{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:3370990"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:3370990","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Αστάθεια ώμου. Αιτιοπαθογένεια - ταξινόμηση - διάγνωση - θεραπεία","abstract":"Η αστάθεια του ώμου είναι μια κατάσταση κατά την οποία η κεφαλή του βραχιονίου εξαρθρώνεται μερικώς ή πλήρως από την ωμογλήνη. Αυτό μπορεί να συμβεί λόγω οξείας κάκωσης (τραυματική αστάθεια), επαναλαμβανόμενης καταπόνησης της άρθρωσης ή γενικευμένης χαλαρότητας των συνδέσμων (ατραυματική αστάθεια). Στην πλειονότητα των περιπτώσεων, η αστάθεια της γληνοβραχιονίου άρθρωσης συνδέεται με μια ρήξη του επιχείλιου χόνδρου που εμποδίζει την κεφαλή του βραχιονίου να προσαρμόζεται σωστά στην ωμογλήνη, προκαλώντας τη μετατόπισή της από τη θέση του. Τα πρόσθια εξαρθρήματα του ώμου αποτελούν την πλειονότητα των περιπτώσεων αστάθειας της γληνοβραχιόνιου άρθρωσης. Τα συμπτώματα της αστάθειας του ώμου μπορεί να περιλαμβάνουν αίσθημα χαλαρότητας ή αστάθειας στην άρθρωση, πόνο ή ενόχληση στον ώμο, μυϊκή αδυναμία ή απώλεια μυϊκής ισχύος. Σε σοβαρές περιπτώσεις, η κεφαλή του βραχιονίου μπορεί να εξαρθρωθεί εντελώς από την ωμογλήνη, προκαλώντας έντονο πόνο και αναπηρία. Η διάγνωση της αστάθειας του ώμου συνήθως περιλαμβάνει ενδελεχή φυσική εξέταση και απεικονιστικές μελέτες όπως ακτινογραφίες, υπολογιστική τομογραφία (CT) και μαγνητική τομογραφία (MRI). Η θεραπεία της αστάθειας του ώμου εξαρτάται από τη βαρύτητα της αστάθειας και την υποκείμενη αιτία. Η συντηρητική θεραπεία για την αστάθεια του ώμου μπορεί να περιλαμβάνει ανάπαυση, πάγο, φυσικοθεραπεία και αντιφλεγμονώδη φάρμακα. Η φυσικοθεραπεία είναι ιδιαίτερα σημαντική σε περιπτώσεις πολυκατευθυντικής αστάθειας, καθώς οι ασκήσεις ενδυνάμωσης μπορούν να βοηθήσουν στη βελτίωση της σταθερότητας της άρθρωσης. Εάν η συντηρητική θεραπεία δεν καταφέρει να ανακουφίσει τα συμπτώματα, μπορεί να χρειαστεί χειρουργική επέμβαση. Οι απόλυτες ενδείξεις χειρουργικής αντιμετώπισης είναι αμφιλεγόμενες. Η χειρουργική θεραπεία μπορεί να εφαρμοστεί μετά από αποτυχημένη συντηρητική αντιμετώπιση, υποτροπιάζον εξάρθρημα σε νεαρή ηλικία, μη ανατάξιμο εξάρθρημα, ανοιχτό εξάρθρημα, αστάθεια του ώμου μετά την ανάταξη και πρώτο εξάρθρημα σε νεαρούς αθλητές. Οι χειρουργικές επιλογές για την αστάθεια του ώμου περιλαμβάνουν αρθροσκοπικές επεμβάσεις και ανοιχτές χειρουργικές επεμβάσεις. Οι αρθροσκοπικές επεμβάσεις είναι λιγότερο επεμβατικές και μπορεί να έχουν λιγότερες επιπλοκές, αλλά μπορεί να μην είναι κατάλληλες για όλους τους τύπους αστάθειας. Η επιλογή της χειρουργικής επέμβασης εξαρτάται από την υποκείμενη αιτία της αστάθειας, την ηλικία και το επίπεδο δραστηριότητας του ασθενούς και άλλους παράγοντες. Για τραυματική αστάθεια, η πιο συνηθισμένη χειρουργική επέμβαση είναι η αρθροσκοπική συρραφή του επιχείλιου χόνδρου, όπου ο κομμένος επιχείλιος χόνδρος συρράπτεται στο χείλος της ωμογλήνης με χρήση ραμμάτων ή αγκυρών. Σε περιπτώσεις ατραυματικής αστάθειας, η χειρουργική επέμβαση μπορεί να περιλαμβάνει ενίσχυση του θυλάκου και των συνδέσμων γύρω από την