{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:3386490"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:3386490","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Προσωπικά δεδομένα και πολιτική επικοινωνία","abstract":"Στο πλαίσιο του φιλελεύθερου δημοκρατικού μας πολιτεύματος, που στηρίζεται στην ανάδειξη των κυβερνώντων εκ μέρους του λαού, η αξία αλλά και η πρακτική χρησιμότητα της πολιτικής επικοινωνίας είναι αδιαμφισβήτητη. Η πολιτική επικοινωνία, συνιστά μια σημαντική συνιστώσα της δημοκρατικής διαδικασίας, καθώς όταν αυτή καθίσταται αποτελεσματική μπορεί να διαδραματίσει καθοριστικό ρόλο στη διαμόρφωση των απόψεων του εκλογικού σώματος καθώς και των πολιτικών τάσεων. Καθίσταται, δε σαφές πως η εκπλήρωση του σκοπού της πολιτικής επικοινωνίας, ανάλογα φυσικά με την εκάστοτε μορφή της, κατά κανόνα προϋποθέτει την συγκέντρωση και την επεξεργασία των προσωπικών δεδομένων των αποδεκτών της επικοινωνίας. Ωστόσο, μέχρι την νομική κατοχύρωση του δικαιώματος στην προστασία από αθέμιτη επεξεργασία προσωπικών δεδομένων και την μετ’ έπειτα καθιέρωσή του στην συλλογική συνείδηση των πολιτών, η συστηματική συλλογή και επεξεργασία των προσωπικών δεδομένων τους, λογιζόταν ως φυσική συνέπεια του ρόλου και των καθηκόντων των πολιτικών προσώπων. Εντούτοις, με την πάροδο των χρόνων και ιδίως μετά την αναγκαία «εισβολή» του ΓΚΠΔ, στην έννομη τάξη μας αλλά και στην καθημερινή μας ζωή, παρατηρούμε να πληθαίνουν οι καταγγελίες των πολιτών για παράνομη επεξεργασία των προσωπικών τους δεδομένων από πολιτικά πρόσωπα, κυρίως κατά την προεκλογική περίοδο.Το ζήτημα, φυσικά, παρουσιάζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον, ιδίως στις περιπτώσεις της αθρόας αποστολής μηνυμάτων, μέσω sms ή e-mail, κατά την διάρκεια της προεκλογικής περιόδου, από τα υποψήφια πολιτικά πρόσωπα, τα οποία είτε δεν γνωρίζουν ότι ενέχουν υποχρεώσεις σε σχέση με την προστασία των προσωπικών δεδομένων των αποδεκτών των μηνυμάτων, είτε το γνωρίζουν αλλά επιλέγουν να πάρουν το ρίσκο μιας ενδεχόμενης καταγγελίας. Έτσι, ερχόμαστε αναγκαίως αντιμέτωποι με τα εξής ερωτήματα: που μπορεί να τοποθετηθούν τα όρια της πολιτικής επικοινωνίας στο πλαίσιο μιας δημοκρατικής κοινωνίας ενόψει της ανάγκης προστασίας του δικαιώματος στον πληροφοριακό αυτοκαθορισμό και ως εκ τούτου σε ποιες περιπτώσεις είναι επιτρεπτή η επεξεργασία των προσωπικών δεδομένων για τον σκοπό της πολιτικής επικοινωνίας; Για να δοθεί, φυσικά, απάντηση στα παραπάνω ερωτήματα αναγκαία είναι η διερεύνηση του ισχύοντος νομοθετικού πλαισίου. Στην ελληνική έννομη τάξη το ζήτημα ρυθμίστηκε, ως επί το πλείστον, από πράξεις, της Αρχής Προστασίας Δεδομένων Προσωπικού Χαρακτήρα. Εντούτοις, η ρύθμιση του ζητήματος εκ μέρους της ΑΠΔΠΧ, ως προς ορισμένες μορφές πολιτικής επικοινωνίας, αμφισβητήθηκε πρόσφατα από το ΣτΕ, με τις αποφάσεις 1343-1345/2022, και οδήγησε σε εφαρμογή νέου νομοθετικού πλαισίου. Επιπλέον, λόγω των αυξανόμενων, συχνά αδιαφανών, μεθόδων επεξεργασίας των δεδομένων, το ζήτημα έχει αρχίσει να απασχολεί έντονα, και τα όργανα της Ευρωπαϊκής Ένωσης αλλά και το Συμβούλιο της Ευρώπης που έχουν υιοθετήσει ή σκοπούν να υιοθετήσουν νέα νομοθετήματα δεσμευτικά και μη. Έτσι, στο πλαίσιο του παρόντος πονήματος θα επιχειρηθεί κατά πρώτον η αναζήτηση της θεμελίωσης τόσο της πολιτικής επικοινωνίας όσο και του δικαιώματος στην προστασία των προσωπικών δεδομένων στο Σύνταγμα και σε άλλα ευρωπαϊκά και διεθνή νομοθετήματα. Ύστερα, θα εξεταστεί το ζήτημα στο πλαίσιο της ρύθμισής του από την ΑΠΔΠΧ, και ιδίως στο πλαίσιο της επικοινωνίας μέσω δημόσιων κοινωνικών δικτύων αλλά και η ανατροπή της νομολογίας της ΑΠΔΠΧ από το ΣτΕ. Καταληκτικά, θα ερευνηθούν οι νέες