{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:3364514"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:3364514","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Μελέτη έκφρασης αυτοαντιγόνων σε ζωικούς ιστούς και κύτταρα και ανάλυση συσχετίσεων με νευρολογικά νοσήματα","abstract":"Τα αυτοάνοσα νοσήματα προκύπτουν από δυσλειτουργίες του ανοσοποιητικού συστήματος με αποτέλεσμα μία επίθεση εναντίον του ίδιου του οργανισμού. Στη διαδικασία αυτή παρατηρείται η παρουσία αυτοαντισωμάτων έναντι αυτοαντιγόνων τα οποία συχνά αποτελούν το κύριο συστατικό της παθοφυσιολογίας. Μεγάλο ποσοστό των αυτοάνοσων διαταραχών έχουν ιδιοπαθή χαρακτήρα ενώ εντοπίζονται κοινοί μηχανισμοί έναρξης και μηχανισμοί πρόκλησης ιστικής βλάβης. Στα σημεία όπου βρίσκονται οι βλάβες εξελίσσονται χυμικές ανοσολογικές αποκρίσεις και παράγονται ανοσοσφαιρίνες Ig που στρέφονται κατά των ιστικών αυτοαντιγόνων. Τα ειδικά αντισώματα έναντι του νευρικού ιστού κατά συνέπεια υποδεικνύουν την ύπαρξη αυτοανοσίας και την παρουσία αντιγονικών επιτόπων σε κύτταρα του νευρικού συστήματος. Τα Παρανεοπλασματικά Νευρολογικά Σύνδρομα προκύπτουν από την αλληλεπίδραση του ανοσοποιητικού συστήματος με καρκινικούς όγκους και με το κεντρικό, περιφερικό ή αυτόνομο νευρικό σύστημα. Αντιγόνα που παράγονται από τους όγκους και προκαλούν ανοσολογική αντίδραση, ταυτίζονται με συστατικά του νευρικού συστήματος και χαρακτηρίζουν αυτά τα σύνδρομα. Ασθενείς με αναπτυσσόμενους όγκους παράγουν ογκονευρικά αντισώματα τα οποία συντελούν ή επάγουν ιστική βλάβη κατά του νευρικού συστήματος. Οι ανοσοσφαιρίνες έχουν την ιδιότητα να αναγνωρίζουν και να συνδέονται με αντιγόνα. Είναι ένας βασικός μηχανισμός του ανοσοποιητικού συστήματος και αναγνωρίζουν οποιοδήποτε ξένο αντιγόνο εισέλθει στον οργανισμό. Αποτελούνται από διαφορετικούς ισοτύπους με κυριότερο την ανοσοσφαιρίνη IgG. Το IgG χωρίζεται σε τέσσερις υποκατηγορίες με διαφορετικές λειτουργίες με πλέον πολυπληθέστερη την IgG1. Στην πρώτη φάση μιας παρανεοπλασματικής νευρολογικής νόσου παρατηρείται αρχικά φλεγμονή του νευρικού συστήματος. Για την αντιμετώπιση του νευρολογικού αυτού συνδρόμου απαιτείται παράλληλα ανοσοκαταστολή, θεραπεία του καρκίνου και σε επόμενο στάδιο ανοσοθεραπεία. Τα αυτοαντιγόνα των παρανεοπλασματικών νευρολογικών συνδρόμων χωρίζονται σε ενδοκυτταρικά (πυρηνικά και ενδοπλασματικά) και αντιγόνα συναπτικά/κυτταρικής επιφάνειας. Η κακοήθεια που σχετίζεται πιο συχνά με τα παρανεοπλασματικά σύνδρομα είναι ο μικροκυτταρικός όγκος του πνεύμονα. Τα πιο κοινά αντισώματα που εντοπίζονται είναι τα anti-Yo, -Hu και -Ri που συνδέονται με διαφορετικούς όγκους και νευρολογικά σύνδρομα. Η μοριακή συνοδός clusterin (CLU) είναι παρούσα σε όλο το σώμα και η υπερέκφραση της έχει αντιφλεγμονώδη χαρακτήρα. Η πρωτεΐνη αυτή εμφανίζεται αυξημένη στη γήρανση, σε κακοήθειες και νευροεκφυλιστικές νόσους. Η CLU αναστέλλει τη δράση του συμπληρώματος, ενός ανοσολογικού μηχανισμού που ρυθμίζεται και από τα αντισώματα. Ένας από τους σκοπούς της εργασίας είναι η ποιοτική διερεύνηση της σχετικής ποσότητας των υποκατηγοριών της ανοσοσφαιρίνης IgG (IgG 1, 2, 3, 4) σε ορούς ασθενών με νευρολογικά σύνδρομα που είναι θετικοί για παρανεοπλασματικά αντισώματα. Αυτό είναι σημαντικό για να προσδιοριστεί η πιθανώς διαφορετική παθογενετική δράση των διαφορετικών υποκατηγοριών των αντισωμάτων. Επιπρόσθετος στόχος της μελέτης είναι η διερεύνηση της διαφορετικής έκφρασης αντιγόνων που σχετίζονται με παρανεοπλασματικά σύνδρομα από ιστό