άρθρωση ή μεταφορά τμήματος της κορακοειδής απόφυσης στην πρόσθια επιφάνεια της ωμογλήνης (επέμβαση Latarjet). Η αποκατάσταση μετά τη χειρουργική σταθεροποίηση του ώμου μπορεί να διαρκέσει αρκετούς μήνες και μπορεί να περιλαμβάνει μια περίοδο ακινητοποίησης, ακολουθούμενη από φυσικοθεραπεία για την ανάκτηση δύναμης και εύρους κίνησης στην άρθρωση. Οι ασθενείς θα πρέπει να αποφεύγουν δραστηριότητες που ασκούν δυνάμεις στον ώμο, όπως η άρση μεγάλων βαρών ή η συμμετοχή σε αθλήματα επαφής. Συνολικά, η αστάθεια του ώμου μπορεί να είναι μια νοσηρή κατάσταση που επηρεάζει πολλούς ανθρώπους, ειδικά όσους ασχολούνται με αθλήματα ή άλλες δραστηριότητες.","abstract_html":"Η αστάθεια του ώμου είναι μια κατάσταση κατά την οποία η κεφαλή του βραχιονίου εξαρθρώνεται μερικώς ή πλήρως από την ωμογλήνη. Αυτό μπορεί να συμβεί λόγω οξείας κάκωσης (τραυματική αστάθεια), επαναλαμβανόμενης καταπόνησης της άρθρωσης ή γενικευμένης χαλαρότητας των συνδέσμων (ατραυματική αστάθεια). Στην πλειονότητα των περιπτώσεων, η αστάθεια της γληνοβραχιονίου άρθρωσης συνδέεται με μια ρήξη του επιχείλιου χόνδρου που εμποδίζει την κεφαλή του βραχιονίου να προσαρμόζεται σωστά στην ωμογλήνη, προκαλώντας τη μετατόπισή της από τη θέση του. Τα πρόσθια εξαρθρήματα του ώμου αποτελούν την πλειονότητα των περιπτώσεων αστάθειας της γληνοβραχιόνιου άρθρωσης. Τα συμπτώματα της αστάθειας του ώμου μπορεί να περιλαμβάνουν αίσθημα χαλαρότητας ή αστάθειας στην άρθρωση, πόνο ή ενόχληση στον ώμο, μυϊκή αδυναμία ή απώλεια μυϊκής ισχύος. Σε σοβαρές περιπτώσεις, η κεφαλή του βραχιονίου μπορεί να εξαρθρωθεί εντελώς από την ωμογλήνη, προκαλώντας έντονο πόνο και αναπηρία. Η διάγνωση της αστάθειας του ώμου συνήθως περιλαμβάνει ενδελεχή φυσική εξέταση και απεικονιστικές μελέτες όπως ακτινογραφίες, υπολογιστική τομογραφία (CT) και μαγνητική τομογραφία (MRI). Η θεραπεία της αστάθειας του ώμου εξαρτάται από τη βαρύτητα της αστάθειας και την υποκείμενη αιτία. Η συντηρητική θεραπεία για την αστάθεια του ώμου μπορεί να περιλαμβάνει ανάπαυση, πάγο, φυσικοθεραπεία και αντιφλεγμονώδη φάρμακα. Η φυσικοθεραπεία είναι ιδιαίτερα σημαντική σε περιπτώσεις πολυκατευθυντικής αστάθειας, καθώς οι ασκήσεις ενδυνάμωσης μπορούν να βοηθήσουν στη βελτίωση της σταθερότητας της άρθρωσης. Εάν η συντηρητική θεραπεία δεν καταφέρει να ανακουφίσει τα συμπτώματα, μπορεί να χρειαστεί χειρουργική επέμβαση. Οι απόλυτες ενδείξεις χειρουργικής αντιμετώπισης είναι αμφιλεγόμενες. Η χειρουργική θεραπεία μπορεί να εφαρμοστεί μετά από αποτυχημένη συντηρητική αντιμετώπιση, υποτροπιάζον εξάρθρημα σε νεαρή ηλικία, μη ανατάξιμο εξάρθρημα, ανοιχτό εξάρθρημα, αστάθεια του ώμου μετά την ανάταξη και πρώτο εξάρθρημα σε νεαρούς αθλητές. Οι χειρουργικές επιλογές για την αστάθεια του ώμου περιλαμβάνουν αρθροσκοπικές επεμβάσεις και ανοιχτές χειρουργικές επεμβάσεις. Οι αρθροσκοπικές επεμβάσεις είναι λιγότερο επεμβατικές και μπορεί να έχουν λιγότερες επιπλοκές, αλλά μπορεί να μην είναι κατάλληλες για όλους τους τύπους αστάθειας. Η επιλογή της χειρουργικής επέμβασης εξαρτάται από την υποκείμενη αιτία της αστάθειας, την ηλικία και το επίπεδο