{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:3370668"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:3370668","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Ενδοαγγειακή αντιμετώπιση στενώσεων του κεφαλικού τόξου. Μια αναδρομική μέλετη","abstract":"Εισαγωγή: Η στένωση του κεφαλικού τόξου αποτελεί την συχνότερη αιτία δυσλειτουργίας της βραχιονοκεφαλικής φίστουλα. Σκοπός της Μελέτης: Πρόκειται για μια αναδρομική μελέτη με στόχο την ανάδειξη της αποτελεσματικότητας των τεχνικών ενδοαγγειακής αποκατάστασης κλινικά σημαντικών στενώσεων στο κεφαλικό τόξο. Υλικό και Μέθοδοι: Σε διάστημα 41 μηνών πραγματοποιήθηκαν 90 ενδοαγγειακές επεμβάσεις σε 56 ασθενείς (41 άνδρες), με μέσο όρο ηλικίας τα 69 έτη και διαθέσιμα δημογραφικά στοιχεία, με δυσλειτουργούσα αγγειακή πρόσβαση οφειλόμενη σε στένωση του κεφαλικού τόξου. Οι ασθενείς υπεβλήθησαν σε αγγειοπλαστική με μπαλόνι υψηλών πιέσεων (HPB group), με μπαλόνι καλυμμένο με πακλιταξέλη (DCB group) ή με επικαλυμμένο stent (CS group). Πρωτογενές καταληκτικό αποτέλεσμα της έρευνας ήταν η πρωτογενής βατότητα της στένωσης στόχου στους 6 μήνες (TLPP) σύμφωνα με μοντέλα ανάλυσης Kaplan-Meier, ενώ η επιστροφή των ασθενών σε φυσιολογικές συνεδρίες αιμοκάθαρσης θεωρείται ως επιτυχία της μεθόδου. Αποτελέσματα: Το ποσοστό τεχνικής επιτυχίας ήταν 100%. Μέσο follow up των ασθενών 643±468 ημέρες. Αγγειοπλαστική μόνο με μπαλόνι υψηλών πιέσεων εφαρμόστηκε σε 50 περιπτώσεις (50/90, 55.5%), με μπαλόνι καλυμμένο με paclitaxel σε 14 περιπτώσεις (14/90, 15.6%) ενώ τοποθετήθηκε κεκαλυμμένο stent σε 26 περιπτώσεις (26/90, 28.9%). Η πρωτογενής βατότητα της στένωσης στόχου (TLPP) στους 6 μήνες ήταν 54% (HPB group), 78.57% (DCB group) και 80.77 (CS group), (p<0.0001), με 31.9%, 64.3% και 76.9% στους 12 μήνες αντίστοιχα. Συμπεράσματα: Η χρήση μπαλονιών καλυμμένων με paclitaxel (DCBs) και η τοποθέτηση κεκαλυμμένων stent (CS) έχουν παρόμοια αποτελέσματα στην αντιμετώπιση στενώσεων που αφορούν το κεφαλικό τόξο, ενώ έχουν στατιστικά σημαντικά βελτιωμένη πρωτογενή βατότητα, συγκριτικά με την απλή αγγειοπλαστική (HPBs).","abstract_html":"Εισαγωγή: Η στένωση του κεφαλικού τόξου αποτελεί την συχνότερη αιτία δυσλειτουργίας της βραχιονοκεφαλικής φίστουλα. Σκοπός της Μελέτης: Πρόκειται για μια αναδρομική μελέτη με στόχο την ανάδειξη της αποτελεσματικότητας των τεχνικών ενδοαγγειακής αποκατάστασης κλινικά σημαντικών στενώσεων στο κεφαλικό τόξο. Υλικό και Μέθοδοι: Σε διάστημα 41 μηνών πραγματοποιήθηκαν 90 ενδοαγγειακές επεμβάσεις σε 56 ασθενείς (41 άνδρες), με μέσο όρο ηλικίας τα 69 έτη και διαθέσιμα δημογραφικά στοιχεία, με δυσλειτουργούσα αγγειακή πρόσβαση οφειλόμενη σε στένωση του κεφαλικού τόξου. Οι ασθενείς υπεβλήθησαν σε αγγειοπλαστική με μπαλόνι υψηλών πιέσεων (HPB group), με μπαλόνι καλυμμένο με πακλιταξέλη (DCB group) ή με επικαλυμμένο stent (CS group). Πρωτογενές καταληκτικό αποτέλεσμα της έρευνας ήταν η πρωτογενής βατότητα της στένωσης στόχου στους 6 μήνες (TLPP) σύμφωνα με μοντέλα ανάλυσης