{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:3386206"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:3386206","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Η παραγραφή στο κατ' εξακολούθηση έγκλημα","abstract":"Η παρούσα εργασία πραγματεύεται το ζήτημα της παραγραφής στο κατ’ εξακολούθηση έγκλημα. Πρόκειται για έγκλημα, απαρτιζόμενο από περισσότερες της μιας εγκληματικές πράξεις, οι οποίες έλαβαν χώρα από τον ίδιο δράστη, υπό τις ίδιες περίπου συνθήκες και σε στενή χρονική συνάφεια μεταξύ τους, συνδέονται δε με ενότητα δόλου και τιμωρούνται με την επιβολή ενιαίας ποινής για το όλο κατ’ εξακολούθηση έγκλημα. Για να δοθεί απόκριση στο ερώτημα περί παραγραφής είναι αναγκαίο κανείς να ανατρέξει στην δικαιολογητική βάση και στην ίδια την φύση του εν θέματι εγκλήματος, οι οποίες ερίζονται. Ιστορικά, ο θεσμός αυτός εμφανίσθηκε και λειτούργησε κατά βάση υπέρ της ελάφρυνσης της δικονομικής θέσης του κατηγορουμένου. Εντούτοις, η ψήφιση παραγράφου 2 στο άρ. 98 ΠΚ, κατά την οποία η κατ’ εξακολούθηση τέλεση οδηγεί στην δυσμενέστερη ποινική μεταχείριση του δράστη περιέπλεξε τα πράγματα, καθώς φαίνεται να διασπά την δογματική συνέχεια του εξακολουθούντος εγκλήματος και δυσχέρανε περαιτέρω την εύρεση της έναρξης του χρόνου παραγραφής του. Σημαντική συνιστώσα που επηρεάζει τον προβληματισμό αποτελεί και ο εντοπισμός του χρόνου τέλεσης του εγκλήματος, ιδίως μετά την πρόσφατη νομοθετική μεταβολή της σχετικής διατάξεως, γεγονός που περιορίζει τις πιθανές απαντήσεις. Τέλος, καταλυτική για τον σχηματισμό συμπεράσματος είναι η εξέταση της φύσης και του σκοπού της παραγραφής υπό το πρίσμα της ΕΣΔΑ. Κατόπιν τούτων, η εργασία αναλύει την ιστορική εξέλιξη του θεσμού στον ελλαδικό χώρο, αξιολογεί τις διατυπωθείσες θέσεις ως προς όλα τα επιμέρους ζητήματα και προκρίνει την -κατά την γράφουσα- ορθότερη αφετηρία του χρόνου παραγραφής στο κατ’ εξακολούθηση έγκλημα.","abstract_html":"Η παρούσα εργασία πραγματεύεται το ζήτημα της παραγραφής στο κατ’ εξακολούθηση έγκλημα. Πρόκειται για έγκλημα, απαρτιζόμενο από περισσότερες της μιας εγκληματικές πράξεις, οι οποίες έλαβαν χώρα από τον ίδιο δράστη, υπό τις ίδιες περίπου συνθήκες και σε στενή χρονική συνάφεια μεταξύ τους, συνδέονται δε με ενότητα δόλου και τιμωρούνται με την επιβολή ενιαίας ποινής για το όλο κατ’ εξακολούθηση έγκλημα. Για να δοθεί απόκριση στο ερώτημα περί παραγραφής είναι αναγκαίο κανείς να ανατρέξει στην δικαιολογητική βάση και στην ίδια την φύση του εν θέματι εγκλήματος, οι οποίες ερίζονται. Ιστορικά, ο θεσμός αυτός εμφανίσθηκε και λειτούργησε κατά βάση υπέρ της ελάφρυνσης της δικονομικής θέσης του κατηγορουμένου. Εντούτοις, η ψήφιση παραγράφου 2 στο άρ. 98 ΠΚ, κατά την οποία η κατ’ εξακολούθηση τέλεση οδηγεί στην δυσμενέστερη ποινική μεταχείριση του δράστη περιέπλεξε τα πράγματα, καθώς φαίνεται να διασπά την δογματική συνέχεια του εξακολουθούντος εγκλήματος και δυσχέρανε περαιτέρω την εύρεση της έναρξης του χρόνου παραγραφής του. Σημαντική συνιστώσα που επηρεάζει τον προβληματισμό αποτελεί και ο εντοπισμός του χρόνου τέλεσης του εγκλήματος, ιδίως μετά την πρόσφατη νομοθετική μεταβολή της σχετικής διατάξεως, γεγονός που περιορίζει τις πιθανές απαντήσεις. Τέλος, καταλυτική για τον σχηματισμό συμπεράσματος είναι η εξέταση της φύσης και του σκοπού της παραγραφής υπό το πρίσμα της ΕΣΔΑ. Κατόπιν τούτων, η εργασία αναλύει την ιστορική εξέλιξη του θεσμού στον ελλαδικό χώρο, αξιολογεί τις διατυπωθείσες θέσεις ως προς όλα τα επιμέρους ζητήματα και προκρίνει την -κατά την γράφουσα- ορθότερη αφετηρία του χρόνου παραγραφής στο κατ’ εξακολούθηση έγκλημα.","abstract_has_math":false,"creators":["Χίου