{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:3372863"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:3372863","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Νόσος μοσχεύματος έναντι ξενιστή σχετιζόμενη με την μετάγγιση (TA-GVHD), σύνδεση με την νόσο μοσχεύματος έναντι ξενιστή από μεταμόσχευση (GVHD)","abstract":"Η μετάγγιση αίματος και παραγώγων του είναι μια από τις πιο συχνές ενδονοσοκομειακές ιατρικές πράξεις, χωρίς ωστόσο να είναι άμοιρη συνεπειών για τον δέκτη της. Οι ανεπιθύμητες αντιδράσεις των μεταγγίσεων κατηγοριοποιούνται σε άμεσες και απώτερες, αναλόγως του χρόνου εμφάνισης τους από την μετάγγιση. Μια από τις απώτερες αντιδράσεις είναι η νόσος μοσχεύματος έναντι ξενιστή που σχετίζεται με την μετάγγιση (Transfusion Associated Graft-versus-Host-Disease, TA-GVHD) μια σπάνια, αλλά θανατηφόρα ανεπιθύμητη αντίδραση των μεταγγίσεων. Το σύνδρομο περιλαμβάνει μια μη ειδική κλινική εικόνα με σημεία και συμπτώματα από το εκάστοτε πάσχον όργανο, όπως το δέρμα με εμφάνιση τυπικά εξανθήματος, το ήπαρ, τον γαστρεντερικό σωλήνα και σημαντικότερα τον μυελό των οστών με ανάδειξη πανκυτταροπενίας και κατ’ επέκταση ευκαιριακών λοιμώξεων και αιμορραγίας, που αποτελούν τις κυριότερες αιτίες θανάτου. Η υποψία της TA-GVHD τίθεται μέσω της συσχέτισης της εμφάνισης του κλινικού συνδρόμου κατά μέσο όρο 11 ημέρες μετά από μια μετάγγιση που θα οδηγήσει στην διενέργεια βιοψίας του πάσχοντος ιστού, ώστε να τεθεί η διάγνωση μέσω των ιστολογικών εικόνων. Η παθογένεια είναι αρκετά περίπλοκη και μη κατανοητή πλήρως με τα τρέχοντα δεδομένα. Εμπλέκονται δύο παθογενετικοί μηχανισμοί, ο πρώτος αφορά την άμεση κυτταροτοξικότητα των Τ κυττάρων και ο δεύτερος την έμμεση, μέσω έκλυσης μιας καταιγίδας κυτταροκινών. Σε κάθε περίπτωση το κλειδί είναι η μεταφορά ζώντων λεμφοκυττάρων κατά την διάρκεια της μετάγγισης στον δέκτη, τα οποία διαφεύγουν από τον μηχανισμό ανοσοεπιτήρησης, με συνέπεια τον πολλαπλασιασμό τους και την επίθεσή τους στους ιστούς του δέκτη. Το υπόβαθρο αυτής της διαφυγής μπορεί να είναι μια υποκείμενη ανοσοκαταστολή ή/και στην περίπτωση των άνοσο-ικανών κυρίως ασθενών η ομοζυγωτία κατά HLA για έναν απλότυπο στον οποίο ο δέκτης είναι ετερόζυγος. Δεν υπάρχει αποτελεσματική θεραπεία για την TA-GVHD προς το παρόν, επομένως το μοναδικό μέσο άμυνας είναι η πρόληψη με ακτινοβόληση των μονάδων αίματος και παραγώγων του προ της μετάγγισης στους ασθενείς υψηλού κινδύνου. Είναι σημαντικό να προσδιοριστούν οι παράγοντες κινδύνου της νόσου ώστε να μπορούν να ταυτοποιηθούν οι ασθενείς αυτοί και να λαμβάνουν τα κατάλληλα επεξεργασμένα προϊόντα αίματος. Οι παράγοντες κινδύνου περιλαμβάνουν οποιοδήποτε υποκείμενο νόσημα ή θεραπευτική παρέμβαση που δυνητικά προκαλεί διαταραχή του ανοσοποιητικού συστήματος του δέκτη, αλλά και την μειωμένη ποικιλομορφία των HLA σε έναν πληθυσμό. Με την εισαγωγή της ακτινοβόλησης ως μέσο πρόληψης έχουν μειωθεί δραστικά οι περιπτώσεις της TA-GVHD, ωστόσο συνεχίζουν να υπάρχουν ακόμα αρκετά αναπάντητα ερωτήματα για το σύνδρομο, δημιουργώντας έδαφος για ανάγκη νέων μελετών.","abstract_html":"Η μετάγγιση αίματος και παραγώγων του είναι μια από τις πιο συχνές ενδονοσοκομειακές ιατρικές πράξεις, χωρίς ωστόσο να είναι άμοιρη συνεπειών για τον δέκτη της. Οι ανεπιθύμητες αντιδράσεις των μεταγγίσεων κατηγοριοποιούνται σε άμεσες και απώτερες, αναλόγως του χρόνου