εγκεφάλου μυών αγρίου τύπου και διαγονιδιακών υπερέκφρασης CLU. Τέλος η διερεύνηση περιλαμβάνει και την συσχέτιση της έκφρασης νευρολογικών αντιγόνων και πρόσδεσης των αντίστοιχων αντισωμάτων σε ένα κυτταρικό πολυσταδιακό μοντέλο καρκινογένεσης. Συμπερασματικά φαίνεται πως η υπερέκφραση της πρωτεΐνης CLU έχει επίδραση στην έκφραση αντιγόνων όπως προκύπτει από τα διαφορετικά πρότυπα πρόσδεσης ορών ασθενών με παρανεοπλασματικά σύνδρομα. Πιο συγκεκριμένα, τα αντισώματα anti-Yo και anti-Hu που μελετήθηκαν παρουσίασαν σημαντική αύξηση της πρόσδεσής τους στα εκχυλίσματα νευρικού ιστού των διαγονιδιακών ζώων. Επιπρόσθετα στο κυτταρικό μοντέλο της σταδιακής καρκινογένεσης εμφανίζεται διαφορική έκφραση αντιγόνων μετά από επώαση ορών ασθενών με παρουσία αντισωμάτων anti-Ri. Η αύξηση της πρόσδεσης του αντισώματος αυτού μπορεί να οδηγήσει σε ένα πλήρες μοντέλο διερεύνησης της διαδικασίας αυτό – ανοσοποίησης του συγκεκριμένου νευρολογικού συνδρόμου λόγω νεοπλασίας. Τέλος σημαντική παρατήρηση αποτελεί η συσχέτιση της επίδρασης κυρίως των αντισωμάτων IgG1 κατά την ενεργοποίηση του ανοσοποιητικού συστήματος και ακολούθως τα αντισώματα IgG3. Τα αντισώματα αυτά συνδέονται πιο συχνά με τις πρωτεΐνες – στόχους ενώ η σπανιότερη υποκατηγορία που συναντάται είναι το IgG4.","abstract_html":"Τα αυτοάνοσα νοσήματα προκύπτουν από δυσλειτουργίες του ανοσοποιητικού συστήματος με αποτέλεσμα μία επίθεση εναντίον του ίδιου του οργανισμού. Στη διαδικασία αυτή παρατηρείται η παρουσία αυτοαντισωμάτων έναντι αυτοαντιγόνων τα οποία συχνά αποτελούν το κύριο συστατικό της παθοφυσιολογίας. Μεγάλο ποσοστό των αυτοάνοσων διαταραχών έχουν ιδιοπαθή χαρακτήρα ενώ εντοπίζονται κοινοί μηχανισμοί έναρξης και μηχανισμοί πρόκλησης ιστικής βλάβης. Στα σημεία όπου βρίσκονται οι βλάβες εξελίσσονται χυμικές ανοσολογικές αποκρίσεις και παράγονται ανοσοσφαιρίνες Ig που στρέφονται κατά των ιστικών αυτοαντιγόνων. Τα ειδικά αντισώματα έναντι του νευρικού ιστού κατά συνέπεια υποδεικνύουν την ύπαρξη αυτοανοσίας και την παρουσία αντιγονικών επιτόπων σε κύτταρα του νευρικού συστήματος. Τα Παρανεοπλασματικά Νευρολογικά Σύνδρομα προκύπτουν από την αλληλεπίδραση του ανοσοποιητικού συστήματος με καρκινικούς όγκους και με το κεντρικό, περιφερικό ή αυτόνομο νευρικό σύστημα. Αντιγόνα που παράγονται από τους όγκους και προκαλούν ανοσολογική αντίδραση, ταυτίζονται με συστατικά του νευρικού συστήματος και χαρακτηρίζουν αυτά τα σύνδρομα. Ασθενείς με αναπτυσσόμενους όγκους παράγουν ογκονευρικά αντισώματα τα οποία συντελούν ή επάγουν ιστική βλάβη κατά του νευρικού συστήματος. Οι ανοσοσφαιρίνες έχουν την ιδιότητα να αναγνωρίζουν και να συνδέονται με αντιγόνα. Είναι ένας βασικός μηχανισμός του ανοσοποιητικού συστήματος και αναγνωρίζουν οποιοδήποτε ξένο αντιγόνο εισέλθει στον οργανισμό. Αποτελούνται από διαφορετικούς ισοτύπους με κυριότερο την ανοσοσφαιρίνη IgG. Το IgG χωρίζεται σε τέσσερις υποκατηγορίες με διαφορετικές λειτουργίες με πλέον πολυπληθέστερη την IgG1. Στην πρώτη φάση μιας παρανεοπλασματικής νευρολογικής νόσου παρατηρείται αρχικά φλεγμονή του νευρικού συστήματος. Για την αντιμετώπιση του νευρολογικού αυτού συνδρόμου απαιτείται παράλληλα ανοσοκαταστολή, θεραπεία του καρκίνου και σε επόμενο στάδιο ανοσοθεραπεία. Τα αυτοαντιγόνα των παρανεοπλασματικών νευρολογικών συνδρόμων χωρίζονται σε ενδοκυτταρικά (πυρηνικά και ενδοπλασματικά) και αντιγόνα συναπτικά/κυτταρικής επιφάνειας. Η κακοήθεια που σχετίζεται πιο συχνά με τα παρανεοπλασματικά σύνδρομα είναι ο μικροκυτταρικός όγκος του