{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:3363755"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:3363755","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Effects of epigenetic changes in melanoma tumorigenesis","abstract":"Το δερματικό μελάνωμα είναι ένας από τους πιο επιθετικούς τύπους καρκίνου του δέρματος που οδηγεί στο 90% του ποσοστού θνησιμότητας στους πάσχοντες ασθενείς. Την τελευταία δεκαετία υπήρξε μια τεράστια ποικιλία επιστημονικών μελετών που σχετίζονται με την ανακάλυψη οδηγών-μεταλλάξεων στο μελάνωμα για την προσέγγιση καλύτερων θεραπειών για εξατομικευμένη ιατρική. Τέτοια ερευνητικά έργα περιλαμβάνουν τεχνολογίες γονιδιώματος υψηλής απόδοσης για να καταστεί δυνατή η γονιδιωματική, μεταγραφική και επιγονιδιωματική διαμόρφωση του μελανώματος. Ταυτόχρονα, η μελέτη του πεδίου του μικροπεριβάλλοντος του όγκου δίνει πολλά υποσχόμενα κλινικά αποτελέσματα στην ανοσοθεραπεία (1). Η στόχευση του ανοσοποιητικού σημείου ελέγχου του άξονα PD-1/PD-L1 αποτελεί ένα φωτεινό παράδειγμα ευνοϊκής ανταπόκρισης των ασθενών κατά 44%. Ωστόσο, η σημαντική ομάδα των ασθενών που δεν ανταποκρίνονται χαρακτηρίζεται ως επί το πλείστον από μηχανισμούς αντίστασης στη θεραπεία που είναι ελάχιστα κατανοητοί (2,3). Οι KMT2C (MLL3) και KMT2D (MLL4) είναι δύο μεθυλοτρανσφεράσες ιστόνης που δρουν ως μέρος του συμπλέγματος COMPASS (Σύνθετες πρωτεΐνες που σχετίζονται με το Set1) και καταλύουν τη μονομεθυλίωση της λυσίνης-4 στην ιστόνη H3 (H3K4me1) που επηρεάζει τη γενετική μεταγραφή μέσω τροποποίησης του ενισχυτή (4). Τα δεδομένα από το The Cancer Genome Atlas (TCGA) υποδεικνύουν ότι το MLL3 και/ή το MLL4 μεταλλάσσονται σε έως και 30% των ασθενών με μεταστατικό μελάνωμα (Εικόνα 6). Αυτή η μελέτη στοχεύει στη χρήση επιγενετικών φαινοτύπων επιγενετικής και ανοσολογικής διήθησης όγκου τελευταίας τεχνολογίας και γενετικών και μοριακών προσεγγίσεων για την ανακάλυψη των σημάτων της μοριακής οδού που οδηγούν σε μεταστατικό μελάνωμα και σχετίζονται με την επιγενετική ρύθμιση της χρωματίνης από τις MLL3 ή/και MLL4. Οι τελικοί στόχοι αυτού του έργου είναι ο προσδιορισμός του ρόλου που έχει η γενετική κατάργηση των γονιδίων MLL3/4 στο μελάνωμα και ο χαρακτηρισμός της διήθησης όγκου του μελανώματος ανάλογα με την κατάσταση MLL3/4. Η ανάλυση των τελικών αποτελεσμάτων δείχνει ότι η διαγραφή του γονιδίου MLL3 μπορεί να οδηγήσει σε όγκους με βραδύτερο ρυθμό ανάπτυξης με περισσότερες πιθανές πνευμονικές μεταστάσεις, καθώς και ανοσοκατασταλτικό φαινότυπο λόγω της υψηλής έκφρασης του γονιδίου PD-L1 και της αυξημένης στρατολόγησης κατασταλτικών μυελοειδών κυττάρων του αίματος (MDSCs). Επιπλέον, υπήρξε ένας σημαντικά αυξημένος αλλά λιγότερο ενεργός πληθυσμός CD4+ Τ κυττάρων και Τ ρυθμιστικών κυττάρων στους λεμφαδένες των MLL3 ko ποντικιών. Αυτό πρέπει να διερευνηθεί περαιτέρω, για να κατανοηθεί καλύτερα η συμβολή των KMT2C και KMT2D στην ανάπτυξη και εξέλιξη του μελανώματος.","abstract_html":"Το δερματικό μελάνωμα είναι ένας από τους πιο επιθετικούς τύπους καρκίνου του δέρματος που οδηγεί στο 90% του ποσοστού θνησιμότητας στους πάσχοντες ασθενείς. Την τελευταία δεκαετία υπήρξε μια τεράστια ποικιλία επιστημονικών μελετών που σχετίζονται με την ανακάλυψη οδηγών-μεταλλάξεων στο μελάνωμα για την προσέγγιση καλύτερων θεραπειών για εξατομικευμένη ιατρική. Τέτοια ερευνητικά έργα περιλαμβάνουν τεχνολογίες γονιδιώματος υψηλής απόδοσης για να καταστεί δυνατή η γονιδιωματική, μεταγραφική και