{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:3386698"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:3386698","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Εξαρτηματικοί όγκοι στην κύηση","abstract":"Οι ωοθηκικές νεοπλασίες απαντώνται σε ποσοστό 1-2 % επί του συνόλου των κυήσεων, ενώ η επίπτωση του ωοθηκικού καρκίνου υπολογίζεται 1 στις 18.000 κυήσεις. Η επίπτωση του ωοθηκικού καρκίνου κατά την κύηση είναι χαμηλή, ενώ από το σύνολο των ωοθηκικών όγκων συχνότερος είναι ο κοκκιοκυτταρικός στρωματικός όγκος. Στα αρχικά στάδια ανάπτυξης μιας ωοθηκικής νεοπλασίας, είναι δυνατόν να μην υπάρχει συμπτωματολογία, ενώ αν υπάρχουν τα συμπτώματα μπορεί να είναι ήπια ή όμοια με αυτά της κύησης όπως ανορεξία, κακουχία, απώλεια βάρους και άλγος υπογαστρίου. Η υπερηχογραφία αποτελεί τον ακρογωνιαίο λίθο στη διάγνωση των ωοθηκικών όγκων κατά την κύηση. Η μαγνητική τομογραφία αποτελεί ένα σημαντικό απεικονιστικό εργαλείο, το οποίο δεν δρα επιβλαβώς στο έμβρυο. Ο δείκτης CA 125 δεν είναι αξιόπιστος κατά την κύηση, καθώς ανευρίσκεται αυξημένος στο α΄ τρίμηνο της εγκυμοσύνης, όπως ισχύει και για τους δείκτες b- HCG και A-FP. Παρόλο που δεν έχει ακόμα διενεργηθεί ικανός αριθμός μελετών που να στοιχειοθετούν επαρκώς πρωτόκολλα αντιμετώπισης των ασθενών αυτών, εντούτοις υπάρχουν κατευθυντήριες οδηγίες διαχείρισης των εγκύων γυναικών, ανάλογα με το στάδιο της νόσου. Σε ασυμπτωματικές καλοήθεις μάζες που διαγιγνώσκονται κατά την κύηση συνιστάται η στενή παρακολούθηση τους, ενώ αν παρατηρείται αύξηση του μεγέθους τους ή αν εμφανίζουν κλινική συμπτωματολογία συνιστάται η χειρουργική εξαίρεση τους, ιδανικά κατά το β΄ τρίμηνο της κύησης. Στις περιπτώσεις όγκων οριακής κακοήθειας δεν συνιστάται τερματισμός της κύησης, ενώ ο όγκος με το σύστοιχο εξάρτημα αφαιρείται άρρηκτος, είτε με λαπαροτομία, είτε λαπαροσκοπικά, πριν την 22 εβδ. της κύησης. Εναλλακτικά, είναι δυνατόν να προγραμματιστεί η εξαίρεση του 3-6 εβδ. μετά τον τοκετό. Σε όγκους που θέτουν ισχυρά την υποψία για επιθηλιακή διηθητική νόσο συνιστάται εκτομή του πάσχοντος εξαρτήματος σε όγκους σταδίου ΙΑ και αμφοτερόπλευρη εξαρτηματεκτομή σε στάδιο ΙΒ. Η χειρουργική αντιμετώπιση συμπληρώνεται με πλήρη σταδιοποίηση της νόσου και το χειρουργείο προγραμματίζεται μετά την 22 εβδ. της κύησης, όσο το δυνατόν πλησιέστερα στη πιθανή ημερομηνία τοκετού. Η χρήση χημειοθεραπείας με βάση την πλατίνα προ ή μετά τον τοκετό αποφασίζεται μετά από συνεργασία όλων των θεραπόντων ιατρών και η απόφαση εξατομικεύεται. Σε προχωρημένη διηθητική νόσο συστήνεται η διακοπή της κύησης και πριν τις 22 εβδ. με άμεση χειρουργική αντιμετώπιση. Για κυήσεις μεγαλύτερες των 22 εβδ. είναι δυνατή η χρήση 4-6 κύκλων χημειοθεραπείας, η διακοπή του χημειοθεραπευτικού σχήματος 4 εβδ.89 προ του τοκετού και η συνέχιση του θεραπευτικού πρωτοκόλλου στην ασθενή μετά τη γέννηση του νεογνού. Το χειρουργείο ογκομείωσης μπορεί να ακολουθήσει της προγραμματισμένης καισαρικής τομής του εμβρύου ή να διενεργηθεί κατά τη λοχεία. Η αντιμετώπιση των μη επιθηλιακών όγκων ακολουθούν τα ίδια πρωτόκολλα με τους επιθηλιακούς όγκους των ωοθηκών με τη διαφορά ότι πρόκειται για όγκους χημειοευαίσθητους. Για το λόγο αυτό δίδεται προεξέχουσα θέση στη σημασία της χημειοθεραπείας μετεγχειρητικά. Με βάση νεότερες