{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:3371078"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:3371078","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Η επίδραση της οστεοπόρωσης στην παθογένεια και την πώρωση των καταγμάτων κάτω πέρατος κερκίδας","abstract":"Τα κατάγματα του κάτω πέρατος της κερκίδας είναι ανάμεσα στα πιο συχνά κατάγματα ευθραυστότητας που παρατηρούνται σε ασθενείς άνω των 50 ετών και σχετίζονται με υψηλή συχνότητα εμφάνισης οστεοπόρωσης και επακόλουθων καταγμάτων. Τα κατάγματα αυτά συμβαίνουν συνήθως,είτε στην εφηβική ηλικία,είτε σε ενήλικες μετά την πέμπτη δεκαετία της ζωής και συνήθως 15 χρόνια νωρίτερα από τα κατάγματα του ισχίου ή της σπονδυλικής στήλης, παρέχοντας στους κλινικούς ιατρούς μια ευκαιρία να ανιχνεύσουν έγκαιρα τις οστικές αλλαγές, να διαγνώσουν και να αντιμετωπίσουν την οστεοπόρωση και να προλάβουν τα δευτερογενή κατάγματα. Τα κατάγματα ευθραυστότητας συνιστούν περίπλοκες θεραπευτικές προκλήσεις που χαρακτηρίζονται από παράγοντες, όπως η παρατεταμένη κατάκλιση και η ακινητοποίηση τα οποία μετά από τέτοια κατάγματα επιταχύνουν την οστική απώλεια, επιδεινώνοντας την υποκείμενη κατάσταση. Tα κατάγματα αυτά είναι συχνά συντριπτικά, καθιστώντας την ανάταξη τους δύσκολη και οδηγώντας συχνά σε μη ικανοποιητικά αποτελέσματα. Η κακή οστική ποιότητα περιπλέκει τις χειρουργικές επεμβάσεις, μειώνοντας τη σταθερότητα της εσωτερικής οστεοσύνθεσης και αυξάνοντας την πιθανότητα επιπλοκών όπως είναι η χαλάρωση και η αποτυχία της χρήσης μοσχεύματος. Η πώρωση του κατάγματος μπορεί να καθυστερήσει, οδηγώντας σε παρατεταμένη ανάρρωση και αυξημένο κίνδυνο επακόλουθων επιπλοκών. Σκοπός της εργασίας μας ήταν να διερευνήσουμε,αν και κατά πόσο η οστεοπόρωση αποτελεί προδιαθεσικό παράγοντα για τα κατάγματα αυτά σε άνδρες και γυναίκες μέσης ηλικίας,καθώς και κατά πόσο συσχετίζεται με διαταραχές της πώρωσης,ή άλλες επιπλοκές στη συντηρητική ή χειρουργική αντιμετώπισή τους.Από τη βιβλιογραφική ανασκόπηση που πραγματοποιήσαμε μελέτες έχουν καταδείξει σημαντικές διαφορές στα δομικά και μηχανικά χαρακτηριστικά στο κάτω πέρας του οστού της κερκίδας μεταξύ οστεοπορωτικών και μη ασθενών. Ένας βασικός παράγοντας που συμβάλλει στην τελική αντοχή του οστού της κερκίδας στο περιφερικό της τμήμα είναι το φλοιώδες οστό και συγκεκριμένα το φλοιώδες κέλυφος. Ωστόσο, η ποιότητα του σπογγώδους οστού επίσης ασκεί επίδραση στην αξονική αντοχή του συγκεκριμένου οστού σε αυτό το σημείο. Αυτό υπογραμμίζει τη σημασία τόσο των ιδιοτήτων του φλοιώδους όσο και του σπογγώδους οστού στον καθορισμό της οστικής αντοχής σε θραύση. Επιπλέον, η πορωτικότητα του φλοιώδους οστού στο περιφερικό τμήμα της κερκίδας έχει αναγνωριστεί ως προγνωστικός παράγοντας καταγμάτων, ανεξάρτητα από την οστική πυκνότητα. Η οστεοπόρωση θεωρείται ότι δυνητικά επηρεάζει αρνητικά την πώρωση των καταγμάτων, όσον αφορά τις κυτταρικές διεργασίες, τον σχηματισμό του πώρου, την επιμετάλλωση και τη βιομηχανική αντοχή. Αν και ο πώρος του κατάγματος που σχηματίζεται γύρω από ένα οστεοπορωτικό κάταγμα είναι λιγότερο άκαμπτος και επιμεταλλωμένος από αυτόν που σχηματίζεται στο φυσιολογικό οστό, δεν είναι ακόμη βέβαιο πώς αυτό επηρεάζει τη λειτουργικότητα μακροπρόθεσμα και την εμβιομηχανική. Σε ζωικά μοντέλα, η οστεοπόρωση έχει συσχετιστεί με διάφορες αρνητικές επιδράσεις στη διαδικασία της πώρωσης, συμπεριλαμβανομένου του μειωμένου σχηματισμού του πώρου, της οστικής ανάπτυξης και πυκνότητας καθώς και της εμβιομηχανικής αντοχής. Οδηγεί επίσης σε καθυστέρηση των κυτταρικών διεργασιών και της διαφοροποίησης κατά την πώρωση των καταγμάτων. Ορισμένες μελέτες έχουν καταδείξει την οστεοπόρωση ως πιθανό παράγοντα κινδύνου για καθυστερημένη πώρωση, ενώ άλλες δεν διαπίστωσαν σημαντική συσχέτιση, αν και ανέφεραν μεγαλύτερο χρόνο μέχρι να επιτευχθεί η πώρωση σε οστεοπορωτικούς ασθενείς.