{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:3372855"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:3372855","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Μεταγγίσεις σε δρεπανοκυτταρικούς ασθενείς και σύνδρομο υπεραιμόλυσης","abstract":"Η δρεπανοκυτταρική νόσος αποτελεί μια παγκόσμια πρόκληση, με 300.000 άτομα να γεννιούνται κάθε χρόνο με τη νόσο. Πρόκειται για μια νόσο που προκαλείται από την αντικατάσταση ενός νουκλεοτιδίου στο κωδικόνιο 6 του γονιδίου της β-σφαιρίνης στο χρωμόσωμα 11 και αυτοσωμική υπολειπόμενη κληρονόμηση, με αποτέλεσμα την παραγωγή της HbS, μιας μεταλλαγμένης μορφής της β-σφαιρίνης με τάση να δημιουργεί πολυμερή κάτω από ορισμένες συνθήκες. Αυτά τα πολυμερή έχουν ως αποτέλεσμα την αλλαγή του σχήματος του ερυθροκυττάρου, το οποίο λαμβάνει μια δρεπανοειδή μορφή. Η παραγωγή αυτών των ελαττωματικών κυττάρων μπορεί να οδηγήσει σε έμφρακτα σε αγγεία προκαλώντας μια κατάσταση γνωστή και ως αγγειοαποφρακτική κρίση. Οι ασθενείς με δρεπανοκυτταρική νόσο υποφέρουν από αγγειοαπαφρακτικά επεισόδια και από χρόνια αιμόλυση, με έκπτωση της λειτουργίας διαφόρων οργάνων και της ποιότητας ζωής τους. Αν και μονογονιδιακό νόσημα, η δρεπανοκυτταρική νόσος έχει μια ευρεία φαινοτυπική ετερογένεια και πορεία η οποία φαίνεται να εξαρτάται απόπεριβαλλοντικούς παράγοντες και φυλετικούς, πράγμα το οποίο υποδεικνύει τη συμμετοχή και γεντικών παραγόντων. Έχουν γίνει αρκετά βήματα για να αποσαφηνιστεί η παθοφυσιολογία της νόσου. Πολλοί παράγοντες έχουν αναγνωριστεί, αλλά εξακολουθεί να παραμένει ασαφές όλο το εύρος των μηχανισμών και οι προκύπτουσες δυσμενείς επιπτώσεις τους. Δεδομένου ότι η δρεπανοκυτταρική αναιμία αφορά ένα μεγάλο αριθμό ατόμων, εμφανίζονται αρκετές θεραπείες που τροποποιούν την πορεία της νόσου (οι περισσότερες από αυτές βρίσκονται ακόμη σε πειραματικό επίπεδο σε διάφορες φάσεις μελέτης). Η γενετική θεραπεία και η μεταμόσχευση αρχέγονων αιμοποιητικών κυττάρων υπόσχονται μια μόνιμη θεραπεία, αλλά ενέχουν ορισμένους κινδύνους. Επίσης έχουν δοκιμαστεί σε μικρό αριθμό ασθενών και έχουν υψηλό κόστος. Παρά τις συνεχείς προσπάθειες για ανακάλυψη νέων θεραπειών, η υδροξυουρία και η μετάγγιση ερυθρών παραμένουν τα κύρια όπλα στην αντιμετώπιση της νόσου. Η υδροξυουρία, από την εισαγωγή της στη διαχείριση των δρεπανοκυτταρικών ασθενών, έχει βοηθήσει στη μείωση της ανάγκης για μετάγγιση. Η μετάγγιση μέχρι σήμερα, αν και πρέπει να αποφεύγεται εάν δεν είναι απαραίτητο, παραμένει η μόνη επιλογή για ορισμένους ασθενείς. Έχουν θεσπιστεί κατευθυντήριες γραμμές από την Αμερικανική Εταιρεία Αιματολογίας (ASH) για τη διαχείριση ασθενών και την καθοδήγηση της κλινικής απόφασης σχετικά με το πότε και πως πρέπει να μεταγγίζονται οι δρεπανοκυτταρικοί ασθενείς. Οι ασθενείς που χρειάζονται χρόνιες και πολλαπλές μεταγγίσεις μπορεί να εμφανίσουν ορισμένες ανεπιθύμητες ενέργειες όπως υπερφόρτωση σιδήρου. Μια συγκεκριμένη ομάδα ασθενών έχει αυξημένο κίνδυνο να αναπτύξει αλλοαντισώματα (αντισώματα του ξενιστή έναντι των ομάδων αίματος του δότη). Αν και αυτό το φαινόμενο μπορεί να συμβεί σε όλους τους ασθενείς που υποβάλλονται σε μεταγγίσεις, φαίνεται ότι οι δρεπανοκυτταρικοί ασθενείς και ιδίως οι ασθενείς αφρικανικής καταγωγής έχουν αυξημένο κίνδυνο, κάτι που μπορεί να ερμηνευθεί από πολλά αίτια. Η ανάπτυξη αντισωμάτων αυξάνει τη δυσκολία εύρεσης συμβατών μονάδων αίματος και μπορεί να προκαλέσει καθυστερημένη αιμολυτική αντίδραση από μετάγγιση (DHTR). Η DHTR είναι μια αντίδραση μετάγγισης που προκαλείται από αλλοαντισώματα που αναγνωρίζουν και καταστρέφουν τα ερυθρά αιμοσφαίρια κυρίως του δότη, συνήθως μεταξύ 5ης και 15ης ημέρας μετά τη μετάγγιση, με αποτέλεσμα πτώση της αιμοσφαιρίνης ή αποτυχία