{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:3363527"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:3363527","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Η επίδραση της άσκησης υψηλής έντασης σε ασθενείς με σχιζοφρένεια","abstract":"Εισαγωγή: Οι σχετικές επιστημονικές έρευνες, αν και περιορισμένες, αναδεικνύουν την διαλειμματική άσκηση υψηλής έντασης ως ασφαλή και αποτελεσματική παρέμβαση για τη διαχείριση της σχιζοφρένειας, με ευεργετικές επιδράσεις στην καρδιοαναπνευστικη υγεία, σε κινητικές δεξιότητες, σωματομετρικές μεταβλητές και σε ορισμένες από τις παραμέτρους της ψυχικής νόσου. Σκοπός της παρούσας συστηματικής ανασκόπησης ήταν η συστηματική μελέτη και ανάδειξη των σύγχρονων ερευνητικών δεδομένων σχετικά με την επίδραση της άσκησης υψηλής έντασης σε ασθενείς με σχιζοφρένεια. Μεθοδολογία: Ερευνήθηκαν οι ηλεκτρονικές βιβλιοθήκες PubMed, Cochrane και Embase για τον εντοπισμό μελετών που χρησιμοποίησαν την άσκηση υψηλής έντασης σε ασθενείς με σχιζοφρένεια και οι επιλεχθείσες μελέτες αξιολογήθηκαν ως προς την μεθοδολογική τους ποιότητα με τις κλίμακες PEDRO και Cochrane. Αποτελέσματα: Τα αποτελέσματα των μελετών ανέδειξαν σημαντική θετική επίδραση της άσκησης υψηλής έντασης στην καρδιοαναπνευστική ικανότητα (VO2max) και στα συμπτώματα κλινικής κατάθλιψης στην ομάδα παρέμβασης (άσκησης), αλλά μη σημαντικές διαφορές μεταξύ των ομάδων ως προς την αρτηριακή πίεση, τα λιπίδια, φλεγμονώδεις παράγοντες ή την γλυκόζη αίματος. Το επίπεδο σωματικής δραστηριότητας δεν διέφερε σημαντικά μεταξύ των ομάδων, ωστόσο λειτουργικές παράμετροι (finger-tapping motor sequence task, net mechanical efficiency of walking) βρέθηκαν σημαντικά βελτιωμένες στην ομάδα άσκησης υψηλής έντασης μετά από 8 εβδομάδες παρέμβασης. Τα περισσότερα ψυχομετρικά εργαλεία (neuro-cognitive composite score, global functioning, social functioning, negative affect, distress and state anxiety) ανέδειξαν σημαντική βελτίωση στην ομάδα άσκησης, ενώ τα MATRICS Consensus Cognitive Battery (MCCB) και CDSS (clinical depression symptoms scale) βελτιώθηκαν αλλά όχι σημαντικά. Συμπεράσματα: Η άσκηση υψηλής έντασης βελτιώνει ψυχομετρικές παραμέτρους και παράγοντες καρδιοαναπνευστικής υγείας και λειτουργικότητας των ασθενών με σχιζοφρένεια, αλλά όχι σωματομετρικές και μεταβολικές παραμέτρους. Συνολικά, η άσκηση υψηλής έντασης αποτελεί μια πολλά υποσχόμενη παρέμβαση σε ασθενείς με σχιζοφρένεια, καθώς είναι εφαρμόσιμη, ασφαλής και αποτελεσματική.. Ωστόσο, μελλοντικές έρευνες σε περισσότερους ασθενείς, με χρήση διαφορετικών πρωτοκόλλων άσκησης υψηλής έντασης και εμπλουτισμένων ψυχομετρικών μέσων αξιολόγησης αναμένεται να αναδείξουν περαιτέρω τις επιδράσεις αυτής της μορφής άσκησης σε ασθενείς με σχιζοφρένεια και άλλες ψυχικές νόσους και διαταραχές.","abstract_html":"Εισαγωγή: Οι σχετικές επιστημονικές έρευνες, αν και περιορισμένες, αναδεικνύουν την διαλειμματική άσκηση υψηλής έντασης ως ασφαλή και αποτελεσματική παρέμβαση για τη διαχείριση της σχιζοφρένειας, με ευεργετικές επιδράσεις στην καρδιοαναπνευστικη υγεία, σε κινητικές δεξιότητες, σωματομετρικές μεταβλητές και σε ορισμένες από τις παραμέτρους της ψυχικής νόσου. Σκοπός της παρούσας συστηματικής ανασκόπησης ήταν η συστηματική μελέτη και ανάδειξη των σύγχρονων ερευνητικών