{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:3371271"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:3371271","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"The ICC jurisdiction over crimes committed outside the territory of the State Party in question, in light of recent jurisprudence and international developments","abstract":"Το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο, όπως και κάθε διεθνές δικαστήριο, έχει λειτουργική δικαιοδοσία, δηλαδή ασκεί μόνο τις εξουσίες που του έχουν παραχωρήσει τα Κράτη-Μέρη του. Στο πλαίσιο αυτό, όταν ασκεί τη δικαιοδοσία του, το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο βρίσκεται αντιμέτωπο με το δίλημμα μεταξύ του σεβασμού της κυριαρχίας των Κρατών και του τερματισμού της ατιμωρησίας. Έτσι, με στόχο να εκπληρώσει το σκοπό σύστασής του, δηλαδή τον τερματισμό της ατιμωρησίας, σεβόμενο παράλληλα την κρατική κυριαρχία, το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο έχει επιχειρήσει να ερμηνεύσει τις σχετικές διατάξεις του Καταστατικού της Ρώμης με τρόπο που θα του επιτρέπει να ασκεί δικαιοδοσία, χωρίς να παραβιάζει όμως την κρατική κυριαρχία. Η παρούσα εργασία επιχειρεί να παρουσιάσει παραδείγματα, στα οποία το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο άσκησε τη δικαιοδοσία του για εγκλήματα που τελέστηκαν εκτός του εδάφους των Κρατών-Μερών του και έπειτα, να εξηγήσει εάν, σε αυτές τις περιπτώσεις το Δικαστήριο έδρασε σύννομα. Τελικώς, σε συνέχεια της περιγραφόμενης ανάλυσης, η γράφουσα καταλήγει στο ότι το Δικαστήριο έδρασε σύννομα σε όλα τα αναφερόμενα παραδείγματα, βρίσκοντας ένα σύνδεσμο μεταξύ του τόπου τέλεσης του εγκλήματος και του Κράτους-Μέρους στο Καταστατικό της Ρώμης. Επομένως, αυτό το συμπέρασμα καταδεικνύει ότι υπάρχει πιθανότητα άσκησης εξωεδαφικής δικαιοδοσίας από το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο, μόνο όμως σε περιπτώσεις επαρκώς συνδεδεμένες με το Κράτος-Μέρος.","abstract_html":"Το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο, όπως και κάθε διεθνές δικαστήριο, έχει λειτουργική δικαιοδοσία, δηλαδή ασκεί μόνο τις εξουσίες που του έχουν παραχωρήσει τα Κράτη-Μέρη του. Στο πλαίσιο αυτό, όταν ασκεί τη δικαιοδοσία του, το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο βρίσκεται αντιμέτωπο με το δίλημμα μεταξύ του σεβασμού της κυριαρχίας των Κρατών και του τερματισμού της ατιμωρησίας. Έτσι, με στόχο να εκπληρώσει το σκοπό σύστασής του, δηλαδή τον τερματισμό της ατιμωρησίας, σεβόμενο παράλληλα την κρατική κυριαρχία, το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο έχει επιχειρήσει να ερμηνεύσει τις σχετικές διατάξεις του Καταστατικού της Ρώμης με τρόπο που θα του επιτρέπει να ασκεί δικαιοδοσία, χωρίς να παραβιάζει όμως την κρατική κυριαρχία. Η παρούσα εργασία επιχειρεί να παρουσιάσει παραδείγματα, στα οποία το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο άσκησε τη δικαιοδοσία του για εγκλήματα που τελέστηκαν εκτός του εδάφους των Κρατών-Μερών του και έπειτα, να εξηγήσει εάν, σε αυτές τις περιπτώσεις το Δικαστήριο έδρασε σύννομα. Τελικώς, σε συνέχεια της περιγραφόμενης ανάλυσης, η γράφουσα καταλήγει στο ότι το Δικαστήριο έδρασε σύννομα σε όλα τα αναφερόμενα παραδείγματα, βρίσκοντας ένα σύνδεσμο μεταξύ του τόπου τέλεσης του εγκλήματος και του Κράτους-Μέρους στο Καταστατικό της Ρώμης. Επομένως, αυτό το συμπέρασμα καταδεικνύει ότι υπάρχει πιθανότητα άσκησης εξωεδαφικής δικαιοδοσίας από το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο, μόνο όμως σε περιπτώσεις επαρκώς συνδεδεμένες με το Κράτος-Μέρος.","abstract_has_math":false,"creators":["Τσιρακοπούλου-Γκλίνου Ζωή","Tsirakopoulou-Gklinou