αύξησης. Φαίνεται πως δεν μπορούν όλα τα αλλοαντισώματα να προκαλέσουν DHTR και δεν αναγνωρίζονται αλλοαντίσωματα σε όλες τις DHTR. Η υπεραιμόλυση, ένας υποτύπος των DHTR, είναι η πιο σοβαρή ανεπιθύμητη ενέργεια της μετάγγισης. Είναι ένα σπάνιο και στο παρελθόν ευρέως αμφισβητούμενο ως προς την η ύπαρξή του φαινόμενο, οριζόμενο από ξαφνική αιμόλυση μετά από μετάγγιση με επίπεδο αιμοσφαιρίνης χαμηλότερο από το επίπεδο πριν από τη μετάγγιση, παρά την επαρκή παραγωγή ερυθρών αιμοσφαιρίων από τα δικτυοερυθροκύτταρα. Η ύπαρξή του έχει αποδοθεί σε ένα φαινόμενο γνωστό ως bystander hemolysis. Η παθοφυσιολογία αυτής της αντίδρασης δεν έχει διευκρινιστεί. Πολλές θεωρίες έχουν προταθεί αλλά με υψηλό βαθμό αβεβαιότητας. Έχουν γίνει πολύ λίγες μελέτες που αναλύουν την υπεραιμόλυση και τη διαχείρισή της. Σχεδόν όλα τα δεδομένα είναι αποτέλεσμα μελετών παρατήρησης, κυρίως case reports με μικρή στατιστική σημασία. Η θνητότητα φαίνεται να είναι εξαιρετικά υψηλή, αλλά εξακολουθούν να λείπουν επαρκή στοιχεία. Πολλά φάρμακα έχουν δοκιμαστεί όπως η κορτιζόνη, η ενδοφλέβια γ-σφαιρίνη, το eculizumab και το rituximab, με ένα ευρύ φάσμα αποτελεσμάτων. Είναι επιτακτική ανάγκη να αποφεύγεται η μετάγγιση μονάδων αίματος σε αυτούς τους ασθενείς εάν δεν είναι απολύτως απαραίτητο. Η αδυναμία εξαγωγής ασφαλών συμπερασμάτων από μελέτες εξηγεί γιατί χρειάζεται να γίνει περαιτέρω έρευνα προκειμένου να αποφευχθούν τέτοιες αντιδράσεις και να βελτιωθεί το τελικό αποτέλεσμα.","abstract_html":"Η δρεπανοκυτταρική νόσος αποτελεί μια παγκόσμια πρόκληση, με 300.000 άτομα να γεννιούνται κάθε χρόνο με τη νόσο. Πρόκειται για μια νόσο που προκαλείται από την αντικατάσταση ενός νουκλεοτιδίου στο κωδικόνιο 6 του γονιδίου της β-σφαιρίνης στο χρωμόσωμα 11 και αυτοσωμική υπολειπόμενη κληρονόμηση, με αποτέλεσμα την παραγωγή της HbS, μιας μεταλλαγμένης μορφής της β-σφαιρίνης με τάση να δημιουργεί πολυμερή κάτω από ορισμένες συνθήκες. Αυτά τα πολυμερή έχουν ως αποτέλεσμα την αλλαγή του σχήματος του ερυθροκυττάρου, το οποίο λαμβάνει μια δρεπανοειδή μορφή. Η παραγωγή αυτών των ελαττωματικών κυττάρων μπορεί να οδηγήσει σε έμφρακτα σε αγγεία προκαλώντας μια κατάσταση γνωστή και ως αγγειοαποφρακτική κρίση. Οι ασθενείς με δρεπανοκυτταρική νόσο υποφέρουν από αγγειοαπαφρακτικά επεισόδια και από χρόνια αιμόλυση, με έκπτωση της λειτουργίας διαφόρων οργάνων και της ποιότητας ζωής τους. Αν και μονογονιδιακό νόσημα, η δρεπανοκυτταρική νόσος έχει μια ευρεία φαινοτυπική ετερογένεια και πορεία η οποία φαίνεται να εξαρτάται απόπεριβαλλοντικούς παράγοντες και φυλετικούς, πράγμα το οποίο υποδεικνύει τη συμμετοχή και γεντικών παραγόντων. Έχουν γίνει αρκετά βήματα για να αποσαφηνιστεί η παθοφυσιολογία της νόσου. Πολλοί παράγοντες έχουν αναγνωριστεί, αλλά εξακολουθεί να παραμένει ασαφές όλο το εύρος των μηχανισμών και οι προκύπτουσες δυσμενείς επιπτώσεις τους. Δεδομένου ότι η δρεπανοκυτταρική αναιμία αφορά ένα μεγάλο αριθμό ατόμων, εμφανίζονται αρκετές θεραπείες που τροποποιούν την πορεία της νόσου (οι περισσότερες από αυτές βρίσκονται ακόμη σε πειραματικό επίπεδο σε διάφορες φάσεις μελέτης). Η γενετική θεραπεία και η μεταμόσχευση αρχέγονων αιμοποιητικών κυττάρων υπόσχονται μια μόνιμη θεραπεία, αλλά ενέχουν ορισμένους κινδύνους. Επίσης έχουν δοκιμαστεί σε μικρό αριθμό ασθενών και έχουν υψηλό κόστος. Παρά τις συνεχείς προσπάθειες για ανακάλυψη νέων θεραπειών, η υδροξυουρία και η μετάγγιση ερυθρών παραμένουν τα κύρια όπλα στην αντιμετώπιση της νόσου. Η υδροξυουρία, από την εισαγωγή της στη διαχείριση των δρεπανοκυτταρικών ασθενών, έχει βοηθήσει στη μείωση της ανάγκης για μετάγγιση. Η μετάγγιση μέχρι σήμερα, αν και πρέπει να αποφεύγεται εάν δεν είναι απαραίτητο, παραμένει η μόνη επιλογή για