Kaplan-Meier, ενώ η επιστροφή των ασθενών σε φυσιολογικές συνεδρίες αιμοκάθαρσης θεωρείται ως επιτυχία της μεθόδου. Αποτελέσματα: Το ποσοστό τεχνικής επιτυχίας ήταν 100%. Μέσο follow up των ασθενών 643±468 ημέρες. Αγγειοπλαστική μόνο με μπαλόνι υψηλών πιέσεων εφαρμόστηκε σε 50 περιπτώσεις (50/90, 55.5%), με μπαλόνι καλυμμένο με paclitaxel σε 14 περιπτώσεις (14/90, 15.6%) ενώ τοποθετήθηκε κεκαλυμμένο stent σε 26 περιπτώσεις (26/90, 28.9%). Η πρωτογενής βατότητα της στένωσης στόχου (TLPP) στους 6 μήνες ήταν 54% (HPB group), 78.57% (DCB group) και 80.77 (CS group), (p&lt;0.0001), με 31.9%, 64.3% και 76.9% στους 12 μήνες αντίστοιχα. Συμπεράσματα: Η χρήση μπαλονιών καλυμμένων με paclitaxel (DCBs) και η τοποθέτηση κεκαλυμμένων stent (CS) έχουν παρόμοια αποτελέσματα στην αντιμετώπιση στενώσεων που αφορούν το κεφαλικό τόξο, ενώ έχουν στατιστικά σημαντικά βελτιωμένη πρωτογενή βατότητα, συγκριτικά με την απλή αγγειοπλαστική (HPBs).","abstract_has_math":false,"creators":["Νηστικούλης Γεώργιος","Nistikoulis Georgios"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2023,"date_issued":"2023","date_published":"2023","updated_at":"2026-11-19T06:27:07Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3370668"],"render_values":[{"text":"uoadl:3370668","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3370668","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3370668","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A3370668","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Νηστικούλης Γεώργιος","Nistikoulis Georgios"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2023"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3370668","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3370668"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Εισαγωγή: Η στένωση του κεφαλικού τόξου αποτελεί την συχνότερη αιτία δυσλειτουργίας της βραχιονοκεφαλικής φίστουλα. Σκοπός της Μελέτης: Πρόκειται για μια αναδρομική μελέτη με στόχο την ανάδειξη της αποτελεσματικότητας των τεχνικών ενδοαγγειακής αποκατάστασης κλινικά σημαντικών στενώσεων στο κεφαλικό τόξο. Υλικό και Μέθοδοι: Σε διάστημα 41 μηνών πραγματοποιήθηκαν 90 ενδοαγγειακές επεμβάσεις σε 56 ασθενείς (41 άνδρες), με μέσο όρο ηλικίας τα 69 έτη και διαθέσιμα δημογραφικά στοιχεία, με δυσλειτουργούσα αγγειακή πρόσβαση οφειλόμενη σε στένωση του κεφαλικού τόξου. Οι ασθενείς υπεβλήθησαν σε αγγειοπλαστική με μπαλόνι υψηλών πιέσεων (HPB group), με μπαλόνι καλυμμένο με πακλιταξέλη (DCB group) ή με επικαλυμμένο stent (CS group). Πρωτογενές καταληκτικό αποτέλεσμα της έρευνας ήταν η πρωτογενής βατότητα της στένωσης στόχου στους 6 μήνες (TLPP) σύμφωνα με μοντέλα ανάλυσης Kaplan-Meier, ενώ η επιστροφή των ασθενών σε φυσιολογικές συνεδρίες αιμοκάθαρσης θεωρείται ως επιτυχία της μεθόδου. Αποτελέσματα: Το ποσοστό τεχνικής επιτυχίας ήταν 100%. Μέσο follow up των ασθενών 643±468 ημέρες. Αγγειοπλαστική μόνο με μπαλόνι υψηλών πιέσεων εφαρμόστηκε σε 50 περιπτώσεις (50/90, 55.5%), με