δραστηριότητας του ασθενούς και άλλους παράγοντες. Για τραυματική αστάθεια, η πιο συνηθισμένη χειρουργική επέμβαση είναι η αρθροσκοπική συρραφή του επιχείλιου χόνδρου, όπου ο κομμένος επιχείλιος χόνδρος συρράπτεται στο χείλος της ωμογλήνης με χρήση ραμμάτων ή αγκυρών. Σε περιπτώσεις ατραυματικής αστάθειας, η χειρουργική επέμβαση μπορεί να περιλαμβάνει ενίσχυση του θυλάκου και των συνδέσμων γύρω από την άρθρωση ή μεταφορά τμήματος της κορακοειδής απόφυσης στην πρόσθια επιφάνεια της ωμογλήνης (επέμβαση Latarjet). Η αποκατάσταση μετά τη χειρουργική σταθεροποίηση του ώμου μπορεί να διαρκέσει αρκετούς μήνες και μπορεί να περιλαμβάνει μια περίοδο ακινητοποίησης, ακολουθούμενη από φυσικοθεραπεία για την ανάκτηση δύναμης και εύρους κίνησης στην άρθρωση. Οι ασθενείς θα πρέπει να αποφεύγουν δραστηριότητες που ασκούν δυνάμεις στον ώμο, όπως η άρση μεγάλων βαρών ή η συμμετοχή σε αθλήματα επαφής. Συνολικά, η αστάθεια του ώμου μπορεί να είναι μια νοσηρή κατάσταση που επηρεάζει πολλούς ανθρώπους, ειδικά όσους ασχολούνται με αθλήματα ή άλλες δραστηριότητες.","abstract_has_math":false,"creators":["Μανθάς Σπύρος","Manthas Spyros"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2023,"date_issued":"2023","date_published":"2023","updated_at":"2026-11-19T06:27:09Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3370990"],"render_values":[{"text":"uoadl:3370990","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3370990","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3370990","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A3370990","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Μανθάς Σπύρος","Manthas Spyros"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2023"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3370990","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3370990"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Η αστάθεια του ώμου είναι μια κατάσταση κατά την οποία η κεφαλή του βραχιονίου εξαρθρώνεται μερικώς ή πλήρως από την ωμογλήνη. Αυτό μπορεί να συμβεί λόγω οξείας κάκωσης (τραυματική αστάθεια), επαναλαμβανόμενης καταπόνησης της άρθρωσης ή γενικευμένης χαλαρότητας των συνδέσμων (ατραυματική αστάθεια). Στην πλειονότητα των περιπτώσεων, η αστάθεια της γληνοβραχιονίου άρθρωσης συνδέεται με μια ρήξη του επιχείλιου χόνδρου που εμποδίζει την κεφαλή του βραχιονίου να προσαρμόζεται σωστά στην ωμογλήνη, προκαλώντας τη μετατόπισή της από τη θέση του. Τα πρόσθια εξαρθρήματα του ώμου αποτελούν την πλειονότητα των περιπτώσεων αστάθειας της γληνοβραχιόνιου άρθρωσης. Τα συμπτώματα της αστάθειας του ώμου μπορεί να περιλαμβάνουν αίσθημα χαλαρότητας ή αστάθειας στην άρθρωση, πόνο ή ενόχληση στον ώμο, μυϊκή αδυναμία ή απώλεια μυϊκής ισχύος. Σε σοβαρές περιπτώσεις, η κεφαλή του βραχιονίου μπορεί να εξαρθρωθεί εντελώς από την ωμογλήνη, προκαλώντας έντονο πόνο και αναπηρία. Η διάγνωση της αστάθειας του ώμου συνήθως περιλαμβάνει ενδελεχή φυσική εξέταση και απεικονιστικές μελέτες όπως ακτινογραφίες, υπολογιστική τομογραφία (CT) και μαγνητική τομογραφία (MRI). Η θεραπεία της αστάθειας του ώμου εξαρτάται