ορισμένους ασθενείς. Έχουν θεσπιστεί κατευθυντήριες γραμμές από την Αμερικανική Εταιρεία Αιματολογίας (ASH) για τη διαχείριση ασθενών και την καθοδήγηση της κλινικής απόφασης σχετικά με το πότε και πως πρέπει να μεταγγίζονται οι δρεπανοκυτταρικοί ασθενείς. Οι ασθενείς που χρειάζονται χρόνιες και πολλαπλές μεταγγίσεις μπορεί να εμφανίσουν ορισμένες ανεπιθύμητες ενέργειες όπως υπερφόρτωση σιδήρου. Μια συγκεκριμένη ομάδα ασθενών έχει αυξημένο κίνδυνο να αναπτύξει αλλοαντισώματα (αντισώματα του ξενιστή έναντι των ομάδων αίματος του δότη). Αν και αυτό το φαινόμενο μπορεί να συμβεί σε όλους τους ασθενείς που υποβάλλονται σε μεταγγίσεις, φαίνεται ότι οι δρεπανοκυτταρικοί ασθενείς και ιδίως οι ασθενείς αφρικανικής καταγωγής έχουν αυξημένο κίνδυνο, κάτι που μπορεί να ερμηνευθεί από πολλά αίτια. Η ανάπτυξη αντισωμάτων αυξάνει τη δυσκολία εύρεσης συμβατών μονάδων αίματος και μπορεί να προκαλέσει καθυστερημένη αιμολυτική αντίδραση από μετάγγιση (DHTR). Η DHTR είναι μια αντίδραση μετάγγισης που προκαλείται από αλλοαντισώματα που αναγνωρίζουν και καταστρέφουν τα ερυθρά αιμοσφαίρια κυρίως του δότη, συνήθως μεταξύ 5ης και 15ης ημέρας μετά τη μετάγγιση, με αποτέλεσμα πτώση της αιμοσφαιρίνης ή αποτυχία αύξησης. Φαίνεται πως δεν μπορούν όλα τα αλλοαντισώματα να προκαλέσουν DHTR και δεν αναγνωρίζονται αλλοαντίσωματα σε όλες τις DHTR. Η υπεραιμόλυση, ένας υποτύπος των DHTR, είναι η πιο σοβαρή ανεπιθύμητη ενέργεια της μετάγγισης. Είναι ένα σπάνιο και στο παρελθόν ευρέως αμφισβητούμενο ως προς την η ύπαρξή του φαινόμενο, οριζόμενο από ξαφνική αιμόλυση μετά από μετάγγιση με επίπεδο αιμοσφαιρίνης χαμηλότερο από το επίπεδο πριν από τη μετάγγιση, παρά την επαρκή παραγωγή ερυθρών αιμοσφαιρίων από τα δικτυοερυθροκύτταρα. Η ύπαρξή του έχει αποδοθεί σε ένα φαινόμενο γνωστό ως bystander hemolysis. Η παθοφυσιολογία αυτής της αντίδρασης δεν έχει διευκρινιστεί. Πολλές θεωρίες έχουν προταθεί αλλά με υψηλό βαθμό αβεβαιότητας. Έχουν γίνει πολύ λίγες μελέτες που αναλύουν την υπεραιμόλυση και τη διαχείρισή της. Σχεδόν όλα τα δεδομένα είναι αποτέλεσμα μελετών παρατήρησης, κυρίως case reports με μικρή στατιστική σημασία. Η θνητότητα φαίνεται να είναι εξαιρετικά υψηλή, αλλά εξακολουθούν να λείπουν επαρκή στοιχεία. Πολλά φάρμακα έχουν δοκιμαστεί όπως η κορτιζόνη, η ενδοφλέβια γ-σφαιρίνη, το eculizumab και το rituximab, με ένα ευρύ φάσμα αποτελεσμάτων. Είναι επιτακτική ανάγκη να αποφεύγεται η μετάγγιση μονάδων αίματος σε αυτούς τους ασθενείς εάν δεν είναι απολύτως απαραίτητο. Η αδυναμία εξαγωγής ασφαλών συμπερασμάτων από μελέτες εξηγεί γιατί χρειάζεται να γίνει περαιτέρω έρευνα προκειμένου να αποφευχθούν τέτοιες αντιδράσεις και να βελτιωθεί το τελικό αποτέλεσμα.","abstract_has_math":false,"creators":["Κότσιφας Λεωνίδας","Kotsifas Leonidas"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2023,"date_issued":"2023","date_published":"2023","updated_at":"2026-11-19T06:27:32Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3372855"],"render_values":[{"text":"uoadl:3372855","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3372855","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3372855","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A3372855","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Κότσιφας Λεωνίδας","Kotsifas Leonidas"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2023"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3372855","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3372855"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Η δρεπανοκυτταρική νόσος αποτελεί μια παγκόσμια πρόκληση, με 300.000 άτομα να γεννιούνται κάθε χρόνο με τη νόσο. Πρόκειται για μια νόσο που προκαλείται από την αντικατάσταση