{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:3370124"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:3370124","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Προβλεπτικοί παράγοντες περικαρδίτιδας μη ιδιοπαθούς αιτιολογίας σε ασθενείς νοσηλευόμενους με πρώτο επεισόδιο οξείας περικαρδίτιδας","abstract":"Σκοπός: Οι μη ιδιοπαθείς (ειδικές / δευτεροπαθείς) μορφές οξείας περικαρδίτιδας αποτελούν υποομάδα περικαρδιακών συνδρόμων με υψηλό κλινικό ενδιαφέρον λόγω της αυξημένης πιθανότητας επιπλοκών. Προηγούμενες μελέτες έχουν δείξει ότι οι ασθενείς με πρώτο επεισόδιο οξείας περικαρδίτιδας μπορεί να διαγνωσθούν στην οξεία φάση ή κατά τη διάρκεια της παρακολούθησης με ειδικό αίτιο οξείας περικαρδίτιδας. Η έγκαιρη αναγνώριση των ασθενών με υψηλότερη πιθανότητα ειδικού αιτίου περικαρδίτιδας, με τη χρήση δεδομένων που συλλέγονται κατά την αρχική κλινικοεργαστηριακή εκτίμηση, είναι σημαντική για την περαιτέρω εξατομικευμένη παρακολούθηση και αντιμετώπισή. Μέθοδοι: Τον πληθυσμό της παρούσας προοπτικής μελέτης παρελθόντος αποτέλεσαν 315 ασθενείς που νοσηλεύθηκαν με πρώτο επεισόδιο οξείας περικαρδίτιδας μεταξύ Σεπτεμβρίου 2010 και Ιουλίου 2021. Κατά την αρχική εξέταση των ασθενών στο Τμήμα Επειγόντων Περιστατικών έγινε καταγραφή δημογραφικών, κλινικών, εργαστηριακών και απεικονιστικών δεδομένων. Οι συμπεριληφθέντες ασθενείς είχαν μελετηθεί προοπτικά με ελάχιστο χρόνο παρακολούθησης τους 18 μήνες. Κατά την περίοδο παρακολούθησης καταγράφηκαν όλες οι περιπτώσεις διάγνωσης ειδικών μορφών περικαρδίτιδας. Τα δεδομένα αναλύθηκαν με λογαριθμιστική εξάρτηση και το πρωτογενές καταληκτικό σημείο ήταν η μετέπειτα διάγνωση δευτεροπαθών μορφών οξείας περικαρδίτιδας. Αποτελέσματα: Στη μελέτη συμπεριελήφθησαν 315 ασθενείς νοσηλευόμενοι με πρώτο επεισόδιο οξείας περικαρδίτιδας. Ειδικό αίτιο περικαρδίτιδας διαγνώστηκε σε 85 ασθενείς (27%). Σε πολυπαραγοντική ανάλυση το θήλυ φύλο [OR 2.63, (95% CI 1.10 , 6.28)] και οι χαμηλότερες τιμές του αιματοκρίτη [OR 0.64 (95% CI 0.56 , 0.73)] συσχετίστηκαν με αυξημένη επίπτωση ειδικού αιτίου. Αντίθετα, τα υψηλότερα κλάσματα εξωθήσεως σχετίσθηκαν με μειωμένη πιθανότητα διάγνωσης ειδικού αιτίου [OR 0.93, (95% CI 0.87 , 0.99)]. Τέλος, η παρουσία μεγάλης περικαρδιακής συλλογής εμφάνισε στατιστικά σημαντική θετική συσχέτιση [OR 2.41, (95% CI 1.03 , 5.64)] με τη μετέπειτα διάγνωση δευτεροπαθούς περικαρδίτιδας. Συμπεράσματα: Σύμφωνα με τα αποτελέσματα της μελέτης το φύλο, ο αιματοκρίτης, το κλάσμα εξώθησης και η παρουσία μεγάλης περικαρδιακής συλλογής υγρού αποτελούν ανεξάρτητους προβλεπτικούς παράγοντες μη ιδιοπαθούς περικαρδίτιδας. Οι ασθενείς με δευτεροπαθή περικαρδίτιδα θα πρέπει να υποβάλλονται σε ενδελεχή έλεγχο για τη στοχευμένη θεραπευτική αντιμετώπιση του πρωτοπαθούς αιτίου.","abstract_html":"Σκοπός: Οι μη ιδιοπαθείς (ειδικές / δευτεροπαθείς) μορφές οξείας περικαρδίτιδας αποτελούν υποομάδα περικαρδιακών συνδρόμων με υψηλό κλινικό ενδιαφέρον λόγω της αυξημένης πιθανότητας επιπλοκών. Προηγούμενες μελέτες έχουν δείξει ότι οι ασθενείς με πρώτο επεισόδιο οξείας περικαρδίτιδας μπορεί να διαγνωσθούν στην οξεία φάση ή κατά τη διάρκεια της παρακολούθησης με ειδικό αίτιο οξείας περικαρδίτιδας. Η έγκαιρη αναγνώριση των ασθενών με υψηλότερη πιθανότητα ειδικού αιτίου