μπαλόνι καλυμμένο με paclitaxel σε 14 περιπτώσεις (14/90, 15.6%) ενώ τοποθετήθηκε κεκαλυμμένο stent σε 26 περιπτώσεις (26/90, 28.9%). Η πρωτογενής βατότητα της στένωσης στόχου (TLPP) στους 6 μήνες ήταν 54% (HPB group), 78.57% (DCB group) και 80.77 (CS group), (p<0.0001), με 31.9%, 64.3% και 76.9% στους 12 μήνες αντίστοιχα. Συμπεράσματα: Η χρήση μπαλονιών καλυμμένων με paclitaxel (DCBs) και η τοποθέτηση κεκαλυμμένων stent (CS) έχουν παρόμοια αποτελέσματα στην αντιμετώπιση στενώσεων που αφορούν το κεφαλικό τόξο, ενώ έχουν στατιστικά σημαντικά βελτιωμένη πρωτογενή βατότητα, συγκριτικά με την απλή αγγειοπλαστική (HPBs).","Objective: This is a single-center retrospective analysis to evaluate the effectiveness of endovascular procedures for the treatment of dysfunctional vascular access with cephalic arch stenosis (CAS). Materials & Methods: Between August 2017 and December 2021 (41 months) 56 patients (41 men, mean age 69 years) with available data, underwent 90 procedures for the treatment of their dysfunctional vascular access owed to CAS. Most frequent comorbidities were hypertension and smoking. Patients were treated with High-Pressure Balloon (HPB) angioplasty only (HPB-group), Paclitaxel-Coated Balloon (PCB) angioplasty (PCB-group) or Covered Stent (CS) insertion (CS-group). When used, PCBs and CS were a second line treatment and predilation with a HPB was performed. Primary outcome measures were target lesion primary patency (TLPP) at 6 months assessed with Kaplan-Meier survival analysis and procedural success defined as resumption of dialysis. Results: Procedural success was 100%. Mean follow-up was 643 ± 468 days. HPB angioplasty was performed in 50 cases (50/90, 55.5%), PCBs were used in 14 cases (14/90, 15.6%) and CS were used in 26 cases (26/90, 28.9%). TLPP at 6 months was 54% for the HPB-group, 78.57% for the PCB group and 80.77% for CS-group (p<0.0001) and 31.9%, 64.3% and 76.9% at 12 months respectively. Conclusion: In this retrospective analysis PCBs and CSs had similar results for the treatment of CAS and significantly better to HPB angioplasty."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Ενδοαγγειακή αντιμετώπιση στενώσεων του κεφαλικού τόξου. Μια αναδρομική μέλετη"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Νηστικούλης Γεώργιος","Nistikoulis Georgios"],"dc:date":["2023"],"dc:description":["Εισαγωγή: Η στένωση του κεφαλικού τόξου αποτελεί την συχνότερη αιτία δυσλειτουργίας της βραχιονοκεφαλικής φίστουλα. Σκοπός της Μελέτης: Πρόκειται για μια αναδρομική μελέτη με στόχο την ανάδειξη της αποτελεσματικότητας των τεχνικών ενδοαγγειακής αποκατάστασης κλινικά σημαντικών στενώσεων στο κεφαλικό τόξο. Υλικό και Μέθοδοι: Σε διάστημα 41 μηνών πραγματοποιήθηκαν 90 ενδοαγγειακές επεμβάσεις σε 56 ασθενείς (41 άνδρες), με μέσο όρο ηλικίας τα 69 έτη και διαθέσιμα δημογραφικά στοιχεία, με δυσλειτουργούσα αγγειακή πρόσβαση οφειλόμενη σε στένωση του κεφαλικού τόξου. Οι ασθενείς υπεβλήθησαν σε αγγειοπλαστική