μελέτες, σε ασθενείς με ωοθηκικό καρκίνο σταδίου ΙΑ και ΙΒ με Grade 1 και 2 είναι δυνατόν να διατηρήσουμε την γονιμότητά τους μετά από χειρουργείο ογκομείωσης. Επιπλέον, σποραδικές έρευνες υποστηρίζουν ότι μπορεί οι γυναίκες με ωοθηκικό καρκίνο να θηλάζουν μετεγχειρητικά, αρκεί να ακολουθούν συγκεκριμένα χημειοθεραπευικά σχήματα. Παρά την πρόοδο των ογκολόγων και την τελειοποίηση των χειρουργικών τεχνικών και εργαλείων, η αντιμετώπιση μιας ασθενούς με ωοθηκικό όγκο, ιδίως με καρκίνο ωοθηκών σε κύηση αποτελεί μια πρόκληση για τον θεράποντα ιατρό. Πολλά είναι τα βιοηθικά διλήμματα που πρέπει να απαντηθούν, διλήμματα που πολλές φορές δεν απευθύνονται μόνο στο επιστημονικό υπόβαθρο αλλά και στον ανθρωπισμό και την ανιδιοτέλεια του εκάστοτε ιατρού.","abstract_html":"Οι ωοθηκικές νεοπλασίες απαντώνται σε ποσοστό 1-2 % επί του συνόλου των κυήσεων, ενώ η επίπτωση του ωοθηκικού καρκίνου υπολογίζεται 1 στις 18.000 κυήσεις. Η επίπτωση του ωοθηκικού καρκίνου κατά την κύηση είναι χαμηλή, ενώ από το σύνολο των ωοθηκικών όγκων συχνότερος είναι ο κοκκιοκυτταρικός στρωματικός όγκος. Στα αρχικά στάδια ανάπτυξης μιας ωοθηκικής νεοπλασίας, είναι δυνατόν να μην υπάρχει συμπτωματολογία, ενώ αν υπάρχουν τα συμπτώματα μπορεί να είναι ήπια ή όμοια με αυτά της κύησης όπως ανορεξία, κακουχία, απώλεια βάρους και άλγος υπογαστρίου. Η υπερηχογραφία αποτελεί τον ακρογωνιαίο λίθο στη διάγνωση των ωοθηκικών όγκων κατά την κύηση. Η μαγνητική τομογραφία αποτελεί ένα σημαντικό απεικονιστικό εργαλείο, το οποίο δεν δρα επιβλαβώς στο έμβρυο. Ο δείκτης CA 125 δεν είναι αξιόπιστος κατά την κύηση, καθώς ανευρίσκεται αυξημένος στο α΄ τρίμηνο της εγκυμοσύνης, όπως ισχύει και για τους δείκτες b- HCG και A-FP. Παρόλο που δεν έχει ακόμα διενεργηθεί ικανός αριθμός μελετών που να στοιχειοθετούν επαρκώς πρωτόκολλα αντιμετώπισης των ασθενών αυτών, εντούτοις υπάρχουν κατευθυντήριες οδηγίες διαχείρισης των εγκύων γυναικών, ανάλογα με το στάδιο της νόσου. Σε ασυμπτωματικές καλοήθεις μάζες που διαγιγνώσκονται κατά την κύηση συνιστάται η στενή παρακολούθηση τους, ενώ αν παρατηρείται αύξηση του μεγέθους τους ή αν εμφανίζουν κλινική συμπτωματολογία συνιστάται η χειρουργική εξαίρεση τους, ιδανικά κατά το β΄ τρίμηνο της κύησης. Στις περιπτώσεις όγκων οριακής κακοήθειας δεν συνιστάται τερματισμός της κύησης, ενώ ο όγκος με το σύστοιχο εξάρτημα αφαιρείται άρρηκτος, είτε με λαπαροτομία, είτε λαπαροσκοπικά, πριν την 22 εβδ. της κύησης. Εναλλακτικά, είναι δυνατόν να προγραμματιστεί η εξαίρεση του 3-6 εβδ. μετά τον τοκετό. Σε όγκους που θέτουν ισχυρά την υποψία για επιθηλιακή διηθητική νόσο συνιστάται εκτομή του πάσχοντος εξαρτήματος σε όγκους σταδίου ΙΑ και αμφοτερόπλευρη εξαρτηματεκτομή σε στάδιο ΙΒ. Η χειρουργική αντιμετώπιση συμπληρώνεται με πλήρη σταδιοποίηση της νόσου και το χειρουργείο προγραμματίζεται μετά την 22 εβδ. της κύησης, όσο το δυνατόν πλησιέστερα στη πιθανή ημερομηνία τοκετού. Η χρήση χημειοθεραπείας με βάση την πλατίνα προ ή μετά τον τοκετό αποφασίζεται μετά από συνεργασία όλων των θεραπόντων ιατρών και η απόφαση εξατομικεύεται. Σε προχωρημένη διηθητική νόσο συστήνεται η διακοπή της κύησης και πριν τις 22 εβδ. με άμεση χειρουργική αντιμετώπιση. Για κυήσεις μεγαλύτερες των 22 εβδ. είναι δυνατή η χρήση 4-6 κύκλων χημειοθεραπείας, η διακοπή του