{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:3361643"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:3361643","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Διερεύνηση της μεταβολής στην ενδοθηλιακή λειτουργία σε νορμοβαρείς γυναίκες με σύνδρομο πολυκυστικών ωοθηκών μετά από δοκιμασία άσκησης","abstract":"Σκοπός: Το σύνδρομο πολυκυστικών ωοθηκών (ΣΠΩ) είναι η πιο συχνή ενδοκρινοπάθεια της αναπαραγωγικής ηλικίας και έχει συσχετιστεί με διάφορους παράγοντες ενδοθηλιακής δυσλειτουργίας όπως η ινσουλινοαντίσταση, η κεντρική κατανομή του λίπους και η χρόνια φλεγμονή. Σκοπός της παρούσας μελέτης είναι να αξιολογηθεί σε νέες, μη παχύσαρκες γυναίκες με ΣΠΩ η ενδοθηλιακή λειτουργία σε κατάσταση ηρεμίας και η μεταβολή της μετά από δοκιμασία άσκησης. Υλικό και μέθοδοι: Μελετήθηκαν συνολικά 32 (15 με ΣΠΩ, 17 στην ομάδα ελέγχου εξομοίωση για BMI και ηλικία) μη παχύσαρκες γυναίκες αναπαραγωγικής ηλικίας. Η διάγνωση του ΣΠΩ βασίστηκε στα κριτήρια ΝΙΗ. Οι δύο ομάδες ασκήθηκαν σε τάπητα με ένταση στο 75% του VO2max για 30 λεπτά και έγινε μέτρηση των συγκεντρώσεων της ενδοθηλίνης-1, της βισφατίνης, της απελίνης-12, της φολλιστατίνης και της μυοστατίνης πριν και αμέσως μετά την άσκηση. Η στατιστική ανάλυση των δεδομένων έγινε με το πρόγραμμα IBM SPSS Statistics έκδοση 25.0. Αποτελέσματα: Δεν βρέθηκε στατιστικά σημαντική διαφορά της ηλικίας, του ΒΜΙ, του VO2max και των δεικτών ευαισθησίας στην ινσουλίνη μεταξύ των δύο ομάδων. Πριν την άσκηση η μέση τιμή της βισφατίνης είναι στατιστικά σημαντικά υψηλότερη στην ομάδα με ΣΠΩ (16,55±4 ng/ml) από ότι στην ομάδα ελέγχου (11,7±2,59 ng/ml) (p=0,001). Δεν παρατηρήθηκε στατιστικά σημαντική μεταβολή μετά την άσκηση των ορμονών ενδοθηλίνη-1, βισφατίνη, μυοστατίνη, φολλιστατίνη και απελίνη-12 σε καμία από τις 2 ομάδες. Πριν την άσκηση ισχυρή αρνητική συσχέτιση βρέθηκε στην ομάδα με ΣΠΩ μεταξύ απελίνης-12 και βισφατίνης (ρ= - 0,731, p-value=0,005), ενώ στην ομάδα ελέγχου μεταξύ ενδοθηλίνης-1 και βισφατίνης (r=- 0,713, p= 0,004). Συμπεράσματα: Δεν παρατηρήθηκε διαφορά στη μεταβολή της ενδοθηλιακής λειτουργίας μετά από άσκηση ανάμεσα σε νέες, μη παχύσαρκες και χωρίς έκδηλη αντίσταση στην ινσουλίνη γυναίκες με ΣΠΩ και στην ομάδα ελέγχου. Η αύξηση της βισφατίνης στην ομάδα ΣΠΩ μπορεί να αποτελεί ένα πρώιμο αντιρροπιστικό μηχανισμό για την αντιμετώπιση της ινσουλινοαντίστασης, του οξειδωτικού στρες και της χαμηλού βαθμού φλεγμονής. Απαιτούνται περαιτέρω προοπτικές μελέτες με μεγαλύτερο δείγμα, ώστε να αναδειχθεί ο πιθανός προστατευτικός ρόλος της βισφατίνης στην σχετιζόμενη με την αντίσταση στην ινσουλίνη και την παχυσαρκία ανάπτυξη της ενδοθηλιακής δυσλειτουργίας στις γυναίκες με ΣΠΩ.","abstract_html":"Σκοπός: Το σύνδρομο πολυκυστικών ωοθηκών (ΣΠΩ) είναι η πιο συχνή ενδοκρινοπάθεια της αναπαραγωγικής ηλικίας και έχει συσχετιστεί με διάφορους παράγοντες ενδοθηλιακής δυσλειτουργίας όπως η ινσουλινοαντίσταση, η κεντρική κατανομή του λίπους και η χρόνια φλεγμονή. Σκοπός της παρούσας μελέτης είναι να αξιολογηθεί σε νέες, μη παχύσαρκες γυναίκες με ΣΠΩ η ενδοθηλιακή λειτουργία σε κατάσταση ηρεμίας και η μεταβολή