{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:3384582"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:3384582","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Tοξικότητα μονοθεραπείας με ανοσοθεραπεία στην 1η γραμμή θεραπείας του μη μικροκυτταρικού καρκίνου πνεύμονα (NSCLC). Η εμπειρία ενός κέντρου.","abstract":"Ο καρκίνος του πνεύμονα αποτελεί το 15% του συνόλου των κακοηθειών και σε παγκόσμιο επίπεδο ευθύνεται για τον θάνατο ~2.2 εκατομμύριων ασθενών ετησίως. Η πιο συχνή ηλικία εκδήλωσης είναι τα 70 έτη και η πενταετής επιβίωση με τις υπάρχουσες θεραπείες φτάνει το 33%. Ο καρκίνος του πνεύμονα ταξινομείται ιστολογικά σε μη μικροκυτταρικό καρκίνο του πνεύμονα (ΜΜΚΠ) (80% των περιπτώσεων) και σε μικροκυτταρικό καρκίνο του πνεύμονα (ΜΚΠ) (20% των περιπτώσεων). Οι τρεις κύριοι υποτύποι του ΜΜΚΠ είναι το αδενοκαρκίνωμα (40%), το πλακώδες καρκίνωμα (30%) και το καρκίνωμα από μεγάλα κύτταρα (20%), καθένας από τους οποίους εμφανίζει ιδιαίτερα χαρακτηριστικά. Κλινικά, μόνο μικρό ποσοστό των ασθενών με NSCLC διαγιγνώσκεται σε πρώιμο στάδιο, οπότε και μπορεί να αντιμετωπιστεί χειρουργικά. Περισσότερα από τα δύο τρίτα των ασθενών διαγιγνώσκονται με τοπικά προχωρημένη ή μεταστατική νόσο. Ο ΜΚΠ συνηθίζεται να κατηγοριοποιείται μαζί με άλλους όγκους που εμφανίζουν νευροενδοκρινή διαφοροποίηση. Οι νευροενδοκρινείς όγκοι του πνεύμονα (ΝΕΤ: NeuroEndocrine Tumors),στους οποίους ανήκει και ο ΜΚΠ, αντιπροσωπεύουν περίπου το 20-25% των ασθενών με καρκίνο πνεύμονα. Τα κύτταρα περιέχουν κυστίδια με νευροενδοκρινικές ορμόνες, οι οποίοι δίνουν σε αυτόν τον όγκο ενδοκρινικό ή παρανεοπλασματικό χαρακτήρα. (1) Στις θεραπευτικές επιλογές ανήκουν το χειρουργείο, που είναι ο ακρογωνιαίος λίθος της θεραπείας με στόχο την ίαση, η ακτινοβολία και η φαρμακευτική θεραπεία είτε με την μορφή της κλασικής χημειοθεραπείας ή νεότερων επιλογών που έχουν εισαχθεί στη θεραπευτική μας φαρέτρα τα τελευταία χρόνια. Ο ΜΚΠ συμπεριφέρεται πιο επιθετικά και η πλειονότητα των ασθενών αντιμετωπίζεται μη χειρουργικά. Η εμβάθυνση στη γνώση της βιολογίας του καρκίνου του πνεύμονα οδήγησε σε σημαντικές εξελίξεις που άλλαξαν τη φυσική πορεία της συγκεκριμένης κακοήθειας, μετατρέποντάς τη σε χρόνια νόσο σε πολλές περιπτώσεις. Έτσι, η είσοδος της ανοσοθεραπείας και των στοχευμένων θεραπειών στη θεραπευτική του καρκίνου του πνεύμονα, έχει αλλάξει το θεραπευτικό αλγόριθμο. Η θεραπεία σε κάθε περίπτωση είναι εξατομικευμένη ανάλογα με τον ιστολογικό υπότυπο, μοριακούς και ανοσοΐστοχημικούς δείκτες και το στάδιο της κακοήθειας. (1) Η παρούσα εργασία μελέτησε αναδρομικά 30 ασθενείς με ΜΜΚΠ σταδίου ΙV, με υψηλή έκφραση του PD-L1 >50%, που έλαβαν θεραπεία πρώτης γραμμής με ανοσοθεραπεία. Πραγματοποιήθηκε ανάλυση των δεδομένων των ιατρικών φακέλων της ογκολογικής μονάδας της Γ Πανεπιστημιακής Παθολογικής κλινικής του νοσοκομείου Σωτηρία. Καταγράφτηκαν δεδομένα που αφορούν στην τοξικότητα μονοθεραπείας με ανοσοθεραπεία. Φάνηκε ότι αυτά τα δεδομένα συμφωνούν με τα διεθνή βιβλιογραφικά δεδομένα.","abstract_html":"Ο καρκίνος του πνεύμονα αποτελεί το 15% του συνόλου των κακοηθειών και σε παγκόσμιο επίπεδο ευθύνεται για τον θάνατο ~2.2 εκατομμύριων ασθενών ετησίως. Η πιο συχνή ηλικία εκδήλωσης είναι τα 70 έτη και η πενταετής επιβίωση με τις υπάρχουσες θεραπείες φτάνει το 33%. Ο καρκίνος του πνεύμονα ταξινομείται ιστολογικά σε μη μικροκυτταρικό καρκίνο του πνεύμονα (ΜΜΚΠ) (80% των περιπτώσεων) και σε μικροκυτταρικό καρκίνο του πνεύμονα (ΜΚΠ) (20% των περιπτώσεων). Οι τρεις κύριοι υποτύποι του ΜΜΚΠ είναι το αδενοκαρκίνωμα (40%), το πλακώδες καρκίνωμα (30%) και το καρκίνωμα από μεγάλα κύτταρα (20%), καθένας από τους οποίους εμφανίζει ιδιαίτερα χαρακτηριστικά. Κλινικά, μόνο μικρό ποσοστό των ασθενών με NSCLC διαγιγνώσκεται σε πρώιμο στάδιο, οπότε και μπορεί να αντιμετωπιστεί χειρουργικά. Περισσότερα από τα δύο τρίτα των ασθενών διαγιγνώσκονται με τοπικά προχωρημένη ή μεταστατική νόσο. Ο ΜΚΠ συνηθίζεται να κατηγοριοποιείται μαζί με άλλους όγκους που εμφανίζουν νευροενδοκρινή διαφοροποίηση. Οι νευροενδοκρινείς όγκοι του πνεύμονα (ΝΕΤ: NeuroEndocrine Tumors),στους οποίους ανήκει και ο ΜΚΠ, αντιπροσωπεύουν περίπου το 20-25% των ασθενών με καρκίνο πνεύμονα. Τα κύτταρα περιέχουν κυστίδια με νευροενδοκρινικές ορμόνες, οι οποίοι δίνουν σε αυτόν τον όγκο ενδοκρινικό ή παρανεοπλασματικό χαρακτήρα. (1) Στις θεραπευτικές επιλογές ανήκουν το χειρουργείο, που είναι ο ακρογωνιαίος λίθος της θεραπείας με στόχο την ίαση, η ακτινοβολία και η φαρμακευτική θεραπεία είτε με την μορφή της κλασικής χημειοθεραπείας ή νεότερων επιλογών που έχουν εισαχθεί στη θεραπευτική μας φαρέτρα τα τελευταία χρόνια. Ο ΜΚΠ συμπεριφέρεται πιο επιθετικά και η πλειονότητα των ασθενών αντιμετωπίζεται μη χειρουργικά. Η εμβάθυνση στη γνώση της βιολογίας του καρκίνου του πνεύμονα οδήγησε σε σημαντικές εξελίξεις που άλλαξαν τη φυσική πορεία της συγκεκριμένης κακοήθειας, μετατρέποντάς τη σε χρόνια νόσο σε πολλές περιπτώσεις. Έτσι, η είσοδος της ανοσοθεραπείας και των στοχευμένων θεραπειών στη θεραπευτική του καρκίνου του πνεύμονα, έχει αλλάξει το θεραπευτικό αλγόριθμο. Η θεραπεία σε κάθε περίπτωση είναι εξατομικευμένη ανάλογα με τον ιστολογικό υπότυπο, μοριακούς και ανοσοΐστοχημικούς δείκτες και το στάδιο της κακοήθειας. (1) Η παρούσα εργασία μελέτησε αναδρομικά 30 ασθενείς με ΜΜΚΠ σταδίου ΙV, με υψηλή έκφραση του PD-L1 &gt;50%, που έλαβαν θεραπεία πρώτης γραμμής με ανοσοθεραπεία. Πραγματοποιήθηκε ανάλυση των δεδομένων των ιατρικών φακέλων της ογκολογικής μονάδας της Γ Πανεπιστημιακής Παθολογικής κλινικής του νοσοκομείου Σωτηρία. Καταγράφτηκαν δεδομένα που αφορούν στην τοξικότητα μονοθεραπείας με ανοσοθεραπεία. Φάνηκε ότι αυτά τα δεδομένα συμφωνούν με τα διεθνή βιβλιογραφικά δεδομένα.","abstract_has_math":false,"creators":["Δαπέργολα Αθηνά","Dapergola Athina"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2024,"date_issued":"2024","date_published":"2024","updated_at":"2026-11-19T06:27:39Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3384582"],"render_values":[{"text":"uoadl:3384582","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3384582","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3384582","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A3384582","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Δαπέργολα Αθηνά","Dapergola Athina"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2024"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3384582","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3384582"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Ο καρκίνος του πνεύμονα αποτελεί το 15% του συνόλου των κακοηθειών και σε παγκόσμιο επίπεδο ευθύνεται για τον θάνατο ~2.2 εκατομμύριων ασθενών ετησίως. Η πιο συχνή ηλικία εκδήλωσης είναι τα 70 έτη και η πενταετής επιβίωση με τις υπάρχουσες θεραπείες φτάνει το 33%. Ο καρκίνος του πνεύμονα ταξινομείται ιστολογικά σε μη μικροκυτταρικό καρκίνο του πνεύμονα (ΜΜΚΠ) (80% των περιπτώσεων) και σε μικροκυτταρικό καρκίνο του πνεύμονα (ΜΚΠ) (20% των περιπτώσεων). Οι τρεις κύριοι υποτύποι του ΜΜΚΠ είναι το αδενοκαρκίνωμα (40%), το πλακώδες καρκίνωμα (30%) και το καρκίνωμα από μεγάλα κύτταρα (20%), καθένας από τους οποίους εμφανίζει ιδιαίτερα χαρακτηριστικά. Κλινικά, μόνο μικρό ποσοστό των ασθενών με NSCLC διαγιγνώσκεται σε πρώιμο στάδιο, οπότε και μπορεί να αντιμετωπιστεί χειρουργικά. Περισσότερα από τα δύο τρίτα των ασθενών διαγιγνώσκονται με τοπικά προχωρημένη ή μεταστατική νόσο. Ο ΜΚΠ συνηθίζεται να κατηγοριοποιείται μαζί με άλλους όγκους που εμφανίζουν νευροενδοκρινή διαφοροποίηση. Οι νευροενδοκρινείς όγκοι του πνεύμονα (ΝΕΤ: NeuroEndocrine Tumors),στους οποίους ανήκει και ο ΜΚΠ, αντιπροσωπεύουν περίπου το 20-25% των ασθενών με καρκίνο πνεύμονα. Τα κύτταρα περιέχουν κυστίδια με νευροενδοκρινικές ορμόνες, οι οποίοι δίνουν σε αυτόν τον όγκο ενδοκρινικό ή παρανεοπλασματικό χαρακτήρα. (1) Στις θεραπευτικές επιλογές ανήκουν το χειρουργείο, που είναι ο ακρογωνιαίος λίθος της θεραπείας με στόχο την ίαση, η ακτινοβολία και η φαρμακευτική θεραπεία είτε με την μορφή της κλασικής χημειοθεραπείας ή νεότερων επιλογών που έχουν εισαχθεί στη θεραπευτική μας φαρέτρα τα τελευταία χρόνια. Ο ΜΚΠ συμπεριφέρεται πιο επιθετικά και η πλειονότητα των ασθενών αντιμετωπίζεται μη χειρουργικά. Η εμβάθυνση στη γνώση της βιολογίας του καρκίνου του πνεύμονα οδήγησε σε σημαντικές εξελίξεις που άλλαξαν τη φυσική πορεία της συγκεκριμένης κακοήθειας, μετατρέποντάς τη σε χρόνια νόσο σε πολλές περιπτώσεις. Έτσι, η είσοδος της ανοσοθεραπείας και των στοχευμένων θεραπειών στη θεραπευτική του καρκίνου του πνεύμονα, έχει αλλάξει το θεραπευτικό αλγόριθμο. Η θεραπεία σε κάθε περίπτωση είναι εξατομικευμένη ανάλογα με τον ιστολογικό υπότυπο, μοριακούς και ανοσοΐστοχημικούς δείκτες και το στάδιο της κακοήθειας. (1) Η παρούσα εργασία μελέτησε αναδρομικά 30 ασθενείς με ΜΜΚΠ σταδίου ΙV, με υψηλή έκφραση του PD-L1 >50%, που έλαβαν θεραπεία πρώτης γραμμής με ανοσοθεραπεία. Πραγματοποιήθηκε ανάλυση των δεδομένων των ιατρικών φακέλων της ογκολογικής μονάδας της Γ Πανεπιστημιακής Παθολογικής κλινικής του νοσοκομείου Σωτηρία. Καταγράφτηκαν δεδομένα που αφορούν στην τοξικότητα μονοθεραπείας με ανοσοθεραπεία. Φάνηκε ότι αυτά τα δεδομένα συμφωνούν με τα διεθνή βιβλιογραφικά δεδομένα.","Lung cancer constitutes 15% of all malignancies and globally is responsible for the death of ~2.2 million patients annually. The most common age of onset is 70 years and the five-year survival rate with existing treatments is 33%. Lung cancer is classified histologically into non-small cell lung cancer (NSCLC) (80% of cases) and small cell lung cancer (SCLC) (20% of cases). The three main subtypes of NSCLC are adenocarcinoma (40%), squamous cell carcinoma (30%), and large cell carcinoma (20%), each of which has distinct characteristics. Clinically, only a small percentage of NSCLC patients are diagnosed at an early stage, when they can be treated surgically. More than two-thirds of patients are diagnosed with locally advanced or metastatic disease. SCLC is usually categorized together with other tumors that show neuroendocrine differentiation. Neuroendocrine tumors of the lung (NET: NeuroEndocrine Tumors), represent approximately 20-25% of lung cancer patients. The cells contain vesicles with neuroendocrine hormones, which give this tumor an endocrine or paraneoplastic character. (1) Treatment options include surgery, which is the cornerstone of curative