πνεύμονα. Τα πιο κοινά αντισώματα που εντοπίζονται είναι τα anti-Yo, -Hu και -Ri που συνδέονται με διαφορετικούς όγκους και νευρολογικά σύνδρομα. Η μοριακή συνοδός clusterin (CLU) είναι παρούσα σε όλο το σώμα και η υπερέκφραση της έχει αντιφλεγμονώδη χαρακτήρα. Η πρωτεΐνη αυτή εμφανίζεται αυξημένη στη γήρανση, σε κακοήθειες και νευροεκφυλιστικές νόσους. Η CLU αναστέλλει τη δράση του συμπληρώματος, ενός ανοσολογικού μηχανισμού που ρυθμίζεται και από τα αντισώματα. Ένας από τους σκοπούς της εργασίας είναι η ποιοτική διερεύνηση της σχετικής ποσότητας των υποκατηγοριών της ανοσοσφαιρίνης IgG (IgG 1, 2, 3, 4) σε ορούς ασθενών με νευρολογικά σύνδρομα που είναι θετικοί για παρανεοπλασματικά αντισώματα. Αυτό είναι σημαντικό για να προσδιοριστεί η πιθανώς διαφορετική παθογενετική δράση των διαφορετικών υποκατηγοριών των αντισωμάτων. Επιπρόσθετος στόχος της μελέτης είναι η διερεύνηση της διαφορετικής έκφρασης αντιγόνων που σχετίζονται με παρανεοπλασματικά σύνδρομα από ιστό εγκεφάλου μυών αγρίου τύπου και διαγονιδιακών υπερέκφρασης CLU. Τέλος η διερεύνηση περιλαμβάνει και την συσχέτιση της έκφρασης νευρολογικών αντιγόνων και πρόσδεσης των αντίστοιχων αντισωμάτων σε ένα κυτταρικό πολυσταδιακό μοντέλο καρκινογένεσης. Συμπερασματικά φαίνεται πως η υπερέκφραση της πρωτεΐνης CLU έχει επίδραση στην έκφραση αντιγόνων όπως προκύπτει από τα διαφορετικά πρότυπα πρόσδεσης ορών ασθενών με παρανεοπλασματικά σύνδρομα. Πιο συγκεκριμένα, τα αντισώματα anti-Yo και anti-Hu που μελετήθηκαν παρουσίασαν σημαντική αύξηση της πρόσδεσής τους στα εκχυλίσματα νευρικού ιστού των διαγονιδιακών ζώων. Επιπρόσθετα στο κυτταρικό μοντέλο της σταδιακής καρκινογένεσης εμφανίζεται διαφορική έκφραση αντιγόνων μετά από επώαση ορών ασθενών με παρουσία αντισωμάτων anti-Ri. Η αύξηση της πρόσδεσης του αντισώματος αυτού μπορεί να οδηγήσει σε ένα πλήρες μοντέλο διερεύνησης της διαδικασίας αυτό – ανοσοποίησης του συγκεκριμένου νευρολογικού συνδρόμου λόγω νεοπλασίας. Τέλος σημαντική παρατήρηση αποτελεί η συσχέτιση της επίδρασης κυρίως των αντισωμάτων IgG1 κατά την ενεργοποίηση του ανοσοποιητικού συστήματος και ακολούθως τα αντισώματα IgG3. Τα αντισώματα αυτά συνδέονται πιο συχνά με τις πρωτεΐνες – στόχους ενώ η σπανιότερη υποκατηγορία που συναντάται είναι το IgG4.","abstract_has_math":false,"creators":["Παλαιολόγου Βασιλική","Palaiologou Vasiliki"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2023,"date_issued":"2023","date_published":"2023","updated_at":"2026-11-19T06:26:58Z","subjects":["Θετικές Επιστήμες","Science"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3364514"],"render_values":[{"text":"uoadl:3364514","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3364514","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3364514","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A3364514","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Παλαιολόγου Βασιλική","Palaiologou Vasiliki"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2023"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Θετικές Επιστήμες","Science"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3364514","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3364514"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Τα αυτοάνοσα νοσήματα προκύπτουν από δυσλειτουργίες του ανοσοποιητικού συστήματος με αποτέλεσμα μία επίθεση εναντίον του ίδιου του οργανισμού. Στη διαδικασία αυτή παρατηρείται η παρουσία αυτοαντισωμάτων έναντι αυτοαντιγόνων τα οποία συχνά αποτελούν