εμφάνισης τους από την μετάγγιση. Μια από τις απώτερες αντιδράσεις είναι η νόσος μοσχεύματος έναντι ξενιστή που σχετίζεται με την μετάγγιση (Transfusion Associated Graft-versus-Host-Disease, TA-GVHD) μια σπάνια, αλλά θανατηφόρα ανεπιθύμητη αντίδραση των μεταγγίσεων. Το σύνδρομο περιλαμβάνει μια μη ειδική κλινική εικόνα με σημεία και συμπτώματα από το εκάστοτε πάσχον όργανο, όπως το δέρμα με εμφάνιση τυπικά εξανθήματος, το ήπαρ, τον γαστρεντερικό σωλήνα και σημαντικότερα τον μυελό των οστών με ανάδειξη πανκυτταροπενίας και κατ’ επέκταση ευκαιριακών λοιμώξεων και αιμορραγίας, που αποτελούν τις κυριότερες αιτίες θανάτου. Η υποψία της TA-GVHD τίθεται μέσω της συσχέτισης της εμφάνισης του κλινικού συνδρόμου κατά μέσο όρο 11 ημέρες μετά από μια μετάγγιση που θα οδηγήσει στην διενέργεια βιοψίας του πάσχοντος ιστού, ώστε να τεθεί η διάγνωση μέσω των ιστολογικών εικόνων. Η παθογένεια είναι αρκετά περίπλοκη και μη κατανοητή πλήρως με τα τρέχοντα δεδομένα. Εμπλέκονται δύο παθογενετικοί μηχανισμοί, ο πρώτος αφορά την άμεση κυτταροτοξικότητα των Τ κυττάρων και ο δεύτερος την έμμεση, μέσω έκλυσης μιας καταιγίδας κυτταροκινών. Σε κάθε περίπτωση το κλειδί είναι η μεταφορά ζώντων λεμφοκυττάρων κατά την διάρκεια της μετάγγισης στον δέκτη, τα οποία διαφεύγουν από τον μηχανισμό ανοσοεπιτήρησης, με συνέπεια τον πολλαπλασιασμό τους και την επίθεσή τους στους ιστούς του δέκτη. Το υπόβαθρο αυτής της διαφυγής μπορεί να είναι μια υποκείμενη ανοσοκαταστολή ή/και στην περίπτωση των άνοσο-ικανών κυρίως ασθενών η ομοζυγωτία κατά HLA για έναν απλότυπο στον οποίο ο δέκτης είναι ετερόζυγος. Δεν υπάρχει αποτελεσματική θεραπεία για την TA-GVHD προς το παρόν, επομένως το μοναδικό μέσο άμυνας είναι η πρόληψη με ακτινοβόληση των μονάδων αίματος και παραγώγων του προ της μετάγγισης στους ασθενείς υψηλού κινδύνου. Είναι σημαντικό να προσδιοριστούν οι παράγοντες κινδύνου της νόσου ώστε να μπορούν να ταυτοποιηθούν οι ασθενείς αυτοί και να λαμβάνουν τα κατάλληλα επεξεργασμένα προϊόντα αίματος. Οι παράγοντες κινδύνου περιλαμβάνουν οποιοδήποτε υποκείμενο νόσημα ή θεραπευτική παρέμβαση που δυνητικά προκαλεί διαταραχή του ανοσοποιητικού συστήματος του δέκτη, αλλά και την μειωμένη ποικιλομορφία των HLA σε έναν πληθυσμό. Με την εισαγωγή της ακτινοβόλησης ως μέσο πρόληψης έχουν μειωθεί δραστικά οι περιπτώσεις της TA-GVHD, ωστόσο συνεχίζουν να υπάρχουν ακόμα αρκετά αναπάντητα ερωτήματα για το σύνδρομο, δημιουργώντας έδαφος για ανάγκη νέων μελετών.","abstract_has_math":false,"creators":["Παπαναστάση Κασσιανή","Papanastasi Kassiani"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2023,"date_issued":"2023","date_published":"2023","updated_at":"2026-11-19T06:27:32Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3372863"],"render_values":[{"text":"uoadl:3372863","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3372863","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3372863","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A3372863","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Παπαναστάση Κασσιανή","Papanastasi Kassiani"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2023"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3372863","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3372863"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Η μετάγγιση αίματος και παραγώγων του