treatment, radiation and drug therapy, either in the form of classical chemotherapy or newer options that have been introduced to our therapeutic quiver in recent years. SCLC behaves more aggressively and the majority of patients are treated non-surgically. The deepening of the knowledge of the biology of lung cancer has led to important developments that have changed the natural course of this particular malignancy, turning it into a chronic disease in many cases. Thus, the entry of immunotherapy and targeted therapies into the treatment of lung cancer has changed the therapeutic algorithm. Treatment in each case is individualized depending on the histological subtype, molecular and immunohistochemical markers and the stage of the malignancy. The present work retrospectively studied 30 patients with stage IV NSCLC, with high expression of PD-L1 >50%, treated with first-line immunotherapy. An analysis of the data of the medical files of the oncology unit of the 3rd University Pathology Clinic of the Sotiria Hospital was carried out. Data concerning toxicity with immunotherapy were recorded. It appeared that these data are in agreement with international literature data."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Tοξικότητα μονοθεραπείας με ανοσοθεραπεία στην 1η γραμμή θεραπείας του μη μικροκυτταρικού καρκίνου πνεύμονα (NSCLC). Η εμπειρία ενός κέντρου."]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Δαπέργολα Αθηνά","Dapergola Athina"],"dc:date":["2024"],"dc:description":["Ο καρκίνος του πνεύμονα αποτελεί το 15% του συνόλου των κακοηθειών και σε παγκόσμιο επίπεδο ευθύνεται για τον θάνατο ~2.2 εκατομμύριων ασθενών ετησίως. Η πιο συχνή ηλικία εκδήλωσης είναι τα 70 έτη και η πενταετής επιβίωση με τις υπάρχουσες θεραπείες φτάνει το 33%. Ο καρκίνος του πνεύμονα ταξινομείται ιστολογικά σε μη μικροκυτταρικό καρκίνο του πνεύμονα (ΜΜΚΠ) (80% των περιπτώσεων) και σε μικροκυτταρικό καρκίνο του πνεύμονα (ΜΚΠ) (20% των περιπτώσεων). Οι τρεις κύριοι υποτύποι του ΜΜΚΠ είναι το αδενοκαρκίνωμα (40%), το πλακώδες καρκίνωμα (30%) και το καρκίνωμα από μεγάλα κύτταρα (20%), καθένας από τους οποίους εμφανίζει ιδιαίτερα χαρακτηριστικά. Κλινικά, μόνο μικρό ποσοστό των ασθενών με NSCLC διαγιγνώσκεται σε πρώιμο στάδιο, οπότε και μπορεί να αντιμετωπιστεί χειρουργικά. Περισσότερα από τα δύο τρίτα των ασθενών διαγιγνώσκονται με τοπικά προχωρημένη ή μεταστατική νόσο. Ο ΜΚΠ συνηθίζεται να κατηγοριοποιείται μαζί με άλλους όγκους που εμφανίζουν νευροενδοκρινή διαφοροποίηση. Οι νευροενδοκρινείς όγκοι του πνεύμονα (ΝΕΤ: NeuroEndocrine Tumors),στους οποίους ανήκει και ο ΜΚΠ, αντιπροσωπεύουν περίπου το 20-25% των ασθενών με καρκίνο πνεύμονα. Τα κύτταρα περιέχουν κυστίδια με νευροενδοκρινικές ορμόνες, οι οποίοι δίνουν σε αυτόν τον όγκο ενδοκρινικό ή παρανεοπλασματικό χαρακτήρα. (1) Στις θεραπευτικές επιλογές ανήκουν το χειρουργείο, που είναι ο ακρογωνιαίος λίθος της θεραπείας με στόχο την ίαση, η ακτινοβολία και η φαρμακευτική θεραπεία είτε με την μορφή της κλασικής χημειοθεραπείας ή νεότερων επιλογών που έχουν εισαχθεί στη θεραπευτική μας φαρέτρα τα τελευταία χρόνια. Ο ΜΚΠ συμπεριφέρεται πιο επιθετικά και η πλειονότητα των ασθενών αντιμετωπίζεται μη χειρουργικά. Η εμβάθυνση στη γνώση της βιολογίας του καρκίνου του πνεύμονα οδήγησε σε σημαντικές εξελίξεις που άλλαξαν τη φυσική πορεία της συγκεκριμένης κακοήθειας, μετατρέποντάς τη σε χρόνια νόσο σε πολλές περιπτώσεις. Έτσι, η είσοδος της ανοσοθεραπείας και των