το κύριο συστατικό της παθοφυσιολογίας. Μεγάλο ποσοστό των αυτοάνοσων διαταραχών έχουν ιδιοπαθή χαρακτήρα ενώ εντοπίζονται κοινοί μηχανισμοί έναρξης και μηχανισμοί πρόκλησης ιστικής βλάβης. Στα σημεία όπου βρίσκονται οι βλάβες εξελίσσονται χυμικές ανοσολογικές αποκρίσεις και παράγονται ανοσοσφαιρίνες Ig που στρέφονται κατά των ιστικών αυτοαντιγόνων. Τα ειδικά αντισώματα έναντι του νευρικού ιστού κατά συνέπεια υποδεικνύουν την ύπαρξη αυτοανοσίας και την παρουσία αντιγονικών επιτόπων σε κύτταρα του νευρικού συστήματος. Τα Παρανεοπλασματικά Νευρολογικά Σύνδρομα προκύπτουν από την αλληλεπίδραση του ανοσοποιητικού συστήματος με καρκινικούς όγκους και με το κεντρικό, περιφερικό ή αυτόνομο νευρικό σύστημα. Αντιγόνα που παράγονται από τους όγκους και προκαλούν ανοσολογική αντίδραση, ταυτίζονται με συστατικά του νευρικού συστήματος και χαρακτηρίζουν αυτά τα σύνδρομα. Ασθενείς με αναπτυσσόμενους όγκους παράγουν ογκονευρικά αντισώματα τα οποία συντελούν ή επάγουν ιστική βλάβη κατά του νευρικού συστήματος. Οι ανοσοσφαιρίνες έχουν την ιδιότητα να αναγνωρίζουν και να συνδέονται με αντιγόνα. Είναι ένας βασικός μηχανισμός του ανοσοποιητικού συστήματος και αναγνωρίζουν οποιοδήποτε ξένο αντιγόνο εισέλθει στον οργανισμό. Αποτελούνται από διαφορετικούς ισοτύπους με κυριότερο την ανοσοσφαιρίνη IgG. Το IgG χωρίζεται σε τέσσερις υποκατηγορίες με διαφορετικές λειτουργίες με πλέον πολυπληθέστερη την IgG1. Στην πρώτη φάση μιας παρανεοπλασματικής νευρολογικής νόσου παρατηρείται αρχικά φλεγμονή του νευρικού συστήματος. Για την αντιμετώπιση του νευρολογικού αυτού συνδρόμου απαιτείται παράλληλα ανοσοκαταστολή, θεραπεία του καρκίνου και σε επόμενο στάδιο ανοσοθεραπεία. Τα αυτοαντιγόνα των παρανεοπλασματικών νευρολογικών συνδρόμων χωρίζονται σε ενδοκυτταρικά (πυρηνικά και ενδοπλασματικά) και αντιγόνα συναπτικά/κυτταρικής επιφάνειας. Η κακοήθεια που σχετίζεται πιο συχνά με τα παρανεοπλασματικά σύνδρομα είναι ο μικροκυτταρικός όγκος του πνεύμονα. Τα πιο κοινά αντισώματα που εντοπίζονται είναι τα anti-Yo, -Hu και -Ri που συνδέονται με διαφορετικούς όγκους και νευρολογικά σύνδρομα. Η μοριακή συνοδός clusterin (CLU) είναι παρούσα σε όλο το σώμα και η υπερέκφραση της έχει αντιφλεγμονώδη χαρακτήρα. Η πρωτεΐνη αυτή εμφανίζεται αυξημένη στη γήρανση, σε κακοήθειες και νευροεκφυλιστικές νόσους. Η CLU αναστέλλει τη δράση του συμπληρώματος, ενός ανοσολογικού μηχανισμού που ρυθμίζεται και από τα αντισώματα. Ένας από τους σκοπούς της εργασίας είναι η ποιοτική διερεύνηση της σχετικής ποσότητας των υποκατηγοριών της ανοσοσφαιρίνης IgG (IgG 1, 2, 3, 4) σε ορούς ασθενών με νευρολογικά σύνδρομα που είναι θετικοί για παρανεοπλασματικά αντισώματα. Αυτό είναι σημαντικό για να προσδιοριστεί η πιθανώς διαφορετική παθογενετική δράση των διαφορετικών υποκατηγοριών των αντισωμάτων. Επιπρόσθετος στόχος της μελέτης είναι η διερεύνηση της διαφορετικής έκφρασης αντιγόνων που σχετίζονται με παρανεοπλασματικά σύνδρομα από ιστό εγκεφάλου μυών αγρίου τύπου και διαγονιδιακών υπερέκφρασης CLU. Τέλος η διερεύνηση περιλαμβάνει και την συσχέτιση της έκφρασης νευρολογικών αντιγόνων και πρόσδεσης των αντίστοιχων αντισωμάτων σε ένα κυτταρικό πολυσταδιακό μοντέλο καρκινογένεσης. Συμπερασματικά φαίνεται πως η υπερέκφραση της πρωτεΐνης CLU έχει επίδραση στην έκφραση αντιγόνων όπως προκύπτει από τα διαφορετικά πρότυπα πρόσδεσης ορών ασθενών με παρανεοπλασματικά σύνδρομα. Πιο συγκεκριμένα, τα αντισώματα anti-Yo και anti-Hu που μελετήθηκαν παρουσίασαν σημαντική αύξηση της πρόσδεσής τους