περικαρδίτιδας, με τη χρήση δεδομένων που συλλέγονται κατά την αρχική κλινικοεργαστηριακή εκτίμηση, είναι σημαντική για την περαιτέρω εξατομικευμένη παρακολούθηση και αντιμετώπισή. Μέθοδοι: Τον πληθυσμό της παρούσας προοπτικής μελέτης παρελθόντος αποτέλεσαν 315 ασθενείς που νοσηλεύθηκαν με πρώτο επεισόδιο οξείας περικαρδίτιδας μεταξύ Σεπτεμβρίου 2010 και Ιουλίου 2021. Κατά την αρχική εξέταση των ασθενών στο Τμήμα Επειγόντων Περιστατικών έγινε καταγραφή δημογραφικών, κλινικών, εργαστηριακών και απεικονιστικών δεδομένων. Οι συμπεριληφθέντες ασθενείς είχαν μελετηθεί προοπτικά με ελάχιστο χρόνο παρακολούθησης τους 18 μήνες. Κατά την περίοδο παρακολούθησης καταγράφηκαν όλες οι περιπτώσεις διάγνωσης ειδικών μορφών περικαρδίτιδας. Τα δεδομένα αναλύθηκαν με λογαριθμιστική εξάρτηση και το πρωτογενές καταληκτικό σημείο ήταν η μετέπειτα διάγνωση δευτεροπαθών μορφών οξείας περικαρδίτιδας. Αποτελέσματα: Στη μελέτη συμπεριελήφθησαν 315 ασθενείς νοσηλευόμενοι με πρώτο επεισόδιο οξείας περικαρδίτιδας. Ειδικό αίτιο περικαρδίτιδας διαγνώστηκε σε 85 ασθενείς (27%). Σε πολυπαραγοντική ανάλυση το θήλυ φύλο [OR 2.63, (95% CI 1.10 , 6.28)] και οι χαμηλότερες τιμές του αιματοκρίτη [OR 0.64 (95% CI 0.56 , 0.73)] συσχετίστηκαν με αυξημένη επίπτωση ειδικού αιτίου. Αντίθετα, τα υψηλότερα κλάσματα εξωθήσεως σχετίσθηκαν με μειωμένη πιθανότητα διάγνωσης ειδικού αιτίου [OR 0.93, (95% CI 0.87 , 0.99)]. Τέλος, η παρουσία μεγάλης περικαρδιακής συλλογής εμφάνισε στατιστικά σημαντική θετική συσχέτιση [OR 2.41, (95% CI 1.03 , 5.64)] με τη μετέπειτα διάγνωση δευτεροπαθούς περικαρδίτιδας. Συμπεράσματα: Σύμφωνα με τα αποτελέσματα της μελέτης το φύλο, ο αιματοκρίτης, το κλάσμα εξώθησης και η παρουσία μεγάλης περικαρδιακής συλλογής υγρού αποτελούν ανεξάρτητους προβλεπτικούς παράγοντες μη ιδιοπαθούς περικαρδίτιδας. Οι ασθενείς με δευτεροπαθή περικαρδίτιδα θα πρέπει να υποβάλλονται σε ενδελεχή έλεγχο για τη στοχευμένη θεραπευτική αντιμετώπιση του πρωτοπαθούς αιτίου.","abstract_has_math":false,"creators":["Λαζάρου Αιμιλία","Lazarou Aimilia"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2023,"date_issued":"2023","date_published":"2023","updated_at":"2026-11-19T06:27:03Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3370124"],"render_values":[{"text":"uoadl:3370124","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3370124","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3370124","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A3370124","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Λαζάρου Αιμιλία","Lazarou Aimilia"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2023"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3370124","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3370124"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Σκοπός: Οι μη ιδιοπαθείς (ειδικές / δευτεροπαθείς) μορφές οξείας περικαρδίτιδας αποτελούν υποομάδα περικαρδιακών συνδρόμων με υψηλό κλινικό ενδιαφέρον λόγω της αυξημένης πιθανότητας επιπλοκών. Προηγούμενες μελέτες έχουν δείξει ότι οι ασθενείς με πρώτο επεισόδιο οξείας περικαρδίτιδας μπορεί να διαγνωσθούν στην οξεία φάση ή κατά τη διάρκεια της παρακολούθησης με ειδικό αίτιο οξείας περικαρδίτιδας. Η έγκαιρη αναγνώριση των ασθενών με υψηλότερη πιθανότητα