{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:3377992"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:3377992","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"The role of mTOR signaling and autophagy in stress driven depressive pathology","abstract":"Οι στρεσογόνοι παράγοντες αποτελούν παράγοντες κινδύνου τόσο για την Κατάθλιψη, όσο και για την νόσο Αλτσχάιμερ, ενώ παράλληλα το χρόνιο στρες αποτελεί το συνδετικό κρίκο μεταξύ των δύο διαταραχών, έχοντας κοινούς νευροβιολογικούς μηχανισμούς. Προηγούμενες μελέτες από την ομάδα μας δείχνουν ότι το χρόνιο στρες διαταράσσει τη λειτουργία του σηματοδοτικού μονοπατιού mTOR και της αυτοφαγίας σε πειραματικά μοντέλα της νόσου Αλτσχάιμερ, καθώς επίσης και ότι η φλεγμονή φαίνεται να εμπλέκεται στο στρες και στην παθολογία του εγκεφάλου στη νόσο Αλτσχάιμερ. Έτσι, λοιπόν, ο κύριος στόχος αυτής της μεταπτυχιακής εργασίας είναι να εξεταστεί η αιτιοπαθογενής σχέση μεταξύ χρόνιου στρες, αυτοφαγίας και του NLRP3 φλεγμονοσώματος στην στρεσο-επαγόμενη κατάθλιψη. Επιπρόσθετα, στην παρούσα εργασία εξετάζεται πώς η αναστολή του μονοπατιού mTOR και η ενεργοποίηση της αυτοφαγίας, μέσω της χρήσης του εγκεκριμένου από τον FDA φαρμάκου Temsirolimus (CCI-779), επηρεάζει την σχέση μεταξύ αυτοφαγίας και NLRP3 φλεγμονοσώματος, καθώς επίσης και την στρεσοεπαγόμενη γνωσιακή διαταραχή, και διαταραχή της διάθεσης. Τα αποτελέσματά μας δείχνουν ότι το χρόνιο στρες αύξησε το άγχος και την καταθλιπτική συμπεριφορά, και προκάλεσε διαταραχές στη βραχυπρόθεσμη μνήμη, αλλά η χορήγηση του φαρμάκου CCI-779 μείωσε την καταθλιπτική συμπεριφορά, αλλά δεν κατάφερε να μειώσει τη γνωσιακή δυσλειτουργία. Η μοριακή ανάλυση έδειξε ότι το χρόνιο στρες οδήγησε σε ενεργοποίηση του φλεγμονοσώματος και αύξηση στα επίπεδα των ιντερλευκινών IL-1β και IL-18, προκαλώντας καταστολή της αυτοφαγίας. Ωστόσο η χορήγηση του CCI-779 φάνηκε να μπλοκάρει αυτό το αποτέλεσμα του στρες. Η έρευνα της αλληλεπίδρασης μεταξύ στρες, αυτοφαγίας και φλεγμονής μπορεί να προσφέρει χρήσιμες πληροφορίες για τα μοριακά μονοπάτια μέσω των οποίων το χρόνιο στρες προκαλεί βλάβη στον εγκέφαλο οδηγώντας σε κατάθλιψη, καθώς επίσης και για την ανάπτυξη αντικαταθλιπτικών φαρμάκων.","abstract_html":"Οι στρεσογόνοι παράγοντες αποτελούν παράγοντες κινδύνου τόσο για την Κατάθλιψη, όσο και για την νόσο Αλτσχάιμερ, ενώ παράλληλα το χρόνιο στρες αποτελεί το συνδετικό κρίκο μεταξύ των δύο διαταραχών, έχοντας κοινούς νευροβιολογικούς μηχανισμούς. Προηγούμενες μελέτες από την ομάδα μας δείχνουν ότι το χρόνιο στρες διαταράσσει τη λειτουργία του σηματοδοτικού μονοπατιού mTOR και της αυτοφαγίας σε πειραματικά μοντέλα της νόσου Αλτσχάιμερ, καθώς επίσης και ότι η φλεγμονή φαίνεται να εμπλέκεται στο στρες και στην παθολογία του εγκεφάλου στη νόσο Αλτσχάιμερ. Έτσι, λοιπόν, ο κύριος στόχος αυτής της μεταπτυχιακής εργασίας είναι να εξεταστεί η αιτιοπαθογενής σχέση μεταξύ χρόνιου στρες, αυτοφαγίας και του NLRP3 φλεγμονοσώματος στην στρεσο-επαγόμενη κατάθλιψη. Επιπρόσθετα, στην παρούσα εργασία εξετάζεται πώς η αναστολή του μονοπατιού mTOR και η ενεργοποίηση της αυτοφαγίας, μέσω της χρήσης του εγκεκριμένου από τον FDA φαρμάκου Temsirolimus (CCI-779), επηρεάζει την σχέση