στα εκχυλίσματα νευρικού ιστού των διαγονιδιακών ζώων. Επιπρόσθετα στο κυτταρικό μοντέλο της σταδιακής καρκινογένεσης εμφανίζεται διαφορική έκφραση αντιγόνων μετά από επώαση ορών ασθενών με παρουσία αντισωμάτων anti-Ri. Η αύξηση της πρόσδεσης του αντισώματος αυτού μπορεί να οδηγήσει σε ένα πλήρες μοντέλο διερεύνησης της διαδικασίας αυτό – ανοσοποίησης του συγκεκριμένου νευρολογικού συνδρόμου λόγω νεοπλασίας. Τέλος σημαντική παρατήρηση αποτελεί η συσχέτιση της επίδρασης κυρίως των αντισωμάτων IgG1 κατά την ενεργοποίηση του ανοσοποιητικού συστήματος και ακολούθως τα αντισώματα IgG3. Τα αντισώματα αυτά συνδέονται πιο συχνά με τις πρωτεΐνες – στόχους ενώ η σπανιότερη υποκατηγορία που συναντάται είναι το IgG4.","Autoimmune diseases result from immune system dysfunctions resulting in an attack on the body itself. In this process there is the presence of autoantibodies to autoantigens which are often the main component of the pathophysiology. A large proportion of autoimmune disorders are idiopathic in nature and common mechanisms of initiation and mechanisms of tissue damage are identified. Humoral immune responses evolve at sites of damage and Ig immunoglobulins are produced that are directed against tissue autoantigens. Specific antibodies against neural tissue thus indicate the existence of autoimmunity and the presence of antigenic epitopes in cells of the nervous system. Paraneoplastic Neurological Syndromes result from the interaction of the immune system with both cancerous tumors and the central, peripheral or autonomic nervous system. Antigens produced by tumors that trigger an immune response are identified with components of the nervous system and characterize these syndromes. Patients with growing tumors produce tumor antibodies which contribute to or induce tissue damage to the nervous system. Immunoglobulins can recognize and bind to antigens. They are a key mechanism of the immune system and recognize any foreign antigen that enters the body. They are composed of different isotypes, the main one being the immunoglobulin IgG. IgG is divided into four subclasses with different functions, the most numerous being the IgG1 subclass. In the first phase of a paraneoplastic neurological disease there is initially inflammation of the nervous system. The treatment of this neurological syndrome requires in parallel immunosuppression, treatment of the cancer and, in a subsequent stage, immunotherapy. The autoantigens of paraneoplastic neurological syndromes are divided into intracellular (nuclear and endoplasmic) and synaptic/cell surface antigens. The malignancy most associated with paraneoplastic syndromes is small cell lung tumor. The most common antibodies detected are anti-Yo, -Hu and -Ri associated with different tumors and neurological syndromes. The molecular chaperone clusterin (CLU) is present throughout the body and its overexpression is anti-inflammatory in nature. This protein appears increased in aging, malignancies, and neurodegenerative diseases. CLU inhibits the action of complement, an immune mechanism that is also regulated by antibodies. One of the aims of this work is to qualitatively investigate the relative amount of immunoglobulin IgG subtypes (IgG 1, 2, 3, 4) in sera of patients with neurological syndromes positive for paraneoplastic antibodies. This is important to determine the potentially different pathogenetic effect of the different antibody subtypes. An additional aim of this