{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:3386653"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:3386653","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Ειδικά ζητήματα απιστίας στο διαχρονικό δίκαιο και διάλογος με τη νομολογία","abstract":"Η παρούσα διπλωματική εργασία εξετάζει τρία ουσιώδη ζητήματα που ανακύπτουν στο αδίκημα της απιστίας μετά τις αλλαγές που επέφερε ο νέος Ποινικός Κώδικας (ν. 4619/2019) και οι τροποποιήσεις του, καθώς και η θέση της νομολογίας επί αυτών. Με το νέο Ποινικό Κώδικα επιδιώχθηκε η εξειδίκευση και ο εξορθολογισμός της αντικειμενικής υπόστασης της απιστίας και καταργήθηκε η απιστία περί την υπηρεσία (άρθρο 256 πΠκ). Η προσθήκη του όρου «βέβαιη» ζημία στην αντικειμενική υπόσταση επαναφέρει το δίλημμα εάν η διακινδύνευση της περιουσία μπορεί να νοηθεί ως τέτοια. Οι δύο αντίθετες πλευρές φαίνεται να εισφέρουν ιδιαιτέρως αξιόλογα επιχειρήματα, με την άποψη που απορρίπτει τη διακινδύνευση ως βέβαιη ζημία να επικεντρώνεται στη γραμματική ερμηνεία της διάταξης και την ασφάλεια δικαίου, ενώ η αντίθετη άποψη ερείδεται στην κατάφαση μιας πραγματικής κατάστασης, ότι η επισφάλεια μιας απαίτησης ερμηνεύεται συχνά ως μείωση της περιουσίας του φορέα της. Η νομολογία ακόμα δεν έχει εξετάσει το ζήτημα στην ουσία του, τουλάχιστον στο επίπεδο του Αρείου Πάγου, ο οποίος εν τέλει πρέπει να κληθεί να δώσει οριστική λύση. Με τη νέα διατύπωση του αδικήματος της απιστίας, υιοθετείται ρητά η «θεωρία της καταχρήσεως», σύμφωνα με την οποία αξιόποινες καθίστανται μόνο οι διαχειριστικές πράξεις με εξωτερικό και δικαιοπρακτικό χαρακτήρα, εν αντιθέσει με τα όσα γίνονταν δεκτά στο αδίκημα της απιστίας περί την υπηρεσία. Επίσης, προστίθεται σαν στοιχείο της αντικειμενικής υπόστασης η παράβαση των κανόνων επιμελούς διαχείρισης, το οποίο ατύπως γινόταν δεκτό και υπό το προϊσχύον δίκαιο. Κατά την ερμηνεία των κανόνων επιμελούς διαχείρισης, τυγχάνει εφαρμογής και ο αγγλοσαξονικής προέλευσης θεσμός του «κανόνα της επιχειρηματικής κρίσης». Καταληκτικώς, η πρόβλεψη της κατ’ έγκληση δίωξης για κακουργηματική απιστία, ειδικώς όταν στρέφεται κατά χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων ήγειρε ζητήματα αντισυνταγματικότητας. Η θεωρία και η νομολογία σύσσωμες αποφάνθηκαν υπέρ της συνταγματικότητας της διάταξης, εντούτοις επισημάνθηκε η αμιγώς δικαιοπολιτική βάση της διάταξης, σε αντίθεση με τις αρχές που διέπουν τον θεσμό της έγκλησης και της καλής νομοθέτησης.","abstract_html":"Η παρούσα διπλωματική εργασία εξετάζει τρία ουσιώδη ζητήματα που ανακύπτουν στο αδίκημα της απιστίας μετά τις αλλαγές που επέφερε ο νέος Ποινικός Κώδικας (ν. 4619/2019) και οι τροποποιήσεις του, καθώς και η θέση της νομολογίας επί αυτών. Με το νέο Ποινικό Κώδικα επιδιώχθηκε η εξειδίκευση και ο εξορθολογισμός της αντικειμενικής υπόστασης της απιστίας και καταργήθηκε η απιστία περί την υπηρεσία (άρθρο 256 πΠκ). Η προσθήκη του όρου «βέβαιη» ζημία στην αντικειμενική υπόσταση επαναφέρει το δίλημμα εάν η διακινδύνευση της περιουσία μπορεί να νοηθεί ως τέτοια. Οι δύο αντίθετες πλευρές φαίνεται να εισφέρουν ιδιαιτέρως αξιόλογα επιχειρήματα, με την άποψη που απορρίπτει τη διακινδύνευση ως βέβαιη ζημία να επικεντρώνεται στη γραμματική ερμηνεία της διάταξης και την ασφάλεια δικαίου, ενώ η αντίθετη άποψη ερείδεται στην κατάφαση μιας πραγματικής κατάστασης, ότι η επισφάλεια μιας απαίτησης ερμηνεύεται συχνά ως μείωση της περιουσίας του φορέα της. Η νομολογία ακόμα δεν έχει εξετάσει το ζήτημα στην ουσία του, τουλάχιστον στο επίπεδο του Αρείου Πάγου, ο οποίος εν τέλει πρέπει να κληθεί να δώσει οριστική λύση. Με τη νέα διατύπωση του αδικήματος της απιστίας, υιοθετείται ρητά η «θεωρία της καταχρήσεως», σύμφωνα με την οποία αξιόποινες καθίστανται μόνο οι διαχειριστικές