{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:3362752"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:3362752","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Endocrine adverse effects induced by immune checkpoint inhibitors’ treatment in non-small cell lung cancer (NSCLC), melanoma and urothelial cancer: A systematic review and meta-analysis","abstract":"Οι ανοσοθεραπείες, με τη μορφή αναστολής σημείων ελέγχου του ανοσοποιητικού συστήματος, είναι μια νέα προσέγγιση που έχει φέρει επανάσταση στη θεραπεία διαφόρων τύπων συμπαγών όγκων και αιματολογικών καρκίνων. Τα σημαντικότερα αποτελέσματα έχουν εντοπιστεί σε ασθενείς με μελάνωμα, μη μικροκυτταρικό καρκίνο του πνεύμονα και καρκίνο του παχέος εντέρου ενώ πρόσφατα έχουν εγκριθεί και εφαρμοστεί αντίστοιχα ως θεραπεία σε καρκίνωμα ουροδόχου κύστης, νεφρού, τραχήλου και ουροθηλίου. Οι ρυθμιστές των πρωτεϊνών σημείων ελέγχου του ανοσοποιητικού συστήματος, όπως το κυτταροτοξικό αντιγόνο-4 των Τ- λεμφοκυττάρων (CTLA-4) και ο προσδέτης προγραμματισμένου κυτταρικού θανάτου-1 (PD-1), αποτελούν δύο συν-ανασταλτικούς υποδοχείς που εκφράζονται στα Τ λεμφοκύτταρα κατά την ενεργοποίηση, με βάση τις πρόσφατες προσεγγίσεις ανοσοθεραπείας που έχουν αναπτυχθεί. Αυτά τα μόρια, υπό φυσιολογικές συνθήκες, έχουν κρίσιμο αντίκτυπο στη διατήρηση της ομοιόστασης του ανοσοποιητικού, ρυθμίζοντας καταρροϊκά τη σηματοδότηση των Τ-κυττάρων, μειώνοντας ή αποκλείοντας έτσι τον αχαλίνωτο πολλαπλασιασμό των Τ-κυττάρων διατηρώντας παράλληλα την ανοχή σε αυτο-αντιγόνα, όπως τα αντιγόνα σχετιζόμενα με όγκους. Ωστόσο, ο αποκλεισμός των σημείων ελέγχου του ανοσοποιητικού συστήματος μπορεί επίσης να οδηγήσει σε άρση της ανοσολογικής αυτοανοχής, προκαλώντας έτσι ένα νέο σύνδρομο αυτοάνοσων/αυτοφλεγμονωδών παρενεργειών, που χαρακτηρίζονται ως «ανοσοσχετιζόμενες ανεπιθύμητες ενέργειες», κυρίως συμπεριλαμβανομένων των ενδοκρινοπαθειών. Μονοκλωνικά αντισώματα (mAbs) που στοχεύουν σε σημεία ελέγχου του ανοσοποιητικού συστήματος (δηλαδή, anti-CTLA-4: ipilimumab, tremelimumab; anti-PD-1: nivolumab, pembrolizumab; anti-PD-L1: durvalumab, atezolizumab) ενισχύουν την ενεργοποίηση των Τ κυττάρων κι έτσι απελευθερώνουν το ανοσοποιητικό σύστημα ενάντια στα καρκινικά κύτταρα. Η θεραπεία με αναστολείς σημείων ελέγχου του ανοσοποιητικού συστήματος (ICIs) συνοδεύεται από μια σειρά από ποικίλες και διακριτές ανεπιθύμητες ενέργειες που σχετίζονται με το ανοσοποιητικό σύστημα (irAEs), και αντικατοπτρίζουν τη μηχανιστική ιδιαιτερότητα κάθε στόχου (δηλαδή, δίκτυο CTLA-4 και PD-1/PD-L1). Τα πιο συχνά ενδοκρινικά irAE που σχετίζονται με τη θεραπεία με αντι-PD-1 mAb είναι οι δυσλειτουργίες του θυρεοειδούς, ενώ η υποφυσίτιδα συνδέεται κυρίως με τη θεραπεία με αντι-CTLA-4. Ο σακχαρώδης διαβήτης τύπου 1 και η επινεφριδιακή ανεπάρκεια θεωρούνται ως σχετικά σπάνιες irAEs. Η συνδυαστική θεραπεία (anti-CTLA-4 συν anti-PD-1/PD-L1) μπορεί να ενοχοποιηθεί για αυξημένο κίνδυνο και επικράτηση ενδοκρινικών irAEs. Στην ακόλουθη συστηματική ανασκόπηση και μετα-ανάλυση συζητάμε τις παθοφυσιολογικές και κλινικές πτυχές των irAEs με ιδιαίτερη έμφαση