{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:3369782"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:3369782","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Αναδρομική μελέτη επιπολασμού της Διαβητικής Νεφρικής Νόσου, των επιμέρους χαρακτηριστικών και της ρύθμισης των παραγόντων κινδύνου σε ασθενείς με Διαβήτη τύπου 2 που εξετάστηκαν στο Διαβητολογικό Κέντρο της Α΄ ΠΠΚ του ΓΝΑ ‘ΛΑΪΚΟ’ την περίοδο 01/11/2022-31/01/2023","abstract":"ΣΚΟΠΟΣ: Ο υπολογισμός του επιπολασμού της διαβητικής νεφροπάθειας σε ασθενείς με ΣΔ2 που εξετάστηκαν στο Διαβητολογικό Κέντρο του ΓΝΑ Λαϊκό σε ένα τρίμηνο. Επιπλέον, συγκρίθηκαν τα επιμέρους χαρακτηριστικά, η ρύθμιση των παραγόντων κινδύνου (λιπιδαιμικό προφίλ, αρτηριακή πίεση, γλυκαιμική ρύθμιση) και η εμφάνιση επιπλοκών στις 2 υποομάδες– ασθενείς με ΣΔ2 και ΔΝΝ και ασθενείς με ΣΔ2 χωρίς ΔΝΝ. ΑΣΘΕΝΕΙΣ-ΜΕΘΟΔΟΙ: Οι ασθενείς ήταν ενήλικοι με ΣΔ2 που υπέγραψαν σύμφωνο συγκατάθεσης και εξετάστηκαν τη χρονική περίοδο αναφοράς στο Διαβητολογικό Κέντρο του ΓΝΑ Λαϊκό. Τα δεδομένα συγκεντρώθηκαν με καταγραφή των στοιχείων από τους ιατρικούς φακέλους των ασθενών. Πρόκειται για περιγραφική αναδρομική μελέτη ενός κέντρου. Η ΔΝΝ ορίστηκε σύμφωνα με τις οδηγίες της KDIGO 2022 (ACR ≥30 mg/g ή/και eGFR <60 mL/min/1.73m2). ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ: Καταγράφηκαν δεδομένα από 271 διαδοχικούς ασθενείς, μέσης ηλικίας 66,4 ετών, εκ των οποίων το 66,1% ήταν άντρες και 64,2% είχαν θετικό οικογενειακό ιστορικό ΣΔ. Η μέση διάρκεια νόσησης από ΣΔ ήταν τα 14,8 έτη και το μέσο BMI 30,2 kg/m2. Οι περισσότεροι ήταν μη καπνιστές (39,9%), με τους ενεργούς καπνιστές να περιορίζονται στο 22,1% του συνόλου, ενώ ποσοστό 38,0% ήταν πρώην καπνιστές. ΔΜΣ >25 kg/m2 είχε το 81,1% των ασθενών, ενώ ποσοστό 44,6% ήταν παχύσαρκοι. Ο επιπολασμός της ΔΝΝ υπολογίστηκε στο 27,3% (n=74). Oι δύο ομάδες παρουσίαζαν ομοιογένεια ως προς το BMI,το φύλο και το οικογενειακό ιστορικό ΣΔ, διέφεραν ωστόσο ως προς την καπνιστική συνήθεια, την ηλικία και τη διάρκεια νόσησης από ΣΔ. Και στις 2 ομάδες υπερτερούσε το ανδρικό φύλο (77,0% στην ομάδα της ΔΝΝ έναντι 62,0% στην ομάδα χωρίς ΔΝΝ, p=0.019). Οι ασθενείς με ΔΝΝ ήταν σε μικρότερο ποσοστό ενεργοί καπνιστές (16,3% έναντι 24,4%,p=0.074), ήταν κατά μέσο όρο 5,76 έτη μεγαλύτεροι (p<0.001) και νοσούσαν από ΣΔ 5,36 έτη περισσότερα από τους ασθενείς χωρίς ΔΝΝ (p<0.001). Οι 2 ομάδες είχαν παρόμοιο επιπολασμό παχυσαρκίας (44,6% έναντι 44,7%, p=0.99). Οι ασθενείς με ΔΝΝ βρίσκονταν κυρίως σε φαρμακευτική αγωγή με μετφορμίνη (71,6%), SGLT2 αναστολείς (63,5%), GLP-1 αγωνιστές (44,6%), ενώ οι ασθενείς χωρίς ΔΝΝ λάμβαναν μετφορμίνη (92,4%), SGLT2 αναστολείς (45,7%) και GLP-1 αγωνιστές (46,2%). Η χορήγηση SGLT2 αναστολέων ήταν συχνότερη στην ομάδα με ΔΝΝ (63,5% έναντι 45,7%, p=0.009), ενώ οι 2 ομάδες παρουσίαζαν παρόμοια ποσοστά χορήγησης GLP-1 αγωνιστών (44,6% με ΔΝΝ έναντι 46,2% χωρίς ΔΝΝ , p=0.814). Γλυκαιμική ρύθμιση με επίτευξη στόχου HbA1c < 7,0% διαπιστώθηκε στην ομάδα χωρίς ΔΝ σε ποσοστό 65,5%, έναντι 55,4% στην ομάδα με ΔΝ (p=0.09). Ο επιπολασμός της υπέρτασης ήταν υψηλότερος στην ομάδα με ΔΝΝ (86,5% έναντι 67,5%, p=0.002). Επίτευξη του στόχου ΑΠ σημειώθηκε στο 50,0% της ομάδας με ΔΝΝ και στο 41,6% χωρίς ΔΝΝ (p=0.22). Παρατηρήθηκε χαμηλό ποσοστό χορήγησης αΜΕΑ και στις 2 ομάδες (13,5% έναντι 16,8%, p=0.51) και συχνότερη χορήγηση ΑΥΑ-ΙΙ στην ομάδα με ΔΝΝ (51,4% έναντι 38,0% p=0.05). Στεφανιαία νόσο είχε το 31% των ασθενών με ΔΝΝ συγκριτικά με το 22,8% στους ασθενείς χωρίς ΔΝΝ (p=0.16). Τα αγγειακά εγκεφαλικά επεισόδια ήταν συχνότερα στην ομάδα χωρίς ΔΝΝ (50,8% έναντι 8,1%, p=0.34). Στην ομάδα με ΔΝΝ το 31,1% πέτυχε το στόχο LDL-C <55 mg/dL και στην ομάδα χωρίς ΔΝΝ -πολύ υψηλού καρδιαγγειακού κινδύνου, το 22,3% (p=0.11). Συχνότερη επιπλοκή στην ομάδα με ΔΝΝ ήταν η νευροπάθεια (54.5% έναντι 21.8%, p<0.001). Αντίστοιχη διαφορά παρατηρήθηκε στον επιπολασμό της αμφιβληστροειδοπάθειας (52.5% έναντι 15.7%, p<0.001) και στον επιπολασμό της περιφερικής αγγειακής νόσου (31.0% έναντι 13.2%, p=0.001). Η εμφάνιση διαβητικής νεφροπάθειας συσχετίστηκε στατιστικά σημαντικά με την αυξημένη ηλικία, το άρρεν φύλο, τη διάρκεια ΣΔ και την συνύπαρξη αμφιβληστροειδοπάθειας, νευροπάθειας και περιφερικής αγγειακής νόσου. ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ: Η ΔΝΝ στο δείγμα μας αφορά το 1/4 του συνόλου των ασθενών. Το ποσοστό είναι μικρότερο συγκριτικά με τον επιπολασμό στη μελέτη της ΕΔΕ, ωστόσο υπάρχει περιορισμός λόγω του τύπου της μελέτης και του μικρού δείγματος ασθενών. Η διάρκεια του ΣΔ, η αυξημένη ηλικία και το ανδρικό φύλο συσχετίζονται σημαντικά με την παρουσία ΔΝΝ. Απαιτείται χορήγηση SGLT2 και αΜΕΑ/ΑΥΑ-ΙΙ σε όλους τους ασθενείς με ΔΝΝ και ενίσχυση της υπολιπιδαιμικής αγωγής.","abstract_html":"ΣΚΟΠΟΣ: Ο υπολογισμός του επιπολασμού της διαβητικής νεφροπάθειας σε ασθενείς με ΣΔ2 που εξετάστηκαν στο Διαβητολογικό Κέντρο του ΓΝΑ Λαϊκό σε ένα τρίμηνο. Επιπλέον, συγκρίθηκαν τα επιμέρους χαρακτηριστικά, η ρύθμιση των παραγόντων κινδύνου (λιπιδαιμικό προφίλ, αρτηριακή πίεση, γλυκαιμική ρύθμιση) και η εμφάνιση επιπλοκών στις 2 υποομάδες– ασθενείς με ΣΔ2 και ΔΝΝ και ασθενείς με ΣΔ2 χωρίς ΔΝΝ. ΑΣΘΕΝΕΙΣ-ΜΕΘΟΔΟΙ: Οι ασθενείς ήταν ενήλικοι με ΣΔ2 που υπέγραψαν σύμφωνο συγκατάθεσης και εξετάστηκαν τη χρονική περίοδο αναφοράς στο Διαβητολογικό Κέντρο του ΓΝΑ Λαϊκό. Τα δεδομένα συγκεντρώθηκαν με καταγραφή των στοιχείων από τους ιατρικούς φακέλους των ασθενών. Πρόκειται για περιγραφική αναδρομική μελέτη ενός κέντρου. Η ΔΝΝ ορίστηκε σύμφωνα με τις οδηγίες της KDIGO 2022 (ACR ≥30 mg/g ή/και eGFR &lt;60 mL/min/1.73m2). ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ: Καταγράφηκαν δεδομένα από 271 διαδοχικούς ασθενείς, μέσης ηλικίας 66,4 ετών, εκ των οποίων το 66,1% ήταν άντρες και 64,2% είχαν θετικό οικογενειακό ιστορικό ΣΔ. Η μέση διάρκεια νόσησης από ΣΔ ήταν τα 14,8 έτη και το μέσο BMI 30,2 kg/m2. Οι περισσότεροι ήταν μη καπνιστές (39,9%), με τους ενεργούς καπνιστές να περιορίζονται στο 22,1% του συνόλου, ενώ ποσοστό 38,0% ήταν πρώην καπνιστές. ΔΜΣ &gt;25 kg/m2 είχε το 81,1% των ασθενών, ενώ ποσοστό 44,6% ήταν παχύσαρκοι. Ο επιπολασμός της ΔΝΝ υπολογίστηκε στο 27,3% (n=74). Oι δύο ομάδες παρουσίαζαν ομοιογένεια ως προς το BMI,το φύλο και το οικογενειακό ιστορικό ΣΔ, διέφεραν ωστόσο ως προς την καπνιστική συνήθεια, την ηλικία και τη διάρκεια νόσησης από ΣΔ. Και στις 2 ομάδες υπερτερούσε το ανδρικό φύλο (77,0% στην ομάδα της ΔΝΝ έναντι 62,0% στην ομάδα χωρίς ΔΝΝ, p=0.019). Οι ασθενείς με ΔΝΝ ήταν σε μικρότερο ποσοστό ενεργοί καπνιστές (16,3% έναντι 24,4%,p=0.074), ήταν κατά μέσο όρο 5,76 έτη μεγαλύτεροι (p&lt;0.001) και νοσούσαν από ΣΔ 5,36 έτη περισσότερα από τους ασθενείς χωρίς ΔΝΝ (p&lt;0.001). Οι 2 ομάδες είχαν παρόμοιο επιπολασμό παχυσαρκίας (44,6% έναντι 44,7%, p=0.99). Οι ασθενείς με ΔΝΝ βρίσκονταν κυρίως σε φαρμακευτική αγωγή με μετφορμίνη (71,6%), SGLT2 αναστολείς (63,5%), GLP-1 αγωνιστές (44,6%), ενώ οι ασθενείς χωρίς