μεταξύ αυτοφαγίας και NLRP3 φλεγμονοσώματος, καθώς επίσης και την στρεσοεπαγόμενη γνωσιακή διαταραχή, και διαταραχή της διάθεσης. Τα αποτελέσματά μας δείχνουν ότι το χρόνιο στρες αύξησε το άγχος και την καταθλιπτική συμπεριφορά, και προκάλεσε διαταραχές στη βραχυπρόθεσμη μνήμη, αλλά η χορήγηση του φαρμάκου CCI-779 μείωσε την καταθλιπτική συμπεριφορά, αλλά δεν κατάφερε να μειώσει τη γνωσιακή δυσλειτουργία. Η μοριακή ανάλυση έδειξε ότι το χρόνιο στρες οδήγησε σε ενεργοποίηση του φλεγμονοσώματος και αύξηση στα επίπεδα των ιντερλευκινών IL-1β και IL-18, προκαλώντας καταστολή της αυτοφαγίας. Ωστόσο η χορήγηση του CCI-779 φάνηκε να μπλοκάρει αυτό το αποτέλεσμα του στρες. Η έρευνα της αλληλεπίδρασης μεταξύ στρες, αυτοφαγίας και φλεγμονής μπορεί να προσφέρει χρήσιμες πληροφορίες για τα μοριακά μονοπάτια μέσω των οποίων το χρόνιο στρες προκαλεί βλάβη στον εγκέφαλο οδηγώντας σε κατάθλιψη, καθώς επίσης και για την ανάπτυξη αντικαταθλιπτικών φαρμάκων.","abstract_has_math":false,"creators":["Γεροντίδη Δήμητρα","Gerontidi Dimitra"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2024,"date_issued":"2024","date_published":"2024","updated_at":"2026-11-19T06:27:36Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["English"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3377992"],"render_values":[{"text":"uoadl:3377992","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3377992","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3377992","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A3377992","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Γεροντίδη Δήμητρα","Gerontidi Dimitra"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2024"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["English"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3377992","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3377992"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Οι στρεσογόνοι παράγοντες αποτελούν παράγοντες κινδύνου τόσο για την Κατάθλιψη, όσο και για την νόσο Αλτσχάιμερ, ενώ παράλληλα το χρόνιο στρες αποτελεί το συνδετικό κρίκο μεταξύ των δύο διαταραχών, έχοντας κοινούς νευροβιολογικούς μηχανισμούς. Προηγούμενες μελέτες από την ομάδα μας δείχνουν ότι το χρόνιο στρες διαταράσσει τη λειτουργία του σηματοδοτικού μονοπατιού mTOR και της αυτοφαγίας σε πειραματικά μοντέλα της νόσου Αλτσχάιμερ, καθώς επίσης και ότι η φλεγμονή φαίνεται να εμπλέκεται στο στρες και στην παθολογία του εγκεφάλου στη νόσο Αλτσχάιμερ. Έτσι, λοιπόν, ο κύριος στόχος αυτής της μεταπτυχιακής εργασίας είναι να εξεταστεί η αιτιοπαθογενής σχέση μεταξύ χρόνιου στρες, αυτοφαγίας και του NLRP3 φλεγμονοσώματος στην στρεσο-επαγόμενη κατάθλιψη. Επιπρόσθετα, στην παρούσα εργασία εξετάζεται πώς η αναστολή του μονοπατιού mTOR και η ενεργοποίηση της αυτοφαγίας, μέσω της χρήσης του εγκεκριμένου από τον FDA φαρμάκου Temsirolimus (CCI-779), επηρεάζει την σχέση μεταξύ αυτοφαγίας και NLRP3 φλεγμονοσώματος, καθώς επίσης και την στρεσοεπαγόμενη γνωσιακή διαταραχή, και διαταραχή της διάθεσης. Τα αποτελέσματά μας δείχνουν ότι το χρόνιο στρες αύξησε το άγχος και την καταθλιπτική συμπεριφορά, και προκάλεσε διαταραχές στη βραχυπρόθεσμη μνήμη, αλλά η χορήγηση