{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:3386433"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:3386433","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Παραβίαση απορρήτου επικοινωνιών","abstract":"Η παρούσα διπλωματική εργασία επιδιώκει να αναδείξει τη σύμπλευση και την ενότητα του ουσιαστικού ποινικού δικαίου και του ποινικού δικονομικού δικαίου. Η παραβίαση του απορρήτου των επικοινωνιών και της προφορικής συνομιλίας οδηγούν σε αποδεικτική απαγόρευση αξιοποίησης. Επομένως, καθίσταται σαφές ότι η παραβίαση μίας ουσιαστικής ποινικής διάταξης, εν προκειμένω του άρθρου 370Α ΠΚ, επιφέρει δικονομικές συνέπειες. Σε πρώτο στάδιο επιχειρείται η κατηγοριοποίηση των αποδεικτικών απαγορεύσεων, προκειμένου ακολούθως να καταστεί εύκολη η ανάλυση της αποδεικτικής απαγόρευσης που προκύπτει από τη χρήση, ενώπιον του Δικαστηρίου, του αποδεικτικού μέσου που έχει κτηθεί κατά παράβαση των άρθρων 19 παρ. 1 Σ και 370 Α ΠΚ. Ακολούθως, κρίνεται επιβεβλημένη η ενασχόληση με τη συνταγματική και νομοθετική θεμελίωση τόσο του απορρήτου της επικοινωνίας όσο και της απαγόρευσης χρήσης παρανόμως κτηθέντων αποδεικτικών μέσων. Το απόρρητο της επικοινωνίας, παρά την κατ’ αρχήν απόλυτη διατύπωση που υιοθετείται στο Σύνταγμα και στον Νόμο, δεν κατοχυρώνεται ως απόλυτο και ως εκ τούτου νομολογιακά έχουν επικρατήσει ορισμένες εξαιρέσεις, οπότε και σε επόμενα κεφάλαια θα γίνει ειδική μνεία σε αυτές. Επίσης, κρίνεται αναγκαία μία σύντομη αναφορά στο νομοθετικό πλαίσιο της άρσης του απορρήτου της επικοινωνίας, προκειμένου να γίνει αντιληπτή η διάκριση ανάμεσα σε επιτρεπτή άρση του απορρήτου 10 και άρα νόμιμο αποδεικτικό μέσο και σε αθέμιτη αποτύπωση της συνομιλίας και συνεπώς παράνομο και μη αξιοποιήσιμο αποδεικτικό μέσο. Σε επόμενο κεφάλαιο αναλύονται οι δικονομικές συνέπειες των αποδεικτικών απαγορεύσεων και πιο συγκεκριμένα οι δύο απόψεις που επικρατούν σχετικά με αυτές και οδηγούν είτε σε διάγνωση απόλυτης ακυρότητας είτε σε διάγνωση υπέρβασης εξουσίας. Τέλος, στην τελευταία ενότητα της παρούσας, αναλύεται η χρήση των παράνομων αποδεικτικών μέσων υπό το πρίσμα της ΕΣΔΑ, η οποία συμβάλει στην εις βάθος κατανόηση του ζητήματος και εν τέλει στην αξιολόγηση του νομικού μας συστήματος.","abstract_html":"Η παρούσα διπλωματική εργασία επιδιώκει να αναδείξει τη σύμπλευση και την ενότητα του ουσιαστικού ποινικού δικαίου και του ποινικού δικονομικού δικαίου. Η παραβίαση του απορρήτου των επικοινωνιών και της προφορικής συνομιλίας οδηγούν σε αποδεικτική απαγόρευση αξιοποίησης. Επομένως, καθίσταται σαφές ότι η παραβίαση μίας ουσιαστικής ποινικής διάταξης, εν προκειμένω του άρθρου 370Α ΠΚ, επιφέρει δικονομικές συνέπειες. Σε πρώτο στάδιο επιχειρείται η κατηγοριοποίηση των αποδεικτικών απαγορεύσεων, προκειμένου ακολούθως να καταστεί εύκολη η ανάλυση της αποδεικτικής απαγόρευσης που προκύπτει από τη χρήση, ενώπιον του Δικαστηρίου, του αποδεικτικού μέσου που έχει κτηθεί κατά παράβαση των άρθρων 19 παρ. 1 Σ και 370 Α ΠΚ. Ακολούθως, κρίνεται επιβεβλημένη η ενασχόληση με τη συνταγματική και νομοθετική θεμελίωση τόσο του απορρήτου της επικοινωνίας όσο και της απαγόρευσης χρήσης παρανόμως κτηθέντων αποδεικτικών μέσων. Το απόρρητο της επικοινωνίας, παρά την κατ’ αρχήν απόλυτη διατύπωση που υιοθετείται στο Σύνταγμα και στον Νόμο, δεν κατοχυρώνεται ως απόλυτο και ως εκ τούτου νομολογιακά έχουν επικρατήσει ορισμένες