{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:3363665"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:3363665","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"\"...ἄγωμεν, πίωμεν...\": Το φαινόμενο της εστίασης κατά τη Πρώιμη Βυζαντινή Περίοδο","abstract":"Η ανασύνθεση της εικόνας της καθημερινής ζωής στο Βυζάντιο ανάγεται, τις τελευταίες δεκαετίες, σε σημαντική συνιστώσα στους βυζαντινολογικούς κύκλους. Ελλείψει ικανού αριθμού υλικών καταλοίπων και μελετών οι έρευνες εστίαζαν πρωτίστως σε ένα ευρύ φάσμα πρωτογενών πηγών, που αδυνατούσαν όμως να συνθέσουν ένα πλήρες μωσαϊκό γνώσεων. Αναπόσπαστο τμήμα του καθημερινού αυτού βίου αποτελούσε η παρασκευή, παράθεση και πώληση έτοιμων γευμάτων και οινοπνευματωδών έναντι αμοιβής ήδη από την Ύστερη Αρχαιότητα, αναδεικνύοντας την ανάγκη του συνέρχεσθαι για τον μέσο βυζαντινό άνθρωπο και κάτοικο του άστεως. Η ορολογία του φαινομένου (επιχειρήσεις, υπάλληλοι και συνδαιτημόνες) παρουσιάζεται εκτενής σε πλήθος αγιολογικών κειμένων (όπως ο Βίος του Συμεώνος Σαλού του επίσκοπου Λεόντιου Νεαπόλεως του 6ου αιώνα) και οικοδομικών διατάξεων (Ιουλιανός Ασκαλωνίτης) αναδεικνύοντας την προαναφερθείσα ανάγκη του κοσμικού Βυζαντινού, όπως εκείνος επιβιώνει εντός της κοινωνίας της ελεύθερης αγοράς έως και τις αρχές του 7ου αιώνα. Τα αρχαιολογικά όμως δεδομένα δεν καθίσταντο επαρκή για την διάκριση μεταξύ των λεπτών παραλλαγών των όρων που συνοδεύουν το φαινόμενο, προσδιορίζοντάς τα, για το λόγο αυτό, στη παρούσα εργασία ως δομές παρασκευής και παροχής έτοιμων γευμάτων και οινοπνευματωδών. Παράλληλα προς διευκόλυνση του ερευνητικού σκοπού, επιλέχθηκε ένας περιορισμένος αριθμός αρχαιολογικών καταλοίπων, εκτεινόμενων σε ένα ευρύ γεωγραφικό πλάτος, καταλαμβάνοντας τα μεγάλα αστικά κέντρα της Ιταλικής Χερσονήσου, όπως η Πομπηία και η Όστια έως την Αρχαία Κόρινθο, τα Γέρασα της Συρίας και τη Σαγαλασσό στη σημερινή Τουρκία. Βάσει συγκρίσεων των στοιχείων αυτών η εικόνα που συντίθεται παρουσιάζεται λιγότερο θολή, με τις επιχειρήσεις αυτές να καταλαμβάνουν έναν αδιαφιλονίκητο ρόλο εντός των μεγάλων ανοιχτών δημόσιων χώρων και κοσμικών κτηρίων, όπως τα δημόσια λουτρά, προσδίδοντας νέα πνοή στις μεγάλες εμπορικές αρτηρίες των πόλεων. Γενικότερα οι επιχειρήσεις εστίασης, υπήρξαν πάντα ως ένα σημείο τυπολογικά ταυτόσημες μεταξύ τους, καθώς χαρακτηρίζονταν από μια απλή τετράγωνη κάτοψη, χωρίς πλήθος παραθύρων αλλά με ένα μεγάλο άνοιγμα-παράθυρο για την εξυπηρέτηση των πελατών στον κεντρικό δρόμο, μία ή δύο εισόδους και μία ή περισσότερες επίπεδες επιφάνειες (mensa) είτε δομικά ενσωματωμένες στο οικοδόμημα είτε τοποθετημένες ως επίπλωση. Παράλληλα διέθεταν δευτερεύοντα εξοπλισμό όπως εστίες θέρμανσης, dolia (οβάλ πολυχρηστικά αγγεία από πηλό) και άλλους αποθηκευτικούς χώρους, συστήματα ύδρευσης και κατασκευές ως τραπεζοκαθίσματα. Όλα τα παραπάνω υποδεικνύουν την ύπαρξη διαφόρων χωρικών ενοτήτων εντός των καταστημάτων, που δεν υποστηρίζουν ένα καθολικό τυπολογικό κριτήριο για την ταυτοποίηση μιας επισιτιστικής εγκατάστασης αλλά χρονολογική και γεωγραφική ποικιλομορφία, καθώς δεν υφίστανται περισσότερες από μια δομές που να διαθέτουν όλα τα προαναφερθέντα