Τα δεδομένα της επίδρασης της αντιοστεοπορωτικής αγωγής στην πώρωση των καταγμάτων είναι αντιφατικά, όπως αποδεικνύεται τόσο από μη οστεοπορωτικά όσο και από οστεοπορωτικά ζωικά μοντέλα. Η τεριπαρατίδη και τα αντικαταβολικά φάρμακα σχετίζονται με τη βελτίωση της πώρωσης των καταγμάτων και την καθυστέρηση της ανακατασκευής, αντίστοιχα. Κλινικές μελέτες, που επικεντρώνονται κυρίως σε κατάγματα του κάτω πέρατος κερκίδας, δεν έχουν καταδείξει σημαντική επίδραση των διφωσφονικών στην πώρωση των καταγμάτων. Αντίθετα, η τεριπαρατίδη έχει συσχετιστεί με μειωμένο χρόνο μέχρι την πώρωση του κατάγματος σε διάφορες μελέτες που αφορούσαν κυρίως ασθενείς με κάταγμα ισχίου, αν και αυτό δεν οδήγησε σε μείωση των ποσοστών καθυστερημένης πώρωσης ή ψευδάρθρωσης. Ενώ μελέτες σε ζώα έχουν παράσχει στοιχεία που υποδηλώνουν αρνητική επίδραση της οστεοπόρωσης στην πώρωση των καταγμάτων, τα κλινικά στοιχεία που υποστηρίζουν την άποψη αυτή είναι λιγότερο πειστικά. Τα διφωσφονικά και η τεριπαρατίδη θα μπορούσαν να συνιστούν επιλογές κατά την πώρωση των καταγμάτων, καθώς δεν έχουν δείξει σαφείς αρνητικές επιδράσεις.","abstract_html":"Τα κατάγματα του κάτω πέρατος της κερκίδας είναι ανάμεσα στα πιο συχνά κατάγματα ευθραυστότητας που παρατηρούνται σε ασθενείς άνω των 50 ετών και σχετίζονται με υψηλή συχνότητα εμφάνισης οστεοπόρωσης και επακόλουθων καταγμάτων. Τα κατάγματα αυτά συμβαίνουν συνήθως,είτε στην εφηβική ηλικία,είτε σε ενήλικες μετά την πέμπτη δεκαετία της ζωής και συνήθως 15 χρόνια νωρίτερα από τα κατάγματα του ισχίου ή της σπονδυλικής στήλης, παρέχοντας στους κλινικούς ιατρούς μια ευκαιρία να ανιχνεύσουν έγκαιρα τις οστικές αλλαγές, να διαγνώσουν και να αντιμετωπίσουν την οστεοπόρωση και να προλάβουν τα δευτερογενή κατάγματα. Τα κατάγματα ευθραυστότητας συνιστούν περίπλοκες θεραπευτικές προκλήσεις που χαρακτηρίζονται από παράγοντες, όπως η παρατεταμένη κατάκλιση και η ακινητοποίηση τα οποία μετά από τέτοια κατάγματα επιταχύνουν την οστική απώλεια, επιδεινώνοντας την υποκείμενη κατάσταση. Tα κατάγματα αυτά είναι συχνά συντριπτικά, καθιστώντας την ανάταξη τους δύσκολη και οδηγώντας συχνά σε μη ικανοποιητικά αποτελέσματα. Η κακή οστική ποιότητα περιπλέκει τις χειρουργικές επεμβάσεις, μειώνοντας τη σταθερότητα της εσωτερικής οστεοσύνθεσης και αυξάνοντας την πιθανότητα επιπλοκών όπως είναι η χαλάρωση και η αποτυχία της χρήσης μοσχεύματος. Η πώρωση του κατάγματος μπορεί να καθυστερήσει, οδηγώντας σε παρατεταμένη ανάρρωση και αυξημένο κίνδυνο επακόλουθων επιπλοκών. Σκοπός της εργασίας μας ήταν να διερευνήσουμε,αν και κατά πόσο η οστεοπόρωση αποτελεί προδιαθεσικό παράγοντα για τα κατάγματα αυτά σε άνδρες και γυναίκες μέσης ηλικίας,καθώς και κατά πόσο συσχετίζεται με διαταραχές της πώρωσης,ή άλλες επιπλοκές στη συντηρητική ή χειρουργική αντιμετώπισή τους.