χημειοθεραπευτικού σχήματος 4 εβδ.89 προ του τοκετού και η συνέχιση του θεραπευτικού πρωτοκόλλου στην ασθενή μετά τη γέννηση του νεογνού. Το χειρουργείο ογκομείωσης μπορεί να ακολουθήσει της προγραμματισμένης καισαρικής τομής του εμβρύου ή να διενεργηθεί κατά τη λοχεία. Η αντιμετώπιση των μη επιθηλιακών όγκων ακολουθούν τα ίδια πρωτόκολλα με τους επιθηλιακούς όγκους των ωοθηκών με τη διαφορά ότι πρόκειται για όγκους χημειοευαίσθητους. Για το λόγο αυτό δίδεται προεξέχουσα θέση στη σημασία της χημειοθεραπείας μετεγχειρητικά. Με βάση νεότερες μελέτες, σε ασθενείς με ωοθηκικό καρκίνο σταδίου ΙΑ και ΙΒ με Grade 1 και 2 είναι δυνατόν να διατηρήσουμε την γονιμότητά τους μετά από χειρουργείο ογκομείωσης. Επιπλέον, σποραδικές έρευνες υποστηρίζουν ότι μπορεί οι γυναίκες με ωοθηκικό καρκίνο να θηλάζουν μετεγχειρητικά, αρκεί να ακολουθούν συγκεκριμένα χημειοθεραπευικά σχήματα. Παρά την πρόοδο των ογκολόγων και την τελειοποίηση των χειρουργικών τεχνικών και εργαλείων, η αντιμετώπιση μιας ασθενούς με ωοθηκικό όγκο, ιδίως με καρκίνο ωοθηκών σε κύηση αποτελεί μια πρόκληση για τον θεράποντα ιατρό. Πολλά είναι τα βιοηθικά διλήμματα που πρέπει να απαντηθούν, διλήμματα που πολλές φορές δεν απευθύνονται μόνο στο επιστημονικό υπόβαθρο αλλά και στον ανθρωπισμό και την ανιδιοτέλεια του εκάστοτε ιατρού.","abstract_has_math":false,"creators":["Λευκόπουλος Βλάσιος-Φώτιος","Lefkopoulos Vlasios-Fotios"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2024,"date_issued":"2024","date_published":"2024","updated_at":"2026-11-19T06:27:41Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3386698"],"render_values":[{"text":"uoadl:3386698","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3386698","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3386698","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A3386698","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Λευκόπουλος Βλάσιος-Φώτιος","Lefkopoulos Vlasios-Fotios"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2024"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3386698","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3386698"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Οι ωοθηκικές νεοπλασίες απαντώνται σε ποσοστό 1-2 % επί του συνόλου των κυήσεων, ενώ η επίπτωση του ωοθηκικού καρκίνου υπολογίζεται 1 στις 18.000 κυήσεις. Η επίπτωση του ωοθηκικού καρκίνου κατά την κύηση είναι χαμηλή, ενώ από το σύνολο των ωοθηκικών όγκων συχνότερος είναι ο κοκκιοκυτταρικός στρωματικός όγκος. Στα αρχικά στάδια ανάπτυξης μιας ωοθηκικής νεοπλασίας, είναι δυνατόν να μην υπάρχει συμπτωματολογία, ενώ αν υπάρχουν τα συμπτώματα μπορεί να είναι ήπια ή όμοια με αυτά της κύησης όπως ανορεξία, κακουχία, απώλεια βάρους και άλγος υπογαστρίου. Η υπερηχογραφία αποτελεί τον ακρογωνιαίο λίθο στη διάγνωση των ωοθηκικών όγκων κατά την κύηση. Η μαγνητική τομογραφία αποτελεί ένα σημαντικό απεικονιστικό εργαλείο, το οποίο δεν δρα επιβλαβώς στο έμβρυο. Ο δείκτης CA 125 δεν είναι αξιόπιστος κατά την κύηση, καθώς ανευρίσκεται αυξημένος στο α΄ τρίμηνο της εγκυμοσύνης, όπως ισχύει και για τους δείκτες b- HCG και A-FP. Παρόλο που δεν έχει ακόμα διενεργηθεί ικανός αριθμός μελετών που να στοιχειοθετούν επαρκώς πρωτόκολλα αντιμετώπισης των ασθενών αυτών, εντούτοις υπάρχουν κατευθυντήριες