτταρικών πρωτεϊνών, όπως η μυοσφαιρίνη, αλλά και ηλεκτρολυτών στην κυκλοφορία. Οι εκφάνσεις της διαταραχής αυτής μπορεί να κυμαίνονται από ήπιες, όπως μυϊκό άλγος και κράμπες έως και επικίνδυνες για την ζωή όπως μυοσφαιρινουρία, οξεία νεφρική ανεπάρκεια (AKI), σοβαρές ηλεκτρολυτικές διαταραχές, καρδιολογικά προβλήματα ακόμη και θάνατος. Την χαρακτηριστική τριάδα των συμπτωμάτων της ραβδομυόλυσης αποτελούν, τα υψηλά επίπεδα CK, τα σκουρόχρωμα ούρα και η μυαλγία/μυϊκή αδυναμία. Οι παράγοντες που είναι υπεύθυνοι για την πρόκληση ραβδομυόλυσης μπορεί να είναι γενετικοί, για παράδειγμα παραλλαγές σε γονίδια όπως η κοινή παθογόνος παραλλαγή p.Ser113Leu του γονιδίου CPT2, είτε να σχετίζονται με τραυματισμούς, κατάχρηση αλκοόλ, λήψη φαρμάκων και παράνομων ουσιών, λοιμώξεις, τοξίνες και έντονη μυϊκή δραστηριότητα. Η θεραπευτική αντιμετώπιση της ραβδομυόλυσης περιλαμβάνει τρεις προσεγγίσεις: την ενδοφλέβια αποκατάσταση των υγρών (IV Fluid Therapy), την χορήγηση διουρητικών ή/και διττανθρακικού και την αντιμετώπιση των ηλεκτρολυτικών ανισορροπιών. Στην παρούσα διπλωματική εργασία αναλύθηκαν με τη βοήθεια των βιοπληροφορικών εργαλείων Varsome Clinical, Franklin by Genoox και VarAFT τα αποτελέσματα Whole Exome Sequencing (WES) από 8 ασθενείς με συμπτώματα ραβδομυόλυσης. Επίσης, διερευνήθηκαν με αλληλούχηση Sanger 40 ασθενείς ομόζυγοι για την κοινή παραλλαγή p.Ser113Leu του γονιδίου CPT2 προκειμένου να εντοπιστεί η πιθανή παρουσία της παραλλαγής p.Glu43Lys του γονιδίου ACADM και να μελετηθεί η επίπτωσή της στο φαινότυπο συνδυαστικά με την παρουσία παραλλαγών στο CPT2 ως τροποποιητικός γενετικός παράγοντας. Στους περισσότερους ασθενείς, από την μελέτη των αιτιών παραπομπής και των γενετικών αποτελεσμάτων δεν προέκυψε σαφές συμπέρασμα που να αιτιολογεί την κλινική τους εικόνα καθώς οι παραλλαγές που βρέθηκαν στα γονίδια δεν ήταν ιδιαίτερα πληροφοριακές. Εξαίρεση αποτελεί ο ασθενής P1, ο οποίος βρέθηκε ομόζυγος για την παθογόνο παραλλαγή c.338C>T του γονιδίου CPT2 και ο οποίος διαγνώστηκε με CPTII ανεπάρκεια. Τα αποτελέσματα της αλληλούχησης Sanger στους 40 ασθενείς, έδειξαν ότι κανένας από τους ασθενείς δεν έφερε την παραλλαγή c.127G>A του γονιδίου ACADM που αναζητούσαμε. Συνεπώς, δεν μπορέσαμε να καταλήξουμε σε σαφή συμπεράσματα σχετικά με το ποια είναι η πιθανή αιτία που ευθύνεται για την κλινική εικόνα των ασθενών με τα επαναλαμβανόμενα επεισόδια ραβδομυόλυσης αλλά ούτε σχετικά με το ποια είναι η πιθανή επίπτωση της παραλλαγής c. 127G>A του γονιδίου ACADM στο φαινότυπο ασθενών με ραβδομυόλυση ομόζυγων για την παθογόνο παραλλαγή στο CPT2.","abstract_html":"Η Ραβδομυόλυση αποτελεί μια σοβαρή διαταραχή που οφείλεται σε άμεσο ή έμμεσο τραυματισμό των μυών με αποτέλεσμα την καταστροφή των μυϊκών κυττάρων και την απελευθέρωση ενδοκυτταρικών πρωτεϊνών, όπως η μυοσφαιρίνη, αλλά και ηλεκτρολυτών στην κυκλοφορία. Οι εκφάνσεις της διαταραχής αυτής μπορεί να κυμαίνονται από ήπιες, όπως μυϊκό άλγος και κράμπες έως και επικίνδυνες για την ζωή όπως μυοσφαιρινουρία, οξεία νεφρική ανεπάρκεια (AKI), σοβαρές ηλεκτρολυτικές διαταραχές, καρδιολογικά προβλήματα ακόμη και θάνατος. Την χαρακτηριστική τριάδα των συμπτωμάτων της ραβδομυόλυσης αποτελούν, τα υψηλά επίπεδα CK, τα σκουρόχρωμα ούρα και η μυαλγία/μυϊκή αδυναμία. Οι παράγοντες που είναι υπεύθυνοι για την πρόκληση ραβδομυόλυσης μπορεί να είναι γενετικοί, για παράδειγμα παραλλαγές σε γονίδια όπως η κοινή παθογόνος παραλλαγή p.Ser113Leu του