Αργυρώ"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2024,"date_issued":"2024","date_published":"2024","updated_at":"2026-11-19T06:27:39Z","subjects":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3386206"],"render_values":[{"text":"uoadl:3386206","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3386206","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3386206","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A3386206","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Χίου Αργυρώ"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2024"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3386206","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3386206"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Η παρούσα εργασία πραγματεύεται το ζήτημα της παραγραφής στο κατ’ εξακολούθηση έγκλημα. Πρόκειται για έγκλημα, απαρτιζόμενο από περισσότερες της μιας εγκληματικές πράξεις, οι οποίες έλαβαν χώρα από τον ίδιο δράστη, υπό τις ίδιες περίπου συνθήκες και σε στενή χρονική συνάφεια μεταξύ τους, συνδέονται δε με ενότητα δόλου και τιμωρούνται με την επιβολή ενιαίας ποινής για το όλο κατ’ εξακολούθηση έγκλημα. Για να δοθεί απόκριση στο ερώτημα περί παραγραφής είναι αναγκαίο κανείς να ανατρέξει στην δικαιολογητική βάση και στην ίδια την φύση του εν θέματι εγκλήματος, οι οποίες ερίζονται. Ιστορικά, ο θεσμός αυτός εμφανίσθηκε και λειτούργησε κατά βάση υπέρ της ελάφρυνσης της δικονομικής θέσης του κατηγορουμένου. Εντούτοις, η ψήφιση παραγράφου 2 στο άρ. 98 ΠΚ, κατά την οποία η κατ’ εξακολούθηση τέλεση οδηγεί στην δυσμενέστερη ποινική μεταχείριση του δράστη περιέπλεξε τα πράγματα, καθώς φαίνεται να διασπά την δογματική συνέχεια του εξακολουθούντος εγκλήματος και δυσχέρανε περαιτέρω την εύρεση της έναρξης του χρόνου παραγραφής του. Σημαντική συνιστώσα που επηρεάζει τον προβληματισμό αποτελεί και ο εντοπισμός του χρόνου τέλεσης του εγκλήματος, ιδίως μετά την πρόσφατη νομοθετική μεταβολή της σχετικής διατάξεως, γεγονός που περιορίζει τις πιθανές απαντήσεις. Τέλος, καταλυτική για τον σχηματισμό συμπεράσματος είναι η εξέταση της φύσης και του σκοπού της παραγραφής υπό το πρίσμα της ΕΣΔΑ. Κατόπιν τούτων, η εργασία αναλύει την ιστορική εξέλιξη του θεσμού στον ελλαδικό χώρο, αξιολογεί τις διατυπωθείσες θέσεις ως προς όλα τα επιμέρους ζητήματα και προκρίνει την -κατά την γράφουσα- ορθότερη αφετηρία του χρόνου παραγραφής στο κατ’ εξακολούθηση έγκλημα.","This thesis deals with the issue of the statute of limitations in the continuous criminal offence. It is a crime consisting of more than one criminal acts, committed by the same perpetrator, under approximately the same circumstances and in close temporal relation to each other, linked by a unity of intent and punishable by a single sentence for the whole of the continuous offence. In order to answer the question of the limitation period, it is necessary to refer to the justificatory basis and the very nature of the crime in question, which are defined. Historically, that institution has emerged and has worked primarily in favour of alleviating the procedural position of the accused. However, the enactment of paragraph 2 in Art. 98 CC, according to which repeat offences lead to less favourable criminal treatment of the perpetrator, complicated matters, as it seems to disrupt the doctrinal continuity of the continuing crime and made it even more difficult to find the beginning of the limitation period. An important component affecting the problem is also the identification of the time of commission of the crime, especially after the recent legislative change of the relevant provision, which limits the possible answers. Finally, the examination of the nature and purpose of the limitation period in the light of the ECHR is crucial to the formation of a conclusion. In conclusion, the paper analyses the historical development of the institution in Greece, evaluates the positions expressed with regard to all individual issues and proposes the - in the author's opinion - most appropriate starting point for the limitation period in continuous criminal offence."