της μετά από δοκιμασία άσκησης. Υλικό και μέθοδοι: Μελετήθηκαν συνολικά 32 (15 με ΣΠΩ, 17 στην ομάδα ελέγχου εξομοίωση για BMI και ηλικία) μη παχύσαρκες γυναίκες αναπαραγωγικής ηλικίας. Η διάγνωση του ΣΠΩ βασίστηκε στα κριτήρια ΝΙΗ. Οι δύο ομάδες ασκήθηκαν σε τάπητα με ένταση στο 75% του VO2max για 30 λεπτά και έγινε μέτρηση των συγκεντρώσεων της ενδοθηλίνης-1, της βισφατίνης, της απελίνης-12, της φολλιστατίνης και της μυοστατίνης πριν και αμέσως μετά την άσκηση. Η στατιστική ανάλυση των δεδομένων έγινε με το πρόγραμμα IBM SPSS Statistics έκδοση 25.0. Αποτελέσματα: Δεν βρέθηκε στατιστικά σημαντική διαφορά της ηλικίας, του ΒΜΙ, του VO2max και των δεικτών ευαισθησίας στην ινσουλίνη μεταξύ των δύο ομάδων. Πριν την άσκηση η μέση τιμή της βισφατίνης είναι στατιστικά σημαντικά υψηλότερη στην ομάδα με ΣΠΩ (16,55±4 ng/ml) από ότι στην ομάδα ελέγχου (11,7±2,59 ng/ml) (p=0,001). Δεν παρατηρήθηκε στατιστικά σημαντική μεταβολή μετά την άσκηση των ορμονών ενδοθηλίνη-1, βισφατίνη, μυοστατίνη, φολλιστατίνη και απελίνη-12 σε καμία από τις 2 ομάδες. Πριν την άσκηση ισχυρή αρνητική συσχέτιση βρέθηκε στην ομάδα με ΣΠΩ μεταξύ απελίνης-12 και βισφατίνης (ρ= - 0,731, p-value=0,005), ενώ στην ομάδα ελέγχου μεταξύ ενδοθηλίνης-1 και βισφατίνης (r=- 0,713, p= 0,004). Συμπεράσματα: Δεν παρατηρήθηκε διαφορά στη μεταβολή της ενδοθηλιακής λειτουργίας μετά από άσκηση ανάμεσα σε νέες, μη παχύσαρκες και χωρίς έκδηλη αντίσταση στην ινσουλίνη γυναίκες με ΣΠΩ και στην ομάδα ελέγχου. Η αύξηση της βισφατίνης στην ομάδα ΣΠΩ μπορεί να αποτελεί ένα πρώιμο αντιρροπιστικό μηχανισμό για την αντιμετώπιση της ινσουλινοαντίστασης, του οξειδωτικού στρες και της χαμηλού βαθμού φλεγμονής. Απαιτούνται περαιτέρω προοπτικές μελέτες με μεγαλύτερο δείγμα, ώστε να αναδειχθεί ο πιθανός προστατευτικός ρόλος της βισφατίνης στην σχετιζόμενη με την αντίσταση στην ινσουλίνη και την παχυσαρκία ανάπτυξη της ενδοθηλιακής δυσλειτουργίας στις γυναίκες με ΣΠΩ.","abstract_has_math":false,"creators":["Κουκούλα Χρυσούλα","Koukoula Chrysoula"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2023,"date_issued":"2023","date_published":"2023","updated_at":"2026-11-19T06:23:56Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3361643"],"render_values":[{"text":"uoadl:3361643","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3361643","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3361643","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A3361643","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Κουκούλα Χρυσούλα","Koukoula Chrysoula"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2023"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3361643","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3361643"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Σκοπός: Το σύνδρομο πολυκυστικών ωοθηκών (ΣΠΩ) είναι η πιο συχνή ενδοκρινοπάθεια της αναπαραγωγικής ηλικίας και έχει συσχετιστεί με διάφορους παράγοντες ενδοθηλιακής δυσλειτουργίας όπως η ινσουλινοαντίσταση, η κεντρική κατανομή του λίπους και η χρόνια φλεγμονή. Σκοπός της παρούσας μελέτης είναι να αξιολογηθεί σε νέες, μη παχύσαρκες