ΔΝΝ λάμβαναν μετφορμίνη (92,4%), SGLT2 αναστολείς (45,7%) και GLP-1 αγωνιστές (46,2%). Η χορήγηση SGLT2 αναστολέων ήταν συχνότερη στην ομάδα με ΔΝΝ (63,5% έναντι 45,7%, p=0.009), ενώ οι 2 ομάδες παρουσίαζαν παρόμοια ποσοστά χορήγησης GLP-1 αγωνιστών (44,6% με ΔΝΝ έναντι 46,2% χωρίς ΔΝΝ , p=0.814). Γλυκαιμική ρύθμιση με επίτευξη στόχου HbA1c &lt; 7,0% διαπιστώθηκε στην ομάδα χωρίς ΔΝ σε ποσοστό 65,5%, έναντι 55,4% στην ομάδα με ΔΝ (p=0.09). Ο επιπολασμός της υπέρτασης ήταν υψηλότερος στην ομάδα με ΔΝΝ (86,5% έναντι 67,5%, p=0.002). Επίτευξη του στόχου ΑΠ σημειώθηκε στο 50,0% της ομάδας με ΔΝΝ και στο 41,6% χωρίς ΔΝΝ (p=0.22). Παρατηρήθηκε χαμηλό ποσοστό χορήγησης αΜΕΑ και στις 2 ομάδες (13,5% έναντι 16,8%, p=0.51) και συχνότερη χορήγηση ΑΥΑ-ΙΙ στην ομάδα με ΔΝΝ (51,4% έναντι 38,0% p=0.05). Στεφανιαία νόσο είχε το 31% των ασθενών με ΔΝΝ συγκριτικά με το 22,8% στους ασθενείς χωρίς ΔΝΝ (p=0.16). Τα αγγειακά εγκεφαλικά επεισόδια ήταν συχνότερα στην ομάδα χωρίς ΔΝΝ (50,8% έναντι 8,1%, p=0.34). Στην ομάδα με ΔΝΝ το 31,1% πέτυχε το στόχο LDL-C &lt;55 mg/dL και στην ομάδα χωρίς ΔΝΝ -πολύ υψηλού καρδιαγγειακού κινδύνου, το 22,3% (p=0.11). Συχνότερη επιπλοκή στην ομάδα με ΔΝΝ ήταν η νευροπάθεια (54.5% έναντι 21.8%, p&lt;0.001). Αντίστοιχη διαφορά παρατηρήθηκε στον επιπολασμό της αμφιβληστροειδοπάθειας (52.5% έναντι 15.7%, p&lt;0.001) και στον επιπολασμό της περιφερικής αγγειακής νόσου (31.0% έναντι 13.2%, p=0.001). Η εμφάνιση διαβητικής νεφροπάθειας συσχετίστηκε στατιστικά σημαντικά με την αυξημένη ηλικία, το άρρεν φύλο, τη διάρκεια ΣΔ και την συνύπαρξη αμφιβληστροειδοπάθειας, νευροπάθειας και περιφερικής αγγειακής νόσου. ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ: Η ΔΝΝ στο δείγμα μας αφορά το 1/4 του συνόλου των ασθενών. Το ποσοστό είναι μικρότερο συγκριτικά με τον επιπολασμό στη μελέτη της ΕΔΕ, ωστόσο υπάρχει περιορισμός λόγω του τύπου της μελέτης και του μικρού δείγματος ασθενών. Η διάρκεια του ΣΔ, η αυξημένη ηλικία και το ανδρικό φύλο συσχετίζονται σημαντικά με την παρουσία ΔΝΝ. Απαιτείται χορήγηση SGLT2 και αΜΕΑ/ΑΥΑ-ΙΙ σε όλους τους ασθενείς με ΔΝΝ και ενίσχυση της υπολιπιδαιμικής αγωγής.","abstract_has_math":false,"creators":["Γουρνά Παγώνα","Gourna Pagona"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2023,"date_issued":"2023","date_published":"2023","updated_at":"2026-11-19T06:27:03Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3369782"],"render_values":[{"text":"uoadl:3369782","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3369782","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3369782","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A3369782","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Γουρνά Παγώνα","Gourna Pagona"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2023"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3369782","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3369782"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["ΣΚΟΠΟΣ: Ο υπολογισμός του επιπολασμού της διαβητικής νεφροπάθειας σε ασθενείς με ΣΔ2 που εξετάστηκαν στο Διαβητολογικό Κέντρο του ΓΝΑ Λαϊκό σε ένα τρίμηνο. Επιπλέον, συγκρίθηκαν τα επιμέρους χαρακτηριστικά, η ρύθμιση των παραγόντων κινδύνου (λιπιδαιμικό προφίλ, αρτηριακή πίεση, γλυκαιμική ρύθμιση) και η εμφάνιση επιπλοκών στις 2 υποομάδες– ασθενείς με ΣΔ2 και ΔΝΝ και ασθενείς με ΣΔ2 χωρίς ΔΝΝ. ΑΣΘΕΝΕΙΣ-ΜΕΘΟΔΟΙ: Οι ασθενείς ήταν ενήλικοι με ΣΔ2 που υπέγραψαν σύμφωνο συγκατάθεσης και εξετάστηκαν τη χρονική περίοδο αναφοράς στο Διαβητολογικό Κέντρο του ΓΝΑ Λαϊκό. Τα δεδομένα συγκεντρώθηκαν με καταγραφή των στοιχείων από τους ιατρικούς φακέλους των ασθενών. Πρόκειται για περιγραφική αναδρομική μελέτη ενός κέντρου. Η ΔΝΝ ορίστηκε σύμφωνα με τις οδηγίες της KDIGO 2022 (ACR ≥30 mg/g ή/και eGFR <60 mL/min/1.73m2). ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ: Καταγράφηκαν δεδομένα από 271 διαδοχικούς ασθενείς, μέσης ηλικίας 66,4 ετών, εκ των οποίων το 66,1% ήταν άντρες και 64,2% είχαν θετικό οικογενειακό ιστορικό ΣΔ. Η μέση διάρκεια νόσησης από ΣΔ ήταν τα 14,8 έτη και το μέσο BMI 30,2 kg/m2. Οι περισσότεροι ήταν μη καπνιστές (39,9%), με τους ενεργούς καπνιστές να περιορίζονται στο 22,1% του συνόλου, ενώ ποσοστό 38,0% ήταν πρώην καπνιστές. ΔΜΣ >25 kg/m2 είχε το 81,1% των ασθενών, ενώ ποσοστό 44,6% ήταν παχύσαρκοι. Ο επιπολασμός της ΔΝΝ υπολογίστηκε στο 27,3% (n=74). Oι δύο ομάδες παρουσίαζαν ομοιογένεια ως προς το BMI,το φύλο και το οικογενειακό ιστορικό ΣΔ, διέφεραν ωστόσο ως προς την καπνιστική συνήθεια, την ηλικία και τη διάρκεια νόσησης από ΣΔ. Και στις 2 ομάδες υπερτερούσε το ανδρικό φύλο (77,0% στην ομάδα της ΔΝΝ έναντι 62,0% στην ομάδα χωρίς ΔΝΝ, p=0.019). Οι ασθενείς με ΔΝΝ ήταν σε μικρότερο ποσοστό ενεργοί καπνιστές (16,3% έναντι 24,4%,p=0.074), ήταν κατά μέσο όρο 5,76 έτη μεγαλύτεροι (p<0.001) και νοσούσαν από ΣΔ 5,36 έτη περισσότερα από τους ασθενείς χωρίς ΔΝΝ (p<0.001). Οι 2 ομάδες είχαν παρόμοιο επιπολασμό παχυσαρκίας (44,6% έναντι 44,7%, p=0.99). Οι ασθενείς με ΔΝΝ βρίσκονταν κυρίως σε φαρμακευτική αγωγή με μετφορμίνη (71,6%), SGLT2 αναστολείς (63,5%), GLP-1 αγωνιστές (44,6%), ενώ οι ασθενείς χωρίς ΔΝΝ λάμβαναν μετφορμίνη (92,4%), SGLT2 αναστολείς (45,7%) και GLP-1 αγωνιστές (46,2%). Η χορήγηση SGLT2 αναστολέων ήταν συχνότερη στην ομάδα με ΔΝΝ (63,5% έναντι 45,7%, p=0.009), ενώ οι 2 ομάδες παρουσίαζαν παρόμοια ποσοστά χορήγησης GLP-1 αγωνιστών (44,6% με ΔΝΝ έναντι 46,2% χωρίς ΔΝΝ , p=0.814). Γλυκαιμική ρύθμιση με επίτευξη στόχου HbA1c < 7,0% διαπιστώθηκε στην ομάδα χωρίς ΔΝ σε ποσοστό 65,5%, έναντι 55,4% στην ομάδα με ΔΝ (p=0.09). Ο επιπολασμός της υπέρτασης ήταν υψηλότερος στην ομάδα με ΔΝΝ (86,5% έναντι 67,5%, p=0.002). Επίτευξη του στόχου ΑΠ σημειώθηκε στο 50,0% της ομάδας με ΔΝΝ και στο 41,6% χωρίς ΔΝΝ (p=0.22). Παρατηρήθηκε χαμηλό ποσοστό χορήγησης αΜΕΑ και στις 2 ομάδες (13,5% έναντι 16,8%, p=0.51) και συχνότερη χορήγηση ΑΥΑ-ΙΙ στην ομάδα με ΔΝΝ (51,4% έναντι 38,0% p=0.05). Στεφανιαία νόσο είχε το 31% των ασθενών με ΔΝΝ συγκριτικά με το 22,8% στους ασθενείς χωρίς ΔΝΝ (p=0.16). Τα αγγειακά εγκεφαλικά επεισόδια ήταν συχνότερα στην ομάδα χωρίς ΔΝΝ (50,8% έναντι 8,1%, p=0.34). Στην ομάδα με ΔΝΝ το 31,1% πέτυχε το στόχο LDL-C <55 mg/dL και στην ομάδα χωρίς ΔΝΝ -πολύ υψηλού καρδιαγγειακού κινδύνου, το 22,3% (p=0.11). Συχνότερη επιπλοκή στην ομάδα με ΔΝΝ ήταν η νευροπάθεια (54.5% έναντι 21.8%, p<0.001). Αντίστοιχη διαφορά παρατηρήθηκε στον επιπολασμό της αμφιβληστροειδοπάθειας (52.5% έναντι 15.7%, p<0.001) και στον επιπολασμό της περιφερικής αγγειακής νόσου (31.0% έναντι 13.2%, p=0.001). Η εμφάνιση διαβητικής νεφροπάθειας συσχετίστηκε στατιστικά σημαντικά με την αυξημένη ηλικία, το άρρεν φύλο, τη διάρκεια ΣΔ και την συνύπαρξη αμφιβληστροειδοπάθειας, νευροπάθειας και περιφερικής αγγειακής νόσου. ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ: Η ΔΝΝ στο δείγμα μας αφορά το 1/4 του συνόλου των ασθενών. Το ποσοστό είναι μικρότερο συγκριτικά με τον επιπολασμό στη μελέτη της ΕΔΕ, ωστόσο υπάρχει περιορισμός λόγω του τύπου της μελέτης και του μικρού δείγματος ασθενών. Η διάρκεια του ΣΔ, η αυξημένη ηλικία και το ανδρικό φύλο συσχετίζονται σημαντικά με την παρουσία ΔΝΝ. Απαιτείται χορήγηση SGLT2 και αΜΕΑ/ΑΥΑ-ΙΙ σε όλους τους ασθενείς με ΔΝΝ και ενίσχυση της υπολιπιδαιμικής αγωγής.","AIM: The prevalence of diabetic nephropathy in patients with DM2 who visited the Outpatient Center of Diabetology in the General Hospital of Athens “Laiko” during a period of 3 months. In addition, individual characteristics, management of risk factors (lipid profile, blood pressure and glycemic control) as well as the occurrence of complications in the 2 subgroups – patients with DM and DN and patients with DM without DN, are compared and analyzed. PATIENTS-METHODS: Adults with DM2 who signed a consent form and were examined during the reference period at the diabetes clinic of General Hospital of Athens “Laiko” were included in the study. The data were collected from their medical files. This is a descriptive, retrospective, single-center study. DN was defined according to KDIGO 2022 criteria (ACR ≥30mg/g or/and eGFR< 60 mL/min/1,73 m2). RESULTS: Data were recorded from 271 patients, with a median age of 66.4 years, of whom 66.1% were men and 64.2% had a positive family history of DM. Median duration of DM diagnosis was 14.8 years and median BMI was 30.2 kg/m2.Most patients were non-smokers (39.9%), with active smokers limited to 22.1%, while 38.0% of patients were ex-smokers. Increased BMI >25 kg/m2 was observed in 81.1% of all patients, while the prevalence of obesity was 44.6%. The prevalence of DN was estimated 27.3% (n=74). The 2 subgroups were similar regarding BMI, gender and family history of DM, but there were differences as to age, smoking habits and duration of DM. In both groups, male gender prevailed (77.0% in group with DN vs 62.0% in group without DN, p=0.019). Patients with DN had lower prevalence of active smoking (16.3% vs 24.4%,p=0.074), were older (median 5.76 years, p<0.001) and had DM 5.36 years longer than patients in the non-DN group (p<0.001). The 2 subgroups had similar prevalence of obesity (44.6% vs 44.7%, p=0.99). In the group with DN, patients were taking metformin (71.6%), SGLT2 inhibitors (63.5%), and GLP-1 RAs (44.6%), while in the group without DN patients were taking metformin (92.4%), SGLT2 inhibitors (45.7%) and GLP-1 RAs (46.2%). SGLT2 inhibitors were more frequently prescribed in the group with DN (63,5% vs 45,7%, p=0.009), whereas both groups had the same percentages of GLP-1 administration (44,6% with DN vs 46,2% without DN , p=0.814). Well controlled blood glucose with achievement of HbA1c < 7.0% was observed in 65.5% of patients without DN vs 55.4% with DN (p=0.09). The prevalence of hypertension was higher in the group of DN (86.5% vs 67.5%, p=0.002). Blood pressure regulation was achieved in 50.0% of patients with DN and 41.6% of patients without DN (p=0.22). ACEis administration was low in both groups (13,5% vs 16,8%, p=0.51), whereas ARBs administration was higher in general and specifically in group with DN (51.4% vs 38.0% p=0.05). Coronary heart disease had a prevalence of 31% in the group with DN compared to 22.8% in the group without DN (p=0.16). Stroke was more frequent in the group without DN (50.8% vs 8.1%,p=0.34). Patients with DN achieved target of LDL-C <55 mg/dL at a rate of 31.1%, while in the group without DN patients