{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:3371264"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:3371264","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Διερεύνηση επιγενετικών μηχανισμών και στόχευση τους στο οστεοσάρκωμα","abstract":"Το οστεοσάρκωμα (OΣ) είναι ο συχνότερος πρωτοπαθής όγκος των οστών μεσεγχυματικής προέλευσης, που παρατηρείται κυρίως σε παιδιά και εφήβους με κύρια χαρακτηριστικά την σοβαρή ανευπλοειδία και την υψηλή συχνότητα μεταλλάξεων. Σύμφωνα με τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας (WHO) η ετήσια επίπτωση είναι 4,4 ασθενείς ανά εκατομμύριο πληθυσμού ηλικίας 0-24 ετών, 1,7 σε ηλικίες 25-59 ετών και 4,2 ασθενείς ανά εκατομμύριο σε ηλικίες μεγαλύτερες των 60 ετών. Μέχρι σήμερα, η χημειοθεραπεία και η χειρουργική εκτομή είναι ο μόνος συνδυασμός συμβατικής θεραπείας. Πρόσφατα η διερεύνηση των μοριακών μηχανισμών που συμβάλουν στην ανάπτυξη του οστεοσαρκώματος ανέδειξε το σημαντικό ρόλο των επιγενετικών τροποποιήσεων και την αλληλεπίδραση τους με γενετικούς παράγοντες να συμβάλουν στην παθολογία της νόσου. Διαφορετικοί επιγενετικοί μηχανισμοί τροποποίησης της γονιδιακής έκφρασης, συμπεριλαμβανομένης της μεθυλίωσης του DNA, των τροποποιήσεων ιστονών και των μη κωδικοποιητικών μορίων RNA, ενισχύουν τον πολλαπλασιασμού του οστεοσαρκώματος, τη μεταναστευτικότητα, τη διήθηση και τη μείωση της κυτταρικής απόπτωσης. Η παρούσα διπλωματική εργασία εστιάζει στην κριτική αξιολόγηση ενός σημαντικού αριθμού μελετών που δείχνουν την εμπλοκή των επιγενετικών μηχανισμών στην παθογένεση του οστεοσαρκώματος, παρέχοντας σημαντικά επιστημονικά δεδομένα για τους μοριακούς μηχανισμούς καθώς και την πιθανή στόχευση τους με νέα φάρμακα ή καινοτόμες στρατηγικές παρεμβάσεις.","abstract_html":"Το οστεοσάρκωμα (OΣ) είναι ο συχνότερος πρωτοπαθής όγκος των οστών μεσεγχυματικής προέλευσης, που παρατηρείται κυρίως σε παιδιά και εφήβους με κύρια χαρακτηριστικά την σοβαρή ανευπλοειδία και την υψηλή συχνότητα μεταλλάξεων. Σύμφωνα με τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας (WHO) η ετήσια επίπτωση είναι 4,4 ασθενείς ανά εκατομμύριο πληθυσμού ηλικίας 0-24 ετών, 1,7 σε ηλικίες 25-59 ετών και 4,2 ασθενείς ανά εκατομμύριο σε ηλικίες μεγαλύτερες των 60 ετών. Μέχρι σήμερα, η χημειοθεραπεία και η χειρουργική εκτομή είναι ο μόνος συνδυασμός συμβατικής θεραπείας. Πρόσφατα η διερεύνηση των μοριακών μηχανισμών που συμβάλουν στην ανάπτυξη του οστεοσαρκώματος ανέδειξε το σημαντικό ρόλο των επιγενετικών τροποποιήσεων και την αλληλεπίδραση τους με γενετικούς παράγοντες να συμβάλουν στην παθολογία της νόσου. Διαφορετικοί επιγενετικοί μηχανισμοί τροποποίησης της γονιδιακής έκφρασης, συμπεριλαμβανομένης της μεθυλίωσης του DNA, των τροποποιήσεων ιστονών και των μη κωδικοποιητικών μορίων RNA, ενισχύουν τον πολλαπλασιασμού του οστεοσαρκώματος, τη μεταναστευτικότητα, τη διήθηση και τη μείωση της κυτταρικής απόπτωσης. Η παρούσα διπλωματική εργασία εστιάζει στην κριτική αξιολόγηση ενός σημαντικού αριθμού μελετών που δείχνουν την εμπλοκή των επιγενετικών μηχανισμών στην παθογένεση του οστεοσαρκώματος, παρέχοντας σημαντικά επιστημονικά δεδομένα για τους μοριακούς μηχανισμούς καθώς και την πιθανή στόχευση τους με νέα φάρμακα ή καινοτόμες στρατηγικές παρεμβάσεις.","abstract_has_math":false,"creators":["Ανδρέου Δημήτριος","Andreou