οδηγίες διαχείρισης των εγκύων γυναικών, ανάλογα με το στάδιο της νόσου. Σε ασυμπτωματικές καλοήθεις μάζες που διαγιγνώσκονται κατά την κύηση συνιστάται η στενή παρακολούθηση τους, ενώ αν παρατηρείται αύξηση του μεγέθους τους ή αν εμφανίζουν κλινική συμπτωματολογία συνιστάται η χειρουργική εξαίρεση τους, ιδανικά κατά το β΄ τρίμηνο της κύησης. Στις περιπτώσεις όγκων οριακής κακοήθειας δεν συνιστάται τερματισμός της κύησης, ενώ ο όγκος με το σύστοιχο εξάρτημα αφαιρείται άρρηκτος, είτε με λαπαροτομία, είτε λαπαροσκοπικά, πριν την 22 εβδ. της κύησης. Εναλλακτικά, είναι δυνατόν να προγραμματιστεί η εξαίρεση του 3-6 εβδ. μετά τον τοκετό. Σε όγκους που θέτουν ισχυρά την υποψία για επιθηλιακή διηθητική νόσο συνιστάται εκτομή του πάσχοντος εξαρτήματος σε όγκους σταδίου ΙΑ και αμφοτερόπλευρη εξαρτηματεκτομή σε στάδιο ΙΒ. Η χειρουργική αντιμετώπιση συμπληρώνεται με πλήρη σταδιοποίηση της νόσου και το χειρουργείο προγραμματίζεται μετά την 22 εβδ. της κύησης, όσο το δυνατόν πλησιέστερα στη πιθανή ημερομηνία τοκετού. Η χρήση χημειοθεραπείας με βάση την πλατίνα προ ή μετά τον τοκετό αποφασίζεται μετά από συνεργασία όλων των θεραπόντων ιατρών και η απόφαση εξατομικεύεται. Σε προχωρημένη διηθητική νόσο συστήνεται η διακοπή της κύησης και πριν τις 22 εβδ. με άμεση χειρουργική αντιμετώπιση. Για κυήσεις μεγαλύτερες των 22 εβδ. είναι δυνατή η χρήση 4-6 κύκλων χημειοθεραπείας, η διακοπή του χημειοθεραπευτικού σχήματος 4 εβδ.89 προ του τοκετού και η συνέχιση του θεραπευτικού πρωτοκόλλου στην ασθενή μετά τη γέννηση του νεογνού. Το χειρουργείο ογκομείωσης μπορεί να ακολουθήσει της προγραμματισμένης καισαρικής τομής του εμβρύου ή να διενεργηθεί κατά τη λοχεία. Η αντιμετώπιση των μη επιθηλιακών όγκων ακολουθούν τα ίδια πρωτόκολλα με τους επιθηλιακούς όγκους των ωοθηκών με τη διαφορά ότι πρόκειται για όγκους χημειοευαίσθητους. Για το λόγο αυτό δίδεται προεξέχουσα θέση στη σημασία της χημειοθεραπείας μετεγχειρητικά. Με βάση νεότερες μελέτες, σε ασθενείς με ωοθηκικό καρκίνο σταδίου ΙΑ και ΙΒ με Grade 1 και 2 είναι δυνατόν να διατηρήσουμε την γονιμότητά τους μετά από χειρουργείο ογκομείωσης. Επιπλέον, σποραδικές έρευνες υποστηρίζουν ότι μπορεί οι γυναίκες με ωοθηκικό καρκίνο να θηλάζουν μετεγχειρητικά, αρκεί να ακολουθούν συγκεκριμένα χημειοθεραπευικά σχήματα. Παρά την πρόοδο των ογκολόγων και την τελειοποίηση των χειρουργικών τεχνικών και εργαλείων, η αντιμετώπιση μιας ασθενούς με ωοθηκικό όγκο, ιδίως με καρκίνο ωοθηκών σε κύηση αποτελεί μια πρόκληση για τον θεράποντα ιατρό. Πολλά είναι τα βιοηθικά διλήμματα που πρέπει να απαντηθούν, διλήμματα που πολλές φορές δεν απευθύνονται μόνο στο επιστημονικό υπόβαθρο αλλά και στον ανθρωπισμό και την ανιδιοτέλεια του εκάστοτε ιατρού.","Ovarian tumors are diagnosed in 1-2 % of pregnancies, whereas malignant ovarian tumors are diagnosed in 1 in 18.000 pregnancies. The existence of ovarian cancer during pregnancy is a rare event, and the most common histological sub-type encountered is the granulose cell- stromal tumor. The diagnosis of ovarian tumors and especially ovarian cancer during pregnancy can be very challenging, as most symptoms mimic the symptoms of pregnancy, such as fatigue, anorexia, abdominal bloating and weight loss. The use of ultrasound is vital for the diagnosis of an