εξαιρέσεις, οπότε και σε επόμενα κεφάλαια θα γίνει ειδική μνεία σε αυτές. Επίσης, κρίνεται αναγκαία μία σύντομη αναφορά στο νομοθετικό πλαίσιο της άρσης του απορρήτου της επικοινωνίας, προκειμένου να γίνει αντιληπτή η διάκριση ανάμεσα σε επιτρεπτή άρση του απορρήτου 10 και άρα νόμιμο αποδεικτικό μέσο και σε αθέμιτη αποτύπωση της συνομιλίας και συνεπώς παράνομο και μη αξιοποιήσιμο αποδεικτικό μέσο. Σε επόμενο κεφάλαιο αναλύονται οι δικονομικές συνέπειες των αποδεικτικών απαγορεύσεων και πιο συγκεκριμένα οι δύο απόψεις που επικρατούν σχετικά με αυτές και οδηγούν είτε σε διάγνωση απόλυτης ακυρότητας είτε σε διάγνωση υπέρβασης εξουσίας. Τέλος, στην τελευταία ενότητα της παρούσας, αναλύεται η χρήση των παράνομων αποδεικτικών μέσων υπό το πρίσμα της ΕΣΔΑ, η οποία συμβάλει στην εις βάθος κατανόηση του ζητήματος και εν τέλει στην αξιολόγηση του νομικού μας συστήματος.","abstract_has_math":false,"creators":["Σίμου Μαρία","Simou Maria"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2024,"date_issued":"2024","date_published":"2024","updated_at":"2026-11-19T06:27:39Z","subjects":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3386433"],"render_values":[{"text":"uoadl:3386433","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3386433","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3386433","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A3386433","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Σίμου Μαρία","Simou Maria"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2024"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3386433","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3386433"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Η παρούσα διπλωματική εργασία επιδιώκει να αναδείξει τη σύμπλευση και την ενότητα του ουσιαστικού ποινικού δικαίου και του ποινικού δικονομικού δικαίου. Η παραβίαση του απορρήτου των επικοινωνιών και της προφορικής συνομιλίας οδηγούν σε αποδεικτική απαγόρευση αξιοποίησης. Επομένως, καθίσταται σαφές ότι η παραβίαση μίας ουσιαστικής ποινικής διάταξης, εν προκειμένω του άρθρου 370Α ΠΚ, επιφέρει δικονομικές συνέπειες. Σε πρώτο στάδιο επιχειρείται η κατηγοριοποίηση των αποδεικτικών απαγορεύσεων, προκειμένου ακολούθως να καταστεί εύκολη η ανάλυση της αποδεικτικής απαγόρευσης που προκύπτει από τη χρήση, ενώπιον του Δικαστηρίου, του αποδεικτικού μέσου που έχει κτηθεί κατά παράβαση των άρθρων 19 παρ. 1 Σ και 370 Α ΠΚ. Ακολούθως, κρίνεται επιβεβλημένη η ενασχόληση με τη συνταγματική και νομοθετική θεμελίωση τόσο του απορρήτου της επικοινωνίας όσο και της απαγόρευσης χρήσης παρανόμως κτηθέντων αποδεικτικών μέσων. Το απόρρητο της επικοινωνίας, παρά την κατ’ αρχήν απόλυτη διατύπωση που υιοθετείται στο Σύνταγμα και στον Νόμο, δεν κατοχυρώνεται ως απόλυτο και ως εκ τούτου νομολογιακά έχουν επικρατήσει ορισμένες εξαιρέσεις, οπότε και σε επόμενα κεφάλαια θα γίνει ειδική μνεία σε αυτές. Επίσης, κρίνεται αναγκαία μία σύντομη αναφορά στο νομοθετικό πλαίσιο της άρσης του απορρήτου της επικοινωνίας, προκειμένου να γίνει αντιληπτή η διάκριση ανάμεσα σε επιτρεπτή άρση του απορρήτου 10 και άρα νόμιμο αποδεικτικό μέσο και σε αθέμιτη αποτύπωση της συνομιλίας και συνεπώς παράνομο και μη αξιοποιήσιμο αποδεικτικό μέσο. Σε επόμενο κεφάλαιο αναλύονται οι δικονομικές συνέπειες των αποδεικτικών απαγορεύσεων και πιο συγκεκριμένα οι δύο απόψεις που επικρατούν σχετικά