πράξεις με εξωτερικό και δικαιοπρακτικό χαρακτήρα, εν αντιθέσει με τα όσα γίνονταν δεκτά στο αδίκημα της απιστίας περί την υπηρεσία. Επίσης, προστίθεται σαν στοιχείο της αντικειμενικής υπόστασης η παράβαση των κανόνων επιμελούς διαχείρισης, το οποίο ατύπως γινόταν δεκτό και υπό το προϊσχύον δίκαιο. Κατά την ερμηνεία των κανόνων επιμελούς διαχείρισης, τυγχάνει εφαρμογής και ο αγγλοσαξονικής προέλευσης θεσμός του «κανόνα της επιχειρηματικής κρίσης». Καταληκτικώς, η πρόβλεψη της κατ’ έγκληση δίωξης για κακουργηματική απιστία, ειδικώς όταν στρέφεται κατά χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων ήγειρε ζητήματα αντισυνταγματικότητας. Η θεωρία και η νομολογία σύσσωμες αποφάνθηκαν υπέρ της συνταγματικότητας της διάταξης, εντούτοις επισημάνθηκε η αμιγώς δικαιοπολιτική βάση της διάταξης, σε αντίθεση με τις αρχές που διέπουν τον θεσμό της έγκλησης και της καλής νομοθέτησης.","abstract_has_math":false,"creators":["Σταματάκης Γεώργιος","Stamatakis Georgios"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2024,"date_issued":"2024","date_published":"2024","updated_at":"2026-11-19T06:27:41Z","subjects":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"],"languages":["Ελληνικά","Greek","English"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3386653"],"render_values":[{"text":"uoadl:3386653","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3386653","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3386653","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A3386653","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Σταματάκης Γεώργιος","Stamatakis Georgios"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2024"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek","English"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3386653","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3386653"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Η παρούσα διπλωματική εργασία εξετάζει τρία ουσιώδη ζητήματα που ανακύπτουν στο αδίκημα της απιστίας μετά τις αλλαγές που επέφερε ο νέος Ποινικός Κώδικας (ν. 4619/2019) και οι τροποποιήσεις του, καθώς και η θέση της νομολογίας επί αυτών. Με το νέο Ποινικό Κώδικα επιδιώχθηκε η εξειδίκευση και ο εξορθολογισμός της αντικειμενικής υπόστασης της απιστίας και καταργήθηκε η απιστία περί την υπηρεσία (άρθρο 256 πΠκ). Η προσθήκη του όρου «βέβαιη» ζημία στην αντικειμενική υπόσταση επαναφέρει το δίλημμα εάν η διακινδύνευση της περιουσία μπορεί να νοηθεί ως τέτοια. Οι δύο αντίθετες πλευρές φαίνεται να εισφέρουν ιδιαιτέρως αξιόλογα επιχειρήματα, με την άποψη που απορρίπτει τη διακινδύνευση ως βέβαιη ζημία να επικεντρώνεται στη γραμματική ερμηνεία της διάταξης και την ασφάλεια δικαίου, ενώ η αντίθετη άποψη ερείδεται στην κατάφαση μιας πραγματικής κατάστασης, ότι η επισφάλεια μιας απαίτησης ερμηνεύεται συχνά ως μείωση της περιουσίας του φορέα της. Η νομολογία ακόμα δεν έχει εξετάσει το ζήτημα στην ουσία του, τουλάχιστον στο επίπεδο του Αρείου Πάγου, ο οποίος εν τέλει πρέπει να κληθεί να δώσει οριστική λύση. Με τη νέα διατύπωση του αδικήματος της απιστίας, υιοθετείται ρητά η «θεωρία της καταχρήσεως», σύμφωνα με την οποία αξιόποινες καθίστανται μόνο οι διαχειριστικές πράξεις με εξωτερικό και δικαιοπρακτικό χαρακτήρα, εν αντιθέσει με τα όσα γίνονταν δεκτά στο αδίκημα της απιστίας περί την υπηρεσία. Επίσης, προστίθεται σαν στοιχείο της αντικειμενικής υπόστασης η παράβαση των κανόνων επιμελούς διαχείρισης, το οποίο ατύπως γινόταν δεκτό και υπό το προϊσχύον δίκαιο. Κατά την ερμηνεία των κανόνων επιμελούς διαχείρισης, τυγχάνει εφαρμογής και ο αγγλοσαξονικής προέλευσης θεσμός του «κανόνα της επιχειρηματικής κρίσης». Καταληκτικώς, η πρόβλεψη της κατ’ έγκληση δίωξης για κακουργηματική απιστία, ειδικώς όταν