στα ενδοκρινικά irAEs που σχετίζονται με τους ICIs και συγκεκριμένα με βάση τις δύο πιο επιτυχημένες εφαρμογές, το μελάνωμα και τον μη μικροκυτταρικό καρκίνο του πνεύμονα, καθώς και μία που βρίσκεται ακόμα σε πιο πειραματική φάση, το ουροθηλιακό καρκίνωμα. Με έναν αυξανόμενο αριθμό ασθενών που υποβάλλονται σε θεραπεία με ICIs, η στενή συνεργασία μεταξύ ογκολόγων, ενδοκρινολόγων και ανοσολόγων φαίνεται να είναι απαραίτητη όταν οι συνθήκες καθίστανται απαιτητικές και για την καλύτερη διαχείριση των σοβαρών ενδοκρινικών irAEs. Χρειάζονται αναμφίβολα περαιτέρω έρευνες για την καλύτερη εμβάθυνση και κατανόηση των μηχανισμών με τους οποίους διαφορετικοί ICIs μπορούν να προκαλέσουν μια ποικιλία ενδοκρινικών irAE.","abstract_html":"Οι ανοσοθεραπείες, με τη μορφή αναστολής σημείων ελέγχου του ανοσοποιητικού συστήματος, είναι μια νέα προσέγγιση που έχει φέρει επανάσταση στη θεραπεία διαφόρων τύπων συμπαγών όγκων και αιματολογικών καρκίνων. Τα σημαντικότερα αποτελέσματα έχουν εντοπιστεί σε ασθενείς με μελάνωμα, μη μικροκυτταρικό καρκίνο του πνεύμονα και καρκίνο του παχέος εντέρου ενώ πρόσφατα έχουν εγκριθεί και εφαρμοστεί αντίστοιχα ως θεραπεία σε καρκίνωμα ουροδόχου κύστης, νεφρού, τραχήλου και ουροθηλίου. Οι ρυθμιστές των πρωτεϊνών σημείων ελέγχου του ανοσοποιητικού συστήματος, όπως το κυτταροτοξικό αντιγόνο-4 των Τ- λεμφοκυττάρων (CTLA-4) και ο προσδέτης προγραμματισμένου κυτταρικού θανάτου-1 (PD-1), αποτελούν δύο συν-ανασταλτικούς υποδοχείς που εκφράζονται στα Τ λεμφοκύτταρα κατά την ενεργοποίηση, με βάση τις πρόσφατες προσεγγίσεις ανοσοθεραπείας που έχουν αναπτυχθεί. Αυτά τα μόρια, υπό φυσιολογικές συνθήκες, έχουν κρίσιμο αντίκτυπο στη διατήρηση της ομοιόστασης του ανοσοποιητικού, ρυθμίζοντας καταρροϊκά τη σηματοδότηση των Τ-κυττάρων, μειώνοντας ή αποκλείοντας έτσι τον αχαλίνωτο πολλαπλασιασμό των Τ-κυττάρων διατηρώντας παράλληλα την ανοχή σε αυτο-αντιγόνα, όπως τα αντιγόνα σχετιζόμενα με όγκους. Ωστόσο, ο αποκλεισμός των σημείων ελέγχου του ανοσοποιητικού συστήματος μπορεί επίσης να οδηγήσει σε άρση της ανοσολογικής αυτοανοχής, προκαλώντας έτσι ένα νέο σύνδρομο αυτοάνοσων/αυτοφλεγμονωδών παρενεργειών, που χαρακτηρίζονται ως «ανοσοσχετιζόμενες ανεπιθύμητες ενέργειες», κυρίως συμπεριλαμβανομένων των ενδοκρινοπαθειών. Μονοκλωνικά αντισώματα (mAbs) που στοχεύουν σε σημεία ελέγχου του ανοσοποιητικού συστήματος (δηλαδή, anti-CTLA-4: ipilimumab, tremelimumab; anti-PD-1: nivolumab, pembrolizumab; anti-PD-L1: durvalumab, atezolizumab) ενισχύουν την ενεργοποίηση των Τ κυττάρων κι έτσι απελευθερώνουν το ανοσοποιητικό σύστημα ενάντια στα καρκινικά κύτταρα. Η θεραπεία με αναστολείς σημείων ελέγχου του ανοσοποιητικού συστήματος (ICIs) συνοδεύεται από μια σειρά από ποικίλες και διακριτές ανεπιθύμητες ενέργειες που σχετίζονται με το ανοσοποιητικό σύστημα (irAEs), και αντικατοπτρίζουν τη μηχανιστική ιδιαιτερότητα κάθε στόχου (δηλαδή, δίκτυο CTLA-4 και PD-1/PD-L1). Τα πιο συχνά ενδοκρινικά irAE που σχετίζονται με τη θεραπεία με αντι-PD-1 mAb είναι οι δυσλειτουργίες του θυρεοειδούς, ενώ η υποφυσίτιδα συνδέεται κυρίως με τη θεραπεία με αντι-CTLA-4. Ο σακχαρώδης