ενός νουκλεοτιδίου στο κωδικόνιο 6 του γονιδίου της β-σφαιρίνης στο χρωμόσωμα 11 και αυτοσωμική υπολειπόμενη κληρονόμηση, με αποτέλεσμα την παραγωγή της HbS, μιας μεταλλαγμένης μορφής της β-σφαιρίνης με τάση να δημιουργεί πολυμερή κάτω από ορισμένες συνθήκες. Αυτά τα πολυμερή έχουν ως αποτέλεσμα την αλλαγή του σχήματος του ερυθροκυττάρου, το οποίο λαμβάνει μια δρεπανοειδή μορφή. Η παραγωγή αυτών των ελαττωματικών κυττάρων μπορεί να οδηγήσει σε έμφρακτα σε αγγεία προκαλώντας μια κατάσταση γνωστή και ως αγγειοαποφρακτική κρίση. Οι ασθενείς με δρεπανοκυτταρική νόσο υποφέρουν από αγγειοαπαφρακτικά επεισόδια και από χρόνια αιμόλυση, με έκπτωση της λειτουργίας διαφόρων οργάνων και της ποιότητας ζωής τους. Αν και μονογονιδιακό νόσημα, η δρεπανοκυτταρική νόσος έχει μια ευρεία φαινοτυπική ετερογένεια και πορεία η οποία φαίνεται να εξαρτάται απόπεριβαλλοντικούς παράγοντες και φυλετικούς, πράγμα το οποίο υποδεικνύει τη συμμετοχή και γεντικών παραγόντων. Έχουν γίνει αρκετά βήματα για να αποσαφηνιστεί η παθοφυσιολογία της νόσου. Πολλοί παράγοντες έχουν αναγνωριστεί, αλλά εξακολουθεί να παραμένει ασαφές όλο το εύρος των μηχανισμών και οι προκύπτουσες δυσμενείς επιπτώσεις τους. Δεδομένου ότι η δρεπανοκυτταρική αναιμία αφορά ένα μεγάλο αριθμό ατόμων, εμφανίζονται αρκετές θεραπείες που τροποποιούν την πορεία της νόσου (οι περισσότερες από αυτές βρίσκονται ακόμη σε πειραματικό επίπεδο σε διάφορες φάσεις μελέτης). Η γενετική θεραπεία και η μεταμόσχευση αρχέγονων αιμοποιητικών κυττάρων υπόσχονται μια μόνιμη θεραπεία, αλλά ενέχουν ορισμένους κινδύνους. Επίσης έχουν δοκιμαστεί σε μικρό αριθμό ασθενών και έχουν υψηλό κόστος. Παρά τις συνεχείς προσπάθειες για ανακάλυψη νέων θεραπειών, η υδροξυουρία και η μετάγγιση ερυθρών παραμένουν τα κύρια όπλα στην αντιμετώπιση της νόσου. Η υδροξυουρία, από την εισαγωγή της στη διαχείριση των δρεπανοκυτταρικών ασθενών, έχει βοηθήσει στη μείωση της ανάγκης για μετάγγιση. Η μετάγγιση μέχρι σήμερα, αν και πρέπει να αποφεύγεται εάν δεν είναι απαραίτητο, παραμένει η μόνη επιλογή για ορισμένους ασθενείς. Έχουν θεσπιστεί κατευθυντήριες γραμμές από την Αμερικανική Εταιρεία Αιματολογίας (ASH) για τη διαχείριση ασθενών και την καθοδήγηση της κλινικής απόφασης σχετικά με το πότε και πως πρέπει να μεταγγίζονται οι δρεπανοκυτταρικοί ασθενείς. Οι ασθενείς που χρειάζονται χρόνιες και πολλαπλές μεταγγίσεις μπορεί να εμφανίσουν ορισμένες ανεπιθύμητες ενέργειες όπως υπερφόρτωση σιδήρου. Μια συγκεκριμένη ομάδα ασθενών έχει αυξημένο κίνδυνο να αναπτύξει αλλοαντισώματα (αντισώματα του ξενιστή έναντι των ομάδων αίματος του δότη). Αν και αυτό το φαινόμενο μπορεί να συμβεί σε όλους τους ασθενείς που υποβάλλονται σε μεταγγίσεις, φαίνεται ότι οι δρεπανοκυτταρικοί ασθενείς και ιδίως οι ασθενείς αφρικανικής καταγωγής έχουν αυξημένο κίνδυνο, κάτι που μπορεί να ερμηνευθεί από πολλά αίτια. Η ανάπτυξη αντισωμάτων αυξάνει τη δυσκολία εύρεσης συμβατών μονάδων αίματος και μπορεί να προκαλέσει καθυστερημένη αιμολυτική αντίδραση από μετάγγιση (DHTR). Η DHTR είναι μια αντίδραση μετάγγισης που προκαλείται από αλλοαντισώματα που αναγνωρίζουν και καταστρέφουν τα ερυθρά αιμοσφαίρια κυρίως του δότη, συνήθως μεταξύ 5ης και 15ης ημέρας μετά τη μετάγγιση, με αποτέλεσμα πτώση της αιμοσφαιρίνης ή αποτυχία αύξησης. Φαίνεται πως δεν μπορούν όλα τα αλλοαντισώματα να προκαλέσουν DHTR και δεν αναγνωρίζονται αλλοαντίσωματα σε όλες τις DHTR. Η υπεραιμόλυση, ένας υποτύπος των DHTR, είναι η πιο σοβαρή ανεπιθύμητη ενέργεια της μετάγγισης. Είναι ένα σπάνιο και στο παρελθόν ευρέως αμφισβητούμενο ως προς την η ύπαρξή του φαινόμενο, οριζόμενο από ξαφνική αιμόλυση μετά από μετάγγιση με επίπεδο αιμοσφαιρίνης χαμηλότερο από το επίπεδο πριν από τη μετάγγιση, παρά