στρέφεται κατά χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων ήγειρε ζητήματα αντισυνταγματικότητας. Η θεωρία και η νομολογία σύσσωμες αποφάνθηκαν υπέρ της συνταγματικότητας της διάταξης, εντούτοις επισημάνθηκε η αμιγώς δικαιοπολιτική βάση της διάταξης, σε αντίθεση με τις αρχές που διέπουν τον θεσμό της έγκλησης και της καλής νομοθέτησης.","The present thesis examines three essential issues that arise in the crime of breach of trust after the reformation of the Criminal Code and its amendments, as well as the stance the case law takes regarding these matters. With the new Criminal Code the constitutive elements of breach of trust were specified and rationalized and the breach of trust regarding federal employees was abolished. The addition of the term “certain” financial loss as a constitutive element brings back the discussion whether risking property can be treated as such. The two opposing sides seem to add particularly worthy arguments, with the view rejecting risk as certain financial loss focusing on the grammatical interpretation of the provision as well as legal certainty, while the opposing view relies on the determination of a factual situation, that the precarity of a claim is construed often as a diminution of the property of its bearer. Jurisprudence has not yet examined the issue in its essence, at least not at the level of the Supreme Court, which must ultimately be called upon to provide a definitive solution. With the new wording of the offense of infidelity, the \"theory of abuse\" is explicitly adopted, according to which only administrative acts with an external and judicial character become criminal, in contrast to what was accepted in the offense of infidelity regarding the service. Also, the violation of the rules of diligent management, which was informally accepted under the previous criminal code, is added as a constitutive element. When interpreting the rules of diligent management, the Anglo-Saxon institution of the “business judgment rule” can also be applied. Finally the provision of obligation to complaint for breach of trust as a felony exclusively when directed against financial institutions, raised questions of opposition to the Constitution. The theory and jurisprudence as a whole ruled in favor of the constitutionality of the provision, however the purely juridical political basis of the provision was pointed out, contrary to the principles that govern the institution of complaint and good legislation."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Ειδικά ζητήματα απιστίας στο διαχρονικό δίκαιο και διάλογος με τη νομολογία"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Σταματάκης Γεώργιος","Stamatakis Georgios"],"dc:date":["2024"],"dc:description":["Η παρούσα διπλωματική εργασία εξετάζει τρία ουσιώδη ζητήματα που ανακύπτουν στο αδίκημα της απιστίας μετά τις αλλαγές που επέφερε ο νέος Ποινικός Κώδικας (ν. 4619/2019) και οι τροποποιήσεις του, καθώς και η θέση της νομολογίας επί αυτών. Με το νέο Ποινικό Κώδικα επιδιώχθηκε η εξειδίκευση και ο εξορθολογισμός της αντικειμενικής υπόστασης της απιστίας και καταργήθηκε η απιστία περί την υπηρεσία (άρθρο 256 πΠκ). Η προσθήκη του όρου «βέβαιη» ζημία στην αντικειμενική υπόσταση επαναφέρει το δίλημμα εάν η διακινδύνευση της περιουσία μπορεί να νοηθεί ως τέτοια. Οι δύο αντίθετες πλευρές φαίνεται να εισφέρουν ιδιαιτέρως αξιόλογα επιχειρήματα, με την άποψη που απορρίπτει τη διακινδύνευση ως βέβαιη ζημία να επικεντρώνεται στη γραμματική ερμηνεία της διάταξης και την ασφάλεια δικαίου, ενώ η αντίθετη άποψη ερείδεται στην κατάφαση μιας πραγματικής κατάστασης, ότι η επισφάλεια μιας απαίτησης ερμηνεύεται συχνά ως μείωση της περιουσίας του φορέα της. Η νομολογία ακόμα δεν