γονιδίου CPT2, είτε να σχετίζονται με τραυματισμούς, κατάχρηση αλκοόλ, λήψη φαρμάκων και παράνομων ουσιών, λοιμώξεις, τοξίνες και έντονη μυϊκή δραστηριότητα. Η θεραπευτική αντιμετώπιση της ραβδομυόλυσης περιλαμβάνει τρεις προσεγγίσεις: την ενδοφλέβια αποκατάσταση των υγρών (IV Fluid Therapy), την χορήγηση διουρητικών ή/και διττανθρακικού και την αντιμετώπιση των ηλεκτρολυτικών ανισορροπιών. Στην παρούσα διπλωματική εργασία αναλύθηκαν με τη βοήθεια των βιοπληροφορικών εργαλείων Varsome Clinical, Franklin by Genoox και VarAFT τα αποτελέσματα Whole Exome Sequencing (WES) από 8 ασθενείς με συμπτώματα ραβδομυόλυσης. Επίσης, διερευνήθηκαν με αλληλούχηση Sanger 40 ασθενείς ομόζυγοι για την κοινή παραλλαγή p.Ser113Leu του γονιδίου CPT2 προκειμένου να εντοπιστεί η πιθανή παρουσία της παραλλαγής p.Glu43Lys του γονιδίου ACADM και να μελετηθεί η επίπτωσή της στο φαινότυπο συνδυαστικά με την παρουσία παραλλαγών στο CPT2 ως τροποποιητικός γενετικός παράγοντας. Στους περισσότερους ασθενείς, από την μελέτη των αιτιών παραπομπής και των γενετικών αποτελεσμάτων δεν προέκυψε σαφές συμπέρασμα που να αιτιολογεί την κλινική τους εικόνα καθώς οι παραλλαγές που βρέθηκαν στα γονίδια δεν ήταν ιδιαίτερα πληροφοριακές. Εξαίρεση αποτελεί ο ασθενής P1, ο οποίος βρέθηκε ομόζυγος για την παθογόνο παραλλαγή c.338C&gt;T του γονιδίου CPT2 και ο οποίος διαγνώστηκε με CPTII ανεπάρκεια. Τα αποτελέσματα της αλληλούχησης Sanger στους 40 ασθενείς, έδειξαν ότι κανένας από τους ασθενείς δεν έφερε την παραλλαγή c.127G&gt;A του γονιδίου ACADM που αναζητούσαμε. Συνεπώς, δεν μπορέσαμε να καταλήξουμε σε σαφή συμπεράσματα σχετικά με το ποια είναι η πιθανή αιτία που ευθύνεται για την κλινική εικόνα των ασθενών με τα επαναλαμβανόμενα επεισόδια ραβδομυόλυσης αλλά ούτε σχετικά με το ποια είναι η πιθανή επίπτωση της παραλλαγής c. 127G&gt;A του γονιδίου ACADM στο φαινότυπο ασθενών με ραβδομυόλυση ομόζυγων για την παθογόνο παραλλαγή στο CPT2.","abstract_has_math":false,"creators":["Οικονόμου Ευαγγελία","Oikonomou Evangelia"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2023,"date_issued":"2023","date_published":"2023","updated_at":"2026-11-19T06:23:56Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3361581"],"render_values":[{"text":"uoadl:3361581","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3361581","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3361581","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A3361581","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Οικονόμου Ευαγγελία","Oikonomou Evangelia"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2023"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3361581","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3361581"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Η Ραβδομυόλυση αποτελεί μια σοβαρή διαταραχή που οφείλεται σε άμεσο ή έμμεσο τραυματισμό των μυών με αποτέλεσμα την καταστροφή των μυϊκών κυττάρων και την απελευθέρωση ενδοκυτταρικών πρωτεϊνών, όπως η μυοσφαιρίνη, αλλά και ηλεκτρολυτών στην κυκλοφορία. Οι εκφάνσεις της διαταραχής αυτής μπορεί να κυμαίνονται από ήπιες, όπως μυϊκό άλγος και κράμπες έως και επικίνδυνες για την ζωή όπως μυοσφαιρινουρία, οξεία νεφρική ανεπάρκεια (AKI), σοβαρές ηλεκτρολυτικές διαταραχές, καρδιολογικά προβλήματα ακόμη και θάνατος. Την χαρακτηριστική τριάδα των συμπτωμάτων της ραβδομυόλυσης αποτελούν, τα υψηλά επίπεδα CK, τα σκουρόχρωμα ούρα και η μυαλγία/μυϊκή αδυναμία. Οι