την επαρκή παραγωγή ερυθρών αιμοσφαιρίων από τα δικτυοερυθροκύτταρα. Η ύπαρξή του έχει αποδοθεί σε ένα φαινόμενο γνωστό ως bystander hemolysis. Η παθοφυσιολογία αυτής της αντίδρασης δεν έχει διευκρινιστεί. Πολλές θεωρίες έχουν προταθεί αλλά με υψηλό βαθμό αβεβαιότητας. Έχουν γίνει πολύ λίγες μελέτες που αναλύουν την υπεραιμόλυση και τη διαχείρισή της. Σχεδόν όλα τα δεδομένα είναι αποτέλεσμα μελετών παρατήρησης, κυρίως case reports με μικρή στατιστική σημασία. Η θνητότητα φαίνεται να είναι εξαιρετικά υψηλή, αλλά εξακολουθούν να λείπουν επαρκή στοιχεία. Πολλά φάρμακα έχουν δοκιμαστεί όπως η κορτιζόνη, η ενδοφλέβια γ-σφαιρίνη, το eculizumab και το rituximab, με ένα ευρύ φάσμα αποτελεσμάτων. Είναι επιτακτική ανάγκη να αποφεύγεται η μετάγγιση μονάδων αίματος σε αυτούς τους ασθενείς εάν δεν είναι απολύτως απαραίτητο. Η αδυναμία εξαγωγής ασφαλών συμπερασμάτων από μελέτες εξηγεί γιατί χρειάζεται να γίνει περαιτέρω έρευνα προκειμένου να αποφευχθούν τέτοιες αντιδράσεις και να βελτιωθεί το τελικό αποτέλεσμα.","Sickle cell disease is a worldwide challenge, with 300.000 newborn every year. It is caused by a single nucleotide replacement, resulting in the expression of HbS, a b globulin with a tendency to form polymers under certain conditions. Those polymers can change the shape of erythrocytes (sickle cell), causing occlusion on multiple vessels on one or multiple sites (vasocclusive crisis). Although, the disease occurs by a single nucleotide substitute on sixth codon of b-globulin gene on chromosome 11 and follows an autosomal recessive inheritance, the phenotype can vary significantly based on environmental factors and ethnic background, which implies a degree of variance based on genetic factors. People living with the disease may suffer from reoccurring vasocclusive episodes, which can cause organ damage and have a severe impact on their quality of life, but also from chronic hemolysis which depends on the severity of the disease and can have similar effects. Multiple steps have been done in unraveling the pathophysiology of the disease. Many factors have been recognized, but still the full extent of all the mechanisms and their resulting adverse effects remain unclear. Since sickle cell disease is concerning a large number of people, several therapies emerge to alter the course of the disease (most of them still under experimental investigation). In a small, selected number of patients, genetic therapy and stem cell transplantation can promise a lasting therapy, but with certain risks and high cost. Despite the continuous efforts of new therapies, hydroxyurea and transfusion remain the main weapons in our arsenal. Hydroxyurea, since its introduction in the management of sickle cell patients, it has helped in decreasing the demand for transfusion. Transfusion to this day, though to be avoided if not necessary, remain the only choice for some patients. Guidelines have been established by American society of hematology (ASH) for managing patients and guiding the clinical decision of when and how to transfuse. Patients in need of chronic and multiple transfusions can experience some adverse effects like iron overload. A particular group of people has an increased risk of developing alloantibodies (antibodies of the host against blood groups of the donor). Though this phenomenon can happen to all patients under transfusion, it seems that sickle patients and patient of African decent have an increased risk, which can be explained by many etiologies. Developing antibodies increases the difficulty of finding matching blood units and can cause a DHTR (delayed hemolytic transfusion reaction). A DHTR is a transfusion