who were categorized as very high CVD risk achieved the same target at a smaller rate of 22.3% (p=0.11). Most frequent complication in the group with DN was neuropathy (54.5% vs 21.8%, p<0.001), followed by retinopathy (52.5% vs 15.7%, p<0.001) and peripheral vascular disease (31.0% vs 13.2%, p=0.001). Older age, male gender and diabetes duration, along with the presence of comorbidities such as retinopathy, neuropathy and peripheral vascular disease were significantly associated with diabetic nephropathy. CONCLUSIONS: Diabetic nephropathy had a prevalence of 27.3% in our sample. This rate is lower compared to the prevalence of DN estimated in the 2015 multicenter study of Hellenic Diabetes Association, but there is a limitation due to the study type and smaller patient sample. The duration of DM, advanced age and male gender were significantly correlated with the presence of DN. Every patient with DN should receive an SGLT2 inhibitor and an ACEis/ARBs. Hypolipidemic treatment needs to be intensified."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Αναδρομική μελέτη επιπολασμού της Διαβητικής Νεφρικής Νόσου, των επιμέρους χαρακτηριστικών και της ρύθμισης των παραγόντων κινδύνου σε ασθενείς με Διαβήτη τύπου 2 που εξετάστηκαν στο Διαβητολογικό Κέντρο της Α΄ ΠΠΚ του ΓΝΑ ‘ΛΑΪΚΟ’ την περίοδο 01/11/2022-31/01/2023"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Γουρνά Παγώνα","Gourna Pagona"],"dc:date":["2023"],"dc:description":["ΣΚΟΠΟΣ: Ο υπολογισμός του επιπολασμού της διαβητικής νεφροπάθειας σε ασθενείς με ΣΔ2 που εξετάστηκαν στο Διαβητολογικό Κέντρο του ΓΝΑ Λαϊκό σε ένα τρίμηνο. Επιπλέον, συγκρίθηκαν τα επιμέρους χαρακτηριστικά, η ρύθμιση των παραγόντων κινδύνου (λιπιδαιμικό προφίλ, αρτηριακή πίεση, γλυκαιμική ρύθμιση) και η εμφάνιση επιπλοκών στις 2 υποομάδες– ασθενείς με ΣΔ2 και ΔΝΝ και ασθενείς με ΣΔ2 χωρίς ΔΝΝ. ΑΣΘΕΝΕΙΣ-ΜΕΘΟΔΟΙ: Οι ασθενείς ήταν ενήλικοι με ΣΔ2 που υπέγραψαν σύμφωνο συγκατάθεσης και εξετάστηκαν τη χρονική περίοδο αναφοράς στο Διαβητολογικό Κέντρο του ΓΝΑ Λαϊκό. Τα δεδομένα συγκεντρώθηκαν με καταγραφή των στοιχείων από τους ιατρικούς φακέλους των ασθενών. Πρόκειται για περιγραφική αναδρομική μελέτη ενός κέντρου. Η ΔΝΝ ορίστηκε σύμφωνα με τις οδηγίες της KDIGO 2022 (ACR ≥30 mg/g ή/και eGFR <60 mL/min/1.73m2). ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ: Καταγράφηκαν δεδομένα από 271 διαδοχικούς ασθενείς, μέσης ηλικίας 66,4 ετών, εκ των οποίων το 66,1% ήταν άντρες και 64,2% είχαν θετικό οικογενειακό ιστορικό ΣΔ. Η μέση διάρκεια νόσησης από ΣΔ ήταν τα 14,8 έτη και το μέσο BMI 30,2 kg/m2. Οι περισσότεροι ήταν μη καπνιστές (39,9%), με τους ενεργούς καπνιστές να περιορίζονται στο 22,1% του συνόλου, ενώ ποσοστό 38,0% ήταν πρώην καπνιστές. ΔΜΣ >25 kg/m2 είχε το 81,1% των ασθενών, ενώ ποσοστό 44,6% ήταν παχύσαρκοι. Ο επιπολασμός της ΔΝΝ υπολογίστηκε στο 27,3% (n=74). Oι δύο ομάδες παρουσίαζαν ομοιογένεια ως προς το BMI,το φύλο και το οικογενειακό ιστορικό ΣΔ, διέφεραν ωστόσο ως προς την καπνιστική συνήθεια, την ηλικία και τη διάρκεια νόσησης από ΣΔ. Και στις 2 ομάδες υπερτερούσε το ανδρικό φύλο (77,0% στην ομάδα της ΔΝΝ έναντι 62,0% στην ομάδα χωρίς ΔΝΝ, p=0.019). Οι ασθενείς με ΔΝΝ ήταν σε μικρότερο ποσοστό ενεργοί καπνιστές (16,3% έναντι 24,4%,p=0.074), ήταν κατά μέσο όρο 5,76 έτη μεγαλύτεροι (p<0.001) και νοσούσαν από ΣΔ 5,36 έτη περισσότερα από τους ασθενείς χωρίς ΔΝΝ (p<0.001). Οι 2 ομάδες είχαν παρόμοιο επιπολασμό παχυσαρκίας (44,6% έναντι 44,7%, p=0.99). Οι