{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:3362432"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:3362432","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Η κοινωνική διάσταση της τελετουργίας στην Παλαιοανακτορική Κρήτη: ταφικοί χώροι, ιερά κορυφής και ιερά σπήλαια.","abstract":"Στόχος της παρούσας διπλωματικής εργασίας καθίσταται η διερεύνηση της κοινωνικής διάστασης της τελετουργίας στην Κρήτη κατά την παλαιοανακτορική περίοδο (1900- 1700 π.Χ.). Η ανάλυση εστιάζει σε τρία διακριτά πεδία διεξαγωγής τελετουργιών: τους θολωτούς τάφους της Μεσαράς, τα ιερά κορυφής και τα ιερά σπήλαια. Η προηγούμενη αρχαιολογική έρευνα αντιμετωπίζει την τελετουργία στο προϊστορικό Αιγαίο ελαφρώς μονοδιάστατα, αναδεικνύοντας την, είτε ως ένα μέσον ενίσχυσης της ανακτορικής εξουσίας, είτε έναν ως έναν τρόπο αντίδρασης στις υφιστάμενες κοινωνικές και πολιτικές δομές. Με θεωρητικό εφαλτήριο το έργο των Bourdieu και Bell επιχειρείται εδώ μία πιο σύνθετη προσέγγιση της τελετουργίας, η οποία αντιμετωπίζεται ως πρακτική δράση. To εν λόγω θεωρητικό πλαίσιο εστιάζει στον πολυδιάστατο και δυναμικό χαρακτήρα της τελετουργίας, στο πλαίσιο της οποίας συνυφαίνονται αντιθετικά ζεύγη εννοιών, όπως εκείνο της διαχρονικότητας και της αλλαγής, της συναίνεσης και της αντίστασης ή της ενότητας και της διάκρισης. Τα παραπάνω, σε συνδυασμό με μία πολυπαραμετρική ανάλυση του ποικιλόμορφου αρχαιολογικού υλικού με τη μέθοδο της συναρμογής, καταδεικνύεται ότι οι τελετουργικές πρακτικές που διεξάγονταν τόσο στους χώρους ταφής, όσο αι στα ιερά κορυφής και τα σπήλαια δεν αποτελούσαν ένα άκαμπτο πλαίσιο κοινωνικής δράσης, μέσα στο οποίο αναδεικνύονταν μόνον οι ηγεμονικές ομάδες ή μόνον τα λαϊκά στρώματα. Αντιθέτως, μέσω της συνεξέτασης του αρχαιολογικού υλικού με τοπογραφικούς, γεωγραφικούς και άλλους παράγοντες γίνεται φανερό ότι οι εν λόγω τελετουργικές πρακτικές ήταν ιδιαίτερα ρευστές, καθώς ήταν δυνατό να συνδυάσουνετερόκλητα κοινωνικά στοιχεία και ως εκ τούτου να λειτουργήσουν προς όφελος τόσο των διαφόρων τοπικών κοινοτήτων, όσο και των ηγεμονικών ομάδων.","abstract_html":"Στόχος της παρούσας διπλωματικής εργασίας καθίσταται η διερεύνηση της κοινωνικής διάστασης της τελετουργίας στην Κρήτη κατά την παλαιοανακτορική περίοδο (1900- 1700 π.Χ.). Η ανάλυση εστιάζει σε τρία διακριτά πεδία διεξαγωγής τελετουργιών: τους θολωτούς τάφους της Μεσαράς, τα ιερά κορυφής και τα ιερά σπήλαια. Η προηγούμενη αρχαιολογική έρευνα αντιμετωπίζει την τελετουργία στο προϊστορικό Αιγαίο ελαφρώς μονοδιάστατα, αναδεικνύοντας την, είτε ως ένα μέσον ενίσχυσης της ανακτορικής εξουσίας, είτε έναν ως έναν τρόπο αντίδρασης στις υφιστάμενες κοινωνικές και πολιτικές δομές. Με θεωρητικό εφαλτήριο το έργο των Bourdieu και Bell επιχειρείται εδώ μία πιο σύνθετη προσέγγιση της τελετουργίας, η οποία αντιμετωπίζεται ως πρακτική δράση. To εν λόγω θεωρητικό πλαίσιο εστιάζει στον πολυδιάστατο και δυναμικό χαρακτήρα της τελετουργίας, στο πλαίσιο της οποίας συνυφαίνονται αντιθετικά ζεύγη εννοιών, όπως εκείνο της διαχρονικότητας και της αλλαγής, της συναίνεσης και της αντίστασης ή της ενότητας και της διάκρισης. Τα παραπάνω, σε συνδυασμό με μία πολυπαραμετρική ανάλυση του ποικιλόμορφου αρχαιολογικού υλικού με τη μέθοδο της συναρμογής, καταδεικνύεται ότι οι τελετουργικές πρακτικές που διεξάγονταν τόσο στους χώρους ταφής, όσο αι στα ιερά κορυφής και τα σπήλαια δεν αποτελούσαν ένα άκαμπτο πλαίσιο κοινωνικής δράσης, μέσα στο οποίο αναδεικνύονταν μόνον οι ηγεμονικές ομάδες ή μόνον τα λαϊκά στρώματα. Αντιθέτως, μέσω της συνεξέτασης του αρχαιολογικού υλικού με τοπογραφικούς, γεωγραφικούς και άλλους παράγοντες γίνεται φανερό ότι οι εν λόγω τελετουργικές πρακτικές ήταν ιδιαίτερα ρευστές, καθώς ήταν δυνατό να συνδυάσουνετερόκλητα κοινωνικά στοιχεία και ως εκ τούτου να λειτουργήσουν προς όφελος τόσο των διαφόρων τοπικών κοινοτήτων, όσο και των ηγεμονικών ομάδων.","abstract_has_math":false,"creators":["Παπανικόλα Ειρήνη","Papanikola