από τη βαρύτητα της αστάθειας και την υποκείμενη αιτία. Η συντηρητική θεραπεία για την αστάθεια του ώμου μπορεί να περιλαμβάνει ανάπαυση, πάγο, φυσικοθεραπεία και αντιφλεγμονώδη φάρμακα. Η φυσικοθεραπεία είναι ιδιαίτερα σημαντική σε περιπτώσεις πολυκατευθυντικής αστάθειας, καθώς οι ασκήσεις ενδυνάμωσης μπορούν να βοηθήσουν στη βελτίωση της σταθερότητας της άρθρωσης. Εάν η συντηρητική θεραπεία δεν καταφέρει να ανακουφίσει τα συμπτώματα, μπορεί να χρειαστεί χειρουργική επέμβαση. Οι απόλυτες ενδείξεις χειρουργικής αντιμετώπισης είναι αμφιλεγόμενες. Η χειρουργική θεραπεία μπορεί να εφαρμοστεί μετά από αποτυχημένη συντηρητική αντιμετώπιση, υποτροπιάζον εξάρθρημα σε νεαρή ηλικία, μη ανατάξιμο εξάρθρημα, ανοιχτό εξάρθρημα, αστάθεια του ώμου μετά την ανάταξη και πρώτο εξάρθρημα σε νεαρούς αθλητές. Οι χειρουργικές επιλογές για την αστάθεια του ώμου περιλαμβάνουν αρθροσκοπικές επεμβάσεις και ανοιχτές χειρουργικές επεμβάσεις. Οι αρθροσκοπικές επεμβάσεις είναι λιγότερο επεμβατικές και μπορεί να έχουν λιγότερες επιπλοκές, αλλά μπορεί να μην είναι κατάλληλες για όλους τους τύπους αστάθειας. Η επιλογή της χειρουργικής επέμβασης εξαρτάται από την υποκείμενη αιτία της αστάθειας, την ηλικία και το επίπεδο δραστηριότητας του ασθενούς και άλλους παράγοντες. Για τραυματική αστάθεια, η πιο συνηθισμένη χειρουργική επέμβαση είναι η αρθροσκοπική συρραφή του επιχείλιου χόνδρου, όπου ο κομμένος επιχείλιος χόνδρος συρράπτεται στο χείλος της ωμογλήνης με χρήση ραμμάτων ή αγκυρών. Σε περιπτώσεις ατραυματικής αστάθειας, η χειρουργική επέμβαση μπορεί να περιλαμβάνει ενίσχυση του θυλάκου και των συνδέσμων γύρω από την άρθρωση ή μεταφορά τμήματος της κορακοειδής απόφυσης στην πρόσθια επιφάνεια της ωμογλήνης (επέμβαση Latarjet). Η αποκατάσταση μετά τη χειρουργική σταθεροποίηση του ώμου μπορεί να διαρκέσει αρκετούς μήνες και μπορεί να περιλαμβάνει μια περίοδο ακινητοποίησης, ακολουθούμενη από φυσικοθεραπεία για την ανάκτηση δύναμης και εύρους κίνησης στην άρθρωση. Οι ασθενείς θα πρέπει να αποφεύγουν δραστηριότητες που ασκούν δυνάμεις στον ώμο, όπως η άρση μεγάλων βαρών ή η συμμετοχή σε αθλήματα επαφής. Συνολικά, η αστάθεια του ώμου μπορεί να είναι μια νοσηρή κατάσταση που επηρεάζει πολλούς ανθρώπους, ειδικά όσους ασχολούνται με αθλήματα ή άλλες δραστηριότητες.","Shoulder instability is a condition in which the humeral head partially or completely dislocates from the glenoid fossa. This can occur due to a traumatic injury (traumatic instability), repetitive strain on the joint, or generalized ligamentous laxity (atraumatic instability). In the majority of cases, glenohumeral instability is associated by a labral tear which prevents the humeral head from fitting properly into the glenoid fossa, causing it to shift out of place. Anterior shoulder dislocations comprise the majority of cases of glenohumeral instability. Symptoms of shoulder instability may include a feeling of looseness or instability in the joint, pain or discomfort in the shoulder, weakness or loss of strength. In severe cases, the humeral head may completely dislocate from the