είναι μια από τις πιο συχνές ενδονοσοκομειακές ιατρικές πράξεις, χωρίς ωστόσο να είναι άμοιρη συνεπειών για τον δέκτη της. Οι ανεπιθύμητες αντιδράσεις των μεταγγίσεων κατηγοριοποιούνται σε άμεσες και απώτερες, αναλόγως του χρόνου εμφάνισης τους από την μετάγγιση. Μια από τις απώτερες αντιδράσεις είναι η νόσος μοσχεύματος έναντι ξενιστή που σχετίζεται με την μετάγγιση (Transfusion Associated Graft-versus-Host-Disease, TA-GVHD) μια σπάνια, αλλά θανατηφόρα ανεπιθύμητη αντίδραση των μεταγγίσεων. Το σύνδρομο περιλαμβάνει μια μη ειδική κλινική εικόνα με σημεία και συμπτώματα από το εκάστοτε πάσχον όργανο, όπως το δέρμα με εμφάνιση τυπικά εξανθήματος, το ήπαρ, τον γαστρεντερικό σωλήνα και σημαντικότερα τον μυελό των οστών με ανάδειξη πανκυτταροπενίας και κατ’ επέκταση ευκαιριακών λοιμώξεων και αιμορραγίας, που αποτελούν τις κυριότερες αιτίες θανάτου. Η υποψία της TA-GVHD τίθεται μέσω της συσχέτισης της εμφάνισης του κλινικού συνδρόμου κατά μέσο όρο 11 ημέρες μετά από μια μετάγγιση που θα οδηγήσει στην διενέργεια βιοψίας του πάσχοντος ιστού, ώστε να τεθεί η διάγνωση μέσω των ιστολογικών εικόνων. Η παθογένεια είναι αρκετά περίπλοκη και μη κατανοητή πλήρως με τα τρέχοντα δεδομένα. Εμπλέκονται δύο παθογενετικοί μηχανισμοί, ο πρώτος αφορά την άμεση κυτταροτοξικότητα των Τ κυττάρων και ο δεύτερος την έμμεση, μέσω έκλυσης μιας καταιγίδας κυτταροκινών. Σε κάθε περίπτωση το κλειδί είναι η μεταφορά ζώντων λεμφοκυττάρων κατά την διάρκεια της μετάγγισης στον δέκτη, τα οποία διαφεύγουν από τον μηχανισμό ανοσοεπιτήρησης, με συνέπεια τον πολλαπλασιασμό τους και την επίθεσή τους στους ιστούς του δέκτη. Το υπόβαθρο αυτής της διαφυγής μπορεί να είναι μια υποκείμενη ανοσοκαταστολή ή/και στην περίπτωση των άνοσο-ικανών κυρίως ασθενών η ομοζυγωτία κατά HLA για έναν απλότυπο στον οποίο ο δέκτης είναι ετερόζυγος. Δεν υπάρχει αποτελεσματική θεραπεία για την TA-GVHD προς το παρόν, επομένως το μοναδικό μέσο άμυνας είναι η πρόληψη με ακτινοβόληση των μονάδων αίματος και παραγώγων του προ της μετάγγισης στους ασθενείς υψηλού κινδύνου. Είναι σημαντικό να προσδιοριστούν οι παράγοντες κινδύνου της νόσου ώστε να μπορούν να ταυτοποιηθούν οι ασθενείς αυτοί και να λαμβάνουν τα κατάλληλα επεξεργασμένα προϊόντα αίματος. Οι παράγοντες κινδύνου περιλαμβάνουν οποιοδήποτε υποκείμενο νόσημα ή θεραπευτική παρέμβαση που δυνητικά προκαλεί διαταραχή του ανοσοποιητικού συστήματος του δέκτη, αλλά και την μειωμένη ποικιλομορφία των HLA σε έναν πληθυσμό. Με την εισαγωγή της ακτινοβόλησης ως μέσο πρόληψης έχουν μειωθεί δραστικά οι περιπτώσεις της TA-GVHD, ωστόσο συνεχίζουν να υπάρχουν ακόμα αρκετά αναπάντητα ερωτήματα για το σύνδρομο, δημιουργώντας έδαφος για ανάγκη νέων μελετών.","Blood transfusions are one of the most common medical procedures with however a lot of possible reactions for the recipient. One of these reactions is Transfusion-Associated Graft-Versus-Host-Disease (TA-GVHD), which even though is a rare adverse event it can be fatal in almost 90-100% of the cases. The diagnosis of this entity is challenging due to its non-specific clinical presentation. Depending on damaged tissue there may be a typical rash, and signs and symptoms from the liver, the gastrointestinal tract and most importantly from the bone marrow, leading to aplasia and pancytopenia. The corner stone of the diagnosis is the correlation between the