επιγονιδιωματική διαμόρφωση του μελανώματος. Ταυτόχρονα, η μελέτη του πεδίου του μικροπεριβάλλοντος του όγκου δίνει πολλά υποσχόμενα κλινικά αποτελέσματα στην ανοσοθεραπεία (1). Η στόχευση του ανοσοποιητικού σημείου ελέγχου του άξονα PD-1/PD-L1 αποτελεί ένα φωτεινό παράδειγμα ευνοϊκής ανταπόκρισης των ασθενών κατά 44%. Ωστόσο, η σημαντική ομάδα των ασθενών που δεν ανταποκρίνονται χαρακτηρίζεται ως επί το πλείστον από μηχανισμούς αντίστασης στη θεραπεία που είναι ελάχιστα κατανοητοί (2,3). Οι KMT2C (MLL3) και KMT2D (MLL4) είναι δύο μεθυλοτρανσφεράσες ιστόνης που δρουν ως μέρος του συμπλέγματος COMPASS (Σύνθετες πρωτεΐνες που σχετίζονται με το Set1) και καταλύουν τη μονομεθυλίωση της λυσίνης-4 στην ιστόνη H3 (H3K4me1) που επηρεάζει τη γενετική μεταγραφή μέσω τροποποίησης του ενισχυτή (4). Τα δεδομένα από το The Cancer Genome Atlas (TCGA) υποδεικνύουν ότι το MLL3 και/ή το MLL4 μεταλλάσσονται σε έως και 30% των ασθενών με μεταστατικό μελάνωμα (Εικόνα 6). Αυτή η μελέτη στοχεύει στη χρήση επιγενετικών φαινοτύπων επιγενετικής και ανοσολογικής διήθησης όγκου τελευταίας τεχνολογίας και γενετικών και μοριακών προσεγγίσεων για την ανακάλυψη των σημάτων της μοριακής οδού που οδηγούν σε μεταστατικό μελάνωμα και σχετίζονται με την επιγενετική ρύθμιση της χρωματίνης από τις MLL3 ή/και MLL4. Οι τελικοί στόχοι αυτού του έργου είναι ο προσδιορισμός του ρόλου που έχει η γενετική κατάργηση των γονιδίων MLL3/4 στο μελάνωμα και ο χαρακτηρισμός της διήθησης όγκου του μελανώματος ανάλογα με την κατάσταση MLL3/4. Η ανάλυση των τελικών αποτελεσμάτων δείχνει ότι η διαγραφή του γονιδίου MLL3 μπορεί να οδηγήσει σε όγκους με βραδύτερο ρυθμό ανάπτυξης με περισσότερες πιθανές πνευμονικές μεταστάσεις, καθώς και ανοσοκατασταλτικό φαινότυπο λόγω της υψηλής έκφρασης του γονιδίου PD-L1 και της αυξημένης στρατολόγησης κατασταλτικών μυελοειδών κυττάρων του αίματος (MDSCs). Επιπλέον, υπήρξε ένας σημαντικά αυξημένος αλλά λιγότερο ενεργός πληθυσμός CD4+ Τ κυττάρων και Τ ρυθμιστικών κυττάρων στους λεμφαδένες των MLL3 ko ποντικιών. Αυτό πρέπει να διερευνηθεί περαιτέρω, για να κατανοηθεί καλύτερα η συμβολή των KMT2C και KMT2D στην ανάπτυξη και εξέλιξη του μελανώματος.","abstract_has_math":false,"creators":["Φαράντζου Βασιλική-Μαρία","Farantzou Vasiliki-Maria"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2023,"date_issued":"2023","date_published":"2023","updated_at":"2026-11-19T06:26:54Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["English"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3363755"],"render_values":[{"text":"uoadl:3363755","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3363755","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3363755","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A3363755","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Φαράντζου Βασιλική-Μαρία","Farantzou Vasiliki-Maria"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2023"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["English"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3363755","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3363755"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Το δερματικό μελάνωμα είναι ένας από τους πιο επιθετικούς τύπους καρκίνου του δέρματος που οδηγεί στο 90% του ποσοστού θνησιμότητας στους πάσχοντες ασθενείς. Την τελευταία δεκαετία υπήρξε μια τεράστια ποικιλία επιστημονικών μελετών που σχετίζονται με την ανακάλυψη οδηγών-μεταλλάξεων