Από τη βιβλιογραφική ανασκόπηση που πραγματοποιήσαμε μελέτες έχουν καταδείξει σημαντικές διαφορές στα δομικά και μηχανικά χαρακτηριστικά στο κάτω πέρας του οστού της κερκίδας μεταξύ οστεοπορωτικών και μη ασθενών. Ένας βασικός παράγοντας που συμβάλλει στην τελική αντοχή του οστού της κερκίδας στο περιφερικό της τμήμα είναι το φλοιώδες οστό και συγκεκριμένα το φλοιώδες κέλυφος. Ωστόσο, η ποιότητα του σπογγώδους οστού επίσης ασκεί επίδραση στην αξονική αντοχή του συγκεκριμένου οστού σε αυτό το σημείο. Αυτό υπογραμμίζει τη σημασία τόσο των ιδιοτήτων του φλοιώδους όσο και του σπογγώδους οστού στον καθορισμό της οστικής αντοχής σε θραύση. Επιπλέον, η πορωτικότητα του φλοιώδους οστού στο περιφερικό τμήμα της κερκίδας έχει αναγνωριστεί ως προγνωστικός παράγοντας καταγμάτων, ανεξάρτητα από την οστική πυκνότητα. Η οστεοπόρωση θεωρείται ότι δυνητικά επηρεάζει αρνητικά την πώρωση των καταγμάτων, όσον αφορά τις κυτταρικές διεργασίες, τον σχηματισμό του πώρου, την επιμετάλλωση και τη βιομηχανική αντοχή. Αν και ο πώρος του κατάγματος που σχηματίζεται γύρω από ένα οστεοπορωτικό κάταγμα είναι λιγότερο άκαμπτος και επιμεταλλωμένος από αυτόν που σχηματίζεται στο φυσιολογικό οστό, δεν είναι ακόμη βέβαιο πώς αυτό επηρεάζει τη λειτουργικότητα μακροπρόθεσμα και την εμβιομηχανική. Σε ζωικά μοντέλα, η οστεοπόρωση έχει συσχετιστεί με διάφορες αρνητικές επιδράσεις στη διαδικασία της πώρωσης, συμπεριλαμβανομένου του μειωμένου σχηματισμού του πώρου, της οστικής ανάπτυξης και πυκνότητας καθώς και της εμβιομηχανικής αντοχής. Οδηγεί επίσης σε καθυστέρηση των κυτταρικών διεργασιών και της διαφοροποίησης κατά την πώρωση των καταγμάτων. Ορισμένες μελέτες έχουν καταδείξει την οστεοπόρωση ως πιθανό παράγοντα κινδύνου για καθυστερημένη πώρωση, ενώ άλλες δεν διαπίστωσαν σημαντική συσχέτιση, αν και ανέφεραν μεγαλύτερο χρόνο μέχρι να επιτευχθεί η πώρωση σε οστεοπορωτικούς ασθενείς.Τα δεδομένα της επίδρασης της αντιοστεοπορωτικής αγωγής στην πώρωση των καταγμάτων είναι αντιφατικά, όπως αποδεικνύεται τόσο από μη οστεοπορωτικά όσο και από οστεοπορωτικά ζωικά μοντέλα. Η τεριπαρατίδη και τα αντικαταβολικά φάρμακα σχετίζονται με τη βελτίωση της πώρωσης των καταγμάτων και την καθυστέρηση της ανακατασκευής, αντίστοιχα. Κλινικές μελέτες, που επικεντρώνονται κυρίως σε κατάγματα του κάτω πέρατος κερκίδας, δεν έχουν καταδείξει σημαντική επίδραση των διφωσφονικών στην πώρωση των καταγμάτων. Αντίθετα, η τεριπαρατίδη έχει συσχετιστεί με μειωμένο χρόνο μέχρι την πώρωση του κατάγματος σε διάφορες μελέτες που αφορούσαν κυρίως ασθενείς με κάταγμα ισχίου, αν και αυτό δεν οδήγησε σε μείωση των ποσοστών καθυστερημένης πώρωσης ή ψευδάρθρωσης. Ενώ μελέτες σε ζώα έχουν παράσχει στοιχεία που υποδηλώνουν αρνητική επίδραση της οστεοπόρωσης στην πώρωση των καταγμάτων, τα κλινικά στοιχεία που υποστηρίζουν την άποψη αυτή είναι λιγότερο πειστικά. Τα διφωσφονικά και η τεριπαρατίδη θα μπορούσαν να συνιστούν επιλογές κατά την πώρωση των καταγμάτων, καθώς δεν έχουν δείξει σαφείς αρνητικές επιδράσεις.","abstract_has_math":false,"creators":["Αυγερινός Αλέξανδρος","Avgerinos Alexandros"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2023,"date_issued":"2023","date_published":"2023","updated_at":"2026-11-19T06:27:09Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3371078"],"render_values":[{"text":"uoadl:3371078","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3371078","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3371078","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A3371078","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Αυγερινός Αλέξανδρος","Avgerinos Alexandros"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2023"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3371078","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3371078"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Τα κατάγματα του κάτω πέρατος της κερκίδας είναι ανάμεσα στα πιο συχνά κατάγματα ευθραυστότητας που παρατηρούνται σε ασθενείς άνω των 50 ετών και σχετίζονται