χαρακτηριστικά μεμονωμένα είτε κατ’ εξακολούθησίν.","abstract_html":"Η ανασύνθεση της εικόνας της καθημερινής ζωής στο Βυζάντιο ανάγεται, τις τελευταίες δεκαετίες, σε σημαντική συνιστώσα στους βυζαντινολογικούς κύκλους. Ελλείψει ικανού αριθμού υλικών καταλοίπων και μελετών οι έρευνες εστίαζαν πρωτίστως σε ένα ευρύ φάσμα πρωτογενών πηγών, που αδυνατούσαν όμως να συνθέσουν ένα πλήρες μωσαϊκό γνώσεων. Αναπόσπαστο τμήμα του καθημερινού αυτού βίου αποτελούσε η παρασκευή, παράθεση και πώληση έτοιμων γευμάτων και οινοπνευματωδών έναντι αμοιβής ήδη από την Ύστερη Αρχαιότητα, αναδεικνύοντας την ανάγκη του συνέρχεσθαι για τον μέσο βυζαντινό άνθρωπο και κάτοικο του άστεως. Η ορολογία του φαινομένου (επιχειρήσεις, υπάλληλοι και συνδαιτημόνες) παρουσιάζεται εκτενής σε πλήθος αγιολογικών κειμένων (όπως ο Βίος του Συμεώνος Σαλού του επίσκοπου Λεόντιου Νεαπόλεως του 6ου αιώνα) και οικοδομικών διατάξεων (Ιουλιανός Ασκαλωνίτης) αναδεικνύοντας την προαναφερθείσα ανάγκη του κοσμικού Βυζαντινού, όπως εκείνος επιβιώνει εντός της κοινωνίας της ελεύθερης αγοράς έως και τις αρχές του 7ου αιώνα. Τα αρχαιολογικά όμως δεδομένα δεν καθίσταντο επαρκή για την διάκριση μεταξύ των λεπτών παραλλαγών των όρων που συνοδεύουν το φαινόμενο, προσδιορίζοντάς τα, για το λόγο αυτό, στη παρούσα εργασία ως δομές παρασκευής και παροχής έτοιμων γευμάτων και οινοπνευματωδών. Παράλληλα προς διευκόλυνση του ερευνητικού σκοπού, επιλέχθηκε ένας περιορισμένος αριθμός αρχαιολογικών καταλοίπων, εκτεινόμενων σε ένα ευρύ γεωγραφικό πλάτος, καταλαμβάνοντας τα μεγάλα αστικά κέντρα της Ιταλικής Χερσονήσου, όπως η Πομπηία και η Όστια έως την Αρχαία Κόρινθο, τα Γέρασα της Συρίας και τη Σαγαλασσό στη σημερινή Τουρκία. Βάσει συγκρίσεων των στοιχείων αυτών η εικόνα που συντίθεται παρουσιάζεται λιγότερο θολή, με τις επιχειρήσεις αυτές να καταλαμβάνουν έναν αδιαφιλονίκητο ρόλο εντός των μεγάλων ανοιχτών δημόσιων χώρων και κοσμικών κτηρίων, όπως τα δημόσια λουτρά, προσδίδοντας νέα πνοή στις μεγάλες εμπορικές αρτηρίες των πόλεων. Γενικότερα οι επιχειρήσεις εστίασης, υπήρξαν πάντα ως ένα σημείο τυπολογικά ταυτόσημες μεταξύ τους, καθώς χαρακτηρίζονταν από μια απλή τετράγωνη κάτοψη, χωρίς πλήθος παραθύρων αλλά με ένα μεγάλο άνοιγμα-παράθυρο για την εξυπηρέτηση των πελατών στον κεντρικό δρόμο, μία ή δύο εισόδους και μία ή περισσότερες επίπεδες επιφάνειες (mensa) είτε δομικά ενσωματωμένες στο οικοδόμημα είτε τοποθετημένες ως επίπλωση. Παράλληλα διέθεταν δευτερεύοντα εξοπλισμό όπως εστίες θέρμανσης, dolia (οβάλ πολυχρηστικά αγγεία από πηλό) και άλλους αποθηκευτικούς χώρους, συστήματα ύδρευσης και κατασκευές ως τραπεζοκαθίσματα. Όλα τα παραπάνω υποδεικνύουν την ύπαρξη διαφόρων χωρικών ενοτήτων εντός των καταστημάτων, που δεν υποστηρίζουν ένα καθολικό τυπολογικό κριτήριο για την ταυτοποίηση μιας επισιτιστικής εγκατάστασης αλλά χρονολογική και γεωγραφική ποικιλομορφία, καθώς δεν υφίστανται περισσότερες από μια δομές που να διαθέτουν όλα τα προαναφερθέντα χαρακτηριστικά μεμονωμένα είτε κατ’ εξακολούθησίν.","abstract_has_math":false,"creators":["Διαματάρη Παναγιώτα","Diamatari