study is to investigate the differential expression of antigens associated with paraneoplastic syndromes from wild-type and transgenic CLU overexpressing brain tissue. Finally, the investigation includes the correlation of neurological antigen expression and binding of the corresponding antibodies in a cellular multistage model of carcinogenesis. In conclusion, it appears that CLU protein overexpression influences antigen expression as revealed by different serum binding patterns of patients with paraneoplastic syndromes. In particular, the anti-Yo and anti-Hu antibodies studied showed a significant increase in their binding to the neural tissue extracts of transgenic animals. In addition, in the cellular model of progressive carcinogenesis, differential antigen expression appears after incubation of patient sera in the presence of anti-Ri antibodies. Increased binding of this antibody may lead to a complete model to investigate the process of self-immunization of this neurological syndrome due to neoplasia. Finally, an important observation is the correlation of the effect of mainly IgG1 antibodies during immune activation followed by IgG3 antibodies. These antibodies are most frequently associated with target proteins while the rarest subtype found is IgG4."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Μελέτη έκφρασης αυτοαντιγόνων σε ζωικούς ιστούς και κύτταρα και ανάλυση συσχετίσεων με νευρολογικά νοσήματα"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Παλαιολόγου Βασιλική","Palaiologou Vasiliki"],"dc:date":["2023"],"dc:description":["Τα αυτοάνοσα νοσήματα προκύπτουν από δυσλειτουργίες του ανοσοποιητικού συστήματος με αποτέλεσμα μία επίθεση εναντίον του ίδιου του οργανισμού. Στη διαδικασία αυτή παρατηρείται η παρουσία αυτοαντισωμάτων έναντι αυτοαντιγόνων τα οποία συχνά αποτελούν το κύριο συστατικό της παθοφυσιολογίας. Μεγάλο ποσοστό των αυτοάνοσων διαταραχών έχουν ιδιοπαθή χαρακτήρα ενώ εντοπίζονται κοινοί μηχανισμοί έναρξης και μηχανισμοί πρόκλησης ιστικής βλάβης. Στα σημεία όπου βρίσκονται οι βλάβες εξελίσσονται χυμικές ανοσολογικές αποκρίσεις και παράγονται ανοσοσφαιρίνες Ig που στρέφονται κατά των ιστικών αυτοαντιγόνων. Τα ειδικά αντισώματα έναντι του νευρικού ιστού κατά συνέπεια υποδεικνύουν την ύπαρξη αυτοανοσίας και την παρουσία αντιγονικών επιτόπων σε κύτταρα του νευρικού συστήματος. Τα Παρανεοπλασματικά Νευρολογικά Σύνδρομα προκύπτουν από την αλληλεπίδραση του ανοσοποιητικού συστήματος με καρκινικούς όγκους και με το κεντρικό, περιφερικό ή αυτόνομο νευρικό σύστημα. Αντιγόνα που παράγονται από τους όγκους και προκαλούν ανοσολογική αντίδραση, ταυτίζονται με συστατικά του νευρικού συστήματος και χαρακτηρίζουν αυτά τα σύνδρομα. Ασθενείς με αναπτυσσόμενους όγκους παράγουν ογκονευρικά αντισώματα τα οποία συντελούν ή επάγουν ιστική βλάβη κατά του νευρικού συστήματος. Οι ανοσοσφαιρίνες έχουν την ιδιότητα να αναγνωρίζουν και να συνδέονται με αντιγόνα. Είναι ένας βασικός μηχανισμός του ανοσοποιητικού συστήματος και αναγνωρίζουν οποιοδήποτε ξένο αντιγόνο εισέλθει στον οργανισμό. Αποτελούνται από διαφορετικούς ισοτύπους με κυριότερο την ανοσοσφαιρίνη IgG. Το IgG χωρίζεται σε τέσσερις υποκατηγορίες με διαφορετικές λειτουργίες με πλέον πολυπληθέστερη την IgG1. Στην πρώτη φάση μιας παρανεοπλασματικής νευρολογικής νόσου παρατηρείται αρχικά φλεγμονή του νευρικού συστήματος. Για την αντιμετώπιση του νευρολογικού αυτού συνδρόμου απαιτείται παράλληλα ανοσοκαταστολή, θεραπεία του καρκίνου και σε επόμενο