με υψηλή συχνότητα εμφάνισης οστεοπόρωσης και επακόλουθων καταγμάτων. Τα κατάγματα αυτά συμβαίνουν συνήθως,είτε στην εφηβική ηλικία,είτε σε ενήλικες μετά την πέμπτη δεκαετία της ζωής και συνήθως 15 χρόνια νωρίτερα από τα κατάγματα του ισχίου ή της σπονδυλικής στήλης, παρέχοντας στους κλινικούς ιατρούς μια ευκαιρία να ανιχνεύσουν έγκαιρα τις οστικές αλλαγές, να διαγνώσουν και να αντιμετωπίσουν την οστεοπόρωση και να προλάβουν τα δευτερογενή κατάγματα. Τα κατάγματα ευθραυστότητας συνιστούν περίπλοκες θεραπευτικές προκλήσεις που χαρακτηρίζονται από παράγοντες, όπως η παρατεταμένη κατάκλιση και η ακινητοποίηση τα οποία μετά από τέτοια κατάγματα επιταχύνουν την οστική απώλεια, επιδεινώνοντας την υποκείμενη κατάσταση. Tα κατάγματα αυτά είναι συχνά συντριπτικά, καθιστώντας την ανάταξη τους δύσκολη και οδηγώντας συχνά σε μη ικανοποιητικά αποτελέσματα. Η κακή οστική ποιότητα περιπλέκει τις χειρουργικές επεμβάσεις, μειώνοντας τη σταθερότητα της εσωτερικής οστεοσύνθεσης και αυξάνοντας την πιθανότητα επιπλοκών όπως είναι η χαλάρωση και η αποτυχία της χρήσης μοσχεύματος. Η πώρωση του κατάγματος μπορεί να καθυστερήσει, οδηγώντας σε παρατεταμένη ανάρρωση και αυξημένο κίνδυνο επακόλουθων επιπλοκών. Σκοπός της εργασίας μας ήταν να διερευνήσουμε,αν και κατά πόσο η οστεοπόρωση αποτελεί προδιαθεσικό παράγοντα για τα κατάγματα αυτά σε άνδρες και γυναίκες μέσης ηλικίας,καθώς και κατά πόσο συσχετίζεται με διαταραχές της πώρωσης,ή άλλες επιπλοκές στη συντηρητική ή χειρουργική αντιμετώπισή τους.Από τη βιβλιογραφική ανασκόπηση που πραγματοποιήσαμε μελέτες έχουν καταδείξει σημαντικές διαφορές στα δομικά και μηχανικά χαρακτηριστικά στο κάτω πέρας του οστού της κερκίδας μεταξύ οστεοπορωτικών και μη ασθενών. Ένας βασικός παράγοντας που συμβάλλει στην τελική αντοχή του οστού της κερκίδας στο περιφερικό της τμήμα είναι το φλοιώδες οστό και συγκεκριμένα το φλοιώδες κέλυφος. Ωστόσο, η ποιότητα του σπογγώδους οστού επίσης ασκεί επίδραση στην αξονική αντοχή του συγκεκριμένου οστού σε αυτό το σημείο. Αυτό υπογραμμίζει τη σημασία τόσο των ιδιοτήτων του φλοιώδους όσο και του σπογγώδους οστού στον καθορισμό της οστικής αντοχής σε θραύση. Επιπλέον, η πορωτικότητα του φλοιώδους οστού στο περιφερικό τμήμα της κερκίδας έχει αναγνωριστεί ως προγνωστικός παράγοντας καταγμάτων, ανεξάρτητα από την οστική πυκνότητα. Η οστεοπόρωση θεωρείται ότι δυνητικά επηρεάζει αρνητικά την πώρωση των καταγμάτων, όσον αφορά τις κυτταρικές διεργασίες, τον σχηματισμό του πώρου, την επιμετάλλωση και τη βιομηχανική αντοχή. Αν και ο πώρος του κατάγματος που σχηματίζεται γύρω από ένα οστεοπορωτικό κάταγμα είναι λιγότερο άκαμπτος και επιμεταλλωμένος από αυτόν που σχηματίζεται στο φυσιολογικό οστό, δεν είναι ακόμη βέβαιο πώς αυτό επηρεάζει τη λειτουργικότητα μακροπρόθεσμα και την εμβιομηχανική. Σε ζωικά μοντέλα, η οστεοπόρωση έχει συσχετιστεί με διάφορες αρνητικές επιδράσεις στη διαδικασία της πώρωσης, συμπεριλαμβανομένου του μειωμένου σχηματισμού του πώρου, της οστικής ανάπτυξης και πυκνότητας καθώς και της εμβιομηχανικής αντοχής. Οδηγεί επίσης σε καθυστέρηση των κυτταρικών διεργασιών και της διαφοροποίησης κατά την πώρωση των καταγμάτων. Ορισμένες μελέτες έχουν καταδείξει την οστεοπόρωση ως πιθανό παράγοντα κινδύνου για καθυστερημένη πώρωση, ενώ άλλες δεν διαπίστωσαν σημαντική συσχέτιση, αν και ανέφεραν μεγαλύτερο χρόνο μέχρι να επιτευχθεί η πώρωση σε οστεοπορωτικούς ασθενείς.