Dimitrios"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2023,"date_issued":"2023","date_published":"2023","updated_at":"2026-11-19T06:27:30Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3371264"],"render_values":[{"text":"uoadl:3371264","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3371264","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3371264","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A3371264","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Ανδρέου Δημήτριος","Andreou Dimitrios"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2023"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3371264","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3371264"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Το οστεοσάρκωμα (OΣ) είναι ο συχνότερος πρωτοπαθής όγκος των οστών μεσεγχυματικής προέλευσης, που παρατηρείται κυρίως σε παιδιά και εφήβους με κύρια χαρακτηριστικά την σοβαρή ανευπλοειδία και την υψηλή συχνότητα μεταλλάξεων. Σύμφωνα με τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας (WHO) η ετήσια επίπτωση είναι 4,4 ασθενείς ανά εκατομμύριο πληθυσμού ηλικίας 0-24 ετών, 1,7 σε ηλικίες 25-59 ετών και 4,2 ασθενείς ανά εκατομμύριο σε ηλικίες μεγαλύτερες των 60 ετών. Μέχρι σήμερα, η χημειοθεραπεία και η χειρουργική εκτομή είναι ο μόνος συνδυασμός συμβατικής θεραπείας. Πρόσφατα η διερεύνηση των μοριακών μηχανισμών που συμβάλουν στην ανάπτυξη του οστεοσαρκώματος ανέδειξε το σημαντικό ρόλο των επιγενετικών τροποποιήσεων και την αλληλεπίδραση τους με γενετικούς παράγοντες να συμβάλουν στην παθολογία της νόσου. Διαφορετικοί επιγενετικοί μηχανισμοί τροποποίησης της γονιδιακής έκφρασης, συμπεριλαμβανομένης της μεθυλίωσης του DNA, των τροποποιήσεων ιστονών και των μη κωδικοποιητικών μορίων RNA, ενισχύουν τον πολλαπλασιασμού του οστεοσαρκώματος, τη μεταναστευτικότητα, τη διήθηση και τη μείωση της κυτταρικής απόπτωσης. Η παρούσα διπλωματική εργασία εστιάζει στην κριτική αξιολόγηση ενός σημαντικού αριθμού μελετών που δείχνουν την εμπλοκή των επιγενετικών μηχανισμών στην παθογένεση του οστεοσαρκώματος, παρέχοντας σημαντικά επιστημονικά δεδομένα για τους μοριακούς μηχανισμούς καθώς και την πιθανή στόχευση τους με νέα φάρμακα ή καινοτόμες στρατηγικές παρεμβάσεις.","Osteosarcoma (OS) is the most frequent primary bone tumor of mesenchymal origin, observed mainly in children and adolescents with severe aneuploidy and a high frequency of mutations. According to the World Health Organization (WHO) the annual incidence is 4.4 patients per million population aged 0-24 years, 1.7 in those aged 25-59 years and 4.2 patients per million in those over 60 years of age. To date, chemotherapy and surgical resection is the only combination of conventional treatment. Recently, the investigation of the molecular mechanisms that contribute to the development of osteosarcoma has highlighted the important role of epigenetic modifications and their interaction with genetic factors to contribute to the pathology of the disease. Different epigenetic modification pathways, including DNA methylation, histone modifications, and non coding RNA molecules, result in the enhancement of osteosarcoma proliferation, migration, invasion, and decreased cell apoptosis. This thesis focuses on the critical evaluation of a significant number of studies that show the involvement of epigenetic mechanisms in the pathogenesis of osteosarcoma, providing important scientific data on the molecular mechanisms as well as their possible