glenoid fossa, causing intense pain and disability. Diagnosis of shoulder instability usually involves a thorough physical exam and imaging studies such as x-rays, computed tomography (CT) and magnetic resonance imaging (MRI). Treatment of shoulder instability depends on the severity of the instability and the underlying cause. Conservative treatment for shoulder instability may include rest, ice, physical therapy, and anti-inflammatory medication. Physical therapy is especially important in cases of multidirectional instability, as strengthening exercises can help improve stability in the joint. If conservative treatment fails to relieve symptoms, surgery may be necessary. Absolute indications of surgical management are contradictory. Operative treatment is reserved after failed conservative management, recurrent dislocation at a young age, irreducible dislocation, open dislocation, post-reduction instability of the shoulder and first-time dislocation in young elite athletes. Surgical options for shoulder instability include arthroscopic procedures and open surgeries. Arthroscopic procedures are less invasive and may have fewer complications, but may not be appropriate for all types of instability. The choice of surgery depends on the underlying cause of the instability, the patient's age and activity level, and other factors. For traumatic instability, the most common surgical procedure is an arthroscopic Bankart repair, where the torn labrum is reattached to the glenoid fossa using sutures or anchors. In cases of atraumatic instability, surgery may involve tightening the capsule and ligaments around the joint, or transferring a portion of the coracoid process to the anterior aspect of the glenoid (Latarjet procedure). Recovery from shoulder stabilization may take several months, and may involve a period of immobilization, followed by physical therapy to regain strength and range of motion in the joint. Patients should avoid activities that put stress on the shoulder, such as lifting heavy weights or participating in contact sports. Overall, shoulder instability can be a debilitating condition that affects many people, especially those involved in sports or other activities."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Αστάθεια ώμου. Αιτιοπαθογένεια - ταξινόμηση - διάγνωση - θεραπεία"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Μανθάς Σπύρος","Manthas Spyros"],"dc:date":["2023"],"dc:description":["Η αστάθεια του ώμου είναι μια κατάσταση κατά την οποία η κεφαλή του βραχιονίου εξαρθρώνεται μερικώς ή πλήρως από την ωμογλήνη. Αυτό μπορεί να συμβεί λόγω οξείας κάκωσης (τραυματική αστάθεια), επαναλαμβανόμενης καταπόνησης της άρθρωσης ή γενικευμένης χαλαρότητας των συνδέσμων (ατραυματική αστάθεια). Στην πλειονότητα των περιπτώσεων, η αστάθεια της γληνοβραχιονίου άρθρωσης συνδέεται με μια ρήξη του επιχείλιου χόνδρου που εμποδίζει την κεφαλή του βραχιονίου να προσαρμόζεται σωστά στην ωμογλήνη, προκαλώντας τη μετατόπισή της από τη θέση του. Τα πρόσθια εξαρθρήματα του ώμου αποτελούν την πλειονότητα των περιπτώσεων