{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:3373326"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:3373326","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Είσοδος και διαμονή μεταναστών και ανιθαγενών","abstract":"Μετανάστης νοείται το πρόσωπο που εγκαταλείπει τη χώρα καταγωγής του ή τη χώρα συνήθους διαμονής του, με σκοπό να εγκατασταθεί σε μία άλλη ξένη γι’ αυτόν χώρα, η νομική κατάσταση και τα δικαιώματα του οποίου διέπονται από την εκάστοτε οικεία εθνική νομοθεσία. Ως ανιθαγενής ή άπατρις, νοείται το πρόσωπο που κανένα κράτος δεν θεωρεί ως υπήκοό του κατ΄εφαρμογή της νομοθεσίας του (de jure ανιθαγενής) ή πρόσωπο το οποίο, αδυνατεί να απολαύει ή για βάσιμους λόγους δεν επιθυμεί να απολαύει την προστασία του κράτους της ιθαγένειάς τους (de facto ανιθαγενής), ο οποίος προστατεύεται αυτοτελώς από τη Σύμβαση του 1954 για το Καθεστώς των Ανιθαγενών, που εξασφαλίζει τα ελάχιστα δικαιώματα που πρέπει να απολαμβάνουν οι ανιθαγενείς στα συμβαλλόμενα κράτη. Τα τελευταία χρόνια η Ευρωπαϊκή Ένωση, αλλά και η Χώρα μας, αντιμετωπίζει καθημερινώς την είσοδο μεικτών μεταναστευτικών ροών στην επικράτειά της, οι οποίες μπορεί να αποτελούνται τόσο από μετανάστες όσο και από ανιθαγενείς ή αιτούντες διεθνή προστασία. Ο μεγάλος όγκος αυτών των πληθυσμιακών ομάδων και η συνήθως ανεπαρκής διοικητική πρακτική μπορεί να οδηγήσει σε λανθασμένη αντιμετώπισή τους. Ως εκ τούτου και συγκεκριμένα ως προς τους ανιθαγενείς, ελλοχεύει ο κίνδυνος, οι τελευταίοι να αντιμετωπίζονται ως μετανάστες, ήτοι ως αλλοδαποί εν γένει, με αποτέλεσμα τον περιορισμό των θεσμοθετημένων από τη Σύμβαση του 1954 για το Καθεστώς των Ανιθαγενών δικαιωμάτων τους. Σκοπός της παρούσας εργασίας, είναι η ανάλυση των ζητημάτων που αφορούν την είσοδο, τα δικαιώματα και τη διοικητική αντιμετώπιση των μεταναστών (τόσο των νόμιμα όσο και των παράτυπα διαμένοντων μεταναστών) και των ανιθαγενών στα κράτη υποδοχής τους, η σύγκριση μεταξύ των δύο αυτών ομάδων, από την οποία προκύπτουν τόσο ομοιότητες, όσο και διαφορές και η περαιτέρω ανάδειξη της ανάγκης αυτοτελούς αντιμετώπισης των ανιθαγενών, προς αποφυγή κοινής αντιμετώπισής τους με τους μετανάστες και τον περιορισμό, με αυτόν τον τρόπο, των θεσπισμένων από τη Σύμβαση του 1954 δικαιωμάτων τους.","abstract_html":"Μετανάστης νοείται το πρόσωπο που εγκαταλείπει τη χώρα καταγωγής του ή τη χώρα συνήθους διαμονής του, με σκοπό να εγκατασταθεί σε μία άλλη ξένη γι’ αυτόν χώρα, η νομική κατάσταση και τα δικαιώματα του οποίου διέπονται από την εκάστοτε οικεία εθνική νομοθεσία. Ως ανιθαγενής ή άπατρις, νοείται το πρόσωπο που κανένα κράτος δεν θεωρεί ως υπήκοό του κατ΄εφαρμογή της νομοθεσίας του (de jure ανιθαγενής) ή πρόσωπο το οποίο, αδυνατεί να απολαύει ή για βάσιμους λόγους δεν επιθυμεί να απολαύει την προστασία του κράτους της ιθαγένειάς τους (de facto ανιθαγενής), ο οποίος προστατεύεται αυτοτελώς από τη Σύμβαση του 1954 για το Καθεστώς των Ανιθαγενών, που εξασφαλίζει τα ελάχιστα δικαιώματα που πρέπει να απολαμβάνουν οι ανιθαγενείς στα συμβαλλόμενα κράτη. Τα τελευταία χρόνια η Ευρωπαϊκή Ένωση, αλλά και η Χώρα μας, αντιμετωπίζει καθημερινώς την είσοδο μεικτών μεταναστευτικών ροών στην επικράτειά της, οι οποίες μπορεί να αποτελούνται τόσο από μετανάστες όσο και από ανιθαγενείς ή αιτούντες διεθνή προστασία. Ο μεγάλος όγκος αυτών των πληθυσμιακών ομάδων και η συνήθως ανεπαρκής