στο μελάνωμα για την προσέγγιση καλύτερων θεραπειών για εξατομικευμένη ιατρική. Τέτοια ερευνητικά έργα περιλαμβάνουν τεχνολογίες γονιδιώματος υψηλής απόδοσης για να καταστεί δυνατή η γονιδιωματική, μεταγραφική και επιγονιδιωματική διαμόρφωση του μελανώματος. Ταυτόχρονα, η μελέτη του πεδίου του μικροπεριβάλλοντος του όγκου δίνει πολλά υποσχόμενα κλινικά αποτελέσματα στην ανοσοθεραπεία (1). Η στόχευση του ανοσοποιητικού σημείου ελέγχου του άξονα PD-1/PD-L1 αποτελεί ένα φωτεινό παράδειγμα ευνοϊκής ανταπόκρισης των ασθενών κατά 44%. Ωστόσο, η σημαντική ομάδα των ασθενών που δεν ανταποκρίνονται χαρακτηρίζεται ως επί το πλείστον από μηχανισμούς αντίστασης στη θεραπεία που είναι ελάχιστα κατανοητοί (2,3). Οι KMT2C (MLL3) και KMT2D (MLL4) είναι δύο μεθυλοτρανσφεράσες ιστόνης που δρουν ως μέρος του συμπλέγματος COMPASS (Σύνθετες πρωτεΐνες που σχετίζονται με το Set1) και καταλύουν τη μονομεθυλίωση της λυσίνης-4 στην ιστόνη H3 (H3K4me1) που επηρεάζει τη γενετική μεταγραφή μέσω τροποποίησης του ενισχυτή (4). Τα δεδομένα από το The Cancer Genome Atlas (TCGA) υποδεικνύουν ότι το MLL3 και/ή το MLL4 μεταλλάσσονται σε έως και 30% των ασθενών με μεταστατικό μελάνωμα (Εικόνα 6). Αυτή η μελέτη στοχεύει στη χρήση επιγενετικών φαινοτύπων επιγενετικής και ανοσολογικής διήθησης όγκου τελευταίας τεχνολογίας και γενετικών και μοριακών προσεγγίσεων για την ανακάλυψη των σημάτων της μοριακής οδού που οδηγούν σε μεταστατικό μελάνωμα και σχετίζονται με την επιγενετική ρύθμιση της χρωματίνης από τις MLL3 ή/και MLL4. Οι τελικοί στόχοι αυτού του έργου είναι ο προσδιορισμός του ρόλου που έχει η γενετική κατάργηση των γονιδίων MLL3/4 στο μελάνωμα και ο χαρακτηρισμός της διήθησης όγκου του μελανώματος ανάλογα με την κατάσταση MLL3/4. Η ανάλυση των τελικών αποτελεσμάτων δείχνει ότι η διαγραφή του γονιδίου MLL3 μπορεί να οδηγήσει σε όγκους με βραδύτερο ρυθμό ανάπτυξης με περισσότερες πιθανές πνευμονικές μεταστάσεις, καθώς και ανοσοκατασταλτικό φαινότυπο λόγω της υψηλής έκφρασης του γονιδίου PD-L1 και της αυξημένης στρατολόγησης κατασταλτικών μυελοειδών κυττάρων του αίματος (MDSCs). Επιπλέον, υπήρξε ένας σημαντικά αυξημένος αλλά λιγότερο ενεργός πληθυσμός CD4+ Τ κυττάρων και Τ ρυθμιστικών κυττάρων στους λεμφαδένες των MLL3 ko ποντικιών. Αυτό πρέπει να διερευνηθεί περαιτέρω, για να κατανοηθεί καλύτερα η συμβολή των KMT2C και KMT2D στην ανάπτυξη και εξέλιξη του μελανώματος.","Cutaneous melanoma is one of the most aggressive types of skin cancer that leads to 90% of mortality rate in the affected patients. The last decade there has been a vast variety of scientific studies related to the discovery of driver mutations in melanoma to approach better therapies for personalized medicine. Such research projects involve high-throughput genomic technologies to enable the genomic, transcriptomic and epigenomic profiling of melanoma. At the same time, studying the field of tumor microenvironment gives promising clinical outcomes in immunotherapy (1). Targeting the immune checkpoint of PD-1/PD-L1 axis present a bright example of 44% favorably patient response. Nevertheless, the significant group of non-responder patients is mostly characterized by mechanisms of treatment resistance that are poorly understood (2,3). KMT2C (MLL3) and KMT2D (MLL4) are two histone methyltransferases that act as part of the COMPASS (Complex Proteins Associated with Set1) complex and catalyze the monomethylation of the lysine-4 