Τα δεδομένα της επίδρασης της αντιοστεοπορωτικής αγωγής στην πώρωση των καταγμάτων είναι αντιφατικά, όπως αποδεικνύεται τόσο από μη οστεοπορωτικά όσο και από οστεοπορωτικά ζωικά μοντέλα. Η τεριπαρατίδη και τα αντικαταβολικά φάρμακα σχετίζονται με τη βελτίωση της πώρωσης των καταγμάτων και την καθυστέρηση της ανακατασκευής, αντίστοιχα. Κλινικές μελέτες, που επικεντρώνονται κυρίως σε κατάγματα του κάτω πέρατος κερκίδας, δεν έχουν καταδείξει σημαντική επίδραση των διφωσφονικών στην πώρωση των καταγμάτων. Αντίθετα, η τεριπαρατίδη έχει συσχετιστεί με μειωμένο χρόνο μέχρι την πώρωση του κατάγματος σε διάφορες μελέτες που αφορούσαν κυρίως ασθενείς με κάταγμα ισχίου, αν και αυτό δεν οδήγησε σε μείωση των ποσοστών καθυστερημένης πώρωσης ή ψευδάρθρωσης. Ενώ μελέτες σε ζώα έχουν παράσχει στοιχεία που υποδηλώνουν αρνητική επίδραση της οστεοπόρωσης στην πώρωση των καταγμάτων, τα κλινικά στοιχεία που υποστηρίζουν την άποψη αυτή είναι λιγότερο πειστικά. Τα διφωσφονικά και η τεριπαρατίδη θα μπορούσαν να συνιστούν επιλογές κατά την πώρωση των καταγμάτων, καθώς δεν έχουν δείξει σαφείς αρνητικές επιδράσεις.","Distal radius fractures (DRFs) are frequently observed in the population whose age is over 50 years old and are associated with a high incidence of osteoporosis and subsequent fractures. These fractures typically occur either during adolescence or in adults after reaching their fifth decade,often occurring approximately 15 years earlier than hip or vertebral fractures, providing physicians with an opportunity to detect early changes in bone, diagnose and treat osteoporosis, and prevent secondary fractures. Osteoporotic fragility fractures pose intricate treatment challenges characterized by specific factors such as prolonged bed rest and immobilization following such fractures accelerates bone loss, exacerbating the underlying condition. These fractures are frequently comminuted, making fracture reduction challenging and often yielding suboptimal outcomes. Poor bone quality complicates surgical interventions, diminishing the stability of internal fixation and increasing the likelihood of complications such as loosening and graft failure. Fracture healing may be delayed, leading to prolonged recovery and an elevated risk of subsequent complications. The aim of our study was to investigate whether osteoporosis is a predisposing factor for fractures in middle-aged men and women and to assess its potential association with impairments in the healing process or other complications during conservative or surgical treatment of fractures.Based on the literature review we conducted,studies have identified significant differences in structural and mechanical attributes between osteoporotic and normal distal radius. A key contributor to the ultimate strength of the distal radius is the cortical bone and specifically the cortical shell. However, the quality of trabecular bone also exerts influence on the axial strength of distal radius. This underscores the significance of both cortical and trabecular properties in determining fracture resistance. Additionally, the cortical porosity in the distal radius has been identified as apredictor of fractures, irrespective of bone mineral density. Osteoporosis is considered to be potentially negatively influences fracture healing, with regard to cellular processes, callus formation, mineralization and biomechanical strength. Although the fracture callus formed around an osteoporotic fracture is less stiff and less mineralized than that formed by normal bone, it is still uncertain how this affects long-term function and biomechanics. In animal models, osteoporosis has been associated with various