ovarian tumor during pregnancy. The MRI can also be used safely during pregnancy for the evaluation of potentially malignant tumors. CA 125 is not reliable index during pregnancy, as it is found elevated, especially during the first trimester. Ovarian tumor markers, such as b- HCG and A-FP are equally unreliable during pregnancy. Until today, a relatively small number of published articles exists regarding the management of ovarian carcinomas during pregnancy. For asymptomatic, not suspicious, adnexal masses surgery during pregnancy, the surgery should only be considered in case their diameter is augmented or in case symptoms, that may complicate the pregnancy, occur. For borderline ovarian tumors the termination of pregnancy should not be considered. Andexectomy is suggested before 24 wk. The operation can either be performed with laparoscopy or laparotomy and rupture should be avoided. Confirmed low-malignant tumors can be treated conservatively by adnexectomy and exploration with biopsies (stage IA) or unilateral adnexectomy and surgical staging (stage IB). The surgery is programmed after 24 wk and even later, if possible. The use of platinumbased chemotherapy is decided, taking under consideration the individual necessities of each patient. For more advanced-stage tumors, it seems preferable to terminate pregnancy before 24 wk and perform surgical treatment followed by chemotherapy. For patients who wish to continue pregnancy, 4-6 chemotherapy sessions are suggested and a 4 week interval should take place before rhe caesarean section. The debulking surgery can be performed at the same time or at the postpartum period. The management of non- epithelial ovarian tumors depends on the same therapeutic protocols, as the epithelial carcinomas. Adjuvant chemotherapy is considered as they appear to be very chemo-sensitive. Fertility sparing surgery can be considered, as an option, among patients staged IA or IB with grade 1 and 2. Random studies report the possibility of breastfeeding, postoperatively, for women who undergo chemotherapy sessions based on etoposide or mitoxantrone. Further data should be obtained. The management of ovarian tumors, and especially ovarian cancer, during pregnancy, even thought we witness a progress of surgical techniques, is a difficult dilemma for each gynecologist- oncologist. A dilemma that challenges our medical and surgical skills. A dilemma that, also appeals to the humanity of each oncologist."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Εξαρτηματικοί όγκοι στην κύηση"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Λευκόπουλος Βλάσιος-Φώτιος","Lefkopoulos Vlasios-Fotios"],"dc:date":["2024"],"dc:description":["Οι ωοθηκικές νεοπλασίες απαντώνται σε ποσοστό 1-2 % επί του συνόλου των κυήσεων, ενώ η επίπτωση του ωοθηκικού καρκίνου υπολογίζεται 1 στις 18.000 κυήσεις. Η επίπτωση του ωοθηκικού καρκίνου κατά την κύηση είναι χαμηλή, ενώ από το σύνολο των ωοθηκικών όγκων συχνότερος είναι ο κοκκιοκυτταρικός στρωματικός όγκος. Στα αρχικά στάδια ανάπτυξης μιας ωοθηκικής νεοπλασίας, είναι δυνατόν να μην υπάρχει συμπτωματολογία, ενώ αν υπάρχουν τα συμπτώματα μπορεί να είναι ήπια ή όμοια με αυτά της κύησης όπως ανορεξία, κακουχία, απώλεια βάρους και άλγος υπογαστρίου. Η