reaction caused by alloantibodies recognizing and destroying red blood cells of mostly the donor usually between the 5th and 15th day after transfusion, resulting in a fall in hemoglobin or failure of increment. Not all alloantibodies can cause a DHTR and not in all DHTRs an alloantibody is recognised. Hyperhemolysis, a subtype of DHTR, is the most concerning and severe adverse reaction of transfusion. It is rare and in the past widely disputed of its existence, defined by sudden hemolysis after transfusion with an hemoglobin level lower than the pre-transfusion level, despite adequate red cell production by reticulocytes. Its existence has been attributed to a phenomenon called bystander hemolysis. The pathophysiology of this reaction has not been elucidated. Many theories has been proposed but with a high degree of uncertainty. There have been very few studies discussing hyperhemolysis and its management. Almost all data are a result of observational studies, mostly case-reports with little statistical significance. The mortality seems to be extremely high, but still data are lacking. Many drugs have been tried like cortisone, intravenous g-globulin, eculizumab and rituximab, with a wide range of outcomes. It is imperative to avoid transfusing blood units if not absolutely necessary. The inability to draw safe conclusions from studies explains why further investigation need to be done in order to prevent such reactions and ameliorate the final outcome."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Μεταγγίσεις σε δρεπανοκυτταρικούς ασθενείς και σύνδρομο υπεραιμόλυσης"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Κότσιφας Λεωνίδας","Kotsifas Leonidas"],"dc:date":["2023"],"dc:description":["Η δρεπανοκυτταρική νόσος αποτελεί μια παγκόσμια πρόκληση, με 300.000 άτομα να γεννιούνται κάθε χρόνο με τη νόσο. Πρόκειται για μια νόσο που προκαλείται από την αντικατάσταση ενός νουκλεοτιδίου στο κωδικόνιο 6 του γονιδίου της β-σφαιρίνης στο χρωμόσωμα 11 και αυτοσωμική υπολειπόμενη κληρονόμηση, με αποτέλεσμα την παραγωγή της HbS, μιας μεταλλαγμένης μορφής της β-σφαιρίνης με τάση να δημιουργεί πολυμερή κάτω από ορισμένες συνθήκες. Αυτά τα πολυμερή έχουν ως αποτέλεσμα την αλλαγή του σχήματος του ερυθροκυττάρου, το οποίο λαμβάνει μια δρεπανοειδή μορφή. Η παραγωγή αυτών των ελαττωματικών κυττάρων μπορεί να οδηγήσει σε έμφρακτα σε αγγεία προκαλώντας μια κατάσταση γνωστή και ως αγγειοαποφρακτική κρίση. Οι ασθενείς με δρεπανοκυτταρική νόσο υποφέρουν από αγγειοαπαφρακτικά επεισόδια και από χρόνια αιμόλυση, με έκπτωση της λειτουργίας διαφόρων οργάνων και της ποιότητας ζωής τους. Αν και μονογονιδιακό νόσημα, η δρεπανοκυτταρική νόσος έχει μια ευρεία φαινοτυπική ετερογένεια και πορεία η οποία φαίνεται να εξαρτάται απόπεριβαλλοντικούς παράγοντες και φυλετικούς, πράγμα το οποίο υποδεικνύει τη συμμετοχή και γεντικών παραγόντων. Έχουν γίνει αρκετά βήματα για να αποσαφηνιστεί η παθοφυσιολογία της νόσου. Πολλοί παράγοντες έχουν αναγνωριστεί, αλλά εξακολουθεί να παραμένει ασαφές όλο το εύρος των μηχανισμών και οι προκύπτουσες δυσμενείς επιπτώσεις τους. Δεδομένου ότι η δρεπανοκυτταρική αναιμία αφορά ένα μεγάλο αριθμό ατόμων, εμφανίζονται αρκετές θεραπείες που τροποποιούν την πορεία της νόσου (οι περισσότερες από αυτές βρίσκονται ακόμη σε πειραματικό επίπεδο σε διάφορες φάσεις μελέτης). Η γενετική θεραπεία και η μεταμόσχευση αρχέγονων αιμοποιητικών κυττάρων υπόσχονται μια μόνιμη θεραπεία, αλλά ενέχουν ορισμένους κινδύνους. Επίσης έχουν δοκιμαστεί σε μικρό αριθμό ασθενών και έχουν υψηλό κόστος. Παρά τις συνεχείς προσπάθειες για ανακάλυψη νέων θεραπειών, η υδροξυουρία και η μετάγγιση ερυθρών παραμένουν τα κύρια όπλα στην