με μπαλόνι υψηλών πιέσεων (HPB group), με μπαλόνι καλυμμένο με πακλιταξέλη (DCB group) ή με επικαλυμμένο stent (CS group). Πρωτογενές καταληκτικό αποτέλεσμα της έρευνας ήταν η πρωτογενής βατότητα της στένωσης στόχου στους 6 μήνες (TLPP) σύμφωνα με μοντέλα ανάλυσης Kaplan-Meier, ενώ η επιστροφή των ασθενών σε φυσιολογικές συνεδρίες αιμοκάθαρσης θεωρείται ως επιτυχία της μεθόδου. Αποτελέσματα: Το ποσοστό τεχνικής επιτυχίας ήταν 100%. Μέσο follow up των ασθενών 643±468 ημέρες. Αγγειοπλαστική μόνο με μπαλόνι υψηλών πιέσεων εφαρμόστηκε σε 50 περιπτώσεις (50/90, 55.5%), με μπαλόνι καλυμμένο με paclitaxel σε 14 περιπτώσεις (14/90, 15.6%) ενώ τοποθετήθηκε κεκαλυμμένο stent σε 26 περιπτώσεις (26/90, 28.9%). Η πρωτογενής βατότητα της στένωσης στόχου (TLPP) στους 6 μήνες ήταν 54% (HPB group), 78.57% (DCB group) και 80.77 (CS group), (p<0.0001), με 31.9%, 64.3% και 76.9% στους 12 μήνες αντίστοιχα. Συμπεράσματα: Η χρήση μπαλονιών καλυμμένων με paclitaxel (DCBs) και η τοποθέτηση κεκαλυμμένων stent (CS) έχουν παρόμοια αποτελέσματα στην αντιμετώπιση στενώσεων που αφορούν το κεφαλικό τόξο, ενώ έχουν στατιστικά σημαντικά βελτιωμένη πρωτογενή βατότητα, συγκριτικά με την απλή αγγειοπλαστική (HPBs).","Objective: This is a single-center retrospective analysis to evaluate the effectiveness of endovascular procedures for the treatment of dysfunctional vascular access with cephalic arch stenosis (CAS). Materials & Methods: Between August 2017 and December 2021 (41 months) 56 patients (41 men, mean age 69 years) with available data, underwent 90 procedures for the treatment of their dysfunctional vascular access owed to CAS. Most frequent comorbidities were hypertension and smoking. Patients were treated with High-Pressure Balloon (HPB) angioplasty only (HPB-group), Paclitaxel-Coated Balloon (PCB) angioplasty (PCB-group) or Covered Stent (CS) insertion (CS-group). When used, PCBs and CS were a second line treatment and predilation with a HPB was performed. Primary outcome measures were target lesion primary patency (TLPP) at 6 months assessed with Kaplan-Meier survival analysis and procedural success defined as resumption of dialysis. Results: Procedural success was 100%. Mean follow-up was 643 ± 468 days. HPB angioplasty was performed in 50 cases (50/90, 55.5%), PCBs were used in 14 cases (14/90, 15.6%) and CS were used in 26 cases (26/90, 28.9%). TLPP at 6 months was 54% for the HPB-group, 78.57% for the PCB group and 80.77% for CS-group (p<0.0001) and 31.9%, 64.3% and 76.9% at 12 months respectively. Conclusion: In this retrospective analysis PCBs and CSs had similar results for the treatment of CAS and significantly better to HPB angioplasty."],"dc:identifier":["uoadl:3370668","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3370668"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Ενδοαγγειακή αντιμετώπιση στενώσεων του κεφαλικού τόξου. Μια αναδρομική μέλετη"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T06:27:07Z"}