υπερηχογραφία αποτελεί τον ακρογωνιαίο λίθο στη διάγνωση των ωοθηκικών όγκων κατά την κύηση. Η μαγνητική τομογραφία αποτελεί ένα σημαντικό απεικονιστικό εργαλείο, το οποίο δεν δρα επιβλαβώς στο έμβρυο. Ο δείκτης CA 125 δεν είναι αξιόπιστος κατά την κύηση, καθώς ανευρίσκεται αυξημένος στο α΄ τρίμηνο της εγκυμοσύνης, όπως ισχύει και για τους δείκτες b- HCG και A-FP. Παρόλο που δεν έχει ακόμα διενεργηθεί ικανός αριθμός μελετών που να στοιχειοθετούν επαρκώς πρωτόκολλα αντιμετώπισης των ασθενών αυτών, εντούτοις υπάρχουν κατευθυντήριες οδηγίες διαχείρισης των εγκύων γυναικών, ανάλογα με το στάδιο της νόσου. Σε ασυμπτωματικές καλοήθεις μάζες που διαγιγνώσκονται κατά την κύηση συνιστάται η στενή παρακολούθηση τους, ενώ αν παρατηρείται αύξηση του μεγέθους τους ή αν εμφανίζουν κλινική συμπτωματολογία συνιστάται η χειρουργική εξαίρεση τους, ιδανικά κατά το β΄ τρίμηνο της κύησης. Στις περιπτώσεις όγκων οριακής κακοήθειας δεν συνιστάται τερματισμός της κύησης, ενώ ο όγκος με το σύστοιχο εξάρτημα αφαιρείται άρρηκτος, είτε με λαπαροτομία, είτε λαπαροσκοπικά, πριν την 22 εβδ. της κύησης. Εναλλακτικά, είναι δυνατόν να προγραμματιστεί η εξαίρεση του 3-6 εβδ. μετά τον τοκετό. Σε όγκους που θέτουν ισχυρά την υποψία για επιθηλιακή διηθητική νόσο συνιστάται εκτομή του πάσχοντος εξαρτήματος σε όγκους σταδίου ΙΑ και αμφοτερόπλευρη εξαρτηματεκτομή σε στάδιο ΙΒ. Η χειρουργική αντιμετώπιση συμπληρώνεται με πλήρη σταδιοποίηση της νόσου και το χειρουργείο προγραμματίζεται μετά την 22 εβδ. της κύησης, όσο το δυνατόν πλησιέστερα στη πιθανή ημερομηνία τοκετού. Η χρήση χημειοθεραπείας με βάση την πλατίνα προ ή μετά τον τοκετό αποφασίζεται μετά από συνεργασία όλων των θεραπόντων ιατρών και η απόφαση εξατομικεύεται. Σε προχωρημένη διηθητική νόσο συστήνεται η διακοπή της κύησης και πριν τις 22 εβδ. με άμεση χειρουργική αντιμετώπιση. Για κυήσεις μεγαλύτερες των 22 εβδ. είναι δυνατή η χρήση 4-6 κύκλων χημειοθεραπείας, η διακοπή του χημειοθεραπευτικού σχήματος 4 εβδ.89 προ του τοκετού και η συνέχιση του θεραπευτικού πρωτοκόλλου στην ασθενή μετά τη γέννηση του νεογνού. Το χειρουργείο ογκομείωσης μπορεί να ακολουθήσει της προγραμματισμένης καισαρικής τομής του εμβρύου ή να διενεργηθεί κατά τη λοχεία. Η αντιμετώπιση των μη επιθηλιακών όγκων ακολουθούν τα ίδια πρωτόκολλα με τους επιθηλιακούς όγκους των ωοθηκών με τη διαφορά ότι πρόκειται για όγκους χημειοευαίσθητους. Για το λόγο αυτό δίδεται προεξέχουσα θέση στη σημασία της χημειοθεραπείας μετεγχειρητικά. Με βάση νεότερες μελέτες, σε ασθενείς με ωοθηκικό καρκίνο σταδίου ΙΑ και ΙΒ με Grade 1 και 2 είναι δυνατόν να διατηρήσουμε την γονιμότητά τους μετά από χειρουργείο ογκομείωσης. Επιπλέον, σποραδικές έρευνες υποστηρίζουν ότι μπορεί οι γυναίκες με ωοθηκικό καρκίνο να θηλάζουν μετεγχειρητικά, αρκεί να ακολουθούν συγκεκριμένα χημειοθεραπευικά σχήματα. Παρά την πρόοδο των ογκολόγων και την τελειοποίηση των χειρουργικών τεχνικών και εργαλείων, η αντιμετώπιση μιας ασθενούς με ωοθηκικό όγκο, ιδίως με καρκίνο ωοθηκών σε κύηση αποτελεί μια πρόκληση για τον θεράποντα ιατρό. Πολλά είναι τα βιοηθικά διλήμματα που πρέπει να απαντηθούν, διλήμματα που πολλές φορές δεν απευθύνονται μόνο στο επιστημονικό υπόβαθρο αλλά και στον ανθρωπισμό και την ανιδιοτέλεια του εκάστοτε ιατρού.","Ovarian tumors are