Eirini"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2023,"date_issued":"2023","date_published":"2023","updated_at":"2026-11-19T06:24:13Z","subjects":["Αρχαιολογία","Archaeology"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3362432"],"render_values":[{"text":"uoadl:3362432","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3362432","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3362432","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A3362432","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Παπανικόλα Ειρήνη","Papanikola Eirini"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2023"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Αρχαιολογία","Archaeology"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3362432","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3362432"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Στόχος της παρούσας διπλωματικής εργασίας καθίσταται η διερεύνηση της κοινωνικής διάστασης της τελετουργίας στην Κρήτη κατά την παλαιοανακτορική περίοδο (1900- 1700 π.Χ.). Η ανάλυση εστιάζει σε τρία διακριτά πεδία διεξαγωγής τελετουργιών: τους θολωτούς τάφους της Μεσαράς, τα ιερά κορυφής και τα ιερά σπήλαια. Η προηγούμενη αρχαιολογική έρευνα αντιμετωπίζει την τελετουργία στο προϊστορικό Αιγαίο ελαφρώς μονοδιάστατα, αναδεικνύοντας την, είτε ως ένα μέσον ενίσχυσης της ανακτορικής εξουσίας, είτε έναν ως έναν τρόπο αντίδρασης στις υφιστάμενες κοινωνικές και πολιτικές δομές. Με θεωρητικό εφαλτήριο το έργο των Bourdieu και Bell επιχειρείται εδώ μία πιο σύνθετη προσέγγιση της τελετουργίας, η οποία αντιμετωπίζεται ως πρακτική δράση. To εν λόγω θεωρητικό πλαίσιο εστιάζει στον πολυδιάστατο και δυναμικό χαρακτήρα της τελετουργίας, στο πλαίσιο της οποίας συνυφαίνονται αντιθετικά ζεύγη εννοιών, όπως εκείνο της διαχρονικότητας και της αλλαγής, της συναίνεσης και της αντίστασης ή της ενότητας και της διάκρισης. Τα παραπάνω, σε συνδυασμό με μία πολυπαραμετρική ανάλυση του ποικιλόμορφου αρχαιολογικού υλικού με τη μέθοδο της συναρμογής, καταδεικνύεται ότι οι τελετουργικές πρακτικές που διεξάγονταν τόσο στους χώρους ταφής, όσο αι στα ιερά κορυφής και τα σπήλαια δεν αποτελούσαν ένα άκαμπτο πλαίσιο κοινωνικής δράσης, μέσα στο οποίο αναδεικνύονταν μόνον οι ηγεμονικές ομάδες ή μόνον τα λαϊκά στρώματα. Αντιθέτως, μέσω της συνεξέτασης του αρχαιολογικού υλικού με τοπογραφικούς, γεωγραφικούς και άλλους παράγοντες γίνεται φανερό ότι οι εν λόγω τελετουργικές πρακτικές ήταν ιδιαίτερα ρευστές, καθώς ήταν δυνατό να συνδυάσουνετερόκλητα κοινωνικά στοιχεία και ως εκ τούτου να λειτουργήσουν προς όφελος τόσο των διαφόρων τοπικών κοινοτήτων, όσο και των ηγεμονικών ομάδων.","The aim of this study is to investigate the social dimension of ritual in Crete during the Old Palace period (1900-1700 B.C.). The analysis focuses on three distinct areas of ritual performance: the tholos tombs of Messara, the peak sanctuaries and the sacred caves. Previous archaeological research treats ritual in the prehistoric Aegean in a slightly one dimensional way, as it is usually considered either as a means of reinforcing palatial power or as a way of reacting to existing social and political structures. Using Bourdieu’s and Bell's work as a theoretical framework, a more complex approach to ritual is attempted here, where ritual is treated as a social practice. This theoretical framework focuses on the multidimensional and dynamic character of ritual, in which opposing pairs of concepts such as that of cultural continuity and change, consensus and resistance, or social unity and differentiation are intertwined. The above, combined with a multi variable examination of the diverse archaeological material and according to the requirements of Assemblage Theory, demonstrates that the ritual practices carried out at the burial sites, at the peak sanctuaries and in sacred caves did not constitute a rigid framework of social action, in which only the hegemonic groups or only the popular strata were the major agents. On the contrary, through the examination of the archaeological material in conjunction with topographical, geographical and other factors, it becomes clear that these ritual practices were highly fluid, as they were able to combine heterogeneous social elements and thus they functioned to the benefit of both the various local communities and the palatial elite groups."