adverse effects on the healing process, including reduced callus formation, bone growth, bone mineral density, and biomechanical strength. It also leads to delayed cellular processes and differentiation during fracture healing. Some studies have identified osteoporosis as a potential risk factor for non-union fractures, while others did not find a significant association, although they did report prolonged healing times in osteoporotic patients. The impact of antiosteoporotic medication on fracture healing remains inconsistent, as evidenced by both non-osteoporotic and osteoporotic animal models. Τeriparatide and antiresorptive drugs were related to improved fracture healing and delayed remodeling, respectively. Clinical studies, primarily focused on distal radius fractures, have not demonstrated a significant effect of bisphosphonates on fracture healing. In contrast, teriparatidehas been associated with a reduced time to fracture union in various trials involving mainly hip fracture patients, although this did not lead to a decrease in delayed or non-union rates. While animal studies have provided evidence suggesting a negative influence of osteoporosis on fracture healing, clinical evidence supporting this notion is less conclusive. Bisphosphonates and teriparatide could be considered for use during fracture healing, as they have not shown clear negative effects."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Η επίδραση της οστεοπόρωσης στην παθογένεια και την πώρωση των καταγμάτων κάτω πέρατος κερκίδας"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Αυγερινός Αλέξανδρος","Avgerinos Alexandros"],"dc:date":["2023"],"dc:description":["Τα κατάγματα του κάτω πέρατος της κερκίδας είναι ανάμεσα στα πιο συχνά κατάγματα ευθραυστότητας που παρατηρούνται σε ασθενείς άνω των 50 ετών και σχετίζονται με υψηλή συχνότητα εμφάνισης οστεοπόρωσης και επακόλουθων καταγμάτων. Τα κατάγματα αυτά συμβαίνουν συνήθως,είτε στην εφηβική ηλικία,είτε σε ενήλικες μετά την πέμπτη δεκαετία της ζωής και συνήθως 15 χρόνια νωρίτερα από τα κατάγματα του ισχίου ή της σπονδυλικής στήλης, παρέχοντας στους κλινικούς ιατρούς μια ευκαιρία να ανιχνεύσουν έγκαιρα τις οστικές αλλαγές, να διαγνώσουν και να αντιμετωπίσουν την οστεοπόρωση και να προλάβουν τα δευτερογενή κατάγματα. Τα κατάγματα ευθραυστότητας συνιστούν περίπλοκες θεραπευτικές προκλήσεις που χαρακτηρίζονται από παράγοντες, όπως η παρατεταμένη κατάκλιση και η ακινητοποίηση τα οποία μετά από τέτοια κατάγματα επιταχύνουν την οστική απώλεια, επιδεινώνοντας την υποκείμενη κατάσταση. Tα κατάγματα αυτά είναι συχνά συντριπτικά, καθιστώντας την ανάταξη τους δύσκολη και οδηγώντας συχνά σε μη ικανοποιητικά αποτελέσματα. Η κακή οστική ποιότητα περιπλέκει τις χειρουργικές επεμβάσεις, μειώνοντας τη σταθερότητα της εσωτερικής οστεοσύνθεσης και αυξάνοντας την πιθανότητα επιπλοκών όπως είναι η χαλάρωση και η αποτυχία της χρήσης μοσχεύματος. Η πώρωση του κατάγματος μπορεί να καθυστερήσει, οδηγώντας σε παρατεταμένη ανάρρωση και αυξημένο κίνδυνο επακόλουθων επιπλοκών. Σκοπός της εργασίας μας ήταν να διερευνήσουμε,αν και κατά πόσο η οστεοπόρωση αποτελεί προδιαθεσικό παράγοντα για τα κατάγματα αυτά σε άνδρες και γυναίκες μέσης ηλικίας,καθώς και κατά πόσο συσχετίζεται με διαταραχές της πώρωσης,ή άλλες επιπλοκές στη συντηρητική ή χειρουργική αντιμετώπισή τους.