διοικητική πρακτική μπορεί να οδηγήσει σε λανθασμένη αντιμετώπισή τους. Ως εκ τούτου και συγκεκριμένα ως προς τους ανιθαγενείς, ελλοχεύει ο κίνδυνος, οι τελευταίοι να αντιμετωπίζονται ως μετανάστες, ήτοι ως αλλοδαποί εν γένει, με αποτέλεσμα τον περιορισμό των θεσμοθετημένων από τη Σύμβαση του 1954 για το Καθεστώς των Ανιθαγενών δικαιωμάτων τους. Σκοπός της παρούσας εργασίας, είναι η ανάλυση των ζητημάτων που αφορούν την είσοδο, τα δικαιώματα και τη διοικητική αντιμετώπιση των μεταναστών (τόσο των νόμιμα όσο και των παράτυπα διαμένοντων μεταναστών) και των ανιθαγενών στα κράτη υποδοχής τους, η σύγκριση μεταξύ των δύο αυτών ομάδων, από την οποία προκύπτουν τόσο ομοιότητες, όσο και διαφορές και η περαιτέρω ανάδειξη της ανάγκης αυτοτελούς αντιμετώπισης των ανιθαγενών, προς αποφυγή κοινής αντιμετώπισής τους με τους μετανάστες και τον περιορισμό, με αυτόν τον τρόπο, των θεσπισμένων από τη Σύμβαση του 1954 δικαιωμάτων τους.","abstract_has_math":false,"creators":["Ορπίλλα Ραμόν-Βίκτωρ","Orpilla Ramon-Viktor"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2023,"date_issued":"2023","date_published":"2023","updated_at":"2026-11-19T06:27:32Z","subjects":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3373326"],"render_values":[{"text":"uoadl:3373326","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3373326","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3373326","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A3373326","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Ορπίλλα Ραμόν-Βίκτωρ","Orpilla Ramon-Viktor"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2023"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3373326","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3373326"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Μετανάστης νοείται το πρόσωπο που εγκαταλείπει τη χώρα καταγωγής του ή τη χώρα συνήθους διαμονής του, με σκοπό να εγκατασταθεί σε μία άλλη ξένη γι’ αυτόν χώρα, η νομική κατάσταση και τα δικαιώματα του οποίου διέπονται από την εκάστοτε οικεία εθνική νομοθεσία. Ως ανιθαγενής ή άπατρις, νοείται το πρόσωπο που κανένα κράτος δεν θεωρεί ως υπήκοό του κατ΄εφαρμογή της νομοθεσίας του (de jure ανιθαγενής) ή πρόσωπο το οποίο, αδυνατεί να απολαύει ή για βάσιμους λόγους δεν επιθυμεί να απολαύει την προστασία του κράτους της ιθαγένειάς τους (de facto ανιθαγενής), ο οποίος προστατεύεται αυτοτελώς από τη Σύμβαση του 1954 για το Καθεστώς των Ανιθαγενών, που εξασφαλίζει τα ελάχιστα δικαιώματα που πρέπει να απολαμβάνουν οι ανιθαγενείς στα συμβαλλόμενα κράτη. Τα τελευταία χρόνια η Ευρωπαϊκή Ένωση, αλλά και η Χώρα μας, αντιμετωπίζει καθημερινώς την είσοδο μεικτών μεταναστευτικών ροών στην επικράτειά της, οι οποίες μπορεί να αποτελούνται τόσο από μετανάστες όσο και από ανιθαγενείς ή αιτούντες διεθνή προστασία. Ο μεγάλος όγκος αυτών των πληθυσμιακών ομάδων και η συνήθως ανεπαρκής διοικητική πρακτική μπορεί να οδηγήσει σε λανθασμένη αντιμετώπισή τους. Ως εκ τούτου και συγκεκριμένα ως προς τους ανιθαγενείς, ελλοχεύει ο κίνδυνος, οι τελευταίοι να αντιμετωπίζονται ως μετανάστες, ήτοι ως αλλοδαποί εν γένει, με αποτέλεσμα τον περιορισμό των θεσμοθετημένων από τη Σύμβαση του 1954 για το Καθεστώς των Ανιθαγενών δικαιωμάτων τους. Σκοπός της παρούσας εργασίας, είναι η ανάλυση των ζητημάτων που αφορούν την είσοδο, τα δικαιώματα και τη διοικητική αντιμετώπιση