διαβήτης τύπου 1 και η επινεφριδιακή ανεπάρκεια θεωρούνται ως σχετικά σπάνιες irAEs. Η συνδυαστική θεραπεία (anti-CTLA-4 συν anti-PD-1/PD-L1) μπορεί να ενοχοποιηθεί για αυξημένο κίνδυνο και επικράτηση ενδοκρινικών irAEs. Στην ακόλουθη συστηματική ανασκόπηση και μετα-ανάλυση συζητάμε τις παθοφυσιολογικές και κλινικές πτυχές των irAEs με ιδιαίτερη έμφαση στα ενδοκρινικά irAEs που σχετίζονται με τους ICIs και συγκεκριμένα με βάση τις δύο πιο επιτυχημένες εφαρμογές, το μελάνωμα και τον μη μικροκυτταρικό καρκίνο του πνεύμονα, καθώς και μία που βρίσκεται ακόμα σε πιο πειραματική φάση, το ουροθηλιακό καρκίνωμα. Με έναν αυξανόμενο αριθμό ασθενών που υποβάλλονται σε θεραπεία με ICIs, η στενή συνεργασία μεταξύ ογκολόγων, ενδοκρινολόγων και ανοσολόγων φαίνεται να είναι απαραίτητη όταν οι συνθήκες καθίστανται απαιτητικές και για την καλύτερη διαχείριση των σοβαρών ενδοκρινικών irAEs. Χρειάζονται αναμφίβολα περαιτέρω έρευνες για την καλύτερη εμβάθυνση και κατανόηση των μηχανισμών με τους οποίους διαφορετικοί ICIs μπορούν να προκαλέσουν μια ποικιλία ενδοκρινικών irAE.","abstract_has_math":false,"creators":["Κοπανός Στυλιανός","Kopanos Stylianos"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2023,"date_issued":"2023","date_published":"2023","updated_at":"2026-11-19T06:24:13Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["English"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3362752"],"render_values":[{"text":"uoadl:3362752","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3362752","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3362752","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A3362752","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Κοπανός Στυλιανός","Kopanos Stylianos"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2023"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["English"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3362752","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3362752"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Οι ανοσοθεραπείες, με τη μορφή αναστολής σημείων ελέγχου του ανοσοποιητικού συστήματος, είναι μια νέα προσέγγιση που έχει φέρει επανάσταση στη θεραπεία διαφόρων τύπων συμπαγών όγκων και αιματολογικών καρκίνων. Τα σημαντικότερα αποτελέσματα έχουν εντοπιστεί σε ασθενείς με μελάνωμα, μη μικροκυτταρικό καρκίνο του πνεύμονα και καρκίνο του παχέος εντέρου ενώ πρόσφατα έχουν εγκριθεί και εφαρμοστεί αντίστοιχα ως θεραπεία σε καρκίνωμα ουροδόχου κύστης, νεφρού, τραχήλου και ουροθηλίου. Οι ρυθμιστές των πρωτεϊνών σημείων ελέγχου του ανοσοποιητικού συστήματος, όπως το κυτταροτοξικό αντιγόνο-4 των Τ- λεμφοκυττάρων (CTLA-4) και ο προσδέτης προγραμματισμένου κυτταρικού θανάτου-1 (PD-1), αποτελούν δύο συν-ανασταλτικούς υποδοχείς που εκφράζονται στα Τ λεμφοκύτταρα κατά την ενεργοποίηση, με βάση τις πρόσφατες προσεγγίσεις ανοσοθεραπείας που έχουν αναπτυχθεί. Αυτά τα μόρια, υπό φυσιολογικές συνθήκες, έχουν κρίσιμο αντίκτυπο στη διατήρηση της ομοιόστασης του ανοσοποιητικού, ρυθμίζοντας καταρροϊκά τη σηματοδότηση των Τ-κυττάρων, μειώνοντας ή αποκλείοντας έτσι τον