Από τη βιβλιογραφική ανασκόπηση που πραγματοποιήσαμε μελέτες έχουν καταδείξει σημαντικές διαφορές στα δομικά και μηχανικά χαρακτηριστικά στο κάτω πέρας του οστού της κερκίδας μεταξύ οστεοπορωτικών και μη ασθενών. Ένας βασικός παράγοντας που συμβάλλει στην τελική αντοχή του οστού της κερκίδας στο περιφερικό της τμήμα είναι το φλοιώδες οστό και συγκεκριμένα το φλοιώδες κέλυφος. Ωστόσο, η ποιότητα του σπογγώδους οστού επίσης ασκεί επίδραση στην αξονική αντοχή του συγκεκριμένου οστού σε αυτό το σημείο. Αυτό υπογραμμίζει τη σημασία τόσο των ιδιοτήτων του φλοιώδους όσο και του σπογγώδους οστού στον καθορισμό της οστικής αντοχής σε θραύση. Επιπλέον, η πορωτικότητα του φλοιώδους οστού στο περιφερικό τμήμα της κερκίδας έχει αναγνωριστεί ως προγνωστικός παράγοντας καταγμάτων, ανεξάρτητα από την οστική πυκνότητα. Η οστεοπόρωση θεωρείται ότι δυνητικά επηρεάζει αρνητικά την πώρωση των καταγμάτων, όσον αφορά τις κυτταρικές διεργασίες, τον σχηματισμό του πώρου, την επιμετάλλωση και τη βιομηχανική αντοχή. Αν και ο πώρος του κατάγματος που σχηματίζεται γύρω από ένα οστεοπορωτικό κάταγμα είναι λιγότερο άκαμπτος και επιμεταλλωμένος από αυτόν που σχηματίζεται στο φυσιολογικό οστό, δεν είναι ακόμη βέβαιο πώς αυτό επηρεάζει τη λειτουργικότητα μακροπρόθεσμα και την εμβιομηχανική. Σε ζωικά μοντέλα, η οστεοπόρωση έχει συσχετιστεί με διάφορες αρνητικές επιδράσεις στη διαδικασία της πώρωσης, συμπεριλαμβανομένου του μειωμένου σχηματισμού του πώρου, της οστικής ανάπτυξης και πυκνότητας καθώς και της εμβιομηχανικής αντοχής. Οδηγεί επίσης σε καθυστέρηση των κυτταρικών διεργασιών και της διαφοροποίησης κατά την πώρωση των καταγμάτων. Ορισμένες μελέτες έχουν καταδείξει την οστεοπόρωση ως πιθανό παράγοντα κινδύνου για καθυστερημένη πώρωση, ενώ άλλες δεν διαπίστωσαν σημαντική συσχέτιση, αν και ανέφεραν μεγαλύτερο χρόνο μέχρι να επιτευχθεί η πώρωση σε οστεοπορωτικούς ασθενείς.Τα δεδομένα της επίδρασης της αντιοστεοπορωτικής αγωγής στην πώρωση των καταγμάτων είναι αντιφατικά, όπως αποδεικνύεται τόσο από μη οστεοπορωτικά όσο και από οστεοπορωτικά ζωικά μοντέλα. Η τεριπαρατίδη και τα αντικαταβολικά φάρμακα σχετίζονται με τη βελτίωση της πώρωσης των καταγμάτων και την καθυστέρηση της ανακατασκευής, αντίστοιχα. Κλινικές μελέτες, που επικεντρώνονται κυρίως σε κατάγματα του κάτω πέρατος κερκίδας, δεν έχουν καταδείξει σημαντική επίδραση των διφωσφονικών στην πώρωση των καταγμάτων. Αντίθετα, η τεριπαρατίδη έχει συσχετιστεί με μειωμένο χρόνο μέχρι την πώρωση του κατάγματος σε διάφορες μελέτες που αφορούσαν κυρίως ασθενείς με κάταγμα ισχίου, αν και αυτό δεν οδήγησε σε μείωση των ποσοστών καθυστερημένης πώρωσης ή ψευδάρθρωσης. Ενώ μελέτες σε ζώα έχουν παράσχει στοιχεία που υποδηλώνουν αρνητική επίδραση της οστεοπόρωσης στην πώρωση των καταγμάτων, τα κλινικά στοιχεία που υποστηρίζουν την άποψη αυτή είναι λιγότερο πειστικά. Τα διφωσφονικά και η τεριπαρατίδη θα μπορούσαν να συνιστούν επιλογές κατά την πώρωση των καταγμάτων, καθώς δεν έχουν δείξει σαφείς αρνητικές επιδράσεις.","Distal radius fractures (DRFs) are frequently observed in the population whose age is over 50 years old and are associated with a high incidence of osteoporosis and subsequent fractures. These fractures typically occur either during adolescence or in adults after reaching their fifth decade,often occurring approximately 15 years earlier than hip or vertebral fractures, providing physicians with an opportunity to detect early changes in bone, diagnose and treat osteoporosis, and prevent secondary fractures. Osteoporotic fragility fractures pose intricate treatment challenges characterized by specific factors such as prolonged bed rest and immobilization following such fractures accelerates bone loss, exacerbating the underlying