γυναίκες με ΣΠΩ η ενδοθηλιακή λειτουργία σε κατάσταση ηρεμίας και η μεταβολή της μετά από δοκιμασία άσκησης. Υλικό και μέθοδοι: Μελετήθηκαν συνολικά 32 (15 με ΣΠΩ, 17 στην ομάδα ελέγχου εξομοίωση για BMI και ηλικία) μη παχύσαρκες γυναίκες αναπαραγωγικής ηλικίας. Η διάγνωση του ΣΠΩ βασίστηκε στα κριτήρια ΝΙΗ. Οι δύο ομάδες ασκήθηκαν σε τάπητα με ένταση στο 75% του VO2max για 30 λεπτά και έγινε μέτρηση των συγκεντρώσεων της ενδοθηλίνης-1, της βισφατίνης, της απελίνης-12, της φολλιστατίνης και της μυοστατίνης πριν και αμέσως μετά την άσκηση. Η στατιστική ανάλυση των δεδομένων έγινε με το πρόγραμμα IBM SPSS Statistics έκδοση 25.0. Αποτελέσματα: Δεν βρέθηκε στατιστικά σημαντική διαφορά της ηλικίας, του ΒΜΙ, του VO2max και των δεικτών ευαισθησίας στην ινσουλίνη μεταξύ των δύο ομάδων. Πριν την άσκηση η μέση τιμή της βισφατίνης είναι στατιστικά σημαντικά υψηλότερη στην ομάδα με ΣΠΩ (16,55±4 ng/ml) από ότι στην ομάδα ελέγχου (11,7±2,59 ng/ml) (p=0,001). Δεν παρατηρήθηκε στατιστικά σημαντική μεταβολή μετά την άσκηση των ορμονών ενδοθηλίνη-1, βισφατίνη, μυοστατίνη, φολλιστατίνη και απελίνη-12 σε καμία από τις 2 ομάδες. Πριν την άσκηση ισχυρή αρνητική συσχέτιση βρέθηκε στην ομάδα με ΣΠΩ μεταξύ απελίνης-12 και βισφατίνης (ρ= - 0,731, p-value=0,005), ενώ στην ομάδα ελέγχου μεταξύ ενδοθηλίνης-1 και βισφατίνης (r=- 0,713, p= 0,004). Συμπεράσματα: Δεν παρατηρήθηκε διαφορά στη μεταβολή της ενδοθηλιακής λειτουργίας μετά από άσκηση ανάμεσα σε νέες, μη παχύσαρκες και χωρίς έκδηλη αντίσταση στην ινσουλίνη γυναίκες με ΣΠΩ και στην ομάδα ελέγχου. Η αύξηση της βισφατίνης στην ομάδα ΣΠΩ μπορεί να αποτελεί ένα πρώιμο αντιρροπιστικό μηχανισμό για την αντιμετώπιση της ινσουλινοαντίστασης, του οξειδωτικού στρες και της χαμηλού βαθμού φλεγμονής. Απαιτούνται περαιτέρω προοπτικές μελέτες με μεγαλύτερο δείγμα, ώστε να αναδειχθεί ο πιθανός προστατευτικός ρόλος της βισφατίνης στην σχετιζόμενη με την αντίσταση στην ινσουλίνη και την παχυσαρκία ανάπτυξη της ενδοθηλιακής δυσλειτουργίας στις γυναίκες με ΣΠΩ.","Introduction: Polycystic ovary syndrome (PCOS) is the most common endocrinopathy affecting women of reproductive age and is associated with multiple factors contributing to endothelial dysfunction such as insulin resistance, central fat distribution and chronic inflammation. This study aimed to evaluate in young, lean women with PCOS endothelial function in steady state and its change after acute exercise test. Materials and Methods: A total of 32 non-obese, pre-menopausal women matched for BMI and age (15 PCOS group, 17 control group) were studied. Both groups walked on the treadmill with constant intensity which corresponded to the 75% of the VO2max for 30 minutes. Venus blood samples were obtained before and directly after exercise for determination of endothelin-1, visfatin, apelin-12, myostatin and follistatin levels. Data were analysed using SPSS 25 software. Results: Statistically significant difference for age, BMI, VO2max and insulin sensitivity indices was not found between the two groups. Before exercise mean value of visfatin was statistically significant higher in