παράγοντες που είναι υπεύθυνοι για την πρόκληση ραβδομυόλυσης μπορεί να είναι γενετικοί, για παράδειγμα παραλλαγές σε γονίδια όπως η κοινή παθογόνος παραλλαγή p.Ser113Leu του γονιδίου CPT2, είτε να σχετίζονται με τραυματισμούς, κατάχρηση αλκοόλ, λήψη φαρμάκων και παράνομων ουσιών, λοιμώξεις, τοξίνες και έντονη μυϊκή δραστηριότητα. Η θεραπευτική αντιμετώπιση της ραβδομυόλυσης περιλαμβάνει τρεις προσεγγίσεις: την ενδοφλέβια αποκατάσταση των υγρών (IV Fluid Therapy), την χορήγηση διουρητικών ή/και διττανθρακικού και την αντιμετώπιση των ηλεκτρολυτικών ανισορροπιών. Στην παρούσα διπλωματική εργασία αναλύθηκαν με τη βοήθεια των βιοπληροφορικών εργαλείων Varsome Clinical, Franklin by Genoox και VarAFT τα αποτελέσματα Whole Exome Sequencing (WES) από 8 ασθενείς με συμπτώματα ραβδομυόλυσης. Επίσης, διερευνήθηκαν με αλληλούχηση Sanger 40 ασθενείς ομόζυγοι για την κοινή παραλλαγή p.Ser113Leu του γονιδίου CPT2 προκειμένου να εντοπιστεί η πιθανή παρουσία της παραλλαγής p.Glu43Lys του γονιδίου ACADM και να μελετηθεί η επίπτωσή της στο φαινότυπο συνδυαστικά με την παρουσία παραλλαγών στο CPT2 ως τροποποιητικός γενετικός παράγοντας. Στους περισσότερους ασθενείς, από την μελέτη των αιτιών παραπομπής και των γενετικών αποτελεσμάτων δεν προέκυψε σαφές συμπέρασμα που να αιτιολογεί την κλινική τους εικόνα καθώς οι παραλλαγές που βρέθηκαν στα γονίδια δεν ήταν ιδιαίτερα πληροφοριακές. Εξαίρεση αποτελεί ο ασθενής P1, ο οποίος βρέθηκε ομόζυγος για την παθογόνο παραλλαγή c.338C>T του γονιδίου CPT2 και ο οποίος διαγνώστηκε με CPTII ανεπάρκεια. Τα αποτελέσματα της αλληλούχησης Sanger στους 40 ασθενείς, έδειξαν ότι κανένας από τους ασθενείς δεν έφερε την παραλλαγή c.127G>A του γονιδίου ACADM που αναζητούσαμε. Συνεπώς, δεν μπορέσαμε να καταλήξουμε σε σαφή συμπεράσματα σχετικά με το ποια είναι η πιθανή αιτία που ευθύνεται για την κλινική εικόνα των ασθενών με τα επαναλαμβανόμενα επεισόδια ραβδομυόλυσης αλλά ούτε σχετικά με το ποια είναι η πιθανή επίπτωση της παραλλαγής c. 127G>A του γονιδίου ACADM στο φαινότυπο ασθενών με ραβδομυόλυση ομόζυγων για την παθογόνο παραλλαγή στο CPT2.","Rhabdomyolysis is a serious disorder due to direct or indirect muscle injury resulting in the destruction of muscle cells and the release of intracellular proteins, such as myoglobin, and electrolytes into the circulation. The manifestations of this disorder can range from mild, such as muscle pain and cramps, to life-threatening such as myoglobinuria, acute kidney injury (AKI), severe electrolyte imbalances, cardiac problems, and even death. The typical triad of symptoms of rhabdomyolysis is high CK levels, dark-colored urine, and myalgia/muscle weakness. The factors responsible for causing rhabdomyolysis may be genetic, for example, variants in genes such as the common pathogenic variant p. Ser113Leu of the CPT2 gene, or related to injury, alcohol abuse, drug and substance abuse, infections, toxins, and intense muscle activity. The therapeutic management of rhabdomyolysis involves three approaches: intravenous fluid restoration (IV Fluid Therapy), administration of diuretics and/or bicarbonate, and management of electrolyte imbalances. In this thesis, Whole Exome Sequencing (WES) results from 8 patients with symptoms of rhabdomyolysis were analyzed using the bioinformatics tools Varsome Clinical, Franklin by Genoox, and VarAFT. In addition, 40 homozygous patients were investigated by Sanger sequencing for the