condition. These fractures are frequently comminuted, making fracture reduction challenging and often yielding suboptimal outcomes. Poor bone quality complicates surgical interventions, diminishing the stability of internal fixation and increasing the likelihood of complications such as loosening and graft failure. Fracture healing may be delayed, leading to prolonged recovery and an elevated risk of subsequent complications. The aim of our study was to investigate whether osteoporosis is a predisposing factor for fractures in middle-aged men and women and to assess its potential association with impairments in the healing process or other complications during conservative or surgical treatment of fractures.Based on the literature review we conducted,studies have identified significant differences in structural and mechanical attributes between osteoporotic and normal distal radius. A key contributor to the ultimate strength of the distal radius is the cortical bone and specifically the cortical shell. However, the quality of trabecular bone also exerts influence on the axial strength of distal radius. This underscores the significance of both cortical and trabecular properties in determining fracture resistance. Additionally, the cortical porosity in the distal radius has been identified as apredictor of fractures, irrespective of bone mineral density. Osteoporosis is considered to be potentially negatively influences fracture healing, with regard to cellular processes, callus formation, mineralization and biomechanical strength. Although the fracture callus formed around an osteoporotic fracture is less stiff and less mineralized than that formed by normal bone, it is still uncertain how this affects long-term function and biomechanics. In animal models, osteoporosis has been associated with various adverse effects on the healing process, including reduced callus formation, bone growth, bone mineral density, and biomechanical strength. It also leads to delayed cellular processes and differentiation during fracture healing. Some studies have identified osteoporosis as a potential risk factor for non-union fractures, while others did not find a significant association, although they did report prolonged healing times in osteoporotic patients. The impact of antiosteoporotic medication on fracture healing remains inconsistent, as evidenced by both non-osteoporotic and osteoporotic animal models. Τeriparatide and antiresorptive drugs were related to improved fracture healing and delayed remodeling, respectively. Clinical studies, primarily focused on distal radius fractures, have not demonstrated a significant effect of bisphosphonates on fracture healing. In contrast, teriparatidehas been associated with a reduced time to fracture union in various trials involving mainly hip fracture patients, although this did not lead to a decrease in delayed or non-union rates. While animal studies have provided evidence suggesting a negative influence of osteoporosis on fracture healing, clinical evidence supporting this notion is less conclusive. Bisphosphonates and teriparatide could be considered for use during fracture healing, as they have not shown clear negative effects."],"dc:identifier":["uoadl:3371078","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3371078"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Η επίδραση της οστεοπόρωσης στην παθογένεια και την πώρωση των καταγμάτων κάτω πέρατος κερκίδας"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T06:27:09Z"}