δεδομένων σχετικά με την επίδραση της άσκησης υψηλής έντασης σε ασθενείς με σχιζοφρένεια. Μεθοδολογία: Ερευνήθηκαν οι ηλεκτρονικές βιβλιοθήκες PubMed, Cochrane και Embase για τον εντοπισμό μελετών που χρησιμοποίησαν την άσκηση υψηλής έντασης σε ασθενείς με σχιζοφρένεια και οι επιλεχθείσες μελέτες αξιολογήθηκαν ως προς την μεθοδολογική τους ποιότητα με τις κλίμακες PEDRO και Cochrane. Αποτελέσματα: Τα αποτελέσματα των μελετών ανέδειξαν σημαντική θετική επίδραση της άσκησης υψηλής έντασης στην καρδιοαναπνευστική ικανότητα (VO2max) και στα συμπτώματα κλινικής κατάθλιψης στην ομάδα παρέμβασης (άσκησης), αλλά μη σημαντικές διαφορές μεταξύ των ομάδων ως προς την αρτηριακή πίεση, τα λιπίδια, φλεγμονώδεις παράγοντες ή την γλυκόζη αίματος. Το επίπεδο σωματικής δραστηριότητας δεν διέφερε σημαντικά μεταξύ των ομάδων, ωστόσο λειτουργικές παράμετροι (finger-tapping motor sequence task, net mechanical efficiency of walking) βρέθηκαν σημαντικά βελτιωμένες στην ομάδα άσκησης υψηλής έντασης μετά από 8 εβδομάδες παρέμβασης. Τα περισσότερα ψυχομετρικά εργαλεία (neuro-cognitive composite score, global functioning, social functioning, negative affect, distress and state anxiety) ανέδειξαν σημαντική βελτίωση στην ομάδα άσκησης, ενώ τα MATRICS Consensus Cognitive Battery (MCCB) και CDSS (clinical depression symptoms scale) βελτιώθηκαν αλλά όχι σημαντικά. Συμπεράσματα: Η άσκηση υψηλής έντασης βελτιώνει ψυχομετρικές παραμέτρους και παράγοντες καρδιοαναπνευστικής υγείας και λειτουργικότητας των ασθενών με σχιζοφρένεια, αλλά όχι σωματομετρικές και μεταβολικές παραμέτρους. Συνολικά, η άσκηση υψηλής έντασης αποτελεί μια πολλά υποσχόμενη παρέμβαση σε ασθενείς με σχιζοφρένεια, καθώς είναι εφαρμόσιμη, ασφαλής και αποτελεσματική.. Ωστόσο, μελλοντικές έρευνες σε περισσότερους ασθενείς, με χρήση διαφορετικών πρωτοκόλλων άσκησης υψηλής έντασης και εμπλουτισμένων ψυχομετρικών μέσων αξιολόγησης αναμένεται να αναδείξουν περαιτέρω τις επιδράσεις αυτής της μορφής άσκησης σε ασθενείς με σχιζοφρένεια και άλλες ψυχικές νόσους και διαταραχές.","abstract_has_math":false,"creators":["Τσάλεζα Φωτεινή-Μαρία","Tsaleza Foteini-Maria"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2023,"date_issued":"2023","date_published":"2023","updated_at":"2026-11-19T06:26:54Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3363527"],"render_values":[{"text":"uoadl:3363527","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3363527","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3363527","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A3363527","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Τσάλεζα Φωτεινή-Μαρία","Tsaleza Foteini-Maria"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2023"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3363527","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3363527"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Εισαγωγή: Οι σχετικές επιστημονικές έρευνες, αν και περιορισμένες, αναδεικνύουν την διαλειμματική άσκηση υψηλής έντασης ως ασφαλή και αποτελεσματική παρέμβαση για τη διαχείριση της σχιζοφρένειας, με ευεργετικές επιδράσεις στην καρδιοαναπνευστικη υγεία, σε κινητικές δεξιότητες, σωματομετρικές μεταβλητές και σε ορισμένες από τις παραμέτρους της ψυχικής νόσου. Σκοπός