του φαρμάκου CCI-779 μείωσε την καταθλιπτική συμπεριφορά, αλλά δεν κατάφερε να μειώσει τη γνωσιακή δυσλειτουργία. Η μοριακή ανάλυση έδειξε ότι το χρόνιο στρες οδήγησε σε ενεργοποίηση του φλεγμονοσώματος και αύξηση στα επίπεδα των ιντερλευκινών IL-1β και IL-18, προκαλώντας καταστολή της αυτοφαγίας. Ωστόσο η χορήγηση του CCI-779 φάνηκε να μπλοκάρει αυτό το αποτέλεσμα του στρες. Η έρευνα της αλληλεπίδρασης μεταξύ στρες, αυτοφαγίας και φλεγμονής μπορεί να προσφέρει χρήσιμες πληροφορίες για τα μοριακά μονοπάτια μέσω των οποίων το χρόνιο στρες προκαλεί βλάβη στον εγκέφαλο οδηγώντας σε κατάθλιψη, καθώς επίσης και για την ανάπτυξη αντικαταθλιπτικών φαρμάκων.","Stressful conditions are suggested risk factors for both depression and AD while chronic stress could serve as the connection link between both disorders sharing common neurobiological mechanisms. As previous work from our team shows that chronic stress dysregulates mTOR signaling and autophagy in AD animal models, and inflammation is increasingly involved in both stress and AD brain pathologies, the main objective of this master's thesis focuses on the investigation the etiopathogenic relationship between chronic stress, autophagy, NLRP3 inflammasome in stress driven depressive pathology. Additionally, it examines the impact of mTOR inhibition and autophagy activation with the use of the FDA approved drug Temsirolimus CCI 779) in the inflammasome autophagy response and related stress driven mood and cognitive deficits. Our findings show that c hronic stress increased anxiety, depressive behaviors, and impaired short term memory while CCI 779 attenuated stress driven depressive like behavior, but not cognitiv e deficits. Our molecular analysis demonstrated that chronic stress trigger inflammasome activation and downstream increase of IL 11β and IL 18 cytokines leading to overall inhibition of autophagy. Interestingly, CCI 779 treatment seemed to block these stress effects. Exploring the interplay between stress, autophagy and inflammation will add novel insights in the molecular pathways through which chronic stress precipitates brain damage towards the establishment of depressive pathology with potential contribution to the development of novel antidepressant tar gets"]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["The role of mTOR signaling and autophagy in stress driven depressive pathology"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Γεροντίδη Δήμητρα","Gerontidi Dimitra"],"dc:date":["2024"],"dc:description":["Οι στρεσογόνοι παράγοντες αποτελούν παράγοντες κινδύνου τόσο για την Κατάθλιψη, όσο και για την νόσο Αλτσχάιμερ, ενώ παράλληλα το χρόνιο στρες αποτελεί το συνδετικό κρίκο μεταξύ των δύο διαταραχών, έχοντας κοινούς νευροβιολογικούς μηχανισμούς. Προηγούμενες μελέτες από την ομάδα μας δείχνουν ότι το χρόνιο στρες διαταράσσει τη λειτουργία του σηματοδοτικού μονοπατιού mTOR και της αυτοφαγίας σε πειραματικά μοντέλα της νόσου Αλτσχάιμερ, καθώς επίσης και ότι η φλεγμονή φαίνεται να εμπλέκεται στο στρες και στην παθολογία του εγκεφάλου στη νόσο Αλτσχάιμερ. Έτσι, λοιπόν, ο κύριος στόχος αυτής της μεταπτυχιακής εργασίας είναι να εξεταστεί η αιτιοπαθογενής σχέση