Panagiota"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2023,"date_issued":"2023","date_published":"2023","updated_at":"2026-11-19T06:26:54Z","subjects":["Αρχαιολογία","Archaeology"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3363665"],"render_values":[{"text":"uoadl:3363665","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3363665","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3363665","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A3363665","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Διαματάρη Παναγιώτα","Diamatari Panagiota"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2023"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Αρχαιολογία","Archaeology"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3363665","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3363665"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Η ανασύνθεση της εικόνας της καθημερινής ζωής στο Βυζάντιο ανάγεται, τις τελευταίες δεκαετίες, σε σημαντική συνιστώσα στους βυζαντινολογικούς κύκλους. Ελλείψει ικανού αριθμού υλικών καταλοίπων και μελετών οι έρευνες εστίαζαν πρωτίστως σε ένα ευρύ φάσμα πρωτογενών πηγών, που αδυνατούσαν όμως να συνθέσουν ένα πλήρες μωσαϊκό γνώσεων. Αναπόσπαστο τμήμα του καθημερινού αυτού βίου αποτελούσε η παρασκευή, παράθεση και πώληση έτοιμων γευμάτων και οινοπνευματωδών έναντι αμοιβής ήδη από την Ύστερη Αρχαιότητα, αναδεικνύοντας την ανάγκη του συνέρχεσθαι για τον μέσο βυζαντινό άνθρωπο και κάτοικο του άστεως. Η ορολογία του φαινομένου (επιχειρήσεις, υπάλληλοι και συνδαιτημόνες) παρουσιάζεται εκτενής σε πλήθος αγιολογικών κειμένων (όπως ο Βίος του Συμεώνος Σαλού του επίσκοπου Λεόντιου Νεαπόλεως του 6ου αιώνα) και οικοδομικών διατάξεων (Ιουλιανός Ασκαλωνίτης) αναδεικνύοντας την προαναφερθείσα ανάγκη του κοσμικού Βυζαντινού, όπως εκείνος επιβιώνει εντός της κοινωνίας της ελεύθερης αγοράς έως και τις αρχές του 7ου αιώνα. Τα αρχαιολογικά όμως δεδομένα δεν καθίσταντο επαρκή για την διάκριση μεταξύ των λεπτών παραλλαγών των όρων που συνοδεύουν το φαινόμενο, προσδιορίζοντάς τα, για το λόγο αυτό, στη παρούσα εργασία ως δομές παρασκευής και παροχής έτοιμων γευμάτων και οινοπνευματωδών. Παράλληλα προς διευκόλυνση του ερευνητικού σκοπού, επιλέχθηκε ένας περιορισμένος αριθμός αρχαιολογικών καταλοίπων, εκτεινόμενων σε ένα ευρύ γεωγραφικό πλάτος, καταλαμβάνοντας τα μεγάλα αστικά κέντρα της Ιταλικής Χερσονήσου, όπως η Πομπηία και η Όστια έως την Αρχαία Κόρινθο, τα Γέρασα της Συρίας και τη Σαγαλασσό στη σημερινή Τουρκία. Βάσει συγκρίσεων των στοιχείων αυτών η εικόνα που συντίθεται παρουσιάζεται λιγότερο θολή, με τις επιχειρήσεις αυτές να καταλαμβάνουν έναν αδιαφιλονίκητο ρόλο εντός των μεγάλων ανοιχτών δημόσιων χώρων και κοσμικών κτηρίων, όπως τα δημόσια λουτρά, προσδίδοντας νέα πνοή στις μεγάλες εμπορικές αρτηρίες των πόλεων. Γενικότερα οι επιχειρήσεις εστίασης, υπήρξαν πάντα ως ένα σημείο τυπολογικά ταυτόσημες μεταξύ τους, καθώς χαρακτηρίζονταν από μια απλή τετράγωνη κάτοψη, χωρίς πλήθος παραθύρων αλλά με ένα μεγάλο άνοιγμα-παράθυρο για την εξυπηρέτηση των πελατών στον κεντρικό δρόμο, μία ή δύο εισόδους και μία ή περισσότερες επίπεδες επιφάνειες (mensa) είτε δομικά ενσωματωμένες στο οικοδόμημα είτε τοποθετημένες ως