residue of histone H3 (H3K4me1) influencing the gene transcription through enhancer modification (4). Data from The Cancer Genome Atlas (TCGA) indicate that MLL3 and/or MLL4 are mutated in up to 30% of metastatic melanoma patients (Figure 6). This study aims to use state of the art tumor epigenetic and immune infiltrate epigenetic phenotyping and genetic and molecular approaches to discover the molecular pathway signals that lead to metastatic melanoma and are relevant to MLL3 or/and MLL4 epigenetic chromatin regulation. The final objectives of this project are the determination of the role that genetic abrogation of the MLL3/4 genes has in melanoma and the characterization of melanoma tumor infiltrate depending on MLL3/4 status. The final results analysis demonstrates that MLL3 gene deletion can lead to tumors with slower growth rate with more potential lung metastases, as well immunosuppressive phenotype of high PD-L1 gene expression, and increased recruitment of blood myeloid-derived suppressor cells (MDSCs). Moreover, there was a significantly increased but less active population of CD4+ T cells and T regulatory cells in MLL3 ko draining lymph nodes. This needs to be further investigated, to better understand KMT2C and KMT2D contribution in melanoma development and progression."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Effects of epigenetic changes in melanoma tumorigenesis"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Φαράντζου Βασιλική-Μαρία","Farantzou Vasiliki-Maria"],"dc:date":["2023"],"dc:description":["Το δερματικό μελάνωμα είναι ένας από τους πιο επιθετικούς τύπους καρκίνου του δέρματος που οδηγεί στο 90% του ποσοστού θνησιμότητας στους πάσχοντες ασθενείς. Την τελευταία δεκαετία υπήρξε μια τεράστια ποικιλία επιστημονικών μελετών που σχετίζονται με την ανακάλυψη οδηγών-μεταλλάξεων στο μελάνωμα για την προσέγγιση καλύτερων θεραπειών για εξατομικευμένη ιατρική. Τέτοια ερευνητικά έργα περιλαμβάνουν τεχνολογίες γονιδιώματος υψηλής απόδοσης για να καταστεί δυνατή η γονιδιωματική, μεταγραφική και επιγονιδιωματική διαμόρφωση του μελανώματος. Ταυτόχρονα, η μελέτη του πεδίου του μικροπεριβάλλοντος του όγκου δίνει πολλά υποσχόμενα κλινικά αποτελέσματα στην ανοσοθεραπεία (1). Η στόχευση του ανοσοποιητικού σημείου ελέγχου του άξονα PD-1/PD-L1 αποτελεί ένα φωτεινό παράδειγμα ευνοϊκής ανταπόκρισης των ασθενών κατά 44%. Ωστόσο, η σημαντική ομάδα των ασθενών που δεν ανταποκρίνονται χαρακτηρίζεται ως επί το πλείστον από μηχανισμούς αντίστασης στη θεραπεία που είναι ελάχιστα κατανοητοί (2,3). Οι KMT2C (MLL3) και KMT2D (MLL4) είναι δύο μεθυλοτρανσφεράσες ιστόνης που δρουν ως μέρος του συμπλέγματος COMPASS (Σύνθετες πρωτεΐνες που σχετίζονται με το Set1) και καταλύουν τη μονομεθυλίωση της λυσίνης-4 στην ιστόνη H3 (H3K4me1) που επηρεάζει τη γενετική μεταγραφή μέσω τροποποίησης του ενισχυτή (4). Τα δεδομένα από το The Cancer Genome Atlas (TCGA) υποδεικνύουν ότι το MLL3 και/ή το MLL4 μεταλλάσσονται σε έως και 30% των ασθενών με μεταστατικό μελάνωμα (Εικόνα 6). Αυτή η μελέτη στοχεύει στη χρήση επιγενετικών φαινοτύπων επιγενετικής και ανοσολογικής διήθησης όγκου τελευταίας τεχνολογίας και γενετικών και μοριακών προσεγγίσεων για την ανακάλυψη των σημάτων της μοριακής οδού που οδηγούν σε μεταστατικό μελάνωμα και σχετίζονται με την επιγενετική ρύθμιση της χρωματίνης από τις MLL3 ή/και MLL4. Οι τελικοί στόχοι αυτού του έργου είναι ο προσδιορισμός του ρόλου που έχει η