μεταξύ χρόνιου στρες, αυτοφαγίας και του NLRP3 φλεγμονοσώματος στην στρεσο-επαγόμενη κατάθλιψη. Επιπρόσθετα, στην παρούσα εργασία εξετάζεται πώς η αναστολή του μονοπατιού mTOR και η ενεργοποίηση της αυτοφαγίας, μέσω της χρήσης του εγκεκριμένου από τον FDA φαρμάκου Temsirolimus (CCI-779), επηρεάζει την σχέση μεταξύ αυτοφαγίας και NLRP3 φλεγμονοσώματος, καθώς επίσης και την στρεσοεπαγόμενη γνωσιακή διαταραχή, και διαταραχή της διάθεσης. Τα αποτελέσματά μας δείχνουν ότι το χρόνιο στρες αύξησε το άγχος και την καταθλιπτική συμπεριφορά, και προκάλεσε διαταραχές στη βραχυπρόθεσμη μνήμη, αλλά η χορήγηση του φαρμάκου CCI-779 μείωσε την καταθλιπτική συμπεριφορά, αλλά δεν κατάφερε να μειώσει τη γνωσιακή δυσλειτουργία. Η μοριακή ανάλυση έδειξε ότι το χρόνιο στρες οδήγησε σε ενεργοποίηση του φλεγμονοσώματος και αύξηση στα επίπεδα των ιντερλευκινών IL-1β και IL-18, προκαλώντας καταστολή της αυτοφαγίας. Ωστόσο η χορήγηση του CCI-779 φάνηκε να μπλοκάρει αυτό το αποτέλεσμα του στρες. Η έρευνα της αλληλεπίδρασης μεταξύ στρες, αυτοφαγίας και φλεγμονής μπορεί να προσφέρει χρήσιμες πληροφορίες για τα μοριακά μονοπάτια μέσω των οποίων το χρόνιο στρες προκαλεί βλάβη στον εγκέφαλο οδηγώντας σε κατάθλιψη, καθώς επίσης και για την ανάπτυξη αντικαταθλιπτικών φαρμάκων.","Stressful conditions are suggested risk factors for both depression and AD while chronic stress could serve as the connection link between both disorders sharing common neurobiological mechanisms. As previous work from our team shows that chronic stress dysregulates mTOR signaling and autophagy in AD animal models, and inflammation is increasingly involved in both stress and AD brain pathologies, the main objective of this master's thesis focuses on the investigation the etiopathogenic relationship between chronic stress, autophagy, NLRP3 inflammasome in stress driven depressive pathology. Additionally, it examines the impact of mTOR inhibition and autophagy activation with the use of the FDA approved drug Temsirolimus CCI 779) in the inflammasome autophagy response and related stress driven mood and cognitive deficits. Our findings show that c hronic stress increased anxiety, depressive behaviors, and impaired short term memory while CCI 779 attenuated stress driven depressive like behavior, but not cognitiv e deficits. Our molecular analysis demonstrated that chronic stress trigger inflammasome activation and downstream increase of IL 11β and IL 18 cytokines leading to overall inhibition of autophagy. Interestingly, CCI 779 treatment seemed to block these stress effects. Exploring the interplay between stress, autophagy and inflammation will add novel insights in the molecular pathways through which chronic stress precipitates brain damage towards the establishment of depressive pathology with potential contribution to the development of novel antidepressant tar gets"],"dc:identifier":["uoadl:3377992","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3377992"],"dc:language":["English"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["The role of mTOR signaling and autophagy in stress driven depressive pathology"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T06:27:36Z"}