στοχευμένων θεραπειών στη θεραπευτική του καρκίνου του πνεύμονα, έχει αλλάξει το θεραπευτικό αλγόριθμο. Η θεραπεία σε κάθε περίπτωση είναι εξατομικευμένη ανάλογα με τον ιστολογικό υπότυπο, μοριακούς και ανοσοΐστοχημικούς δείκτες και το στάδιο της κακοήθειας. (1) Η παρούσα εργασία μελέτησε αναδρομικά 30 ασθενείς με ΜΜΚΠ σταδίου ΙV, με υψηλή έκφραση του PD-L1 >50%, που έλαβαν θεραπεία πρώτης γραμμής με ανοσοθεραπεία. Πραγματοποιήθηκε ανάλυση των δεδομένων των ιατρικών φακέλων της ογκολογικής μονάδας της Γ Πανεπιστημιακής Παθολογικής κλινικής του νοσοκομείου Σωτηρία. Καταγράφτηκαν δεδομένα που αφορούν στην τοξικότητα μονοθεραπείας με ανοσοθεραπεία. Φάνηκε ότι αυτά τα δεδομένα συμφωνούν με τα διεθνή βιβλιογραφικά δεδομένα.","Lung cancer constitutes 15% of all malignancies and globally is responsible for the death of ~2.2 million patients annually. The most common age of onset is 70 years and the five-year survival rate with existing treatments is 33%. Lung cancer is classified histologically into non-small cell lung cancer (NSCLC) (80% of cases) and small cell lung cancer (SCLC) (20% of cases). The three main subtypes of NSCLC are adenocarcinoma (40%), squamous cell carcinoma (30%), and large cell carcinoma (20%), each of which has distinct characteristics. Clinically, only a small percentage of NSCLC patients are diagnosed at an early stage, when they can be treated surgically. More than two-thirds of patients are diagnosed with locally advanced or metastatic disease. SCLC is usually categorized together with other tumors that show neuroendocrine differentiation. Neuroendocrine tumors of the lung (NET: NeuroEndocrine Tumors), represent approximately 20-25% of lung cancer patients. The cells contain vesicles with neuroendocrine hormones, which give this tumor an endocrine or paraneoplastic character. (1) Treatment options include surgery, which is the cornerstone of curative treatment, radiation and drug therapy, either in the form of classical chemotherapy or newer options that have been introduced to our therapeutic quiver in recent years. SCLC behaves more aggressively and the majority of patients are treated non-surgically. The deepening of the knowledge of the biology of lung cancer has led to important developments that have changed the natural course of this particular malignancy, turning it into a chronic disease in many cases. Thus, the entry of immunotherapy and targeted therapies into the treatment of lung cancer has changed the therapeutic algorithm. Treatment in each case is individualized depending on the histological subtype, molecular and immunohistochemical markers and the stage of the malignancy. The present work retrospectively studied 30 patients with stage IV NSCLC, with high expression of PD-L1 >50%, treated with first-line immunotherapy. An analysis of the data of the medical files of the oncology unit of the 3rd University Pathology Clinic of the Sotiria Hospital was carried out. Data concerning toxicity with immunotherapy were recorded. It appeared that these data are in agreement with international literature data."],"dc:identifier":["uoadl:3384582","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3384582"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Tοξικότητα μονοθεραπείας με ανοσοθεραπεία στην 1η γραμμή θεραπείας του μη μικροκυτταρικού καρκίνου πνεύμονα (NSCLC). Η εμπειρία ενός κέντρου."],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T06:27:39Z"}