clinical syndrome following a blood transfusion and eventually the histological images from the damaged tissue. The pathogenesis of TA-GVHD is not yet fully understood, however it includes two pathways, the first one depending on the direct cytotoxicity of T cells and the second one on a cytokine storm that lead to organ damage of the recipient. The key in each way is the transfusion of viable lymphocytes during the transfusion, which remain undetected from the immune system of the recipient, allowing their stimulation and attacking of the recipient. The necessary background is an undergoing immunosuppression and/or HLA combability between the recipient and the donor, specifically in immunocompetent patients. Since there is no available treatment for TA-GVHD, prevention by using irradiated blood products in high-risk patients is by all means. High-risk patients include all patients who have an undergoing diagnosis or undergo immunosuppressive treatment, able to cause immune defects and additionally a major risk factor is a known HLA limited diversity in a population. Since radiation has been added to the prevention of TA-GVHD the cases reported have been importantly limited, however there are some unknown aspects of the disease that point out the necessity for ongoing studies."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Νόσος μοσχεύματος έναντι ξενιστή σχετιζόμενη με την μετάγγιση (TA-GVHD), σύνδεση με την νόσο μοσχεύματος έναντι ξενιστή από μεταμόσχευση (GVHD)"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Παπαναστάση Κασσιανή","Papanastasi Kassiani"],"dc:date":["2023"],"dc:description":["Η μετάγγιση αίματος και παραγώγων του είναι μια από τις πιο συχνές ενδονοσοκομειακές ιατρικές πράξεις, χωρίς ωστόσο να είναι άμοιρη συνεπειών για τον δέκτη της. Οι ανεπιθύμητες αντιδράσεις των μεταγγίσεων κατηγοριοποιούνται σε άμεσες και απώτερες, αναλόγως του χρόνου εμφάνισης τους από την μετάγγιση. Μια από τις απώτερες αντιδράσεις είναι η νόσος μοσχεύματος έναντι ξενιστή που σχετίζεται με την μετάγγιση (Transfusion Associated Graft-versus-Host-Disease, TA-GVHD) μια σπάνια, αλλά θανατηφόρα ανεπιθύμητη αντίδραση των μεταγγίσεων. Το σύνδρομο περιλαμβάνει μια μη ειδική κλινική εικόνα με σημεία και συμπτώματα από το εκάστοτε πάσχον όργανο, όπως το δέρμα με εμφάνιση τυπικά εξανθήματος, το ήπαρ, τον γαστρεντερικό σωλήνα και σημαντικότερα τον μυελό των οστών με ανάδειξη πανκυτταροπενίας και κατ’ επέκταση ευκαιριακών λοιμώξεων και αιμορραγίας, που αποτελούν τις κυριότερες αιτίες θανάτου. Η υποψία της TA-GVHD τίθεται μέσω της συσχέτισης της εμφάνισης του κλινικού συνδρόμου κατά μέσο όρο 11 ημέρες μετά από μια μετάγγιση που θα οδηγήσει στην διενέργεια βιοψίας του πάσχοντος ιστού, ώστε να τεθεί η διάγνωση μέσω των ιστολογικών εικόνων. Η παθογένεια είναι αρκετά περίπλοκη και μη κατανοητή πλήρως με τα τρέχοντα δεδομένα. Εμπλέκονται δύο παθογενετικοί μηχανισμοί, ο πρώτος αφορά την άμεση κυτταροτοξικότητα των Τ κυττάρων και ο δεύτερος την έμμεση, μέσω έκλυσης μιας καταιγίδας κυτταροκινών. Σε κάθε περίπτωση το κλειδί είναι η μεταφορά ζώντων λεμφοκυττάρων κατά την διάρκεια της μετάγγισης στον δέκτη, τα οποία διαφεύγουν από τον μηχανισμό ανοσοεπιτήρησης, με συνέπεια τον πολλαπλασιασμό τους και την επίθεσή τους στους ιστούς του δέκτη. Το υπόβαθρο αυτής της διαφυγής μπορεί να είναι μια