αχαλίνωτο πολλαπλασιασμό των Τ-κυττάρων διατηρώντας παράλληλα την ανοχή σε αυτο-αντιγόνα, όπως τα αντιγόνα σχετιζόμενα με όγκους. Ωστόσο, ο αποκλεισμός των σημείων ελέγχου του ανοσοποιητικού συστήματος μπορεί επίσης να οδηγήσει σε άρση της ανοσολογικής αυτοανοχής, προκαλώντας έτσι ένα νέο σύνδρομο αυτοάνοσων/αυτοφλεγμονωδών παρενεργειών, που χαρακτηρίζονται ως «ανοσοσχετιζόμενες ανεπιθύμητες ενέργειες», κυρίως συμπεριλαμβανομένων των ενδοκρινοπαθειών. Μονοκλωνικά αντισώματα (mAbs) που στοχεύουν σε σημεία ελέγχου του ανοσοποιητικού συστήματος (δηλαδή, anti-CTLA-4: ipilimumab, tremelimumab; anti-PD-1: nivolumab, pembrolizumab; anti-PD-L1: durvalumab, atezolizumab) ενισχύουν την ενεργοποίηση των Τ κυττάρων κι έτσι απελευθερώνουν το ανοσοποιητικό σύστημα ενάντια στα καρκινικά κύτταρα. Η θεραπεία με αναστολείς σημείων ελέγχου του ανοσοποιητικού συστήματος (ICIs) συνοδεύεται από μια σειρά από ποικίλες και διακριτές ανεπιθύμητες ενέργειες που σχετίζονται με το ανοσοποιητικό σύστημα (irAEs), και αντικατοπτρίζουν τη μηχανιστική ιδιαιτερότητα κάθε στόχου (δηλαδή, δίκτυο CTLA-4 και PD-1/PD-L1). Τα πιο συχνά ενδοκρινικά irAE που σχετίζονται με τη θεραπεία με αντι-PD-1 mAb είναι οι δυσλειτουργίες του θυρεοειδούς, ενώ η υποφυσίτιδα συνδέεται κυρίως με τη θεραπεία με αντι-CTLA-4. Ο σακχαρώδης διαβήτης τύπου 1 και η επινεφριδιακή ανεπάρκεια θεωρούνται ως σχετικά σπάνιες irAEs. Η συνδυαστική θεραπεία (anti-CTLA-4 συν anti-PD-1/PD-L1) μπορεί να ενοχοποιηθεί για αυξημένο κίνδυνο και επικράτηση ενδοκρινικών irAEs. Στην ακόλουθη συστηματική ανασκόπηση και μετα-ανάλυση συζητάμε τις παθοφυσιολογικές και κλινικές πτυχές των irAEs με ιδιαίτερη έμφαση στα ενδοκρινικά irAEs που σχετίζονται με τους ICIs και συγκεκριμένα με βάση τις δύο πιο επιτυχημένες εφαρμογές, το μελάνωμα και τον μη μικροκυτταρικό καρκίνο του πνεύμονα, καθώς και μία που βρίσκεται ακόμα σε πιο πειραματική φάση, το ουροθηλιακό καρκίνωμα. Με έναν αυξανόμενο αριθμό ασθενών που υποβάλλονται σε θεραπεία με ICIs, η στενή συνεργασία μεταξύ ογκολόγων, ενδοκρινολόγων και ανοσολόγων φαίνεται να είναι απαραίτητη όταν οι συνθήκες καθίστανται απαιτητικές και για την καλύτερη διαχείριση των σοβαρών ενδοκρινικών irAEs. Χρειάζονται αναμφίβολα περαιτέρω έρευνες για την καλύτερη εμβάθυνση και κατανόηση των μηχανισμών με τους οποίους διαφορετικοί ICIs μπορούν να προκαλέσουν μια ποικιλία ενδοκρινικών irAE.","Immunotherapies, in the form of immune checkpoint inhibition (ICIs), is a new approach that has revolutionized the treatment of various types of solid and some hematologic cancers. The most significant results have been detected in patients with melanoma, non-small-cell lung and colorectal cancers while recently they have been approved and applied as complementary therapy in bladder, renal, cervical, urotherial carcinomas. Modulators of immune checkpoint proteins, such as the cytotoxic T-lymphocyte antigen-4 (CTLA-4) and programmed death-1 (PD-1), two co-inhibitory receptors that are expressed on T cells upon activation, based on immunothepeutic approaches have been recently developed. Under physiological