{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:3386828"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:3386828","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Διαδικτυακές πλατφόρμες : η δέσμευση και η ευθύνη των μερών στο ευρωπαϊκό αστικό δίκαιο","abstract":"Στην εργασία εξετάζεται η τεχνική, οικονομική και νομική φύση των διαδικτυακών πλατφορμών και η επίδραση τους στο καθεστώς της αστικής τους ευθύνης. Για την μελέτη αυτή προσεγγίζονται οι σχετικές ευρωπαϊκές ρυθμίσεις και η νομολογία του ΔΕΕ. Οι δύο αντίθετες μεταξύ τους αποφάσεις «Airbnb» και «Uber» καταδεικνύουν πόση σημασία έχουν οι παραπάνω προβληματισμοί για το μέλλον των πλατφορμών στην Ευρώπη. Ο νομικός χαρακτηρισμός μίας πλατφόρμας ως «παρόχου υπηρεσίας κοινωνίας της πληροφορίας» αντί μεσίτη μπορεί να της επιτρέψει να αναπτύξει την δραστηριότητα της περαιτέρω ενώ το αντίθετο να την αναγκάσει σε παύση της λειτουργίας της ή τροποποίησή της. Σημαντικές συνέπειες μπορεί να έχει για μια πλατφόρμα και η υπαγωγή της στο ρυθμιστικό πεδίο της DSA, καθώς αυτή γεννά αρκετές υποχρεώσεις, η παράλειψη τήρησης των οποίων οδηγεί στην ευθύνη της και στην επιβολή διαφόρων κυρώσεων. Οι υποχρεώσεις διακρίνονται σε κατηγορίες και κωδικοποιούνται. Κάθε παράβαση υποχρέωσης αρκεί για την γέννηση της ευθύνης της πλατφόρμας και του δικαιώματος αποζημίωσης στο πρόσωπο του ζημιωθέντος. Ιδίως, εξετάζεται το κρίσιμο ζήτημα της ευθύνης της πλατφόρμας από αναρτημένο εκ των χρηστών παράνομο περιεχόμενο. Το συμπέρασμα είναι ότι η πλατφόρμα ευθύνεται μόνο αν γνώριζε την παρανομία και δεν επενέβη με τα κατάλληλα μέτρα ώστε να αποσύρει εγκαίρως το περιεχόμενο. Η πλατφόρμα θεωρείται ότι γνώριζε την παρανομία σε περίπτωση που διαδραμάτιζε ιδιαιτέρως ενεργό ρόλο στην σύναψη των συμβάσεων μεταξύ των χρηστών, ή σε περίπτωση που της γνωστοποιήθηκε μέσω του συστήματος καταγγελιών που οφείλει να προσφέρει. Πέρα από όλες τις υπηρεσίες που προσφέρουν οι πλατφόρμες λαμβάνουν και την συγκατάθεση των χρηστών στους όρους χρήσης και τις πολιτικές απορρήτου τους. Εξετάζεται στην εργασία αν η δήλωση των χρηστών ότι συμφωνούν με αυτούς πρέπει να λογίζεται ως έγκυρη δικαιοπρακτική δήλωση δέσμευσης. Συγκεκριμένα προσδιορίζονται τα τρία προβλήματα της ψηφιακώς παρεχόμενης συγκατάθεσης, που είναι η έλλειψη γνώσης για το περιεχόμενο της συμφωνίας, η αδυναμία διαφωνίας σε περιπτώσεις που η μη αποδοχή των όρων έχει σημαντικό κόστος για τον χρήστη και η συμφωνία των δικαιοπρακτικώς ανικάνων. Στο τέλος, εξετάζεται η ευθύνη των πλατφορμών στην περίπτωση παράνομης επεξεργασίας δεδομένων καθώς και στην περίπτωση παράλειψης λήψης μέτρων προστασίας των προσωπικών δεδομένων των χρηστών τους, ειδικώς, η περίπτωση διαρροής δεδομένων από κυβερνοεπίθεση.","abstract_html":"Στην εργασία εξετάζεται η τεχνική, οικονομική και νομική φύση των διαδικτυακών πλατφορμών και η επίδραση τους στο καθεστώς της αστικής τους ευθύνης. Για την μελέτη αυτή προσεγγίζονται οι σχετικές ευρωπαϊκές ρυθμίσεις και η νομολογία του ΔΕΕ. Οι δύο αντίθετες μεταξύ τους αποφάσεις «Airbnb» και «Uber» καταδεικνύουν πόση σημασία έχουν οι παραπάνω προβληματισμοί για το μέλλον των πλατφορμών στην Ευρώπη. Ο νομικός χαρακτηρισμός μίας πλατφόρμας ως «παρόχου υπηρεσίας κοινωνίας της πληροφορίας» αντί μεσίτη μπορεί να της επιτρέψει να αναπτύξει την δραστηριότητα της περαιτέρω ενώ το αντίθετο να την αναγκάσει σε παύση της λειτουργίας της ή τροποποίησή της. Σημαντικές συνέπειες μπορεί να έχει για μια πλατφόρμα και η υπαγωγή της στο ρυθμιστικό πεδίο της DSA, καθώς αυτή γεννά αρκετές υποχρεώσεις, η παράλειψη τήρησης των οποίων οδηγεί στην ευθύνη της και στην επιβολή διαφόρων κυρώσεων. Οι υποχρεώσεις διακρίνονται σε κατηγορίες και κωδικοποιούνται. Κάθε παράβαση υποχρέωσης αρκεί για την γέννηση της ευθύνης της πλατφόρμας και του δικαιώματος αποζημίωσης στο πρόσωπο του ζημιωθέντος. Ιδίως, εξετάζεται το κρίσιμο