επίπλωση. Παράλληλα διέθεταν δευτερεύοντα εξοπλισμό όπως εστίες θέρμανσης, dolia (οβάλ πολυχρηστικά αγγεία από πηλό) και άλλους αποθηκευτικούς χώρους, συστήματα ύδρευσης και κατασκευές ως τραπεζοκαθίσματα. Όλα τα παραπάνω υποδεικνύουν την ύπαρξη διαφόρων χωρικών ενοτήτων εντός των καταστημάτων, που δεν υποστηρίζουν ένα καθολικό τυπολογικό κριτήριο για την ταυτοποίηση μιας επισιτιστικής εγκατάστασης αλλά χρονολογική και γεωγραφική ποικιλομορφία, καθώς δεν υφίστανται περισσότερες από μια δομές που να διαθέτουν όλα τα προαναφερθέντα χαρακτηριστικά μεμονωμένα είτε κατ’ εξακολούθησίν.","The interpretation of everyday life has, in recent decades, become an important component of the Byzantine Studies. In the absence of a sufficient number of archaeological remains and its studies, research has focused primarily on a wide range of primary sources, which, however, have been unable to provide complete knowledge about the subject. An integral part of the everyday life was the preparation, delivery and sale of prepared meals and alcoholic beverages for a fee as early as Late Antiquity, highlighting the necessity of gathering for the average Byzantine man. The terminology of the phenomenon (enterprises, employees, and associates) is extensively presented in numerous hagiological texts (such as the Life of Simeon Salos by the 6th century bishop Leontius of Naples) and building regulations (Julian of Ascalon), highlighting the need of the Byzantine man within the free market society until the beginning of the 7th century. The archaeological data, however, were not sufficient enough to distinguish the subtle variations of the terms. For this reason, in this paper they are identified as “structures for the preparation and provision of convenience meals and alcoholic beverages.” At the same time a limited number of archaeological remains were selected, extending over the major urban centers of the Italian Peninsula, such as Pompeii and Ostia to Ancient Corinth, Gerasa in Syria and Sagalasso in present-day Turkey. Based on the data comparisons, the picture that emerges is less blurred, since these businesses occupy an undisputed area within the large open public spaces and close to secular buildings, such as public baths, giving new life to the major commercial arteries of cities. In general, catering establishments have always been to some extent typologically identical to each other, with a simple square plan, usually without a multitude of windows but with a large window opening to serve customers on the main street, one or two entrances and one or more flat surfaces (the so called “mensa” counters) either structurally integrated into the building or arranged as furnishings. At the same time, they had secondary equipment such as heating stoves, terracotta “dolia” and other storage areas, water supply systems and structures as bench seats. All of the above indicate the existence of different spatial units within the shops, which do not claim a general typological criterion for the identification of a food establishment, but rather chronological and geographical diversity, as there is no more than one structure possessing all of the aforementioned characteristics either individually or sequentially."