προσπάθειες ρύθμισης του ζητήματος σε διεθνές και ευρωπαϊκό επίπεδο.","abstract_html":"Στο πλαίσιο του φιλελεύθερου δημοκρατικού μας πολιτεύματος, που στηρίζεται στην ανάδειξη των κυβερνώντων εκ μέρους του λαού, η αξία αλλά και η πρακτική χρησιμότητα της πολιτικής επικοινωνίας είναι αδιαμφισβήτητη. Η πολιτική επικοινωνία, συνιστά μια σημαντική συνιστώσα της δημοκρατικής διαδικασίας, καθώς όταν αυτή καθίσταται αποτελεσματική μπορεί να διαδραματίσει καθοριστικό ρόλο στη διαμόρφωση των απόψεων του εκλογικού σώματος καθώς και των πολιτικών τάσεων. Καθίσταται, δε σαφές πως η εκπλήρωση του σκοπού της πολιτικής επικοινωνίας, ανάλογα φυσικά με την εκάστοτε μορφή της, κατά κανόνα προϋποθέτει την συγκέντρωση και την επεξεργασία των προσωπικών δεδομένων των αποδεκτών της επικοινωνίας. Ωστόσο, μέχρι την νομική κατοχύρωση του δικαιώματος στην προστασία από αθέμιτη επεξεργασία προσωπικών δεδομένων και την μετ’ έπειτα καθιέρωσή του στην συλλογική συνείδηση των πολιτών, η συστηματική συλλογή και επεξεργασία των προσωπικών δεδομένων τους, λογιζόταν ως φυσική συνέπεια του ρόλου και των καθηκόντων των πολιτικών προσώπων. Εντούτοις, με την πάροδο των χρόνων και ιδίως μετά την αναγκαία «εισβολή» του ΓΚΠΔ, στην έννομη τάξη μας αλλά και στην καθημερινή μας ζωή, παρατηρούμε να πληθαίνουν οι καταγγελίες των πολιτών για παράνομη επεξεργασία των προσωπικών τους δεδομένων από πολιτικά πρόσωπα, κυρίως κατά την προεκλογική περίοδο.Το ζήτημα, φυσικά, παρουσιάζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον, ιδίως στις περιπτώσεις της αθρόας αποστολής μηνυμάτων, μέσω sms ή e-mail, κατά την διάρκεια της προεκλογικής περιόδου, από τα υποψήφια πολιτικά πρόσωπα, τα οποία είτε δεν γνωρίζουν ότι ενέχουν υποχρεώσεις σε σχέση με την προστασία των προσωπικών δεδομένων των αποδεκτών των μηνυμάτων, είτε το γνωρίζουν αλλά επιλέγουν να πάρουν το ρίσκο μιας ενδεχόμενης καταγγελίας. Έτσι, ερχόμαστε αναγκαίως αντιμέτωποι με τα εξής ερωτήματα: που μπορεί να τοποθετηθούν τα όρια της πολιτικής επικοινωνίας στο πλαίσιο μιας δημοκρατικής κοινωνίας ενόψει της ανάγκης προστασίας του δικαιώματος στον πληροφοριακό αυτοκαθορισμό και ως εκ τούτου σε ποιες περιπτώσεις είναι επιτρεπτή η επεξεργασία των προσωπικών δεδομένων για τον σκοπό της πολιτικής επικοινωνίας; Για να δοθεί, φυσικά, απάντηση στα παραπάνω ερωτήματα αναγκαία είναι η διερεύνηση του ισχύοντος νομοθετικού πλαισίου. Στην ελληνική έννομη τάξη το ζήτημα ρυθμίστηκε, ως επί το πλείστον, από πράξεις, της Αρχής Προστασίας Δεδομένων Προσωπικού Χαρακτήρα. Εντούτοις, η ρύθμιση του ζητήματος εκ μέρους της ΑΠΔΠΧ, ως προς ορισμένες μορφές πολιτικής επικοινωνίας, αμφισβητήθηκε πρόσφατα από το ΣτΕ, με τις αποφάσεις 1343-1345/2022, και οδήγησε σε εφαρμογή νέου νομοθετικού πλαισίου. Επιπλέον, λόγω των αυξανόμενων, συχνά αδιαφανών, μεθόδων επεξεργασίας των δεδομένων, το ζήτημα έχει αρχίσει να απασχολεί έντονα, και τα όργανα της Ευρωπαϊκής Ένωσης αλλά και το Συμβούλιο της Ευρώπης που έχουν υιοθετήσει ή σκοπούν να υιοθετήσουν νέα νομοθετήματα δεσμευτικά και μη. Έτσι, στο πλαίσιο του παρόντος πονήματος θα επιχειρηθεί κατά πρώτον η αναζήτηση της θεμελίωσης τόσο της πολιτικής επικοινωνίας όσο και του δικαιώματος στην προστασία των προσωπικών δεδομένων στο Σύνταγμα και σε άλλα ευρωπαϊκά και διεθνή νομοθετήματα. Ύστερα, θα εξεταστεί το ζήτημα στο πλαίσιο της ρύθμισής του από την ΑΠΔΠΧ, και ιδίως στο πλαίσιο της επικοινωνίας μέσω δημόσιων κοινωνικών δικτύων αλλά και η ανατροπή της νομολογίας της ΑΠΔΠΧ από το ΣτΕ. Καταληκτικά, θα ερευνηθούν οι νέες προσπάθειες ρύθμισης του ζητήματος σε διεθνές και ευρωπαϊκό επίπεδο.","abstract_has_math":false,"creators":["Πατάκη Ερνεστίνη","Pataki