conditions, these molecules have crucial impact in maintaining immune homeostasis by down-regulating T-cell signaling, thereby reducing or excluding unbridled T-cell proliferation while maintaining tolerance to self-antigens, such as tumor-associated antigens. Nevertheless, immune checkpoint blockade can also lead to the breaking of immune self-tolerance, thereby inducing a novel syndrome of autoimmune/autoinflammatory side effects, designated as “immune-related adverse events,” mainly including endocrinopathies. Monoclonal antibodies (mAbs) targeting immune checkpoints (i.e., anti-CTLA: ipilimumab, tremelimumab; anti-PD-1: nivolumab, pembrolizumab; anti-PD-L1: durvalumab, atezolizumab) unleash the immune system against tumor cells targeting mainly T cells. Treatment with immune checkpoint inhibitors (ICIs) is accompanied with a range of diverse and distinct immune-related adverse events (irAEs), reflecting the mechanistic particularity of each target (i.e., CTLA-4, and PD-1/PD-L1 network). The most frequent endocrine irAEs associated with anti-PD-1 mAb treatment are thyroid dysfunctions, whereas hypophysitis is mostly linked to anti-CTLA-4 treatment. Type 1 diabetes mellitus and adrenalitis are considered as relatively rare irAEs. Combination therapy (anti-CTLA-4 plus anti-PD-1/PD-L1) can be incriminated for an increased risk and prevalence of endocrine irAEs. In the following systematic review and meta-analysis we discuss the pathophysiological and clinical aspects of irAEs with specific emphasis on endocrine irAEs associated with ICIs and specifically based on the two most successful applications, melanoma and non-small cell lung cancer, as well as one which is still in a more experimentary phase, the urothelial cancer. With a growing number of patients treated with ICIs, a tight collaboration among oncologists, endocrinologists and immunologists seems to be a necessity when the circumstances are more demanding and for the better management of severe endocrine irAEs. Further investigations are undoubtedly needed to better assimilate and understand the mechanisms by which different ICIs can provoke a variety of endocrine irAEs."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Endocrine adverse effects induced by immune checkpoint inhibitors’ treatment in non-small cell lung cancer (NSCLC), melanoma and urothelial cancer: A systematic review and meta-analysis"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Κοπανός Στυλιανός","Kopanos Stylianos"],"dc:date":["2023"],"dc:description":["Οι ανοσοθεραπείες, με τη μορφή αναστολής σημείων ελέγχου του ανοσοποιητικού συστήματος, είναι μια νέα προσέγγιση που έχει φέρει επανάσταση στη θεραπεία διαφόρων τύπων συμπαγών όγκων και αιματολογικών καρκίνων. Τα σημαντικότερα αποτελέσματα έχουν εντοπιστεί σε ασθενείς με μελάνωμα, μη μικροκυτταρικό καρκίνο του πνεύμονα και καρκίνο του παχέος εντέρου ενώ πρόσφατα έχουν εγκριθεί και εφαρμοστεί αντίστοιχα ως θεραπεία σε καρκίνωμα ουροδόχου κύστης, νεφρού, τραχήλου και ουροθηλίου. Οι ρυθμιστές των πρωτεϊνών σημείων ελέγχου του ανοσοποιητικού συστήματος, όπως