Zoi"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2023,"date_issued":"2023","date_published":"2023","updated_at":"2026-11-19T06:27:30Z","subjects":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"],"languages":["English"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3371271"],"render_values":[{"text":"uoadl:3371271","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3371271","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3371271","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A3371271","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Τσιρακοπούλου-Γκλίνου Ζωή","Tsirakopoulou-Gklinou Zoi"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2023"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["English"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3371271","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3371271"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο, όπως και κάθε διεθνές δικαστήριο, έχει λειτουργική δικαιοδοσία, δηλαδή ασκεί μόνο τις εξουσίες που του έχουν παραχωρήσει τα Κράτη-Μέρη του. Στο πλαίσιο αυτό, όταν ασκεί τη δικαιοδοσία του, το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο βρίσκεται αντιμέτωπο με το δίλημμα μεταξύ του σεβασμού της κυριαρχίας των Κρατών και του τερματισμού της ατιμωρησίας. Έτσι, με στόχο να εκπληρώσει το σκοπό σύστασής του, δηλαδή τον τερματισμό της ατιμωρησίας, σεβόμενο παράλληλα την κρατική κυριαρχία, το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο έχει επιχειρήσει να ερμηνεύσει τις σχετικές διατάξεις του Καταστατικού της Ρώμης με τρόπο που θα του επιτρέπει να ασκεί δικαιοδοσία, χωρίς να παραβιάζει όμως την κρατική κυριαρχία. Η παρούσα εργασία επιχειρεί να παρουσιάσει παραδείγματα, στα οποία το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο άσκησε τη δικαιοδοσία του για εγκλήματα που τελέστηκαν εκτός του εδάφους των Κρατών-Μερών του και έπειτα, να εξηγήσει εάν, σε αυτές τις περιπτώσεις το Δικαστήριο έδρασε σύννομα. Τελικώς, σε συνέχεια της περιγραφόμενης ανάλυσης, η γράφουσα καταλήγει στο ότι το Δικαστήριο έδρασε σύννομα σε όλα τα αναφερόμενα παραδείγματα, βρίσκοντας ένα σύνδεσμο μεταξύ του τόπου τέλεσης του εγκλήματος και του Κράτους-Μέρους στο Καταστατικό της Ρώμης. Επομένως, αυτό το συμπέρασμα καταδεικνύει ότι υπάρχει πιθανότητα άσκησης εξωεδαφικής δικαιοδοσίας από το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο, μόνο όμως σε περιπτώσεις επαρκώς συνδεδεμένες με το Κράτος-Μέρος.","he International Criminal Court, just like any other international court, has functional jurisdiction, meaning that it can only exercise the powers delegated to it by its State Parties. In this respect, when exercising its jurisdiction, the International Criminal Court is faced with the dilemma of respecting State sovereignty over ending impunity. In response and with a view to fulfilling its purpose of ending impunity, while respecting State sovereignty, the International Criminal Court has attempted to interpret the relevant provisions of the Rome Statute in a way that would permit it to exercise jurisdiction, without impugning State sovereignty. To this end, the present essay attempts to illustrate examples where the International Criminal Court has exercised its jurisdiction over crimes committed outside the territory of its State Parties and then, to justify whether in those cases, the Court did so rightfully. Thus, following such an analysis, the author of the present essay concludes that the Court acted rightfully, as in all the examples presented, it managed to establish a link between the territory where the alleged crime occurred and the State Party to the Rome Statute. Hence, such a conclusion implies that there is a possibility for the International Criminal Court to exercise extraterritorial jurisdiction, yet only in situations sufficiently linked to a State Party to the Rome Statute."