Ernestini"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2024,"date_issued":"2024","date_published":"2024","updated_at":"2026-11-19T06:27:39Z","subjects":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3386490"],"render_values":[{"text":"uoadl:3386490","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3386490","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3386490","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A3386490","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Πατάκη Ερνεστίνη","Pataki Ernestini"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2024"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3386490","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3386490"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Στο πλαίσιο του φιλελεύθερου δημοκρατικού μας πολιτεύματος, που στηρίζεται στην ανάδειξη των κυβερνώντων εκ μέρους του λαού, η αξία αλλά και η πρακτική χρησιμότητα της πολιτικής επικοινωνίας είναι αδιαμφισβήτητη. Η πολιτική επικοινωνία, συνιστά μια σημαντική συνιστώσα της δημοκρατικής διαδικασίας, καθώς όταν αυτή καθίσταται αποτελεσματική μπορεί να διαδραματίσει καθοριστικό ρόλο στη διαμόρφωση των απόψεων του εκλογικού σώματος καθώς και των πολιτικών τάσεων. Καθίσταται, δε σαφές πως η εκπλήρωση του σκοπού της πολιτικής επικοινωνίας, ανάλογα φυσικά με την εκάστοτε μορφή της, κατά κανόνα προϋποθέτει την συγκέντρωση και την επεξεργασία των προσωπικών δεδομένων των αποδεκτών της επικοινωνίας. Ωστόσο, μέχρι την νομική κατοχύρωση του δικαιώματος στην προστασία από αθέμιτη επεξεργασία προσωπικών δεδομένων και την μετ’ έπειτα καθιέρωσή του στην συλλογική συνείδηση των πολιτών, η συστηματική συλλογή και επεξεργασία των προσωπικών δεδομένων τους, λογιζόταν ως φυσική συνέπεια του ρόλου και των καθηκόντων των πολιτικών προσώπων. Εντούτοις, με την πάροδο των χρόνων και ιδίως μετά την αναγκαία «εισβολή» του ΓΚΠΔ, στην έννομη τάξη μας αλλά και στην καθημερινή μας ζωή, παρατηρούμε να πληθαίνουν οι καταγγελίες των πολιτών για παράνομη επεξεργασία των προσωπικών τους δεδομένων από πολιτικά πρόσωπα, κυρίως κατά την προεκλογική περίοδο.Το ζήτημα, φυσικά, παρουσιάζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον, ιδίως στις περιπτώσεις της αθρόας αποστολής μηνυμάτων, μέσω sms ή e-mail, κατά την διάρκεια της προεκλογικής περιόδου, από τα υποψήφια πολιτικά πρόσωπα, τα οποία είτε δεν γνωρίζουν ότι ενέχουν υποχρεώσεις σε σχέση με την προστασία των προσωπικών δεδομένων των αποδεκτών των μηνυμάτων, είτε το γνωρίζουν αλλά επιλέγουν να πάρουν το ρίσκο μιας ενδεχόμενης καταγγελίας. Έτσι, ερχόμαστε αναγκαίως αντιμέτωποι με τα εξής ερωτήματα: που μπορεί να τοποθετηθούν τα όρια της πολιτικής επικοινωνίας στο πλαίσιο μιας δημοκρατικής κοινωνίας ενόψει της ανάγκης προστασίας του δικαιώματος στον πληροφοριακό αυτοκαθορισμό και ως εκ τούτου σε ποιες περιπτώσεις είναι επιτρεπτή η επεξεργασία των προσωπικών δεδομένων για τον σκοπό της πολιτικής επικοινωνίας; Για να δοθεί, φυσικά, απάντηση στα παραπάνω ερωτήματα αναγκαία είναι η διερεύνηση του ισχύοντος νομοθετικού πλαισίου. Στην ελληνική έννομη τάξη το ζήτημα ρυθμίστηκε, ως επί το πλείστον, από πράξεις, της Αρχής Προστασίας Δεδομένων Προσωπικού Χαρακτήρα. Εντούτοις, η ρύθμιση του ζητήματος εκ μέρους της ΑΠΔΠΧ, ως προς ορισμένες μορφές πολιτικής επικοινωνίας, αμφισβητήθηκε πρόσφατα από το ΣτΕ, με τις αποφάσεις 1343-1345/2022, και οδήγησε σε εφαρμογή νέου νομοθετικού πλαισίου. Επιπλέον, λόγω των αυξανόμενων, συχνά αδιαφανών, μεθόδων επεξεργασίας των δεδομένων, το ζήτημα έχει αρχίσει να απασχολεί έντονα, και τα όργανα της Ευρωπαϊκής Ένωσης αλλά και το Συμβούλιο της Ευρώπης που έχουν υιοθετήσει ή σκοπούν να υιοθετήσουν νέα νομοθετήματα