αστάθειας της γληνοβραχιόνιου άρθρωσης. Τα συμπτώματα της αστάθειας του ώμου μπορεί να περιλαμβάνουν αίσθημα χαλαρότητας ή αστάθειας στην άρθρωση, πόνο ή ενόχληση στον ώμο, μυϊκή αδυναμία ή απώλεια μυϊκής ισχύος. Σε σοβαρές περιπτώσεις, η κεφαλή του βραχιονίου μπορεί να εξαρθρωθεί εντελώς από την ωμογλήνη, προκαλώντας έντονο πόνο και αναπηρία. Η διάγνωση της αστάθειας του ώμου συνήθως περιλαμβάνει ενδελεχή φυσική εξέταση και απεικονιστικές μελέτες όπως ακτινογραφίες, υπολογιστική τομογραφία (CT) και μαγνητική τομογραφία (MRI). Η θεραπεία της αστάθειας του ώμου εξαρτάται από τη βαρύτητα της αστάθειας και την υποκείμενη αιτία. Η συντηρητική θεραπεία για την αστάθεια του ώμου μπορεί να περιλαμβάνει ανάπαυση, πάγο, φυσικοθεραπεία και αντιφλεγμονώδη φάρμακα. Η φυσικοθεραπεία είναι ιδιαίτερα σημαντική σε περιπτώσεις πολυκατευθυντικής αστάθειας, καθώς οι ασκήσεις ενδυνάμωσης μπορούν να βοηθήσουν στη βελτίωση της σταθερότητας της άρθρωσης. Εάν η συντηρητική θεραπεία δεν καταφέρει να ανακουφίσει τα συμπτώματα, μπορεί να χρειαστεί χειρουργική επέμβαση. Οι απόλυτες ενδείξεις χειρουργικής αντιμετώπισης είναι αμφιλεγόμενες. Η χειρουργική θεραπεία μπορεί να εφαρμοστεί μετά από αποτυχημένη συντηρητική αντιμετώπιση, υποτροπιάζον εξάρθρημα σε νεαρή ηλικία, μη ανατάξιμο εξάρθρημα, ανοιχτό εξάρθρημα, αστάθεια του ώμου μετά την ανάταξη και πρώτο εξάρθρημα σε νεαρούς αθλητές. Οι χειρουργικές επιλογές για την αστάθεια του ώμου περιλαμβάνουν αρθροσκοπικές επεμβάσεις και ανοιχτές χειρουργικές επεμβάσεις. Οι αρθροσκοπικές επεμβάσεις είναι λιγότερο επεμβατικές και μπορεί να έχουν λιγότερες επιπλοκές, αλλά μπορεί να μην είναι κατάλληλες για όλους τους τύπους αστάθειας. Η επιλογή της χειρουργικής επέμβασης εξαρτάται από την υποκείμενη αιτία της αστάθειας, την ηλικία και το επίπεδο δραστηριότητας του ασθενούς και άλλους παράγοντες. Για τραυματική αστάθεια, η πιο συνηθισμένη χειρουργική επέμβαση είναι η αρθροσκοπική συρραφή του επιχείλιου χόνδρου, όπου ο κομμένος επιχείλιος χόνδρος συρράπτεται στο χείλος της ωμογλήνης με χρήση ραμμάτων ή αγκυρών. Σε περιπτώσεις ατραυματικής αστάθειας, η χειρουργική επέμβαση μπορεί να περιλαμβάνει ενίσχυση του θυλάκου και των συνδέσμων γύρω από την άρθρωση ή μεταφορά τμήματος της κορακοειδής απόφυσης στην πρόσθια επιφάνεια της ωμογλήνης (επέμβαση Latarjet). Η αποκατάσταση μετά τη χειρουργική σταθεροποίηση του ώμου μπορεί να διαρκέσει αρκετούς μήνες και μπορεί να περιλαμβάνει μια περίοδο ακινητοποίησης, ακολουθούμενη από φυσικοθεραπεία για την ανάκτηση δύναμης και εύρους κίνησης στην άρθρωση. Οι ασθενείς θα πρέπει να αποφεύγουν δραστηριότητες που ασκούν δυνάμεις στον ώμο, όπως η άρση μεγάλων βαρών ή η συμμετοχή σε αθλήματα επαφής. Συνολικά, η αστάθεια του ώμου μπορεί να είναι μια νοσηρή κατάσταση που επηρεάζει πολλούς ανθρώπους, ειδικά όσους ασχολούνται με αθλήματα ή άλλες δραστηριότητες.","Shoulder instability is a condition in which the humeral head partially or completely dislocates from the glenoid fossa. This can occur due to a traumatic injury (traumatic instability), repetitive strain on the joint, or