με αυτές και οδηγούν είτε σε διάγνωση απόλυτης ακυρότητας είτε σε διάγνωση υπέρβασης εξουσίας. Τέλος, στην τελευταία ενότητα της παρούσας, αναλύεται η χρήση των παράνομων αποδεικτικών μέσων υπό το πρίσμα της ΕΣΔΑ, η οποία συμβάλει στην εις βάθος κατανόηση του ζητήματος και εν τέλει στην αξιολόγηση του νομικού μας συστήματος.","The present thesis aims to highlight the convergence and unity of substantive criminal law and criminal procedural law. The violation of communication and oral conversation confidentiality leads to a prohibition of utilization as evidence. Therefore, it becomes clear that the violation of a substantive criminal provision, in this case, Article 370A of the Penal Code, results in procedural consequences. In the initial stage, an attempt is made to categorize the evidentiary prohibitions, in order to subsequently facilitate the analysis of the evidentiary prohibition arising from the use, before the Court, of evidence acquired in violation of Articles 19 par. 1 of the Constitution and 370 A of the Penal Code. Subsequently, it is deemed necessary to engage with the constitutional and legislative foundation of both communication confidentiality and the prohibition of the use of unlawfully obtained evidence. Despite the initially absolute formulation adopted in the Constitution and the Law, communication confidentiality is not guaranteed as absolute, and therefore, certain exceptions have prevailed in jurisprudence, which will be specifically mentioned in subsequent chapters. Additionally, a brief reference to the legislative framework of lifting communication confidentiality is considered necessary to understand the distinction between permissible lifting of confidentiality and, thus, legal evidence, and unfair recording of conversation, and therefore, illegal and unusable evidence. In a subsequent chapter, the procedural consequences of evidentiary prohibitions are analyzed, specifically the two prevailing views on them, leading either to a diagnosis of absolute invalidity or a diagnosis of exceeding authority. Finally, in the last section of this thesis, the use of illegal evidence is analyzed in the light of the ECHR, which contributes to a deeper understanding of the issue and ultimately to the evaluation of our legal system."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Παραβίαση απορρήτου επικοινωνιών"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Σίμου Μαρία","Simou Maria"],"dc:date":["2024"],"dc:description":["Η παρούσα διπλωματική εργασία επιδιώκει να αναδείξει τη σύμπλευση και την ενότητα του ουσιαστικού ποινικού δικαίου και του ποινικού δικονομικού δικαίου. Η παραβίαση του απορρήτου των επικοινωνιών και της προφορικής συνομιλίας οδηγούν σε αποδεικτική απαγόρευση αξιοποίησης. Επομένως, καθίσταται σαφές ότι η παραβίαση μίας ουσιαστικής ποινικής διάταξης, εν προκειμένω του άρθρου 370Α ΠΚ, επιφέρει δικονομικές συνέπειες. Σε πρώτο στάδιο επιχειρείται η κατηγοριοποίηση των αποδεικτικών απαγορεύσεων, προκειμένου ακολούθως να καταστεί εύκολη η ανάλυση της αποδεικτικής απαγόρευσης που προκύπτει από τη χρήση, ενώπιον του Δικαστηρίου, του αποδεικτικού μέσου που έχει κτηθεί κατά παράβαση των άρθρων 19 παρ. 1 Σ και 370 Α ΠΚ. Ακολούθως, κρίνεται επιβεβλημένη η ενασχόληση με τη συνταγματική και νομοθετική θεμελίωση τόσο του απορρήτου της επικοινωνίας όσο και της