δεσμευτικά και μη. Έτσι, στο πλαίσιο του παρόντος πονήματος θα επιχειρηθεί κατά πρώτον η αναζήτηση της θεμελίωσης τόσο της πολιτικής επικοινωνίας όσο και του δικαιώματος στην προστασία των προσωπικών δεδομένων στο Σύνταγμα και σε άλλα ευρωπαϊκά και διεθνή νομοθετήματα. Ύστερα, θα εξεταστεί το ζήτημα στο πλαίσιο της ρύθμισής του από την ΑΠΔΠΧ, και ιδίως στο πλαίσιο της επικοινωνίας μέσω δημόσιων κοινωνικών δικτύων αλλά και η ανατροπή της νομολογίας της ΑΠΔΠΧ από το ΣτΕ. Καταληκτικά, θα ερευνηθούν οι νέες προσπάθειες ρύθμισης του ζητήματος σε διεθνές και ευρωπαϊκό επίπεδο.","In the context of our liberal democratic constitution, which is based on the nomination of rulers by the people, the value and practical usefulness of political communication is undeniable. Political communication is an important component of the democratic process, as when it becomes effective it can play a decisive role in shaping the views of the electorate as well as political trends. It is clear that the fulfilment of the purpose of political communication, depending of course on the form it takes, generally requires the collection and processing of the personal data of the recipients of the communication. However, until the legal establishment of the right to protection against unlawful processing of personal data and its subsequent establishment in the collective consciousness of citizens, the systematic collection and processing of their personal data was considered a natural consequence of the role and duties of politicians.However, over the years, and especially after the necessary \"invasion\" of the GDPR, in our legal order and in our daily life, we observe an increasing number of complaints from citizens about the illegal processing of their personal data by political persons, especially during the election period.The issue, of course, is of particular interest, especially in cases of mass sending of messages, via sms or e-mail, during the election period, by political candidates, who either do not know that they have obligations. Thus, we are necessarily confronted with the following questions: what are the limits of political communication in the context of a democratic society in view of the need to protect the right to informational self-determination and, therefore, in what cases is the processing of personal data for the purpose of political communication permissible? In order to answer the above questions, it is of course necessary to examine the current legal framework. In the Greek legal order, the issue has been regulated, for the most part, by acts of the Personal Data Protection Authority.However, the regulation of this issue by the Personal Data Protection Authority, as regards certain forms of political communication, was recently challenged by the Council of State, in decisions 1343-1345/2022, and led to the application of a new legislative framework. Moreover, due to the increasing, often opaque, methods of data processing, the issue has become a major concern for both the EU institutions and the Council of Europe, which have adopted or intend to adopt new binding and non-binding legislation. Thus, in the context of the present paper, we will first of all attempt to find the foundation of both political communication and the right to personal data protection in the Constitution and in other European and international legislation. Then, the issue will be examined in the context of its regulation by the Personal Data Protection Authority, and in particular in the context of communication through public social networks and the overturning of the Personal Data Protection Authority’s jurisprudence by the Council of State. Finally, new attempts to regulate the issue at international and European level will be explored."