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Η παραγραφή στο κατ' εξακολούθηση έγκλημα"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Χίου Αργυρώ"],"dc:date":["2024"],"dc:description":["Η παρούσα εργασία πραγματεύεται το ζήτημα της παραγραφής στο κατ’ εξακολούθηση έγκλημα. Πρόκειται για έγκλημα, απαρτιζόμενο από περισσότερες της μιας εγκληματικές πράξεις, οι οποίες έλαβαν χώρα από τον ίδιο δράστη, υπό τις ίδιες περίπου συνθήκες και σε στενή χρονική συνάφεια μεταξύ τους, συνδέονται δε με ενότητα δόλου και τιμωρούνται με την επιβολή ενιαίας ποινής για το όλο κατ’ εξακολούθηση έγκλημα. Για να δοθεί απόκριση στο ερώτημα περί παραγραφής είναι αναγκαίο κανείς να ανατρέξει στην δικαιολογητική βάση και στην ίδια την φύση του εν θέματι εγκλήματος, οι οποίες ερίζονται. Ιστορικά, ο θεσμός αυτός εμφανίσθηκε και λειτούργησε κατά βάση υπέρ της ελάφρυνσης της δικονομικής θέσης του κατηγορουμένου. Εντούτοις, η ψήφιση παραγράφου 2 στο άρ. 98 ΠΚ, κατά την οποία η κατ’ εξακολούθηση τέλεση οδηγεί στην δυσμενέστερη ποινική μεταχείριση του δράστη περιέπλεξε τα πράγματα, καθώς φαίνεται να διασπά την δογματική συνέχεια του εξακολουθούντος εγκλήματος και δυσχέρανε περαιτέρω την εύρεση της έναρξης του χρόνου παραγραφής του. Σημαντική συνιστώσα που επηρεάζει τον προβληματισμό αποτελεί και ο εντοπισμός του χρόνου τέλεσης του εγκλήματος, ιδίως μετά την πρόσφατη νομοθετική μεταβολή της σχετικής διατάξεως, γεγονός που περιορίζει τις πιθανές απαντήσεις. Τέλος, καταλυτική για τον σχηματισμό συμπεράσματος είναι η εξέταση της φύσης και του σκοπού της παραγραφής υπό το πρίσμα της ΕΣΔΑ. Κατόπιν τούτων, η εργασία αναλύει την ιστορική εξέλιξη του θεσμού στον ελλαδικό χώρο, αξιολογεί τις διατυπωθείσες θέσεις ως προς όλα τα επιμέρους ζητήματα και προκρίνει την -κατά την γράφουσα- ορθότερη αφετηρία του χρόνου παραγραφής στο κατ’ εξακολούθηση έγκλημα.","This thesis deals with the issue of the statute of limitations in the continuous criminal offence. It is a crime consisting of more than one criminal acts, committed by the same perpetrator, under approximately the same circumstances and in close temporal relation to each other, linked by a unity of intent and punishable by a single sentence for the whole of the continuous offence. In order to answer the question of the limitation period, it is necessary to refer to the justificatory basis and the very nature of the crime in question, which are defined. Historically, that institution has emerged and has worked primarily in favour of alleviating the procedural position of the accused. However, the enactment of paragraph 2 in Art. 98 CC, according to which repeat offences lead to less favourable criminal treatment of the perpetrator, complicated matters, as it seems to disrupt the doctrinal continuity of the continuing crime and made it even more difficult to find the beginning of the limitation period. An important component affecting the problem is also the identification of the time of commission of the crime, especially after the recent legislative change of the relevant provision, which limits the possible answers. Finally, the examination of the nature and purpose of the limitation period in the light of the ECHR is crucial to the formation of a conclusion. In conclusion, the paper analyses the historical development of the institution in Greece, evaluates the positions expressed with regard to all individual issues and proposes the - in the author's opinion - most appropriate starting point for the limitation period in continuous criminal offence."],"dc:identifier":["uoadl:3386206","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3386206"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"],"dc:title":["Η παραγραφή στο κατ' εξακολούθηση έγκλημα"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T06:27:39Z"}