των μεταναστών (τόσο των νόμιμα όσο και των παράτυπα διαμένοντων μεταναστών) και των ανιθαγενών στα κράτη υποδοχής τους, η σύγκριση μεταξύ των δύο αυτών ομάδων, από την οποία προκύπτουν τόσο ομοιότητες, όσο και διαφορές και η περαιτέρω ανάδειξη της ανάγκης αυτοτελούς αντιμετώπισης των ανιθαγενών, προς αποφυγή κοινής αντιμετώπισής τους με τους μετανάστες και τον περιορισμό, με αυτόν τον τρόπο, των θεσπισμένων από τη Σύμβαση του 1954 δικαιωμάτων τους.","An immigrant is a person who leaves his or her country of origin or habitual residence in order to settle in another country, whose legal status and rights are governed by the relevant national legislation. A stateless person is a person who is not considered by any State to be a national of that State in accordance with its law (de jure stateless person) or a person who is unable to enjoy, or for legitimate reasons does not wish to enjoy, the protection of the State of their nationality (de facto stateless person). A stateless person is independently protected by the 1954 Convention relating to the Status of Stateless Persons, which ensures the minimum rights to be enjoyed by stateless persons in the Contracting States. In recent years, the European Union, and our own country, confronts, on a daily basis, the entry into its territory of mixed migratory flows, which may consist of both immigrants and stateless persons or people seeking international protection. The large size of these population groups and usually poor administrative practice, can lead to them being treated incorrectly. As a result, and specifically regarding stateless persons, there is a risk that the latter may be treated as immigrants, which results in their established rights by the 1954 Convention relating to the Status of Stateless Persons being restricted. The purpose of this paper is to analyze the issues relating to the entry, rights and administrative treatment of immigrants (both legal and irregular immigrants) and stateless persons in their host States, and to compare the two groups, from which both similarities and differences emerge, and further highlight the need to treat stateless persons separately, in order to avoid treating them in the same way as immigrants and thereby limiting their rights as established by the 1954 Convention."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Είσοδος και διαμονή μεταναστών και ανιθαγενών"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Ορπίλλα Ραμόν-Βίκτωρ","Orpilla Ramon-Viktor"],"dc:date":["2023"],"dc:description":["Μετανάστης νοείται το πρόσωπο που εγκαταλείπει τη χώρα καταγωγής του ή τη χώρα συνήθους διαμονής του, με σκοπό να εγκατασταθεί σε μία άλλη ξένη γι’ αυτόν χώρα, η νομική κατάσταση και τα δικαιώματα του οποίου διέπονται από την εκάστοτε οικεία εθνική νομοθεσία. Ως ανιθαγενής ή άπατρις, νοείται το πρόσωπο που κανένα κράτος δεν θεωρεί ως υπήκοό του κατ΄εφαρμογή της νομοθεσίας του (de jure ανιθαγενής) ή πρόσωπο το οποίο, αδυνατεί να απολαύει ή για βάσιμους λόγους δεν επιθυμεί να απολαύει την προστασία του κράτους της ιθαγένειάς τους (de facto ανιθαγενής), ο οποίος προστατεύεται αυτοτελώς από τη Σύμβαση του 1954 για το Καθεστώς των Ανιθαγενών, που εξασφαλίζει τα ελάχιστα δικαιώματα που πρέπει να απολαμβάνουν οι ανιθαγενείς στα συμβαλλόμενα κράτη. Τα τελευταία χρόνια η Ευρωπαϊκή Ένωση, αλλά