υποκείμενη ανοσοκαταστολή ή/και στην περίπτωση των άνοσο-ικανών κυρίως ασθενών η ομοζυγωτία κατά HLA για έναν απλότυπο στον οποίο ο δέκτης είναι ετερόζυγος. Δεν υπάρχει αποτελεσματική θεραπεία για την TA-GVHD προς το παρόν, επομένως το μοναδικό μέσο άμυνας είναι η πρόληψη με ακτινοβόληση των μονάδων αίματος και παραγώγων του προ της μετάγγισης στους ασθενείς υψηλού κινδύνου. Είναι σημαντικό να προσδιοριστούν οι παράγοντες κινδύνου της νόσου ώστε να μπορούν να ταυτοποιηθούν οι ασθενείς αυτοί και να λαμβάνουν τα κατάλληλα επεξεργασμένα προϊόντα αίματος. Οι παράγοντες κινδύνου περιλαμβάνουν οποιοδήποτε υποκείμενο νόσημα ή θεραπευτική παρέμβαση που δυνητικά προκαλεί διαταραχή του ανοσοποιητικού συστήματος του δέκτη, αλλά και την μειωμένη ποικιλομορφία των HLA σε έναν πληθυσμό. Με την εισαγωγή της ακτινοβόλησης ως μέσο πρόληψης έχουν μειωθεί δραστικά οι περιπτώσεις της TA-GVHD, ωστόσο συνεχίζουν να υπάρχουν ακόμα αρκετά αναπάντητα ερωτήματα για το σύνδρομο, δημιουργώντας έδαφος για ανάγκη νέων μελετών.","Blood transfusions are one of the most common medical procedures with however a lot of possible reactions for the recipient. One of these reactions is Transfusion-Associated Graft-Versus-Host-Disease (TA-GVHD), which even though is a rare adverse event it can be fatal in almost 90-100% of the cases. The diagnosis of this entity is challenging due to its non-specific clinical presentation. Depending on damaged tissue there may be a typical rash, and signs and symptoms from the liver, the gastrointestinal tract and most importantly from the bone marrow, leading to aplasia and pancytopenia. The corner stone of the diagnosis is the correlation between the clinical syndrome following a blood transfusion and eventually the histological images from the damaged tissue. The pathogenesis of TA-GVHD is not yet fully understood, however it includes two pathways, the first one depending on the direct cytotoxicity of T cells and the second one on a cytokine storm that lead to organ damage of the recipient. The key in each way is the transfusion of viable lymphocytes during the transfusion, which remain undetected from the immune system of the recipient, allowing their stimulation and attacking of the recipient. The necessary background is an undergoing immunosuppression and/or HLA combability between the recipient and the donor, specifically in immunocompetent patients. Since there is no available treatment for TA-GVHD, prevention by using irradiated blood products in high-risk patients is by all means. High-risk patients include all patients who have an undergoing diagnosis or undergo immunosuppressive treatment, able to cause immune defects and additionally a major risk factor is a known HLA limited diversity in a population. Since radiation has been added to the prevention of TA-GVHD the cases reported have been importantly limited, however there are some unknown aspects of the disease that point out the necessity for ongoing studies."],"dc:identifier":["uoadl:3372863","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3372863"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Νόσος μοσχεύματος έναντι ξενιστή σχετιζόμενη με την μετάγγιση (TA-GVHD), σύνδεση με την νόσο μοσχεύματος έναντι ξενιστή από μεταμόσχευση (GVHD)"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T06:27:32Z"}