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Προσωπικά δεδομένα και πολιτική επικοινωνία"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Πατάκη Ερνεστίνη","Pataki Ernestini"],"dc:date":["2024"],"dc:description":["Στο πλαίσιο του φιλελεύθερου δημοκρατικού μας πολιτεύματος, που στηρίζεται στην ανάδειξη των κυβερνώντων εκ μέρους του λαού, η αξία αλλά και η πρακτική χρησιμότητα της πολιτικής επικοινωνίας είναι αδιαμφισβήτητη. Η πολιτική επικοινωνία, συνιστά μια σημαντική συνιστώσα της δημοκρατικής διαδικασίας, καθώς όταν αυτή καθίσταται αποτελεσματική μπορεί να διαδραματίσει καθοριστικό ρόλο στη διαμόρφωση των απόψεων του εκλογικού σώματος καθώς και των πολιτικών τάσεων. Καθίσταται, δε σαφές πως η εκπλήρωση του σκοπού της πολιτικής επικοινωνίας, ανάλογα φυσικά με την εκάστοτε μορφή της, κατά κανόνα προϋποθέτει την συγκέντρωση και την επεξεργασία των προσωπικών δεδομένων των αποδεκτών της επικοινωνίας. Ωστόσο, μέχρι την νομική κατοχύρωση του δικαιώματος στην προστασία από αθέμιτη επεξεργασία προσωπικών δεδομένων και την μετ’ έπειτα καθιέρωσή του στην συλλογική συνείδηση των πολιτών, η συστηματική συλλογή και επεξεργασία των προσωπικών δεδομένων τους, λογιζόταν ως φυσική συνέπεια του ρόλου και των καθηκόντων των πολιτικών προσώπων. Εντούτοις, με την πάροδο των χρόνων και ιδίως μετά την αναγκαία «εισβολή» του ΓΚΠΔ, στην έννομη τάξη μας αλλά και στην καθημερινή μας ζωή, παρατηρούμε να πληθαίνουν οι καταγγελίες των πολιτών για παράνομη επεξεργασία των προσωπικών τους δεδομένων από πολιτικά πρόσωπα, κυρίως κατά την προεκλογική περίοδο.Το ζήτημα, φυσικά, παρουσιάζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον, ιδίως στις περιπτώσεις της αθρόας αποστολής μηνυμάτων, μέσω sms ή e-mail, κατά την διάρκεια της προεκλογικής περιόδου, από τα υποψήφια πολιτικά πρόσωπα, τα οποία είτε δεν γνωρίζουν ότι ενέχουν υποχρεώσεις σε σχέση με την προστασία των προσωπικών δεδομένων των αποδεκτών των μηνυμάτων, είτε το γνωρίζουν αλλά επιλέγουν να πάρουν το ρίσκο μιας ενδεχόμενης καταγγελίας. Έτσι, ερχόμαστε αναγκαίως αντιμέτωποι με τα εξής ερωτήματα: που μπορεί να τοποθετηθούν τα όρια της πολιτικής επικοινωνίας στο πλαίσιο μιας δημοκρατικής κοινωνίας ενόψει της ανάγκης προστασίας του δικαιώματος στον πληροφοριακό αυτοκαθορισμό και ως εκ τούτου σε ποιες περιπτώσεις είναι επιτρεπτή η επεξεργασία των προσωπικών δεδομένων για τον σκοπό της πολιτικής επικοινωνίας; Για να δοθεί, φυσικά, απάντηση στα παραπάνω ερωτήματα αναγκαία είναι η διερεύνηση του ισχύοντος νομοθετικού πλαισίου. Στην ελληνική έννομη τάξη το ζήτημα ρυθμίστηκε, ως επί το πλείστον, από πράξεις, της Αρχής Προστασίας Δεδομένων Προσωπικού Χαρακτήρα. Εντούτοις, η ρύθμιση του ζητήματος εκ μέρους της ΑΠΔΠΧ, ως προς ορισμένες μορφές πολιτικής επικοινωνίας, αμφισβητήθηκε πρόσφατα από το ΣτΕ, με τις αποφάσεις 1343-1345/2022, και οδήγησε σε εφαρμογή νέου νομοθετικού πλαισίου. Επιπλέον, λόγω των αυξανόμενων, συχνά αδιαφανών, μεθόδων επεξεργασίας των δεδομένων, το ζήτημα έχει αρχίσει να απασχολεί έντονα, και τα όργανα της Ευρωπαϊκής Ένωσης αλλά και το Συμβούλιο της Ευρώπης που έχουν υιοθετήσει ή σκοπούν να υιοθετήσουν νέα νομοθετήματα δεσμευτικά και μη. Έτσι, στο πλαίσιο του παρόντος πονήματος θα επιχειρηθεί κατά πρώτον η αναζήτηση της θεμελίωσης τόσο της πολιτικής επικοινωνίας όσο και του δικαιώματος στην προστασία των προσωπικών δεδομένων στο Σύνταγμα και σε άλλα ευρωπαϊκά και διεθνή νομοθετήματα. Ύστερα, θα εξεταστεί το ζήτημα στο πλαίσιο της ρύθμισής του από την ΑΠΔΠΧ, και ιδίως στο πλαίσιο της επικοινωνίας μέσω δημόσιων