targeting with new drugs or innovative strategic interventions"]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Διερεύνηση επιγενετικών μηχανισμών και στόχευση τους στο οστεοσάρκωμα"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Ανδρέου Δημήτριος","Andreou Dimitrios"],"dc:date":["2023"],"dc:description":["Το οστεοσάρκωμα (OΣ) είναι ο συχνότερος πρωτοπαθής όγκος των οστών μεσεγχυματικής προέλευσης, που παρατηρείται κυρίως σε παιδιά και εφήβους με κύρια χαρακτηριστικά την σοβαρή ανευπλοειδία και την υψηλή συχνότητα μεταλλάξεων. Σύμφωνα με τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας (WHO) η ετήσια επίπτωση είναι 4,4 ασθενείς ανά εκατομμύριο πληθυσμού ηλικίας 0-24 ετών, 1,7 σε ηλικίες 25-59 ετών και 4,2 ασθενείς ανά εκατομμύριο σε ηλικίες μεγαλύτερες των 60 ετών. Μέχρι σήμερα, η χημειοθεραπεία και η χειρουργική εκτομή είναι ο μόνος συνδυασμός συμβατικής θεραπείας. Πρόσφατα η διερεύνηση των μοριακών μηχανισμών που συμβάλουν στην ανάπτυξη του οστεοσαρκώματος ανέδειξε το σημαντικό ρόλο των επιγενετικών τροποποιήσεων και την αλληλεπίδραση τους με γενετικούς παράγοντες να συμβάλουν στην παθολογία της νόσου. Διαφορετικοί επιγενετικοί μηχανισμοί τροποποίησης της γονιδιακής έκφρασης, συμπεριλαμβανομένης της μεθυλίωσης του DNA, των τροποποιήσεων ιστονών και των μη κωδικοποιητικών μορίων RNA, ενισχύουν τον πολλαπλασιασμού του οστεοσαρκώματος, τη μεταναστευτικότητα, τη διήθηση και τη μείωση της κυτταρικής απόπτωσης. Η παρούσα διπλωματική εργασία εστιάζει στην κριτική αξιολόγηση ενός σημαντικού αριθμού μελετών που δείχνουν την εμπλοκή των επιγενετικών μηχανισμών στην παθογένεση του οστεοσαρκώματος, παρέχοντας σημαντικά επιστημονικά δεδομένα για τους μοριακούς μηχανισμούς καθώς και την πιθανή στόχευση τους με νέα φάρμακα ή καινοτόμες στρατηγικές παρεμβάσεις.","Osteosarcoma (OS) is the most frequent primary bone tumor of mesenchymal origin, observed mainly in children and adolescents with severe aneuploidy and a high frequency of mutations. According to the World Health Organization (WHO) the annual incidence is 4.4 patients per million population aged 0-24 years, 1.7 in those aged 25-59 years and 4.2 patients per million in those over 60 years of age. To date, chemotherapy and surgical resection is the only combination of conventional treatment. Recently, the investigation of the molecular mechanisms that contribute to the development of osteosarcoma has highlighted the important role of epigenetic modifications and their interaction with genetic factors to contribute to the pathology of the disease. Different epigenetic modification pathways, including DNA methylation, histone modifications, and non coding RNA molecules, result in the enhancement of osteosarcoma proliferation, migration, invasion, and decreased cell apoptosis. This thesis focuses on the critical evaluation of a significant number of studies that show the involvement of epigenetic mechanisms in the pathogenesis of osteosarcoma, providing important scientific data on the molecular mechanisms as well as their possible targeting with new drugs or innovative strategic interventions"],"dc:identifier":["uoadl:3371264","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3371264"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Διερεύνηση επιγενετικών μηχανισμών και στόχευση τους στο οστεοσάρκωμα"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T06:27:30Z"}