common p. Ser113Leu variant of the CPT2 gene in order to identify the possible presence of the p. Glu43Lys variant of the ACADM gene and to study its impact on the phenotype in combination with the presence of CPT2 variants as a modifying genetic factor. In most patients, the study of the referral causes and genetic results did not yield a clear conclusion to explain their clinical picture as the variants found in the genes were not very informative. An exception was patient P1, who was found homozygous for the pathogenic c.338C>T variant of the CPT2 gene and who was diagnosed with CPTII deficiency. The results of Sanger sequencing in the 40 patients showed that none of the patients carried the c.127G>A variant of the ACADM gene that we were looking for. Therefore, we could not come to clear conclusions about the possible cause of the clinical picture of patients with recurrent episodes of rhabdomyolysis, nor about the possible impact of the c. 127G>A variant of the ACADM gene on the phenotype of patients with rhabdomyolysis homozygous for the pathogenic variant in CPT2."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Διερεύνηση με Αλληλούχηση Επόμενης Γενιάς ασθενών με επαναλαμβανόμενα επεισόδια ραβδομυόλυσης"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Οικονόμου Ευαγγελία","Oikonomou Evangelia"],"dc:date":["2023"],"dc:description":["Η Ραβδομυόλυση αποτελεί μια σοβαρή διαταραχή που οφείλεται σε άμεσο ή έμμεσο τραυματισμό των μυών με αποτέλεσμα την καταστροφή των μυϊκών κυττάρων και την απελευθέρωση ενδοκυτταρικών πρωτεϊνών, όπως η μυοσφαιρίνη, αλλά και ηλεκτρολυτών στην κυκλοφορία. Οι εκφάνσεις της διαταραχής αυτής μπορεί να κυμαίνονται από ήπιες, όπως μυϊκό άλγος και κράμπες έως και επικίνδυνες για την ζωή όπως μυοσφαιρινουρία, οξεία νεφρική ανεπάρκεια (AKI), σοβαρές ηλεκτρολυτικές διαταραχές, καρδιολογικά προβλήματα ακόμη και θάνατος. Την χαρακτηριστική τριάδα των συμπτωμάτων της ραβδομυόλυσης αποτελούν, τα υψηλά επίπεδα CK, τα σκουρόχρωμα ούρα και η μυαλγία/μυϊκή αδυναμία. Οι παράγοντες που είναι υπεύθυνοι για την πρόκληση ραβδομυόλυσης μπορεί να είναι γενετικοί, για παράδειγμα παραλλαγές σε γονίδια όπως η κοινή παθογόνος παραλλαγή p.Ser113Leu του γονιδίου CPT2, είτε να σχετίζονται με τραυματισμούς, κατάχρηση αλκοόλ, λήψη φαρμάκων και παράνομων ουσιών, λοιμώξεις, τοξίνες και έντονη μυϊκή δραστηριότητα. Η θεραπευτική αντιμετώπιση της ραβδομυόλυσης περιλαμβάνει τρεις προσεγγίσεις: την ενδοφλέβια αποκατάσταση των υγρών (IV Fluid Therapy), την χορήγηση διουρητικών ή/και διττανθρακικού και την αντιμετώπιση των ηλεκτρολυτικών ανισορροπιών. Στην παρούσα διπλωματική εργασία αναλύθηκαν με τη βοήθεια των βιοπληροφορικών εργαλείων Varsome Clinical, Franklin by Genoox και VarAFT τα αποτελέσματα Whole Exome Sequencing (WES) από 8 ασθενείς με συμπτώματα ραβδομυόλυσης. Επίσης, διερευνήθηκαν με αλληλούχηση Sanger 40 ασθενείς ομόζυγοι για την κοινή παραλλαγή p.Ser113Leu του γονιδίου CPT2 προκειμένου να εντοπιστεί η πιθανή παρουσία της παραλλαγής p.Glu43Lys του γονιδίου ACADM και να μελετηθεί η επίπτωσή της στο φαινότυπο συνδυαστικά με την παρουσία παραλλαγών στο CPT2 ως τροποποιητικός γενετικός παράγοντας. Στους περισσότερους ασθενείς, από την μελέτη των αιτιών παραπομπής και των γενετικών αποτελεσμάτων δεν προέκυψε σαφές συμπέρασμα που να αιτιολογεί την κλινική τους εικόνα καθώς οι παραλλαγές που βρέθηκαν στα γονίδια δεν ήταν ιδιαίτερα πληροφοριακές. Εξαίρεση