ειδικού αιτίου περικαρδίτιδας, με τη χρήση δεδομένων που συλλέγονται κατά την αρχική κλινικοεργαστηριακή εκτίμηση, είναι σημαντική για την περαιτέρω εξατομικευμένη παρακολούθηση και αντιμετώπισή. Μέθοδοι: Τον πληθυσμό της παρούσας προοπτικής μελέτης παρελθόντος αποτέλεσαν 315 ασθενείς που νοσηλεύθηκαν με πρώτο επεισόδιο οξείας περικαρδίτιδας μεταξύ Σεπτεμβρίου 2010 και Ιουλίου 2021. Κατά την αρχική εξέταση των ασθενών στο Τμήμα Επειγόντων Περιστατικών έγινε καταγραφή δημογραφικών, κλινικών, εργαστηριακών και απεικονιστικών δεδομένων. Οι συμπεριληφθέντες ασθενείς είχαν μελετηθεί προοπτικά με ελάχιστο χρόνο παρακολούθησης τους 18 μήνες. Κατά την περίοδο παρακολούθησης καταγράφηκαν όλες οι περιπτώσεις διάγνωσης ειδικών μορφών περικαρδίτιδας. Τα δεδομένα αναλύθηκαν με λογαριθμιστική εξάρτηση και το πρωτογενές καταληκτικό σημείο ήταν η μετέπειτα διάγνωση δευτεροπαθών μορφών οξείας περικαρδίτιδας. Αποτελέσματα: Στη μελέτη συμπεριελήφθησαν 315 ασθενείς νοσηλευόμενοι με πρώτο επεισόδιο οξείας περικαρδίτιδας. Ειδικό αίτιο περικαρδίτιδας διαγνώστηκε σε 85 ασθενείς (27%). Σε πολυπαραγοντική ανάλυση το θήλυ φύλο [OR 2.63, (95% CI 1.10 , 6.28)] και οι χαμηλότερες τιμές του αιματοκρίτη [OR 0.64 (95% CI 0.56 , 0.73)] συσχετίστηκαν με αυξημένη επίπτωση ειδικού αιτίου. Αντίθετα, τα υψηλότερα κλάσματα εξωθήσεως σχετίσθηκαν με μειωμένη πιθανότητα διάγνωσης ειδικού αιτίου [OR 0.93, (95% CI 0.87 , 0.99)]. Τέλος, η παρουσία μεγάλης περικαρδιακής συλλογής εμφάνισε στατιστικά σημαντική θετική συσχέτιση [OR 2.41, (95% CI 1.03 , 5.64)] με τη μετέπειτα διάγνωση δευτεροπαθούς περικαρδίτιδας. Συμπεράσματα: Σύμφωνα με τα αποτελέσματα της μελέτης το φύλο, ο αιματοκρίτης, το κλάσμα εξώθησης και η παρουσία μεγάλης περικαρδιακής συλλογής υγρού αποτελούν ανεξάρτητους προβλεπτικούς παράγοντες μη ιδιοπαθούς περικαρδίτιδας. Οι ασθενείς με δευτεροπαθή περικαρδίτιδα θα πρέπει να υποβάλλονται σε ενδελεχή έλεγχο για τη στοχευμένη θεραπευτική αντιμετώπιση του πρωτοπαθούς αιτίου.","Objectives: Non-idiopathic (specific / secondary) etiologies of acute pericarditis constitute a subgroup of pericardial syndromes with great clinical interest mainly because of the high complications rate. Previous studies have demonstrated that patients with a first episode of acute pericarditis can be diagnosed with a specific cause either in the acute phase of the disease or during follow-up. Timely recognition of patients with a high possibility of diagnosing a primary disease, with the aid of data collected at first clinical and laboratory evaluation, is of paramount importance for a tailored to the individual patient medical treatment. Methods: The population of this retrospective cohort study consisted of 315 patients hospitalized with a first episode of acute pericarditis between September 2010 and July 2021. During the first evaluation of patients in the emergency department, demographics, clinical, laboratory and imaging data were collected. The patients included had been prospectively assessed for a minimum follow-up period of 18 months. During follow-up, all cases of specific forms of pericarditis were recorded. Data were analyzed with logistic regression and the primary end-point was the subsequent diagnosis of non-idiopathic forms