PCOS group (16.55±4 ng/ml) than in control group (11.7±2.59 ng/ml) (p=0.001). Moreover, after exercise was not observed statistically significant change of endothelin-1, visfatin, myostatin, follistatin and apelin-12 levels in either of the two groups. Before exercise strong negative correlation was found in PCOS group between apelin-12 and visfatin (ρ= - 0.731, p-value=0.005), whereas in control group between endothelin-1 and visfatin (r= - 0.713, p-value= 0.004). Conclusion: Statistically significant difference of the change of endothelial function after exercise was not observed between young, non-obese and without obvious insulin resistance women with PCOS and control group. The increase of visfatin levels in PCOS group could be an early compensatory mechanism in order to confront insulin resistance, oxidative stress and chronic inflammation. Further prospective studies with a larger sample could show a potential protective role of visfatin from endothelial dysfunction due to insulin resistance and obesity in women with PCOS."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Διερεύνηση της μεταβολής στην ενδοθηλιακή λειτουργία σε νορμοβαρείς γυναίκες με σύνδρομο πολυκυστικών ωοθηκών μετά από δοκιμασία άσκησης"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Κουκούλα Χρυσούλα","Koukoula Chrysoula"],"dc:date":["2023"],"dc:description":["Σκοπός: Το σύνδρομο πολυκυστικών ωοθηκών (ΣΠΩ) είναι η πιο συχνή ενδοκρινοπάθεια της αναπαραγωγικής ηλικίας και έχει συσχετιστεί με διάφορους παράγοντες ενδοθηλιακής δυσλειτουργίας όπως η ινσουλινοαντίσταση, η κεντρική κατανομή του λίπους και η χρόνια φλεγμονή. Σκοπός της παρούσας μελέτης είναι να αξιολογηθεί σε νέες, μη παχύσαρκες γυναίκες με ΣΠΩ η ενδοθηλιακή λειτουργία σε κατάσταση ηρεμίας και η μεταβολή της μετά από δοκιμασία άσκησης. Υλικό και μέθοδοι: Μελετήθηκαν συνολικά 32 (15 με ΣΠΩ, 17 στην ομάδα ελέγχου εξομοίωση για BMI και ηλικία) μη παχύσαρκες γυναίκες αναπαραγωγικής ηλικίας. Η διάγνωση του ΣΠΩ βασίστηκε στα κριτήρια ΝΙΗ. Οι δύο ομάδες ασκήθηκαν σε τάπητα με ένταση στο 75% του VO2max για 30 λεπτά και έγινε μέτρηση των συγκεντρώσεων της ενδοθηλίνης-1, της βισφατίνης, της απελίνης-12, της φολλιστατίνης και της μυοστατίνης πριν και αμέσως μετά την άσκηση. Η στατιστική ανάλυση των δεδομένων έγινε με το πρόγραμμα IBM SPSS Statistics έκδοση 25.0. Αποτελέσματα: Δεν βρέθηκε στατιστικά σημαντική διαφορά της ηλικίας, του ΒΜΙ, του VO2max και των δεικτών ευαισθησίας στην ινσουλίνη μεταξύ των δύο ομάδων. Πριν την άσκηση η μέση τιμή της βισφατίνης είναι στατιστικά σημαντικά υψηλότερη στην ομάδα με ΣΠΩ (16,55±4 ng/ml) από ότι στην ομάδα ελέγχου (11,7±2,59 ng/ml) (p=0,001). Δεν παρατηρήθηκε στατιστικά σημαντική μεταβολή μετά την άσκηση των ορμονών ενδοθηλίνη-1, βισφατίνη, μυοστατίνη, φολλιστατίνη και απελίνη-12 σε καμία από τις 2 ομάδες. Πριν την άσκηση ισχυρή αρνητική συσχέτιση βρέθηκε στην ομάδα με ΣΠΩ μεταξύ απελίνης-12 και βισφατίνης (ρ= - 0,731, p-value=0,005), ενώ στην ομάδα ελέγχου μεταξύ ενδοθηλίνης-1 και βισφατίνης (r=- 0,713, p= 0,004). Συμπεράσματα: Δεν παρατηρήθηκε διαφορά στη μεταβολή της