το κυτταροτοξικό αντιγόνο-4 των Τ- λεμφοκυττάρων (CTLA-4) και ο προσδέτης προγραμματισμένου κυτταρικού θανάτου-1 (PD-1), αποτελούν δύο συν-ανασταλτικούς υποδοχείς που εκφράζονται στα Τ λεμφοκύτταρα κατά την ενεργοποίηση, με βάση τις πρόσφατες προσεγγίσεις ανοσοθεραπείας που έχουν αναπτυχθεί. Αυτά τα μόρια, υπό φυσιολογικές συνθήκες, έχουν κρίσιμο αντίκτυπο στη διατήρηση της ομοιόστασης του ανοσοποιητικού, ρυθμίζοντας καταρροϊκά τη σηματοδότηση των Τ-κυττάρων, μειώνοντας ή αποκλείοντας έτσι τον αχαλίνωτο πολλαπλασιασμό των Τ-κυττάρων διατηρώντας παράλληλα την ανοχή σε αυτο-αντιγόνα, όπως τα αντιγόνα σχετιζόμενα με όγκους. Ωστόσο, ο αποκλεισμός των σημείων ελέγχου του ανοσοποιητικού συστήματος μπορεί επίσης να οδηγήσει σε άρση της ανοσολογικής αυτοανοχής, προκαλώντας έτσι ένα νέο σύνδρομο αυτοάνοσων/αυτοφλεγμονωδών παρενεργειών, που χαρακτηρίζονται ως «ανοσοσχετιζόμενες ανεπιθύμητες ενέργειες», κυρίως συμπεριλαμβανομένων των ενδοκρινοπαθειών. Μονοκλωνικά αντισώματα (mAbs) που στοχεύουν σε σημεία ελέγχου του ανοσοποιητικού συστήματος (δηλαδή, anti-CTLA-4: ipilimumab, tremelimumab; anti-PD-1: nivolumab, pembrolizumab; anti-PD-L1: durvalumab, atezolizumab) ενισχύουν την ενεργοποίηση των Τ κυττάρων κι έτσι απελευθερώνουν το ανοσοποιητικό σύστημα ενάντια στα καρκινικά κύτταρα. Η θεραπεία με αναστολείς σημείων ελέγχου του ανοσοποιητικού συστήματος (ICIs) συνοδεύεται από μια σειρά από ποικίλες και διακριτές ανεπιθύμητες ενέργειες που σχετίζονται με το ανοσοποιητικό σύστημα (irAEs), και αντικατοπτρίζουν τη μηχανιστική ιδιαιτερότητα κάθε στόχου (δηλαδή, δίκτυο CTLA-4 και PD-1/PD-L1). Τα πιο συχνά ενδοκρινικά irAE που σχετίζονται με τη θεραπεία με αντι-PD-1 mAb είναι οι δυσλειτουργίες του θυρεοειδούς, ενώ η υποφυσίτιδα συνδέεται κυρίως με τη θεραπεία με αντι-CTLA-4. Ο σακχαρώδης διαβήτης τύπου 1 και η επινεφριδιακή ανεπάρκεια θεωρούνται ως σχετικά σπάνιες irAEs. Η συνδυαστική θεραπεία (anti-CTLA-4 συν anti-PD-1/PD-L1) μπορεί να ενοχοποιηθεί για αυξημένο κίνδυνο και επικράτηση ενδοκρινικών irAEs. Στην ακόλουθη συστηματική ανασκόπηση και μετα-ανάλυση συζητάμε τις παθοφυσιολογικές και κλινικές πτυχές των irAEs με ιδιαίτερη έμφαση στα ενδοκρινικά irAEs που σχετίζονται με τους ICIs και συγκεκριμένα με βάση τις δύο πιο επιτυχημένες εφαρμογές, το μελάνωμα και τον μη μικροκυτταρικό καρκίνο του πνεύμονα, καθώς και μία που βρίσκεται ακόμα σε πιο πειραματική φάση, το ουροθηλιακό καρκίνωμα. Με έναν αυξανόμενο αριθμό ασθενών που υποβάλλονται σε θεραπεία με ICIs, η στενή συνεργασία μεταξύ ογκολόγων, ενδοκρινολόγων και ανοσολόγων φαίνεται να είναι απαραίτητη όταν οι συνθήκες καθίστανται απαιτητικές και για την καλύτερη διαχείριση των σοβαρών ενδοκρινικών irAEs. Χρειάζονται αναμφίβολα περαιτέρω έρευνες για την καλύτερη εμβάθυνση και κατανόηση των μηχανισμών με τους οποίους διαφορετικοί ICIs μπορούν να προκαλέσουν μια ποικιλία ενδοκρινικών irAE.","Immunotherapies, in the form of immune checkpoint inhibition (ICIs), is a new approach that has revolutionized the treatment of various types of solid and some hematologic cancers. The most significant results have been