της παρούσας συστηματικής ανασκόπησης ήταν η συστηματική μελέτη και ανάδειξη των σύγχρονων ερευνητικών δεδομένων σχετικά με την επίδραση της άσκησης υψηλής έντασης σε ασθενείς με σχιζοφρένεια. Μεθοδολογία: Ερευνήθηκαν οι ηλεκτρονικές βιβλιοθήκες PubMed, Cochrane και Embase για τον εντοπισμό μελετών που χρησιμοποίησαν την άσκηση υψηλής έντασης σε ασθενείς με σχιζοφρένεια και οι επιλεχθείσες μελέτες αξιολογήθηκαν ως προς την μεθοδολογική τους ποιότητα με τις κλίμακες PEDRO και Cochrane. Αποτελέσματα: Τα αποτελέσματα των μελετών ανέδειξαν σημαντική θετική επίδραση της άσκησης υψηλής έντασης στην καρδιοαναπνευστική ικανότητα (VO2max) και στα συμπτώματα κλινικής κατάθλιψης στην ομάδα παρέμβασης (άσκησης), αλλά μη σημαντικές διαφορές μεταξύ των ομάδων ως προς την αρτηριακή πίεση, τα λιπίδια, φλεγμονώδεις παράγοντες ή την γλυκόζη αίματος. Το επίπεδο σωματικής δραστηριότητας δεν διέφερε σημαντικά μεταξύ των ομάδων, ωστόσο λειτουργικές παράμετροι (finger-tapping motor sequence task, net mechanical efficiency of walking) βρέθηκαν σημαντικά βελτιωμένες στην ομάδα άσκησης υψηλής έντασης μετά από 8 εβδομάδες παρέμβασης. Τα περισσότερα ψυχομετρικά εργαλεία (neuro-cognitive composite score, global functioning, social functioning, negative affect, distress and state anxiety) ανέδειξαν σημαντική βελτίωση στην ομάδα άσκησης, ενώ τα MATRICS Consensus Cognitive Battery (MCCB) και CDSS (clinical depression symptoms scale) βελτιώθηκαν αλλά όχι σημαντικά. Συμπεράσματα: Η άσκηση υψηλής έντασης βελτιώνει ψυχομετρικές παραμέτρους και παράγοντες καρδιοαναπνευστικής υγείας και λειτουργικότητας των ασθενών με σχιζοφρένεια, αλλά όχι σωματομετρικές και μεταβολικές παραμέτρους. Συνολικά, η άσκηση υψηλής έντασης αποτελεί μια πολλά υποσχόμενη παρέμβαση σε ασθενείς με σχιζοφρένεια, καθώς είναι εφαρμόσιμη, ασφαλής και αποτελεσματική.. Ωστόσο, μελλοντικές έρευνες σε περισσότερους ασθενείς, με χρήση διαφορετικών πρωτοκόλλων άσκησης υψηλής έντασης και εμπλουτισμένων ψυχομετρικών μέσων αξιολόγησης αναμένεται να αναδείξουν περαιτέρω τις επιδράσεις αυτής της μορφής άσκησης σε ασθενείς με σχιζοφρένεια και άλλες ψυχικές νόσους και διαταραχές.","Background: Relevant scientific research, although limited, highlights high-intensity interval exercise as a safe and effective intervention for the management of schizophrenia, with beneficial effects on cardiorespiratory health, motor skills, somatometric variables and some of the mental illness parameters. The aim of this systematic review was to collect and highlight the current research evidence on the effects of high-intensity exercise in patients with schizophrenia. Methods: PubMed, Cochrane and Embase online libraries were searched to identify studies that used high-intensity exercise in patients with schizophrenia and the eligible studies were assessed for methodological quality using the PEDRO and Cochrane scales. Results: The results of the included studies indicated a significant positive effect of high-intensity exercise on cardiorespiratory ability (VO2max) and symptoms of clinical depression in the intervention (exercise) group, but no significant differences between groups in blood pressure, lipids, inflammatory factors or blood glucose. Physical activity level did not differ significantly between groups, however functional parameters (finger-tapping motor sequence task, net mechanical efficiency of walking) were found to be significantly improved in the high-intensity exercise group after 8 weeks of intervention. Most psychometric tools (neuro-cognitive composite score, global functioning, social functioning, negative affect, distress, and state anxiety) showed significant improvement in the exercise group, while the MATRICS Consensus Cognitive Battery (MCCB) and CDSS (clinical depression symptoms scale) did not improve significantly. Conclusions: High-intensity exercise improves psychometric parameters and cardiorespiratory health and functional factors in patients with schizophrenia, but not somatometric and metabolic variables. Overall, high-intensity exercise is a promising intervention for patients with schizophrenia as it is feasible, safe. and effective. However, future studies in more patients, using different high-intensity exercise protocols and enriched psychometric tools are expected to further highlight the effects of this form of exercise in patients with schizophrenia and other mental illnesses and disorders."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Η επίδραση της άσκησης υψηλής έντασης σε ασθενείς με σχιζοφρένεια"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Τσάλεζα Φωτεινή-Μαρία","Tsaleza Foteini-Maria"],"dc:date":["2023"],"dc:description":["Εισαγωγή: Οι σχετικές επιστημονικές έρευνες, αν και περιορισμένες, αναδεικνύουν την διαλειμματική άσκηση υψηλής έντασης ως ασφαλή και αποτελεσματική παρέμβαση για τη διαχείριση της σχιζοφρένειας, με ευεργετικές επιδράσεις στην καρδιοαναπνευστικη υγεία, σε κινητικές δεξιότητες, σωματομετρικές μεταβλητές και σε ορισμένες από τις παραμέτρους της ψυχικής νόσου. Σκοπός της παρούσας συστηματικής ανασκόπησης ήταν η συστηματική μελέτη και ανάδειξη των σύγχρονων ερευνητικών δεδομένων σχετικά με την επίδραση της άσκησης υψηλής έντασης σε ασθενείς με σχιζοφρένεια. Μεθοδολογία: Ερευνήθηκαν οι ηλεκτρονικές βιβλιοθήκες PubMed, Cochrane και Embase για τον εντοπισμό μελετών που χρησιμοποίησαν την άσκηση υψηλής έντασης σε ασθενείς με σχιζοφρένεια και οι επιλεχθείσες μελέτες αξιολογήθηκαν ως προς την μεθοδολογική τους ποιότητα με τις κλίμακες PEDRO και Cochrane. Αποτελέσματα: Τα αποτελέσματα των μελετών ανέδειξαν σημαντική θετική επίδραση της άσκησης υψηλής έντασης στην καρδιοαναπνευστική ικανότητα (VO2max) και στα συμπτώματα κλινικής κατάθλιψης στην ομάδα παρέμβασης (άσκησης), αλλά μη σημαντικές διαφορές μεταξύ των ομάδων ως προς την αρτηριακή πίεση, τα λιπίδια, φλεγμονώδεις παράγοντες ή την γλυκόζη αίματος. Το επίπεδο σωματικής δραστηριότητας δεν διέφερε σημαντικά μεταξύ των ομάδων, ωστόσο λειτουργικές παράμετροι (finger-tapping motor sequence task, net mechanical efficiency of walking) βρέθηκαν σημαντικά βελτιωμένες στην ομάδα άσκησης υψηλής έντασης μετά από 8 εβδομάδες παρέμβασης. Τα περισσότερα ψυχομετρικά εργαλεία (neuro-cognitive composite score, global functioning, social functioning, negative affect, distress and state anxiety) ανέδειξαν σημαντική βελτίωση στην ομάδα άσκησης, ενώ τα MATRICS Consensus Cognitive Battery (MCCB) και CDSS (clinical depression symptoms scale) βελτιώθηκαν αλλά όχι