ενδοθηλιακής λειτουργίας μετά από άσκηση ανάμεσα σε νέες, μη παχύσαρκες και χωρίς έκδηλη αντίσταση στην ινσουλίνη γυναίκες με ΣΠΩ και στην ομάδα ελέγχου. Η αύξηση της βισφατίνης στην ομάδα ΣΠΩ μπορεί να αποτελεί ένα πρώιμο αντιρροπιστικό μηχανισμό για την αντιμετώπιση της ινσουλινοαντίστασης, του οξειδωτικού στρες και της χαμηλού βαθμού φλεγμονής. Απαιτούνται περαιτέρω προοπτικές μελέτες με μεγαλύτερο δείγμα, ώστε να αναδειχθεί ο πιθανός προστατευτικός ρόλος της βισφατίνης στην σχετιζόμενη με την αντίσταση στην ινσουλίνη και την παχυσαρκία ανάπτυξη της ενδοθηλιακής δυσλειτουργίας στις γυναίκες με ΣΠΩ.","Introduction: Polycystic ovary syndrome (PCOS) is the most common endocrinopathy affecting women of reproductive age and is associated with multiple factors contributing to endothelial dysfunction such as insulin resistance, central fat distribution and chronic inflammation. This study aimed to evaluate in young, lean women with PCOS endothelial function in steady state and its change after acute exercise test. Materials and Methods: A total of 32 non-obese, pre-menopausal women matched for BMI and age (15 PCOS group, 17 control group) were studied. Both groups walked on the treadmill with constant intensity which corresponded to the 75% of the VO2max for 30 minutes. Venus blood samples were obtained before and directly after exercise for determination of endothelin-1, visfatin, apelin-12, myostatin and follistatin levels. Data were analysed using SPSS 25 software. Results: Statistically significant difference for age, BMI, VO2max and insulin sensitivity indices was not found between the two groups. Before exercise mean value of visfatin was statistically significant higher in PCOS group (16.55±4 ng/ml) than in control group (11.7±2.59 ng/ml) (p=0.001). Moreover, after exercise was not observed statistically significant change of endothelin-1, visfatin, myostatin, follistatin and apelin-12 levels in either of the two groups. Before exercise strong negative correlation was found in PCOS group between apelin-12 and visfatin (ρ= - 0.731, p-value=0.005), whereas in control group between endothelin-1 and visfatin (r= - 0.713, p-value= 0.004). Conclusion: Statistically significant difference of the change of endothelial function after exercise was not observed between young, non-obese and without obvious insulin resistance women with PCOS and control group. The increase of visfatin levels in PCOS group could be an early compensatory mechanism in order to confront insulin resistance, oxidative stress and chronic inflammation. Further prospective studies with a larger sample could show a potential protective role of visfatin from endothelial dysfunction due to insulin resistance and obesity in women with PCOS."],"dc:identifier":["uoadl:3361643","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3361643"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Διερεύνηση της μεταβολής στην ενδοθηλιακή λειτουργία σε νορμοβαρείς γυναίκες με σύνδρομο πολυκυστικών ωοθηκών μετά από δοκιμασία άσκησης"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T06:23:56Z"}