απαγόρευσης χρήσης παρανόμως κτηθέντων αποδεικτικών μέσων. Το απόρρητο της επικοινωνίας, παρά την κατ’ αρχήν απόλυτη διατύπωση που υιοθετείται στο Σύνταγμα και στον Νόμο, δεν κατοχυρώνεται ως απόλυτο και ως εκ τούτου νομολογιακά έχουν επικρατήσει ορισμένες εξαιρέσεις, οπότε και σε επόμενα κεφάλαια θα γίνει ειδική μνεία σε αυτές. Επίσης, κρίνεται αναγκαία μία σύντομη αναφορά στο νομοθετικό πλαίσιο της άρσης του απορρήτου της επικοινωνίας, προκειμένου να γίνει αντιληπτή η διάκριση ανάμεσα σε επιτρεπτή άρση του απορρήτου 10 και άρα νόμιμο αποδεικτικό μέσο και σε αθέμιτη αποτύπωση της συνομιλίας και συνεπώς παράνομο και μη αξιοποιήσιμο αποδεικτικό μέσο. Σε επόμενο κεφάλαιο αναλύονται οι δικονομικές συνέπειες των αποδεικτικών απαγορεύσεων και πιο συγκεκριμένα οι δύο απόψεις που επικρατούν σχετικά με αυτές και οδηγούν είτε σε διάγνωση απόλυτης ακυρότητας είτε σε διάγνωση υπέρβασης εξουσίας. Τέλος, στην τελευταία ενότητα της παρούσας, αναλύεται η χρήση των παράνομων αποδεικτικών μέσων υπό το πρίσμα της ΕΣΔΑ, η οποία συμβάλει στην εις βάθος κατανόηση του ζητήματος και εν τέλει στην αξιολόγηση του νομικού μας συστήματος.","The present thesis aims to highlight the convergence and unity of substantive criminal law and criminal procedural law. The violation of communication and oral conversation confidentiality leads to a prohibition of utilization as evidence. Therefore, it becomes clear that the violation of a substantive criminal provision, in this case, Article 370A of the Penal Code, results in procedural consequences. In the initial stage, an attempt is made to categorize the evidentiary prohibitions, in order to subsequently facilitate the analysis of the evidentiary prohibition arising from the use, before the Court, of evidence acquired in violation of Articles 19 par. 1 of the Constitution and 370 A of the Penal Code. Subsequently, it is deemed necessary to engage with the constitutional and legislative foundation of both communication confidentiality and the prohibition of the use of unlawfully obtained evidence. Despite the initially absolute formulation adopted in the Constitution and the Law, communication confidentiality is not guaranteed as absolute, and therefore, certain exceptions have prevailed in jurisprudence, which will be specifically mentioned in subsequent chapters. Additionally, a brief reference to the legislative framework of lifting communication confidentiality is considered necessary to understand the distinction between permissible lifting of confidentiality and, thus, legal evidence, and unfair recording of conversation, and therefore, illegal and unusable evidence. In a subsequent chapter, the procedural consequences of evidentiary prohibitions are analyzed, specifically the two prevailing views on them, leading either to a diagnosis of absolute invalidity or a diagnosis of exceeding authority. Finally, in the last section of this thesis, the use of illegal evidence is analyzed in the light of the ECHR, which contributes to a deeper understanding of the issue and ultimately to the evaluation of our legal system."],"dc:identifier":["uoadl:3386433","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3386433"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"],"dc:title":["Παραβίαση απορρήτου επικοινωνιών"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T06:27:39Z"}