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Η κοινωνική διάσταση της τελετουργίας στην Παλαιοανακτορική Κρήτη: ταφικοί χώροι, ιερά κορυφής και ιερά σπήλαια."]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Παπανικόλα Ειρήνη","Papanikola Eirini"],"dc:date":["2023"],"dc:description":["Στόχος της παρούσας διπλωματικής εργασίας καθίσταται η διερεύνηση της κοινωνικής διάστασης της τελετουργίας στην Κρήτη κατά την παλαιοανακτορική περίοδο (1900- 1700 π.Χ.). Η ανάλυση εστιάζει σε τρία διακριτά πεδία διεξαγωγής τελετουργιών: τους θολωτούς τάφους της Μεσαράς, τα ιερά κορυφής και τα ιερά σπήλαια. Η προηγούμενη αρχαιολογική έρευνα αντιμετωπίζει την τελετουργία στο προϊστορικό Αιγαίο ελαφρώς μονοδιάστατα, αναδεικνύοντας την, είτε ως ένα μέσον ενίσχυσης της ανακτορικής εξουσίας, είτε έναν ως έναν τρόπο αντίδρασης στις υφιστάμενες κοινωνικές και πολιτικές δομές. Με θεωρητικό εφαλτήριο το έργο των Bourdieu και Bell επιχειρείται εδώ μία πιο σύνθετη προσέγγιση της τελετουργίας, η οποία αντιμετωπίζεται ως πρακτική δράση. To εν λόγω θεωρητικό πλαίσιο εστιάζει στον πολυδιάστατο και δυναμικό χαρακτήρα της τελετουργίας, στο πλαίσιο της οποίας συνυφαίνονται αντιθετικά ζεύγη εννοιών, όπως εκείνο της διαχρονικότητας και της αλλαγής, της συναίνεσης και της αντίστασης ή της ενότητας και της διάκρισης. Τα παραπάνω, σε συνδυασμό με μία πολυπαραμετρική ανάλυση του ποικιλόμορφου αρχαιολογικού υλικού με τη μέθοδο της συναρμογής, καταδεικνύεται ότι οι τελετουργικές πρακτικές που διεξάγονταν τόσο στους χώρους ταφής, όσο αι στα ιερά κορυφής και τα σπήλαια δεν αποτελούσαν ένα άκαμπτο πλαίσιο κοινωνικής δράσης, μέσα στο οποίο αναδεικνύονταν μόνον οι ηγεμονικές ομάδες ή μόνον τα λαϊκά στρώματα. Αντιθέτως, μέσω της συνεξέτασης του αρχαιολογικού υλικού με τοπογραφικούς, γεωγραφικούς και άλλους παράγοντες γίνεται φανερό ότι οι εν λόγω τελετουργικές πρακτικές ήταν ιδιαίτερα ρευστές, καθώς ήταν δυνατό να συνδυάσουνετερόκλητα κοινωνικά στοιχεία και ως εκ τούτου να λειτουργήσουν προς όφελος τόσο των διαφόρων τοπικών κοινοτήτων, όσο και των ηγεμονικών ομάδων.","The aim of this study is to investigate the social dimension of ritual in Crete during the Old Palace period (1900-1700 B.C.). The analysis focuses on three distinct areas of ritual performance: the tholos tombs of Messara, the peak sanctuaries and the sacred caves. Previous archaeological research treats ritual in the prehistoric Aegean in a slightly one dimensional way, as it is usually considered either as a means of reinforcing palatial power or as a way of reacting to existing social and political structures. Using Bourdieu’s and Bell's work as a theoretical framework, a more complex approach to ritual is attempted here, where ritual is treated as a social practice. This theoretical framework focuses on the multidimensional and dynamic character of ritual, in which opposing pairs of concepts such as that of cultural continuity and change, consensus and resistance, or social unity and differentiation are intertwined. The above, combined with a multi variable examination of the diverse archaeological material and according to the requirements of Assemblage Theory, demonstrates that the ritual practices carried out at the burial sites, at the peak sanctuaries and in sacred caves did not constitute a rigid framework of social action, in which only the hegemonic groups or only the popular strata were the major agents. On the contrary, through the examination of the archaeological material in conjunction with topographical, geographical and other factors, it becomes clear that these ritual practices were highly fluid, as they were able to combine heterogeneous social elements and thus they functioned to the benefit of both the various local communities and the palatial elite groups."],"dc:identifier":["uoadl:3362432","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3362432"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Αρχαιολογία","Archaeology"],"dc:title":["Η κοινωνική διάσταση της τελετουργίας στην Παλαιοανακτορική Κρήτη: ταφικοί χώροι, ιερά κορυφής και ιερά σπήλαια."],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T06:24:13Z"}