αντιμετώπιση της νόσου. Η υδροξυουρία, από την εισαγωγή της στη διαχείριση των δρεπανοκυτταρικών ασθενών, έχει βοηθήσει στη μείωση της ανάγκης για μετάγγιση. Η μετάγγιση μέχρι σήμερα, αν και πρέπει να αποφεύγεται εάν δεν είναι απαραίτητο, παραμένει η μόνη επιλογή για ορισμένους ασθενείς. Έχουν θεσπιστεί κατευθυντήριες γραμμές από την Αμερικανική Εταιρεία Αιματολογίας (ASH) για τη διαχείριση ασθενών και την καθοδήγηση της κλινικής απόφασης σχετικά με το πότε και πως πρέπει να μεταγγίζονται οι δρεπανοκυτταρικοί ασθενείς. Οι ασθενείς που χρειάζονται χρόνιες και πολλαπλές μεταγγίσεις μπορεί να εμφανίσουν ορισμένες ανεπιθύμητες ενέργειες όπως υπερφόρτωση σιδήρου. Μια συγκεκριμένη ομάδα ασθενών έχει αυξημένο κίνδυνο να αναπτύξει αλλοαντισώματα (αντισώματα του ξενιστή έναντι των ομάδων αίματος του δότη). Αν και αυτό το φαινόμενο μπορεί να συμβεί σε όλους τους ασθενείς που υποβάλλονται σε μεταγγίσεις, φαίνεται ότι οι δρεπανοκυτταρικοί ασθενείς και ιδίως οι ασθενείς αφρικανικής καταγωγής έχουν αυξημένο κίνδυνο, κάτι που μπορεί να ερμηνευθεί από πολλά αίτια. Η ανάπτυξη αντισωμάτων αυξάνει τη δυσκολία εύρεσης συμβατών μονάδων αίματος και μπορεί να προκαλέσει καθυστερημένη αιμολυτική αντίδραση από μετάγγιση (DHTR). Η DHTR είναι μια αντίδραση μετάγγισης που προκαλείται από αλλοαντισώματα που αναγνωρίζουν και καταστρέφουν τα ερυθρά αιμοσφαίρια κυρίως του δότη, συνήθως μεταξύ 5ης και 15ης ημέρας μετά τη μετάγγιση, με αποτέλεσμα πτώση της αιμοσφαιρίνης ή αποτυχία αύξησης. Φαίνεται πως δεν μπορούν όλα τα αλλοαντισώματα να προκαλέσουν DHTR και δεν αναγνωρίζονται αλλοαντίσωματα σε όλες τις DHTR. Η υπεραιμόλυση, ένας υποτύπος των DHTR, είναι η πιο σοβαρή ανεπιθύμητη ενέργεια της μετάγγισης. Είναι ένα σπάνιο και στο παρελθόν ευρέως αμφισβητούμενο ως προς την η ύπαρξή του φαινόμενο, οριζόμενο από ξαφνική αιμόλυση μετά από μετάγγιση με επίπεδο αιμοσφαιρίνης χαμηλότερο από το επίπεδο πριν από τη μετάγγιση, παρά την επαρκή παραγωγή ερυθρών αιμοσφαιρίων από τα δικτυοερυθροκύτταρα. Η ύπαρξή του έχει αποδοθεί σε ένα φαινόμενο γνωστό ως bystander hemolysis. Η παθοφυσιολογία αυτής της αντίδρασης δεν έχει διευκρινιστεί. Πολλές θεωρίες έχουν προταθεί αλλά με υψηλό βαθμό αβεβαιότητας. Έχουν γίνει πολύ λίγες μελέτες που αναλύουν την υπεραιμόλυση και τη διαχείρισή της. Σχεδόν όλα τα δεδομένα είναι αποτέλεσμα μελετών παρατήρησης, κυρίως case reports με μικρή στατιστική σημασία. Η θνητότητα φαίνεται να είναι εξαιρετικά υψηλή, αλλά εξακολουθούν να λείπουν επαρκή στοιχεία. Πολλά φάρμακα έχουν δοκιμαστεί όπως η κορτιζόνη, η ενδοφλέβια γ-σφαιρίνη, το eculizumab και το rituximab, με ένα ευρύ φάσμα αποτελεσμάτων. Είναι επιτακτική ανάγκη να αποφεύγεται η μετάγγιση μονάδων αίματος σε αυτούς τους ασθενείς εάν δεν είναι απολύτως απαραίτητο. Η αδυναμία εξαγωγής ασφαλών συμπερασμάτων από μελέτες εξηγεί γιατί χρειάζεται να γίνει περαιτέρω έρευνα προκειμένου να αποφευχθούν τέτοιες αντιδράσεις και να βελτιωθεί το τελικό αποτέλεσμα.","Sickle cell disease is a worldwide challenge, with 300.000 newborn every year. It is caused by a single nucleotide replacement, resulting in the expression of HbS, a b globulin with a tendency to form polymers under certain conditions. Those polymers can change the shape of erythrocytes (sickle cell), causing occlusion on multiple vessels on one or multiple sites (vasocclusive crisis). Although, the disease occurs by a single nucleotide substitute on sixth codon of b-globulin gene on chromosome 11 and follows an autosomal recessive inheritance, the phenotype can vary significantly based on environmental factors and ethnic background, which implies a degree of variance based on genetic factors. People living with the disease may suffer