detected in patients with melanoma, non-small-cell lung and colorectal cancers while recently they have been approved and applied as complementary therapy in bladder, renal, cervical, urotherial carcinomas. Modulators of immune checkpoint proteins, such as the cytotoxic T-lymphocyte antigen-4 (CTLA-4) and programmed death-1 (PD-1), two co-inhibitory receptors that are expressed on T cells upon activation, based on immunothepeutic approaches have been recently developed. Under physiological conditions, these molecules have crucial impact in maintaining immune homeostasis by down-regulating T-cell signaling, thereby reducing or excluding unbridled T-cell proliferation while maintaining tolerance to self-antigens, such as tumor-associated antigens. Nevertheless, immune checkpoint blockade can also lead to the breaking of immune self-tolerance, thereby inducing a novel syndrome of autoimmune/autoinflammatory side effects, designated as “immune-related adverse events,” mainly including endocrinopathies. Monoclonal antibodies (mAbs) targeting immune checkpoints (i.e., anti-CTLA: ipilimumab, tremelimumab; anti-PD-1: nivolumab, pembrolizumab; anti-PD-L1: durvalumab, atezolizumab) unleash the immune system against tumor cells targeting mainly T cells. Treatment with immune checkpoint inhibitors (ICIs) is accompanied with a range of diverse and distinct immune-related adverse events (irAEs), reflecting the mechanistic particularity of each target (i.e., CTLA-4, and PD-1/PD-L1 network). The most frequent endocrine irAEs associated with anti-PD-1 mAb treatment are thyroid dysfunctions, whereas hypophysitis is mostly linked to anti-CTLA-4 treatment. Type 1 diabetes mellitus and adrenalitis are considered as relatively rare irAEs. Combination therapy (anti-CTLA-4 plus anti-PD-1/PD-L1) can be incriminated for an increased risk and prevalence of endocrine irAEs. In the following systematic review and meta-analysis we discuss the pathophysiological and clinical aspects of irAEs with specific emphasis on endocrine irAEs associated with ICIs and specifically based on the two most successful applications, melanoma and non-small cell lung cancer, as well as one which is still in a more experimentary phase, the urothelial cancer. With a growing number of patients treated with ICIs, a tight collaboration among oncologists, endocrinologists and immunologists seems to be a necessity when the circumstances are more demanding and for the better management of severe endocrine irAEs. Further investigations are undoubtedly needed to better assimilate and understand the mechanisms by which different ICIs can provoke a variety of endocrine irAEs."],"dc:identifier":["uoadl:3362752","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3362752"],"dc:language":["English"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Endocrine adverse effects induced by immune checkpoint inhibitors’ treatment in non-small cell lung cancer (NSCLC), melanoma and urothelial cancer: A systematic review and meta-analysis"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T06:24:13Z"}