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["The ICC jurisdiction over crimes committed outside the territory of the State Party in question, in light of recent jurisprudence and international developments"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Τσιρακοπούλου-Γκλίνου Ζωή","Tsirakopoulou-Gklinou Zoi"],"dc:date":["2023"],"dc:description":["Το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο, όπως και κάθε διεθνές δικαστήριο, έχει λειτουργική δικαιοδοσία, δηλαδή ασκεί μόνο τις εξουσίες που του έχουν παραχωρήσει τα Κράτη-Μέρη του. Στο πλαίσιο αυτό, όταν ασκεί τη δικαιοδοσία του, το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο βρίσκεται αντιμέτωπο με το δίλημμα μεταξύ του σεβασμού της κυριαρχίας των Κρατών και του τερματισμού της ατιμωρησίας. Έτσι, με στόχο να εκπληρώσει το σκοπό σύστασής του, δηλαδή τον τερματισμό της ατιμωρησίας, σεβόμενο παράλληλα την κρατική κυριαρχία, το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο έχει επιχειρήσει να ερμηνεύσει τις σχετικές διατάξεις του Καταστατικού της Ρώμης με τρόπο που θα του επιτρέπει να ασκεί δικαιοδοσία, χωρίς να παραβιάζει όμως την κρατική κυριαρχία. Η παρούσα εργασία επιχειρεί να παρουσιάσει παραδείγματα, στα οποία το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο άσκησε τη δικαιοδοσία του για εγκλήματα που τελέστηκαν εκτός του εδάφους των Κρατών-Μερών του και έπειτα, να εξηγήσει εάν, σε αυτές τις περιπτώσεις το Δικαστήριο έδρασε σύννομα. Τελικώς, σε συνέχεια της περιγραφόμενης ανάλυσης, η γράφουσα καταλήγει στο ότι το Δικαστήριο έδρασε σύννομα σε όλα τα αναφερόμενα παραδείγματα, βρίσκοντας ένα σύνδεσμο μεταξύ του τόπου τέλεσης του εγκλήματος και του Κράτους-Μέρους στο Καταστατικό της Ρώμης. Επομένως, αυτό το συμπέρασμα καταδεικνύει ότι υπάρχει πιθανότητα άσκησης εξωεδαφικής δικαιοδοσίας από το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο, μόνο όμως σε περιπτώσεις επαρκώς συνδεδεμένες με το Κράτος-Μέρος.","he International Criminal Court, just like any other international court, has functional jurisdiction, meaning that it can only exercise the powers delegated to it by its State Parties. In this respect, when exercising its jurisdiction, the International Criminal Court is faced with the dilemma of respecting State sovereignty over ending impunity. In response and with a view to fulfilling its purpose of ending impunity, while respecting State sovereignty, the International Criminal Court has attempted to interpret the relevant provisions of the Rome Statute in a way that would permit it to exercise jurisdiction, without impugning State sovereignty. To this end, the present essay attempts to illustrate examples where the International Criminal Court has exercised its jurisdiction over crimes committed outside the territory of its State Parties and then, to justify whether in those cases, the Court did so rightfully. Thus, following such an analysis, the author of the present essay concludes that the Court acted rightfully, as in all the examples presented, it managed to establish a link between the territory where the alleged crime occurred and the State Party to the Rome Statute. Hence, such a conclusion implies that there is a possibility for the International Criminal Court to exercise extraterritorial jurisdiction, yet only in situations sufficiently linked to a State Party to the Rome Statute."],"dc:identifier":["uoadl:3371271","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3371271"],"dc:language":["English"],"dc:subject":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"],"dc:title":["The ICC jurisdiction over crimes committed outside the territory of the State Party in question, in light of recent jurisprudence and international developments"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T06:27:30Z"}