έχει εξετάσει το ζήτημα στην ουσία του, τουλάχιστον στο επίπεδο του Αρείου Πάγου, ο οποίος εν τέλει πρέπει να κληθεί να δώσει οριστική λύση. Με τη νέα διατύπωση του αδικήματος της απιστίας, υιοθετείται ρητά η «θεωρία της καταχρήσεως», σύμφωνα με την οποία αξιόποινες καθίστανται μόνο οι διαχειριστικές πράξεις με εξωτερικό και δικαιοπρακτικό χαρακτήρα, εν αντιθέσει με τα όσα γίνονταν δεκτά στο αδίκημα της απιστίας περί την υπηρεσία. Επίσης, προστίθεται σαν στοιχείο της αντικειμενικής υπόστασης η παράβαση των κανόνων επιμελούς διαχείρισης, το οποίο ατύπως γινόταν δεκτό και υπό το προϊσχύον δίκαιο. Κατά την ερμηνεία των κανόνων επιμελούς διαχείρισης, τυγχάνει εφαρμογής και ο αγγλοσαξονικής προέλευσης θεσμός του «κανόνα της επιχειρηματικής κρίσης». Καταληκτικώς, η πρόβλεψη της κατ’ έγκληση δίωξης για κακουργηματική απιστία, ειδικώς όταν στρέφεται κατά χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων ήγειρε ζητήματα αντισυνταγματικότητας. Η θεωρία και η νομολογία σύσσωμες αποφάνθηκαν υπέρ της συνταγματικότητας της διάταξης, εντούτοις επισημάνθηκε η αμιγώς δικαιοπολιτική βάση της διάταξης, σε αντίθεση με τις αρχές που διέπουν τον θεσμό της έγκλησης και της καλής νομοθέτησης.","The present thesis examines three essential issues that arise in the crime of breach of trust after the reformation of the Criminal Code and its amendments, as well as the stance the case law takes regarding these matters. With the new Criminal Code the constitutive elements of breach of trust were specified and rationalized and the breach of trust regarding federal employees was abolished. The addition of the term “certain” financial loss as a constitutive element brings back the discussion whether risking property can be treated as such. The two opposing sides seem to add particularly worthy arguments, with the view rejecting risk as certain financial loss focusing on the grammatical interpretation of the provision as well as legal certainty, while the opposing view relies on the determination of a factual situation, that the precarity of a claim is construed often as a diminution of the property of its bearer. Jurisprudence has not yet examined the issue in its essence, at least not at the level of the Supreme Court, which must ultimately be called upon to provide a definitive solution. With the new wording of the offense of infidelity, the \"theory of abuse\" is explicitly adopted, according to which only administrative acts with an external and judicial character become criminal, in contrast to what was accepted in the offense of infidelity regarding the service. Also, the violation of the rules of diligent management, which was informally accepted under the previous criminal code, is added as a constitutive element. When interpreting the rules of diligent management, the Anglo-Saxon institution of the “business judgment rule” can also be applied. Finally the provision of obligation to complaint for breach of trust as a felony exclusively when directed against financial institutions, raised questions of opposition to the Constitution. The theory and jurisprudence as a whole ruled in favor of the constitutionality of the provision, however the purely juridical political basis of the provision was pointed out, contrary to the principles that govern the institution of complaint and good legislation."],"dc:identifier":["uoadl:3386653","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3386653"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek","English"],"dc:subject":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"],"dc:title":["Ειδικά ζητήματα απιστίας στο διαχρονικό δίκαιο και διάλογος με τη νομολογία"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T06:27:41Z"}