γενετική κατάργηση των γονιδίων MLL3/4 στο μελάνωμα και ο χαρακτηρισμός της διήθησης όγκου του μελανώματος ανάλογα με την κατάσταση MLL3/4. Η ανάλυση των τελικών αποτελεσμάτων δείχνει ότι η διαγραφή του γονιδίου MLL3 μπορεί να οδηγήσει σε όγκους με βραδύτερο ρυθμό ανάπτυξης με περισσότερες πιθανές πνευμονικές μεταστάσεις, καθώς και ανοσοκατασταλτικό φαινότυπο λόγω της υψηλής έκφρασης του γονιδίου PD-L1 και της αυξημένης στρατολόγησης κατασταλτικών μυελοειδών κυττάρων του αίματος (MDSCs). Επιπλέον, υπήρξε ένας σημαντικά αυξημένος αλλά λιγότερο ενεργός πληθυσμός CD4+ Τ κυττάρων και Τ ρυθμιστικών κυττάρων στους λεμφαδένες των MLL3 ko ποντικιών. Αυτό πρέπει να διερευνηθεί περαιτέρω, για να κατανοηθεί καλύτερα η συμβολή των KMT2C και KMT2D στην ανάπτυξη και εξέλιξη του μελανώματος.","Cutaneous melanoma is one of the most aggressive types of skin cancer that leads to 90% of mortality rate in the affected patients. The last decade there has been a vast variety of scientific studies related to the discovery of driver mutations in melanoma to approach better therapies for personalized medicine. Such research projects involve high-throughput genomic technologies to enable the genomic, transcriptomic and epigenomic profiling of melanoma. At the same time, studying the field of tumor microenvironment gives promising clinical outcomes in immunotherapy (1). Targeting the immune checkpoint of PD-1/PD-L1 axis present a bright example of 44% favorably patient response. Nevertheless, the significant group of non-responder patients is mostly characterized by mechanisms of treatment resistance that are poorly understood (2,3). KMT2C (MLL3) and KMT2D (MLL4) are two histone methyltransferases that act as part of the COMPASS (Complex Proteins Associated with Set1) complex and catalyze the monomethylation of the lysine-4 residue of histone H3 (H3K4me1) influencing the gene transcription through enhancer modification (4). Data from The Cancer Genome Atlas (TCGA) indicate that MLL3 and/or MLL4 are mutated in up to 30% of metastatic melanoma patients (Figure 6). This study aims to use state of the art tumor epigenetic and immune infiltrate epigenetic phenotyping and genetic and molecular approaches to discover the molecular pathway signals that lead to metastatic melanoma and are relevant to MLL3 or/and MLL4 epigenetic chromatin regulation. The final objectives of this project are the determination of the role that genetic abrogation of the MLL3/4 genes has in melanoma and the characterization of melanoma tumor infiltrate depending on MLL3/4 status. The final results analysis demonstrates that MLL3 gene deletion can lead to tumors with slower growth rate with more potential lung metastases, as well immunosuppressive phenotype of high PD-L1 gene expression, and increased recruitment of blood myeloid-derived suppressor cells (MDSCs). Moreover, there was a significantly increased but less active population of CD4+ T cells and T regulatory cells in MLL3 ko draining lymph nodes. This needs to be further investigated, to better understand KMT2C and KMT2D contribution in melanoma development and progression."],"dc:identifier":["uoadl:3363755","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3363755"],"dc:language":["English"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Effects of epigenetic changes in melanoma tumorigenesis"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T06:26:54Z"}