στάδιο ανοσοθεραπεία. Τα αυτοαντιγόνα των παρανεοπλασματικών νευρολογικών συνδρόμων χωρίζονται σε ενδοκυτταρικά (πυρηνικά και ενδοπλασματικά) και αντιγόνα συναπτικά/κυτταρικής επιφάνειας. Η κακοήθεια που σχετίζεται πιο συχνά με τα παρανεοπλασματικά σύνδρομα είναι ο μικροκυτταρικός όγκος του πνεύμονα. Τα πιο κοινά αντισώματα που εντοπίζονται είναι τα anti-Yo, -Hu και -Ri που συνδέονται με διαφορετικούς όγκους και νευρολογικά σύνδρομα. Η μοριακή συνοδός clusterin (CLU) είναι παρούσα σε όλο το σώμα και η υπερέκφραση της έχει αντιφλεγμονώδη χαρακτήρα. Η πρωτεΐνη αυτή εμφανίζεται αυξημένη στη γήρανση, σε κακοήθειες και νευροεκφυλιστικές νόσους. Η CLU αναστέλλει τη δράση του συμπληρώματος, ενός ανοσολογικού μηχανισμού που ρυθμίζεται και από τα αντισώματα. Ένας από τους σκοπούς της εργασίας είναι η ποιοτική διερεύνηση της σχετικής ποσότητας των υποκατηγοριών της ανοσοσφαιρίνης IgG (IgG 1, 2, 3, 4) σε ορούς ασθενών με νευρολογικά σύνδρομα που είναι θετικοί για παρανεοπλασματικά αντισώματα. Αυτό είναι σημαντικό για να προσδιοριστεί η πιθανώς διαφορετική παθογενετική δράση των διαφορετικών υποκατηγοριών των αντισωμάτων. Επιπρόσθετος στόχος της μελέτης είναι η διερεύνηση της διαφορετικής έκφρασης αντιγόνων που σχετίζονται με παρανεοπλασματικά σύνδρομα από ιστό εγκεφάλου μυών αγρίου τύπου και διαγονιδιακών υπερέκφρασης CLU. Τέλος η διερεύνηση περιλαμβάνει και την συσχέτιση της έκφρασης νευρολογικών αντιγόνων και πρόσδεσης των αντίστοιχων αντισωμάτων σε ένα κυτταρικό πολυσταδιακό μοντέλο καρκινογένεσης. Συμπερασματικά φαίνεται πως η υπερέκφραση της πρωτεΐνης CLU έχει επίδραση στην έκφραση αντιγόνων όπως προκύπτει από τα διαφορετικά πρότυπα πρόσδεσης ορών ασθενών με παρανεοπλασματικά σύνδρομα. Πιο συγκεκριμένα, τα αντισώματα anti-Yo και anti-Hu που μελετήθηκαν παρουσίασαν σημαντική αύξηση της πρόσδεσής τους στα εκχυλίσματα νευρικού ιστού των διαγονιδιακών ζώων. Επιπρόσθετα στο κυτταρικό μοντέλο της σταδιακής καρκινογένεσης εμφανίζεται διαφορική έκφραση αντιγόνων μετά από επώαση ορών ασθενών με παρουσία αντισωμάτων anti-Ri. Η αύξηση της πρόσδεσης του αντισώματος αυτού μπορεί να οδηγήσει σε ένα πλήρες μοντέλο διερεύνησης της διαδικασίας αυτό – ανοσοποίησης του συγκεκριμένου νευρολογικού συνδρόμου λόγω νεοπλασίας. Τέλος σημαντική παρατήρηση αποτελεί η συσχέτιση της επίδρασης κυρίως των αντισωμάτων IgG1 κατά την ενεργοποίηση του ανοσοποιητικού συστήματος και ακολούθως τα αντισώματα IgG3. Τα αντισώματα αυτά συνδέονται πιο συχνά με τις πρωτεΐνες – στόχους ενώ η σπανιότερη υποκατηγορία που συναντάται είναι το IgG4.","Autoimmune diseases result from immune system dysfunctions resulting in an attack on the body itself. In this process there is the presence of autoantibodies to autoantigens which are often the main component of the pathophysiology. A large proportion of autoimmune disorders are idiopathic in nature and common mechanisms of initiation and mechanisms of tissue damage are identified. Humoral immune responses evolve at sites of damage and Ig immunoglobulins are produced that are directed against tissue autoantigens. Specific antibodies against neural tissue thus indicate the existence of autoimmunity and the presence of antigenic epitopes in cells of the nervous system. Paraneoplastic Neurological Syndromes result from the interaction of the immune system with both cancerous tumors and the central, peripheral or autonomic nervous system. Antigens produced by tumors that trigger an immune response are identified with