και η Χώρα μας, αντιμετωπίζει καθημερινώς την είσοδο μεικτών μεταναστευτικών ροών στην επικράτειά της, οι οποίες μπορεί να αποτελούνται τόσο από μετανάστες όσο και από ανιθαγενείς ή αιτούντες διεθνή προστασία. Ο μεγάλος όγκος αυτών των πληθυσμιακών ομάδων και η συνήθως ανεπαρκής διοικητική πρακτική μπορεί να οδηγήσει σε λανθασμένη αντιμετώπισή τους. Ως εκ τούτου και συγκεκριμένα ως προς τους ανιθαγενείς, ελλοχεύει ο κίνδυνος, οι τελευταίοι να αντιμετωπίζονται ως μετανάστες, ήτοι ως αλλοδαποί εν γένει, με αποτέλεσμα τον περιορισμό των θεσμοθετημένων από τη Σύμβαση του 1954 για το Καθεστώς των Ανιθαγενών δικαιωμάτων τους. Σκοπός της παρούσας εργασίας, είναι η ανάλυση των ζητημάτων που αφορούν την είσοδο, τα δικαιώματα και τη διοικητική αντιμετώπιση των μεταναστών (τόσο των νόμιμα όσο και των παράτυπα διαμένοντων μεταναστών) και των ανιθαγενών στα κράτη υποδοχής τους, η σύγκριση μεταξύ των δύο αυτών ομάδων, από την οποία προκύπτουν τόσο ομοιότητες, όσο και διαφορές και η περαιτέρω ανάδειξη της ανάγκης αυτοτελούς αντιμετώπισης των ανιθαγενών, προς αποφυγή κοινής αντιμετώπισής τους με τους μετανάστες και τον περιορισμό, με αυτόν τον τρόπο, των θεσπισμένων από τη Σύμβαση του 1954 δικαιωμάτων τους.","An immigrant is a person who leaves his or her country of origin or habitual residence in order to settle in another country, whose legal status and rights are governed by the relevant national legislation. A stateless person is a person who is not considered by any State to be a national of that State in accordance with its law (de jure stateless person) or a person who is unable to enjoy, or for legitimate reasons does not wish to enjoy, the protection of the State of their nationality (de facto stateless person). A stateless person is independently protected by the 1954 Convention relating to the Status of Stateless Persons, which ensures the minimum rights to be enjoyed by stateless persons in the Contracting States. In recent years, the European Union, and our own country, confronts, on a daily basis, the entry into its territory of mixed migratory flows, which may consist of both immigrants and stateless persons or people seeking international protection. The large size of these population groups and usually poor administrative practice, can lead to them being treated incorrectly. As a result, and specifically regarding stateless persons, there is a risk that the latter may be treated as immigrants, which results in their established rights by the 1954 Convention relating to the Status of Stateless Persons being restricted. The purpose of this paper is to analyze the issues relating to the entry, rights and administrative treatment of immigrants (both legal and irregular immigrants) and stateless persons in their host States, and to compare the two groups, from which both similarities and differences emerge, and further highlight the need to treat stateless persons separately, in order to avoid treating them in the same way as immigrants and thereby limiting their rights as established by the 1954 Convention."],"dc:identifier":["uoadl:3373326","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3373326"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"],"dc:title":["Είσοδος και διαμονή μεταναστών και ανιθαγενών"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T06:27:32Z"}