from reoccurring vasocclusive episodes, which can cause organ damage and have a severe impact on their quality of life, but also from chronic hemolysis which depends on the severity of the disease and can have similar effects. Multiple steps have been done in unraveling the pathophysiology of the disease. Many factors have been recognized, but still the full extent of all the mechanisms and their resulting adverse effects remain unclear. Since sickle cell disease is concerning a large number of people, several therapies emerge to alter the course of the disease (most of them still under experimental investigation). In a small, selected number of patients, genetic therapy and stem cell transplantation can promise a lasting therapy, but with certain risks and high cost. Despite the continuous efforts of new therapies, hydroxyurea and transfusion remain the main weapons in our arsenal. Hydroxyurea, since its introduction in the management of sickle cell patients, it has helped in decreasing the demand for transfusion. Transfusion to this day, though to be avoided if not necessary, remain the only choice for some patients. Guidelines have been established by American society of hematology (ASH) for managing patients and guiding the clinical decision of when and how to transfuse. Patients in need of chronic and multiple transfusions can experience some adverse effects like iron overload. A particular group of people has an increased risk of developing alloantibodies (antibodies of the host against blood groups of the donor). Though this phenomenon can happen to all patients under transfusion, it seems that sickle patients and patient of African decent have an increased risk, which can be explained by many etiologies. Developing antibodies increases the difficulty of finding matching blood units and can cause a DHTR (delayed hemolytic transfusion reaction). A DHTR is a transfusion reaction caused by alloantibodies recognizing and destroying red blood cells of mostly the donor usually between the 5th and 15th day after transfusion, resulting in a fall in hemoglobin or failure of increment. Not all alloantibodies can cause a DHTR and not in all DHTRs an alloantibody is recognised. Hyperhemolysis, a subtype of DHTR, is the most concerning and severe adverse reaction of transfusion. It is rare and in the past widely disputed of its existence, defined by sudden hemolysis after transfusion with an hemoglobin level lower than the pre-transfusion level, despite adequate red cell production by reticulocytes. Its existence has been attributed to a phenomenon called bystander hemolysis. The pathophysiology of this reaction has not been elucidated. Many theories has been proposed but with a high degree of uncertainty. There have been very few studies discussing hyperhemolysis and its management. Almost all data are a result of observational studies, mostly case-reports with little statistical significance. The mortality seems to be extremely high, but still data are lacking. Many drugs have been tried like cortisone, intravenous g-globulin, eculizumab and rituximab, with a wide range of outcomes. It is imperative to avoid transfusing blood units if not absolutely necessary. The inability to draw safe conclusions from studies explains why further investigation need to be done in order to prevent such reactions and ameliorate the final outcome."],"dc:identifier":["uoadl:3372855","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3372855"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Μεταγγίσεις σε δρεπανοκυτταρικούς ασθενείς και σύνδρομο υπεραιμόλυσης"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T06:27:32Z"}