diagnosed in 1-2 % of pregnancies, whereas malignant ovarian tumors are diagnosed in 1 in 18.000 pregnancies. The existence of ovarian cancer during pregnancy is a rare event, and the most common histological sub-type encountered is the granulose cell- stromal tumor. The diagnosis of ovarian tumors and especially ovarian cancer during pregnancy can be very challenging, as most symptoms mimic the symptoms of pregnancy, such as fatigue, anorexia, abdominal bloating and weight loss. The use of ultrasound is vital for the diagnosis of an ovarian tumor during pregnancy. The MRI can also be used safely during pregnancy for the evaluation of potentially malignant tumors. CA 125 is not reliable index during pregnancy, as it is found elevated, especially during the first trimester. Ovarian tumor markers, such as b- HCG and A-FP are equally unreliable during pregnancy. Until today, a relatively small number of published articles exists regarding the management of ovarian carcinomas during pregnancy. For asymptomatic, not suspicious, adnexal masses surgery during pregnancy, the surgery should only be considered in case their diameter is augmented or in case symptoms, that may complicate the pregnancy, occur. For borderline ovarian tumors the termination of pregnancy should not be considered. Andexectomy is suggested before 24 wk. The operation can either be performed with laparoscopy or laparotomy and rupture should be avoided. Confirmed low-malignant tumors can be treated conservatively by adnexectomy and exploration with biopsies (stage IA) or unilateral adnexectomy and surgical staging (stage IB). The surgery is programmed after 24 wk and even later, if possible. The use of platinumbased chemotherapy is decided, taking under consideration the individual necessities of each patient. For more advanced-stage tumors, it seems preferable to terminate pregnancy before 24 wk and perform surgical treatment followed by chemotherapy. For patients who wish to continue pregnancy, 4-6 chemotherapy sessions are suggested and a 4 week interval should take place before rhe caesarean section. The debulking surgery can be performed at the same time or at the postpartum period. The management of non- epithelial ovarian tumors depends on the same therapeutic protocols, as the epithelial carcinomas. Adjuvant chemotherapy is considered as they appear to be very chemo-sensitive. Fertility sparing surgery can be considered, as an option, among patients staged IA or IB with grade 1 and 2. Random studies report the possibility of breastfeeding, postoperatively, for women who undergo chemotherapy sessions based on etoposide or mitoxantrone. Further data should be obtained. The management of ovarian tumors, and especially ovarian cancer, during pregnancy, even thought we witness a progress of surgical techniques, is a difficult dilemma for each gynecologist- oncologist. A dilemma that challenges our medical and surgical skills. A dilemma that, also appeals to the humanity of each oncologist."],"dc:identifier":["uoadl:3386698","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3386698"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Εξαρτηματικοί όγκοι στην κύηση"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T06:27:41Z"}