of acute pericarditis. Results: The study included 315 patients hospitalized with a first episode of acute pericarditis. A specific cause of pericarditis was diagnosed in 85 patients (27%). In multiple logistic regression female sex [OR 2.63, (95% CI 1.10 , 6.28)] and lower hematocrit values [OR 0.64 (95% CI 0.56 , 0.73)] were associated with a higher incidence of a specific cause. In contrast, higher ejection fraction was associated with lower possibility of diagnosing a specific cause [OR 0.93, (95% CI 0.87 , 0.99)]. Finally, the presence of large pericardial effusion demonstrated a statistically significant positive correlation [OR 2.41 (95% CI 1.03 , 5.64)] with the diagnosis of secondary pericarditis. Conclusions: According to this study results sex, hematocrit, ejection fraction and the presence of large pericardial effusion constitute independent predictive factors of non-idiopathic pericarditis. Patients with secondary pericarditis should undergo thorough investigation for a further tailored to the individual patient medical treatment."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Προβλεπτικοί παράγοντες περικαρδίτιδας μη ιδιοπαθούς αιτιολογίας σε ασθενείς νοσηλευόμενους με πρώτο επεισόδιο οξείας περικαρδίτιδας"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Λαζάρου Αιμιλία","Lazarou Aimilia"],"dc:date":["2023"],"dc:description":["Σκοπός: Οι μη ιδιοπαθείς (ειδικές / δευτεροπαθείς) μορφές οξείας περικαρδίτιδας αποτελούν υποομάδα περικαρδιακών συνδρόμων με υψηλό κλινικό ενδιαφέρον λόγω της αυξημένης πιθανότητας επιπλοκών. Προηγούμενες μελέτες έχουν δείξει ότι οι ασθενείς με πρώτο επεισόδιο οξείας περικαρδίτιδας μπορεί να διαγνωσθούν στην οξεία φάση ή κατά τη διάρκεια της παρακολούθησης με ειδικό αίτιο οξείας περικαρδίτιδας. Η έγκαιρη αναγνώριση των ασθενών με υψηλότερη πιθανότητα ειδικού αιτίου περικαρδίτιδας, με τη χρήση δεδομένων που συλλέγονται κατά την αρχική κλινικοεργαστηριακή εκτίμηση, είναι σημαντική για την περαιτέρω εξατομικευμένη παρακολούθηση και αντιμετώπισή. Μέθοδοι: Τον πληθυσμό της παρούσας προοπτικής μελέτης παρελθόντος αποτέλεσαν 315 ασθενείς που νοσηλεύθηκαν με πρώτο επεισόδιο οξείας περικαρδίτιδας μεταξύ Σεπτεμβρίου 2010 και Ιουλίου 2021. Κατά την αρχική εξέταση των ασθενών στο Τμήμα Επειγόντων Περιστατικών έγινε καταγραφή δημογραφικών, κλινικών, εργαστηριακών και απεικονιστικών δεδομένων. Οι συμπεριληφθέντες ασθενείς είχαν μελετηθεί προοπτικά με ελάχιστο χρόνο παρακολούθησης τους 18 μήνες. Κατά την περίοδο παρακολούθησης καταγράφηκαν όλες οι περιπτώσεις διάγνωσης ειδικών μορφών περικαρδίτιδας. Τα δεδομένα αναλύθηκαν με λογαριθμιστική εξάρτηση και το πρωτογενές καταληκτικό σημείο ήταν η μετέπειτα διάγνωση δευτεροπαθών μορφών οξείας περικαρδίτιδας. Αποτελέσματα: Στη μελέτη συμπεριελήφθησαν 315 ασθενείς νοσηλευόμενοι με πρώτο επεισόδιο οξείας περικαρδίτιδας. Ειδικό αίτιο περικαρδίτιδας διαγνώστηκε σε 85 ασθενείς (27%). Σε πολυπαραγοντική ανάλυση το θήλυ φύλο [OR 2.63, (95% CI 1.10 , 6.28)] και οι χαμηλότερες τιμές του αιματοκρίτη [OR 0.64 (95% CI 0.56 , 0.73)] συσχετίστηκαν με αυξημένη επίπτωση ειδικού αιτίου. Αντίθετα, τα υψηλότερα κλάσματα εξωθήσεως σχετίσθηκαν με μειωμένη πιθανότητα διάγνωσης ειδικού αιτίου [OR 0.93, (95% CI 0.87 , 