αποτελεί ο ασθενής P1, ο οποίος βρέθηκε ομόζυγος για την παθογόνο παραλλαγή c.338C>T του γονιδίου CPT2 και ο οποίος διαγνώστηκε με CPTII ανεπάρκεια. Τα αποτελέσματα της αλληλούχησης Sanger στους 40 ασθενείς, έδειξαν ότι κανένας από τους ασθενείς δεν έφερε την παραλλαγή c.127G>A του γονιδίου ACADM που αναζητούσαμε. Συνεπώς, δεν μπορέσαμε να καταλήξουμε σε σαφή συμπεράσματα σχετικά με το ποια είναι η πιθανή αιτία που ευθύνεται για την κλινική εικόνα των ασθενών με τα επαναλαμβανόμενα επεισόδια ραβδομυόλυσης αλλά ούτε σχετικά με το ποια είναι η πιθανή επίπτωση της παραλλαγής c. 127G>A του γονιδίου ACADM στο φαινότυπο ασθενών με ραβδομυόλυση ομόζυγων για την παθογόνο παραλλαγή στο CPT2.","Rhabdomyolysis is a serious disorder due to direct or indirect muscle injury resulting in the destruction of muscle cells and the release of intracellular proteins, such as myoglobin, and electrolytes into the circulation. The manifestations of this disorder can range from mild, such as muscle pain and cramps, to life-threatening such as myoglobinuria, acute kidney injury (AKI), severe electrolyte imbalances, cardiac problems, and even death. The typical triad of symptoms of rhabdomyolysis is high CK levels, dark-colored urine, and myalgia/muscle weakness. The factors responsible for causing rhabdomyolysis may be genetic, for example, variants in genes such as the common pathogenic variant p. Ser113Leu of the CPT2 gene, or related to injury, alcohol abuse, drug and substance abuse, infections, toxins, and intense muscle activity. The therapeutic management of rhabdomyolysis involves three approaches: intravenous fluid restoration (IV Fluid Therapy), administration of diuretics and/or bicarbonate, and management of electrolyte imbalances. In this thesis, Whole Exome Sequencing (WES) results from 8 patients with symptoms of rhabdomyolysis were analyzed using the bioinformatics tools Varsome Clinical, Franklin by Genoox, and VarAFT. In addition, 40 homozygous patients were investigated by Sanger sequencing for the common p. Ser113Leu variant of the CPT2 gene in order to identify the possible presence of the p. Glu43Lys variant of the ACADM gene and to study its impact on the phenotype in combination with the presence of CPT2 variants as a modifying genetic factor. In most patients, the study of the referral causes and genetic results did not yield a clear conclusion to explain their clinical picture as the variants found in the genes were not very informative. An exception was patient P1, who was found homozygous for the pathogenic c.338C>T variant of the CPT2 gene and who was diagnosed with CPTII deficiency. The results of Sanger sequencing in the 40 patients showed that none of the patients carried the c.127G>A variant of the ACADM gene that we were looking for. Therefore, we could not come to clear conclusions about the possible cause of the clinical picture of patients with recurrent episodes of rhabdomyolysis, nor about the possible impact of the c. 127G>A variant of the ACADM gene on the phenotype of patients with rhabdomyolysis homozygous for the pathogenic variant in CPT2."],"dc:identifier":["uoadl:3361581","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3361581"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Διερεύνηση με Αλληλούχηση Επόμενης Γενιάς ασθενών με επαναλαμβανόμενα επεισόδια ραβδομυόλυσης"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T06:23:56Z"}