ζήτημα της ευθύνης της πλατφόρμας από αναρτημένο εκ των χρηστών παράνομο περιεχόμενο. Το συμπέρασμα είναι ότι η πλατφόρμα ευθύνεται μόνο αν γνώριζε την παρανομία και δεν επενέβη με τα κατάλληλα μέτρα ώστε να αποσύρει εγκαίρως το περιεχόμενο. Η πλατφόρμα θεωρείται ότι γνώριζε την παρανομία σε περίπτωση που διαδραμάτιζε ιδιαιτέρως ενεργό ρόλο στην σύναψη των συμβάσεων μεταξύ των χρηστών, ή σε περίπτωση που της γνωστοποιήθηκε μέσω του συστήματος καταγγελιών που οφείλει να προσφέρει. Πέρα από όλες τις υπηρεσίες που προσφέρουν οι πλατφόρμες λαμβάνουν και την συγκατάθεση των χρηστών στους όρους χρήσης και τις πολιτικές απορρήτου τους. Εξετάζεται στην εργασία αν η δήλωση των χρηστών ότι συμφωνούν με αυτούς πρέπει να λογίζεται ως έγκυρη δικαιοπρακτική δήλωση δέσμευσης. Συγκεκριμένα προσδιορίζονται τα τρία προβλήματα της ψηφιακώς παρεχόμενης συγκατάθεσης, που είναι η έλλειψη γνώσης για το περιεχόμενο της συμφωνίας, η αδυναμία διαφωνίας σε περιπτώσεις που η μη αποδοχή των όρων έχει σημαντικό κόστος για τον χρήστη και η συμφωνία των δικαιοπρακτικώς ανικάνων. Στο τέλος, εξετάζεται η ευθύνη των πλατφορμών στην περίπτωση παράνομης επεξεργασίας δεδομένων καθώς και στην περίπτωση παράλειψης λήψης μέτρων προστασίας των προσωπικών δεδομένων των χρηστών τους, ειδικώς, η περίπτωση διαρροής δεδομένων από κυβερνοεπίθεση.","abstract_has_math":false,"creators":["Λυδακάκη Μαρία","Lydakaki Maria"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2024,"date_issued":"2024","date_published":"2024","updated_at":"2026-11-19T06:27:41Z","subjects":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3386828"],"render_values":[{"text":"uoadl:3386828","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3386828","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3386828","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A3386828","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Λυδακάκη Μαρία","Lydakaki Maria"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2024"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3386828","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3386828"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Στην εργασία εξετάζεται η τεχνική, οικονομική και νομική φύση των διαδικτυακών πλατφορμών και η επίδραση τους στο καθεστώς της αστικής τους ευθύνης. Για την μελέτη αυτή προσεγγίζονται οι σχετικές ευρωπαϊκές ρυθμίσεις και η νομολογία του ΔΕΕ. Οι δύο αντίθετες μεταξύ τους αποφάσεις «Airbnb» και «Uber» καταδεικνύουν πόση σημασία έχουν οι παραπάνω προβληματισμοί για το μέλλον των πλατφορμών στην Ευρώπη. Ο νομικός χαρακτηρισμός μίας πλατφόρμας ως «παρόχου υπηρεσίας κοινωνίας της πληροφορίας» αντί μεσίτη μπορεί να της επιτρέψει να αναπτύξει την δραστηριότητα της περαιτέρω ενώ το αντίθετο να την αναγκάσει σε παύση της λειτουργίας της ή τροποποίησή της. Σημαντικές συνέπειες μπορεί να έχει για μια πλατφόρμα και η υπαγωγή της στο ρυθμιστικό πεδίο της DSA, καθώς αυτή γεννά αρκετές υποχρεώσεις, η παράλειψη τήρησης των οποίων οδηγεί στην ευθύνη της και στην επιβολή διαφόρων κυρώσεων. Οι υποχρεώσεις διακρίνονται σε κατηγορίες και κωδικοποιούνται. Κάθε παράβαση υποχρέωσης αρκεί για την γέννηση της ευθύνης της πλατφόρμας και του δικαιώματος αποζημίωσης στο πρόσωπο του ζημιωθέντος. Ιδίως, εξετάζεται το κρίσιμο ζήτημα της ευθύνης της πλατφόρμας από αναρτημένο εκ των χρηστών παράνομο περιεχόμενο. Το συμπέρασμα είναι ότι η πλατφόρμα ευθύνεται μόνο αν γνώριζε την παρανομία και δεν επενέβη με τα κατάλληλα μέτρα ώστε να αποσύρει εγκαίρως το περιεχόμενο. Η πλατφόρμα θεωρείται ότι γνώριζε την παρανομία σε περίπτωση που διαδραμάτιζε ιδιαιτέρως ενεργό ρόλο στην σύναψη των συμβάσεων μεταξύ των χρηστών, ή σε περίπτωση που της γνωστοποιήθηκε μέσω του συστήματος καταγγελιών που οφείλει να προσφέρει. Πέρα από όλες τις υπηρεσίες που προσφέρουν οι πλατφόρμες λαμβάνουν και την συγκατάθεση