generalized ligamentous laxity (atraumatic instability). In the majority of cases, glenohumeral instability is associated by a labral tear which prevents the humeral head from fitting properly into the glenoid fossa, causing it to shift out of place. Anterior shoulder dislocations comprise the majority of cases of glenohumeral instability. Symptoms of shoulder instability may include a feeling of looseness or instability in the joint, pain or discomfort in the shoulder, weakness or loss of strength. In severe cases, the humeral head may completely dislocate from the glenoid fossa, causing intense pain and disability. Diagnosis of shoulder instability usually involves a thorough physical exam and imaging studies such as x-rays, computed tomography (CT) and magnetic resonance imaging (MRI). Treatment of shoulder instability depends on the severity of the instability and the underlying cause. Conservative treatment for shoulder instability may include rest, ice, physical therapy, and anti-inflammatory medication. Physical therapy is especially important in cases of multidirectional instability, as strengthening exercises can help improve stability in the joint. If conservative treatment fails to relieve symptoms, surgery may be necessary. Absolute indications of surgical management are contradictory. Operative treatment is reserved after failed conservative management, recurrent dislocation at a young age, irreducible dislocation, open dislocation, post-reduction instability of the shoulder and first-time dislocation in young elite athletes. Surgical options for shoulder instability include arthroscopic procedures and open surgeries. Arthroscopic procedures are less invasive and may have fewer complications, but may not be appropriate for all types of instability. The choice of surgery depends on the underlying cause of the instability, the patient's age and activity level, and other factors. For traumatic instability, the most common surgical procedure is an arthroscopic Bankart repair, where the torn labrum is reattached to the glenoid fossa using sutures or anchors. In cases of atraumatic instability, surgery may involve tightening the capsule and ligaments around the joint, or transferring a portion of the coracoid process to the anterior aspect of the glenoid (Latarjet procedure). Recovery from shoulder stabilization may take several months, and may involve a period of immobilization, followed by physical therapy to regain strength and range of motion in the joint. Patients should avoid activities that put stress on the shoulder, such as lifting heavy weights or participating in contact sports. Overall, shoulder instability can be a debilitating condition that affects many people, especially those involved in sports or other activities."],"dc:identifier":["uoadl:3370990","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3370990"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Αστάθεια ώμου. Αιτιοπαθογένεια - ταξινόμηση - διάγνωση - θεραπεία"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T06:27:09Z"}