σημαντικά. Συμπεράσματα: Η άσκηση υψηλής έντασης βελτιώνει ψυχομετρικές παραμέτρους και παράγοντες καρδιοαναπνευστικής υγείας και λειτουργικότητας των ασθενών με σχιζοφρένεια, αλλά όχι σωματομετρικές και μεταβολικές παραμέτρους. Συνολικά, η άσκηση υψηλής έντασης αποτελεί μια πολλά υποσχόμενη παρέμβαση σε ασθενείς με σχιζοφρένεια, καθώς είναι εφαρμόσιμη, ασφαλής και αποτελεσματική.. Ωστόσο, μελλοντικές έρευνες σε περισσότερους ασθενείς, με χρήση διαφορετικών πρωτοκόλλων άσκησης υψηλής έντασης και εμπλουτισμένων ψυχομετρικών μέσων αξιολόγησης αναμένεται να αναδείξουν περαιτέρω τις επιδράσεις αυτής της μορφής άσκησης σε ασθενείς με σχιζοφρένεια και άλλες ψυχικές νόσους και διαταραχές.","Background: Relevant scientific research, although limited, highlights high-intensity interval exercise as a safe and effective intervention for the management of schizophrenia, with beneficial effects on cardiorespiratory health, motor skills, somatometric variables and some of the mental illness parameters. The aim of this systematic review was to collect and highlight the current research evidence on the effects of high-intensity exercise in patients with schizophrenia. Methods: PubMed, Cochrane and Embase online libraries were searched to identify studies that used high-intensity exercise in patients with schizophrenia and the eligible studies were assessed for methodological quality using the PEDRO and Cochrane scales. Results: The results of the included studies indicated a significant positive effect of high-intensity exercise on cardiorespiratory ability (VO2max) and symptoms of clinical depression in the intervention (exercise) group, but no significant differences between groups in blood pressure, lipids, inflammatory factors or blood glucose. Physical activity level did not differ significantly between groups, however functional parameters (finger-tapping motor sequence task, net mechanical efficiency of walking) were found to be significantly improved in the high-intensity exercise group after 8 weeks of intervention. Most psychometric tools (neuro-cognitive composite score, global functioning, social functioning, negative affect, distress, and state anxiety) showed significant improvement in the exercise group, while the MATRICS Consensus Cognitive Battery (MCCB) and CDSS (clinical depression symptoms scale) did not improve significantly. Conclusions: High-intensity exercise improves psychometric parameters and cardiorespiratory health and functional factors in patients with schizophrenia, but not somatometric and metabolic variables. Overall, high-intensity exercise is a promising intervention for patients with schizophrenia as it is feasible, safe. and effective. However, future studies in more patients, using different high-intensity exercise protocols and enriched psychometric tools are expected to further highlight the effects of this form of exercise in patients with schizophrenia and other mental illnesses and disorders."],"dc:identifier":["uoadl:3363527","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3363527"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Η επίδραση της άσκησης υψηλής έντασης σε ασθενείς με σχιζοφρένεια"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T06:26:54Z"}