κοινωνικών δικτύων αλλά και η ανατροπή της νομολογίας της ΑΠΔΠΧ από το ΣτΕ. Καταληκτικά, θα ερευνηθούν οι νέες προσπάθειες ρύθμισης του ζητήματος σε διεθνές και ευρωπαϊκό επίπεδο.","In the context of our liberal democratic constitution, which is based on the nomination of rulers by the people, the value and practical usefulness of political communication is undeniable. Political communication is an important component of the democratic process, as when it becomes effective it can play a decisive role in shaping the views of the electorate as well as political trends. It is clear that the fulfilment of the purpose of political communication, depending of course on the form it takes, generally requires the collection and processing of the personal data of the recipients of the communication. However, until the legal establishment of the right to protection against unlawful processing of personal data and its subsequent establishment in the collective consciousness of citizens, the systematic collection and processing of their personal data was considered a natural consequence of the role and duties of politicians.However, over the years, and especially after the necessary \"invasion\" of the GDPR, in our legal order and in our daily life, we observe an increasing number of complaints from citizens about the illegal processing of their personal data by political persons, especially during the election period.The issue, of course, is of particular interest, especially in cases of mass sending of messages, via sms or e-mail, during the election period, by political candidates, who either do not know that they have obligations. Thus, we are necessarily confronted with the following questions: what are the limits of political communication in the context of a democratic society in view of the need to protect the right to informational self-determination and, therefore, in what cases is the processing of personal data for the purpose of political communication permissible? In order to answer the above questions, it is of course necessary to examine the current legal framework. In the Greek legal order, the issue has been regulated, for the most part, by acts of the Personal Data Protection Authority.However, the regulation of this issue by the Personal Data Protection Authority, as regards certain forms of political communication, was recently challenged by the Council of State, in decisions 1343-1345/2022, and led to the application of a new legislative framework. Moreover, due to the increasing, often opaque, methods of data processing, the issue has become a major concern for both the EU institutions and the Council of Europe, which have adopted or intend to adopt new binding and non-binding legislation. Thus, in the context of the present paper, we will first of all attempt to find the foundation of both political communication and the right to personal data protection in the Constitution and in other European and international legislation. Then, the issue will be examined in the context of its regulation by the Personal Data Protection Authority, and in particular in the context of communication through public social networks and the overturning of the Personal Data Protection Authority’s jurisprudence by the Council of State. Finally, new attempts to regulate the issue at international and European level will be explored."],"dc:identifier":["uoadl:3386490","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3386490"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"],"dc:title":["Προσωπικά δεδομένα και πολιτική επικοινωνία"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T06:27:39Z"}