των χρηστών στους όρους χρήσης και τις πολιτικές απορρήτου τους. Εξετάζεται στην εργασία αν η δήλωση των χρηστών ότι συμφωνούν με αυτούς πρέπει να λογίζεται ως έγκυρη δικαιοπρακτική δήλωση δέσμευσης. Συγκεκριμένα προσδιορίζονται τα τρία προβλήματα της ψηφιακώς παρεχόμενης συγκατάθεσης, που είναι η έλλειψη γνώσης για το περιεχόμενο της συμφωνίας, η αδυναμία διαφωνίας σε περιπτώσεις που η μη αποδοχή των όρων έχει σημαντικό κόστος για τον χρήστη και η συμφωνία των δικαιοπρακτικώς ανικάνων. Στο τέλος, εξετάζεται η ευθύνη των πλατφορμών στην περίπτωση παράνομης επεξεργασίας δεδομένων καθώς και στην περίπτωση παράλειψης λήψης μέτρων προστασίας των προσωπικών δεδομένων των χρηστών τους, ειδικώς, η περίπτωση διαρροής δεδομένων από κυβερνοεπίθεση.","The paper focuses on the technical, economic and legal nature of online platforms and their impact on the liability regime. For this study, I have approached the relevant European regulations and the CJEU's most recent caselaw on the topic. The two contrasting decisions \"Airbnb\" and \"Uber\" demonstrate how important the considerations on the above topics are for the future of online platforms in Europe. The legal designation of a platform as well as as, the inclusion of a platform in the regulatory scope of the \"DSA\" can also have important consequences, as they give rise to several obligations. The failure to comply with these obligations leads to platforms liability and various sanctions. In the paper, the obligations are categorised and codified. Any breach of obligation is sufficient to give rise to the platform's liability and the right to compensation in the person of the injured party. In particular, I focus on the crucial issue of the platform's liability from illegal content posted by its users. The platform is liable if it was aware of the illegality and did not take appropriate measures to remove the illegal content in time. The platform is presumed to have been aware of the illegality if it played a particularly active role in the formation of contracts between users, or if it got aware of it through its complaints system. In addition, in the paper I consider whether the statement of users' consent to data policies and terms of use should be counted as a valid legal commitment statement. In particular, I present the main problems of digitally provided consent, which are namely the consenting party's lack of knowledge regarding the content of the agreement, the impossibility of disagreement and negotiation of the terms, and the case of the false agreement of the legally incapacitated. Finally, I examine the liability of platforms in the field of data protection, especially in cases of cyber - attacks."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Διαδικτυακές πλατφόρμες : η δέσμευση και η ευθύνη των μερών στο ευρωπαϊκό αστικό δίκαιο"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Λυδακάκη Μαρία","Lydakaki Maria"],"dc:date":["2024"],"dc:description":["Στην εργασία εξετάζεται η τεχνική, οικονομική και νομική φύση των διαδικτυακών πλατφορμών και η επίδραση τους στο καθεστώς της αστικής τους ευθύνης. Για την μελέτη αυτή προσεγγίζονται οι σχετικές ευρωπαϊκές ρυθμίσεις και η νομολογία του ΔΕΕ. Οι δύο αντίθετες μεταξύ τους αποφάσεις «Airbnb» και «Uber» καταδεικνύουν πόση σημασία έχουν οι παραπάνω προβληματισμοί για το μέλλον των πλατφορμών στην Ευρώπη. Ο νομικός χαρακτηρισμός μίας πλατφόρμας ως «παρόχου υπηρεσίας κοινωνίας της πληροφορίας» αντί μεσίτη μπορεί να της επιτρέψει να αναπτύξει την δραστηριότητα της περαιτέρω ενώ το αντίθετο να την αναγκάσει σε παύση της λειτουργίας της ή τροποποίησή της. Σημαντικές συνέπειες μπορεί να έχει για μια πλατφόρμα και η υπαγωγή της στο ρυθμιστικό πεδίο της DSA, καθώς αυτή γεννά αρκετές υποχρεώσεις, η παράλειψη τήρησης των οποίων οδηγεί στην ευθύνη της και στην επιβολή