0.99)]. Τέλος, η παρουσία μεγάλης περικαρδιακής συλλογής εμφάνισε στατιστικά σημαντική θετική συσχέτιση [OR 2.41, (95% CI 1.03 , 5.64)] με τη μετέπειτα διάγνωση δευτεροπαθούς περικαρδίτιδας. Συμπεράσματα: Σύμφωνα με τα αποτελέσματα της μελέτης το φύλο, ο αιματοκρίτης, το κλάσμα εξώθησης και η παρουσία μεγάλης περικαρδιακής συλλογής υγρού αποτελούν ανεξάρτητους προβλεπτικούς παράγοντες μη ιδιοπαθούς περικαρδίτιδας. Οι ασθενείς με δευτεροπαθή περικαρδίτιδα θα πρέπει να υποβάλλονται σε ενδελεχή έλεγχο για τη στοχευμένη θεραπευτική αντιμετώπιση του πρωτοπαθούς αιτίου.","Objectives: Non-idiopathic (specific / secondary) etiologies of acute pericarditis constitute a subgroup of pericardial syndromes with great clinical interest mainly because of the high complications rate. Previous studies have demonstrated that patients with a first episode of acute pericarditis can be diagnosed with a specific cause either in the acute phase of the disease or during follow-up. Timely recognition of patients with a high possibility of diagnosing a primary disease, with the aid of data collected at first clinical and laboratory evaluation, is of paramount importance for a tailored to the individual patient medical treatment. Methods: The population of this retrospective cohort study consisted of 315 patients hospitalized with a first episode of acute pericarditis between September 2010 and July 2021. During the first evaluation of patients in the emergency department, demographics, clinical, laboratory and imaging data were collected. The patients included had been prospectively assessed for a minimum follow-up period of 18 months. During follow-up, all cases of specific forms of pericarditis were recorded. Data were analyzed with logistic regression and the primary end-point was the subsequent diagnosis of non-idiopathic forms of acute pericarditis. Results: The study included 315 patients hospitalized with a first episode of acute pericarditis. A specific cause of pericarditis was diagnosed in 85 patients (27%). In multiple logistic regression female sex [OR 2.63, (95% CI 1.10 , 6.28)] and lower hematocrit values [OR 0.64 (95% CI 0.56 , 0.73)] were associated with a higher incidence of a specific cause. In contrast, higher ejection fraction was associated with lower possibility of diagnosing a specific cause [OR 0.93, (95% CI 0.87 , 0.99)]. Finally, the presence of large pericardial effusion demonstrated a statistically significant positive correlation [OR 2.41 (95% CI 1.03 , 5.64)] with the diagnosis of secondary pericarditis. Conclusions: According to this study results sex, hematocrit, ejection fraction and the presence of large pericardial effusion constitute independent predictive factors of non-idiopathic pericarditis. Patients with secondary pericarditis should undergo thorough investigation for a further tailored to the individual patient medical treatment."],"dc:identifier":["uoadl:3370124","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3370124"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Προβλεπτικοί παράγοντες περικαρδίτιδας μη ιδιοπαθούς αιτιολογίας σε ασθενείς νοσηλευόμενους με πρώτο επεισόδιο οξείας περικαρδίτιδας"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T06:27:03Z"}