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["\"...ἄγωμεν, πίωμεν...\": Το φαινόμενο της εστίασης κατά τη Πρώιμη Βυζαντινή Περίοδο"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Διαματάρη Παναγιώτα","Diamatari Panagiota"],"dc:date":["2023"],"dc:description":["Η ανασύνθεση της εικόνας της καθημερινής ζωής στο Βυζάντιο ανάγεται, τις τελευταίες δεκαετίες, σε σημαντική συνιστώσα στους βυζαντινολογικούς κύκλους. Ελλείψει ικανού αριθμού υλικών καταλοίπων και μελετών οι έρευνες εστίαζαν πρωτίστως σε ένα ευρύ φάσμα πρωτογενών πηγών, που αδυνατούσαν όμως να συνθέσουν ένα πλήρες μωσαϊκό γνώσεων. Αναπόσπαστο τμήμα του καθημερινού αυτού βίου αποτελούσε η παρασκευή, παράθεση και πώληση έτοιμων γευμάτων και οινοπνευματωδών έναντι αμοιβής ήδη από την Ύστερη Αρχαιότητα, αναδεικνύοντας την ανάγκη του συνέρχεσθαι για τον μέσο βυζαντινό άνθρωπο και κάτοικο του άστεως. Η ορολογία του φαινομένου (επιχειρήσεις, υπάλληλοι και συνδαιτημόνες) παρουσιάζεται εκτενής σε πλήθος αγιολογικών κειμένων (όπως ο Βίος του Συμεώνος Σαλού του επίσκοπου Λεόντιου Νεαπόλεως του 6ου αιώνα) και οικοδομικών διατάξεων (Ιουλιανός Ασκαλωνίτης) αναδεικνύοντας την προαναφερθείσα ανάγκη του κοσμικού Βυζαντινού, όπως εκείνος επιβιώνει εντός της κοινωνίας της ελεύθερης αγοράς έως και τις αρχές του 7ου αιώνα. Τα αρχαιολογικά όμως δεδομένα δεν καθίσταντο επαρκή για την διάκριση μεταξύ των λεπτών παραλλαγών των όρων που συνοδεύουν το φαινόμενο, προσδιορίζοντάς τα, για το λόγο αυτό, στη παρούσα εργασία ως δομές παρασκευής και παροχής έτοιμων γευμάτων και οινοπνευματωδών. Παράλληλα προς διευκόλυνση του ερευνητικού σκοπού, επιλέχθηκε ένας περιορισμένος αριθμός αρχαιολογικών καταλοίπων, εκτεινόμενων σε ένα ευρύ γεωγραφικό πλάτος, καταλαμβάνοντας τα μεγάλα αστικά κέντρα της Ιταλικής Χερσονήσου, όπως η Πομπηία και η Όστια έως την Αρχαία Κόρινθο, τα Γέρασα της Συρίας και τη Σαγαλασσό στη σημερινή Τουρκία. Βάσει συγκρίσεων των στοιχείων αυτών η εικόνα που συντίθεται παρουσιάζεται λιγότερο θολή, με τις επιχειρήσεις αυτές να καταλαμβάνουν έναν αδιαφιλονίκητο ρόλο εντός των μεγάλων ανοιχτών δημόσιων χώρων και κοσμικών κτηρίων, όπως τα δημόσια λουτρά, προσδίδοντας νέα πνοή στις μεγάλες εμπορικές αρτηρίες των πόλεων. Γενικότερα οι επιχειρήσεις εστίασης, υπήρξαν πάντα ως ένα σημείο τυπολογικά ταυτόσημες μεταξύ τους, καθώς χαρακτηρίζονταν από μια απλή τετράγωνη κάτοψη, χωρίς πλήθος παραθύρων αλλά με ένα μεγάλο άνοιγμα-παράθυρο για την εξυπηρέτηση των πελατών στον κεντρικό δρόμο, μία ή δύο εισόδους και μία ή περισσότερες επίπεδες επιφάνειες (mensa) είτε δομικά ενσωματωμένες στο οικοδόμημα είτε τοποθετημένες ως επίπλωση. Παράλληλα διέθεταν δευτερεύοντα εξοπλισμό όπως εστίες θέρμανσης, dolia (οβάλ πολυχρηστικά αγγεία από πηλό) και άλλους αποθηκευτικούς χώρους, συστήματα ύδρευσης και κατασκευές ως τραπεζοκαθίσματα. Όλα τα παραπάνω υποδεικνύουν την ύπαρξη διαφόρων χωρικών ενοτήτων εντός των καταστημάτων, που δεν υποστηρίζουν ένα καθολικό τυπολογικό κριτήριο για την ταυτοποίηση μιας επισιτιστικής εγκατάστασης αλλά χρονολογική και γεωγραφική