ασθενείς με ΔΝΝ βρίσκονταν κυρίως σε φαρμακευτική αγωγή με μετφορμίνη (71,6%), SGLT2 αναστολείς (63,5%), GLP-1 αγωνιστές (44,6%), ενώ οι ασθενείς χωρίς ΔΝΝ λάμβαναν μετφορμίνη (92,4%), SGLT2 αναστολείς (45,7%) και GLP-1 αγωνιστές (46,2%). Η χορήγηση SGLT2 αναστολέων ήταν συχνότερη στην ομάδα με ΔΝΝ (63,5% έναντι 45,7%, p=0.009), ενώ οι 2 ομάδες παρουσίαζαν παρόμοια ποσοστά χορήγησης GLP-1 αγωνιστών (44,6% με ΔΝΝ έναντι 46,2% χωρίς ΔΝΝ , p=0.814). Γλυκαιμική ρύθμιση με επίτευξη στόχου HbA1c < 7,0% διαπιστώθηκε στην ομάδα χωρίς ΔΝ σε ποσοστό 65,5%, έναντι 55,4% στην ομάδα με ΔΝ (p=0.09). Ο επιπολασμός της υπέρτασης ήταν υψηλότερος στην ομάδα με ΔΝΝ (86,5% έναντι 67,5%, p=0.002). Επίτευξη του στόχου ΑΠ σημειώθηκε στο 50,0% της ομάδας με ΔΝΝ και στο 41,6% χωρίς ΔΝΝ (p=0.22). Παρατηρήθηκε χαμηλό ποσοστό χορήγησης αΜΕΑ και στις 2 ομάδες (13,5% έναντι 16,8%, p=0.51) και συχνότερη χορήγηση ΑΥΑ-ΙΙ στην ομάδα με ΔΝΝ (51,4% έναντι 38,0% p=0.05). Στεφανιαία νόσο είχε το 31% των ασθενών με ΔΝΝ συγκριτικά με το 22,8% στους ασθενείς χωρίς ΔΝΝ (p=0.16). Τα αγγειακά εγκεφαλικά επεισόδια ήταν συχνότερα στην ομάδα χωρίς ΔΝΝ (50,8% έναντι 8,1%, p=0.34). Στην ομάδα με ΔΝΝ το 31,1% πέτυχε το στόχο LDL-C <55 mg/dL και στην ομάδα χωρίς ΔΝΝ -πολύ υψηλού καρδιαγγειακού κινδύνου, το 22,3% (p=0.11). Συχνότερη επιπλοκή στην ομάδα με ΔΝΝ ήταν η νευροπάθεια (54.5% έναντι 21.8%, p<0.001). Αντίστοιχη διαφορά παρατηρήθηκε στον επιπολασμό της αμφιβληστροειδοπάθειας (52.5% έναντι 15.7%, p<0.001) και στον επιπολασμό της περιφερικής αγγειακής νόσου (31.0% έναντι 13.2%, p=0.001). Η εμφάνιση διαβητικής νεφροπάθειας συσχετίστηκε στατιστικά σημαντικά με την αυξημένη ηλικία, το άρρεν φύλο, τη διάρκεια ΣΔ και την συνύπαρξη αμφιβληστροειδοπάθειας, νευροπάθειας και περιφερικής αγγειακής νόσου. ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ: Η ΔΝΝ στο δείγμα μας αφορά το 1/4 του συνόλου των ασθενών. Το ποσοστό είναι μικρότερο συγκριτικά με τον επιπολασμό στη μελέτη της ΕΔΕ, ωστόσο υπάρχει περιορισμός λόγω του τύπου της μελέτης και του μικρού δείγματος ασθενών. Η διάρκεια του ΣΔ, η αυξημένη ηλικία και το ανδρικό φύλο συσχετίζονται σημαντικά με την παρουσία ΔΝΝ. Απαιτείται χορήγηση SGLT2 και αΜΕΑ/ΑΥΑ-ΙΙ σε όλους τους ασθενείς με ΔΝΝ και ενίσχυση της υπολιπιδαιμικής αγωγής.","AIM: The prevalence of diabetic nephropathy in patients with DM2 who visited the Outpatient Center of Diabetology in the General Hospital of Athens “Laiko” during a period of 3 months. In addition, individual characteristics, management of risk factors (lipid profile, blood pressure and glycemic control) as well as the occurrence of complications in the 2 subgroups – patients with DM and DN and patients with DM without DN, are compared and analyzed. PATIENTS-METHODS: Adults with DM2 who signed a consent form and were examined during the reference period at the diabetes clinic of General Hospital of Athens “Laiko” were included in the study. The data were collected from their medical files. This is a descriptive, retrospective, single-center study. DN was defined according to KDIGO 2022 criteria (ACR ≥30mg/g or/and eGFR< 60 mL/min/1,73 m2). RESULTS: Data were recorded from 271 patients, with a median age of 66.4 years, of whom 66.1% were men and 64.2% had a positive family history of DM. Median duration of DM diagnosis was 14.8 years and median BMI was 30.2 kg/m2.Most patients were non-smokers (39.9%), with active smokers limited to 22.1%, while 38.0% of patients