components of the nervous system and characterize these syndromes. Patients with growing tumors produce tumor antibodies which contribute to or induce tissue damage to the nervous system. Immunoglobulins can recognize and bind to antigens. They are a key mechanism of the immune system and recognize any foreign antigen that enters the body. They are composed of different isotypes, the main one being the immunoglobulin IgG. IgG is divided into four subclasses with different functions, the most numerous being the IgG1 subclass. In the first phase of a paraneoplastic neurological disease there is initially inflammation of the nervous system. The treatment of this neurological syndrome requires in parallel immunosuppression, treatment of the cancer and, in a subsequent stage, immunotherapy. The autoantigens of paraneoplastic neurological syndromes are divided into intracellular (nuclear and endoplasmic) and synaptic/cell surface antigens. The malignancy most associated with paraneoplastic syndromes is small cell lung tumor. The most common antibodies detected are anti-Yo, -Hu and -Ri associated with different tumors and neurological syndromes. The molecular chaperone clusterin (CLU) is present throughout the body and its overexpression is anti-inflammatory in nature. This protein appears increased in aging, malignancies, and neurodegenerative diseases. CLU inhibits the action of complement, an immune mechanism that is also regulated by antibodies. One of the aims of this work is to qualitatively investigate the relative amount of immunoglobulin IgG subtypes (IgG 1, 2, 3, 4) in sera of patients with neurological syndromes positive for paraneoplastic antibodies. This is important to determine the potentially different pathogenetic effect of the different antibody subtypes. An additional aim of this study is to investigate the differential expression of antigens associated with paraneoplastic syndromes from wild-type and transgenic CLU overexpressing brain tissue. Finally, the investigation includes the correlation of neurological antigen expression and binding of the corresponding antibodies in a cellular multistage model of carcinogenesis. In conclusion, it appears that CLU protein overexpression influences antigen expression as revealed by different serum binding patterns of patients with paraneoplastic syndromes. In particular, the anti-Yo and anti-Hu antibodies studied showed a significant increase in their binding to the neural tissue extracts of transgenic animals. In addition, in the cellular model of progressive carcinogenesis, differential antigen expression appears after incubation of patient sera in the presence of anti-Ri antibodies. Increased binding of this antibody may lead to a complete model to investigate the process of self-immunization of this neurological syndrome due to neoplasia. Finally, an important observation is the correlation of the effect of mainly IgG1 antibodies during immune activation followed by IgG3 antibodies. These antibodies are most frequently associated with target proteins while the rarest subtype found is IgG4."],"dc:identifier":["uoadl:3364514","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3364514"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Θετικές Επιστήμες","Science"],"dc:title":["Μελέτη έκφρασης αυτοαντιγόνων σε ζωικούς ιστούς και κύτταρα και ανάλυση συσχετίσεων με νευρολογικά νοσήματα"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T06:26:58Z"}