ποικιλομορφία, καθώς δεν υφίστανται περισσότερες από μια δομές που να διαθέτουν όλα τα προαναφερθέντα χαρακτηριστικά μεμονωμένα είτε κατ’ εξακολούθησίν.","The interpretation of everyday life has, in recent decades, become an important component of the Byzantine Studies. In the absence of a sufficient number of archaeological remains and its studies, research has focused primarily on a wide range of primary sources, which, however, have been unable to provide complete knowledge about the subject. An integral part of the everyday life was the preparation, delivery and sale of prepared meals and alcoholic beverages for a fee as early as Late Antiquity, highlighting the necessity of gathering for the average Byzantine man. The terminology of the phenomenon (enterprises, employees, and associates) is extensively presented in numerous hagiological texts (such as the Life of Simeon Salos by the 6th century bishop Leontius of Naples) and building regulations (Julian of Ascalon), highlighting the need of the Byzantine man within the free market society until the beginning of the 7th century. The archaeological data, however, were not sufficient enough to distinguish the subtle variations of the terms. For this reason, in this paper they are identified as “structures for the preparation and provision of convenience meals and alcoholic beverages.” At the same time a limited number of archaeological remains were selected, extending over the major urban centers of the Italian Peninsula, such as Pompeii and Ostia to Ancient Corinth, Gerasa in Syria and Sagalasso in present-day Turkey. Based on the data comparisons, the picture that emerges is less blurred, since these businesses occupy an undisputed area within the large open public spaces and close to secular buildings, such as public baths, giving new life to the major commercial arteries of cities. In general, catering establishments have always been to some extent typologically identical to each other, with a simple square plan, usually without a multitude of windows but with a large window opening to serve customers on the main street, one or two entrances and one or more flat surfaces (the so called “mensa” counters) either structurally integrated into the building or arranged as furnishings. At the same time, they had secondary equipment such as heating stoves, terracotta “dolia” and other storage areas, water supply systems and structures as bench seats. All of the above indicate the existence of different spatial units within the shops, which do not claim a general typological criterion for the identification of a food establishment, but rather chronological and geographical diversity, as there is no more than one structure possessing all of the aforementioned characteristics either individually or sequentially."],"dc:identifier":["uoadl:3363665","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3363665"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Αρχαιολογία","Archaeology"],"dc:title":["\"...ἄγωμεν, πίωμεν...\": Το φαινόμενο της εστίασης κατά τη Πρώιμη Βυζαντινή Περίοδο"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T06:26:54Z"}