were ex-smokers. Increased BMI >25 kg/m2 was observed in 81.1% of all patients, while the prevalence of obesity was 44.6%. The prevalence of DN was estimated 27.3% (n=74). The 2 subgroups were similar regarding BMI, gender and family history of DM, but there were differences as to age, smoking habits and duration of DM. In both groups, male gender prevailed (77.0% in group with DN vs 62.0% in group without DN, p=0.019). Patients with DN had lower prevalence of active smoking (16.3% vs 24.4%,p=0.074), were older (median 5.76 years, p<0.001) and had DM 5.36 years longer than patients in the non-DN group (p<0.001). The 2 subgroups had similar prevalence of obesity (44.6% vs 44.7%, p=0.99). In the group with DN, patients were taking metformin (71.6%), SGLT2 inhibitors (63.5%), and GLP-1 RAs (44.6%), while in the group without DN patients were taking metformin (92.4%), SGLT2 inhibitors (45.7%) and GLP-1 RAs (46.2%). SGLT2 inhibitors were more frequently prescribed in the group with DN (63,5% vs 45,7%, p=0.009), whereas both groups had the same percentages of GLP-1 administration (44,6% with DN vs 46,2% without DN , p=0.814). Well controlled blood glucose with achievement of HbA1c < 7.0% was observed in 65.5% of patients without DN vs 55.4% with DN (p=0.09). The prevalence of hypertension was higher in the group of DN (86.5% vs 67.5%, p=0.002). Blood pressure regulation was achieved in 50.0% of patients with DN and 41.6% of patients without DN (p=0.22). ACEis administration was low in both groups (13,5% vs 16,8%, p=0.51), whereas ARBs administration was higher in general and specifically in group with DN (51.4% vs 38.0% p=0.05). Coronary heart disease had a prevalence of 31% in the group with DN compared to 22.8% in the group without DN (p=0.16). Stroke was more frequent in the group without DN (50.8% vs 8.1%,p=0.34). Patients with DN achieved target of LDL-C <55 mg/dL at a rate of 31.1%, while in the group without DN patients who were categorized as very high CVD risk achieved the same target at a smaller rate of 22.3% (p=0.11). Most frequent complication in the group with DN was neuropathy (54.5% vs 21.8%, p<0.001), followed by retinopathy (52.5% vs 15.7%, p<0.001) and peripheral vascular disease (31.0% vs 13.2%, p=0.001). Older age, male gender and diabetes duration, along with the presence of comorbidities such as retinopathy, neuropathy and peripheral vascular disease were significantly associated with diabetic nephropathy. CONCLUSIONS: Diabetic nephropathy had a prevalence of 27.3% in our sample. This rate is lower compared to the prevalence of DN estimated in the 2015 multicenter study of Hellenic Diabetes Association, but there is a limitation due to the study type and smaller patient sample. The duration of DM, advanced age and male gender were significantly correlated with the presence of DN. Every patient with DN should receive an SGLT2 inhibitor and an ACEis/ARBs. Hypolipidemic treatment needs to be intensified."],"dc:identifier":["uoadl:3369782","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3369782"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Αναδρομική μελέτη επιπολασμού της Διαβητικής Νεφρικής Νόσου, των επιμέρους χαρακτηριστικών και της ρύθμισης των παραγόντων κινδύνου σε ασθενείς με Διαβήτη τύπου 2 που εξετάστηκαν στο Διαβητολογικό Κέντρο της Α΄ ΠΠΚ του ΓΝΑ ‘ΛΑΪΚΟ’ την περίοδο 01/11/2022-31/01/2023"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T06:27:03Z"}