διαφόρων κυρώσεων. Οι υποχρεώσεις διακρίνονται σε κατηγορίες και κωδικοποιούνται. Κάθε παράβαση υποχρέωσης αρκεί για την γέννηση της ευθύνης της πλατφόρμας και του δικαιώματος αποζημίωσης στο πρόσωπο του ζημιωθέντος. Ιδίως, εξετάζεται το κρίσιμο ζήτημα της ευθύνης της πλατφόρμας από αναρτημένο εκ των χρηστών παράνομο περιεχόμενο. Το συμπέρασμα είναι ότι η πλατφόρμα ευθύνεται μόνο αν γνώριζε την παρανομία και δεν επενέβη με τα κατάλληλα μέτρα ώστε να αποσύρει εγκαίρως το περιεχόμενο. Η πλατφόρμα θεωρείται ότι γνώριζε την παρανομία σε περίπτωση που διαδραμάτιζε ιδιαιτέρως ενεργό ρόλο στην σύναψη των συμβάσεων μεταξύ των χρηστών, ή σε περίπτωση που της γνωστοποιήθηκε μέσω του συστήματος καταγγελιών που οφείλει να προσφέρει. Πέρα από όλες τις υπηρεσίες που προσφέρουν οι πλατφόρμες λαμβάνουν και την συγκατάθεση των χρηστών στους όρους χρήσης και τις πολιτικές απορρήτου τους. Εξετάζεται στην εργασία αν η δήλωση των χρηστών ότι συμφωνούν με αυτούς πρέπει να λογίζεται ως έγκυρη δικαιοπρακτική δήλωση δέσμευσης. Συγκεκριμένα προσδιορίζονται τα τρία προβλήματα της ψηφιακώς παρεχόμενης συγκατάθεσης, που είναι η έλλειψη γνώσης για το περιεχόμενο της συμφωνίας, η αδυναμία διαφωνίας σε περιπτώσεις που η μη αποδοχή των όρων έχει σημαντικό κόστος για τον χρήστη και η συμφωνία των δικαιοπρακτικώς ανικάνων. Στο τέλος, εξετάζεται η ευθύνη των πλατφορμών στην περίπτωση παράνομης επεξεργασίας δεδομένων καθώς και στην περίπτωση παράλειψης λήψης μέτρων προστασίας των προσωπικών δεδομένων των χρηστών τους, ειδικώς, η περίπτωση διαρροής δεδομένων από κυβερνοεπίθεση.","The paper focuses on the technical, economic and legal nature of online platforms and their impact on the liability regime. For this study, I have approached the relevant European regulations and the CJEU's most recent caselaw on the topic. The two contrasting decisions \"Airbnb\" and \"Uber\" demonstrate how important the considerations on the above topics are for the future of online platforms in Europe. The legal designation of a platform as well as as, the inclusion of a platform in the regulatory scope of the \"DSA\" can also have important consequences, as they give rise to several obligations. The failure to comply with these obligations leads to platforms liability and various sanctions. In the paper, the obligations are categorised and codified. Any breach of obligation is sufficient to give rise to the platform's liability and the right to compensation in the person of the injured party. In particular, I focus on the crucial issue of the platform's liability from illegal content posted by its users. The platform is liable if it was aware of the illegality and did not take appropriate measures to remove the illegal content in time. The platform is presumed to have been aware of the illegality if it played a particularly active role in the formation of contracts between users, or if it got aware of it through its complaints system. In addition, in the paper I consider whether the statement of users' consent to data policies and terms of use should be counted as a valid legal commitment statement. In particular, I present the main problems of digitally provided consent, which are namely the consenting party's lack of knowledge regarding the content of the agreement, the impossibility of disagreement and negotiation of the terms, and the case of the false agreement of the legally incapacitated. Finally, I examine the liability of platforms in the field of data protection, especially in cases of cyber - attacks."],"dc:identifier":["uoadl:3386828","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3386828"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"],"dc:title":["Διαδικτυακές πλατφόρμες : η δέσμευση και η ευθύνη των μερών στο ευρωπαϊκό αστικό δίκαιο"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T06:27:41Z"}